Peter W. Willemsen

Het land van herkomst

Copyright © Peter W. Willemsen

Auteur: Peter W. Willemsen

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp:

Roman

ISBN 00000000000

NUR 33600

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

INHOUDSOPGAVE

Hoofdstuk 1: Blik

Hoofdstuk 2: Onbekend terrein

Hoofdstuk 3: Vlakke duinen?

Hoofdstuk 4: Kloof

Hoofdstuk 5: Zwiepstengels

Hoofdstuk 6: Klim

Hoofdstuk 7: Zwiepstengelbos

Hoofdstuk 8: Witte hoogvlakte

Hoofdstuk 9: Krater

Hoofdstuk 10: Tweelingbergen

Hoofdstuk 11: Kuil

Hoofdstuk 12: Land van herkomst

HOOFDSTUK 1

Blik

1

Paul Wismans’ gedachten dwaalden langzaam af. Hij wierp een vluchtige blik op de ronde, analoge klok links aan de muur in het steriele vergaderlokaal. Al tien voor zes, dacht hij, terwijl hij verveeld met zijn balpen poppetjes op een kladblok zat te tekenen. Hij hoorde nog wel wat er gezegd werd, maar de betekenis van de woorden drong niet langer tot hem door. Waarom moeten die wekelijkse vergaderingen bij John van Wieringen altijd zo uitlopen, vroeg Wismans zich af. Het was vrijdagavond en hij wilde naar huis. Hij had Sophie beloofd dat ze uit zouden gaan eten in hun favoriete restaurant. Paul had bovendien al genoeg problemen gehad op zijn afdeling de afgelopen week. Eerst de moeilijkheden met dat vastgelopen apparaat waardoor klanten niet beleverd kon worden, vervolgens de mededeling van de directie dat er tien mensen ontslagen moesten worden van wie zes op zijn afdeling, en ten slotte een vervelend incident met de toegangspasjes bij de afdeling Beveiliging. Paul had het even helemaal gehad met zijn werk, maar ook het komend weekend had hij bar weinig tijd voor zichzelf want dan wachtte het maandelijkse bezoek aan zijn schoonouders in Enschede.

“… en daarom is het misschien beter als we die kwestie op de montage-afdeling door Paul laten uitzoeken”, hoorde hij collega Derksen zeggen. Met een schok realiseerde Wismans zich dat hij kennelijk werd aangesproken. Hij had verdorie geen notie waarover het gesprek precies ging! Langzaam voelde hij zich warm worden en kleine zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd. Hij zag Erik Derksen vals lachen, zichtbaar genietend van het feit dat hij het probleem kennelijk op Paul had kunnen afwentelen. Vuile kwal, dacht Paul, je schept er een satanisch genoegen in om collega’s af te zeiken.

“O ja, natuurlijk. Ik zal dat volgende week meteen regelen”, zei hij op goed geluk, terwijl hij wat schichtig de drie andere collega’s aankeek.

“Maar wat is nu precies het probleem dat je wilt dat ik uitzoek, John, want er spelen momenteel wel meerdere zaken op mijn afdeling”, probeerde hij.

“Het gaat nu alleen even over de zaak die we zojuist besproken hebben”, antwoordde de hoofdafdelingschef enigszins geïrriteerd.

“Die problemen met de testapparatuur voor die Japanse chips hebben nu uiteraard de hoogste prioriteit. Er is begin deze week een bottleneck ontstaan bij de daarvoor benodigde apparatuur, waardoor we geen producten kunnen leveren aan onze klanten. Ik hoop dat iedereen op jouw afdeling daarvan doordrongen is, Paul.”

“Dat is zeker het geval“, reageerde Paul opgelucht, omdat hij er gelukkig achter was gekomen wat het onderwerp van gesprek was geweest. Het genoemde probleem kende hij maar al te goed; het had hem de hele week al parten gespeeld en de nodige tijd gekost om met de klanten te overleggen.

“Onze afdeling en de afdeling Onderhoud hebben er vandaag alles aan gedaan om die apparatuur weer helemaal op orde te krijgen”, zei hij geheel naar waarheid, “maar we zijn er helaas nog niet in geslaagd om alles soepel te laten verlopen. Ik zal in elk geval Aydin Demir, de baas van de nachtploeg vragen of hij vannacht met enkele engineers de apparatuur wil laten controleren. Mocht dat niet tot verbetering leiden dan moet hij direct actie ondernemen bij de leverancier in Maastricht.” “Prima Paul. Neem anders morgenochtend even contact op met Demir over de voortgang. En denk eraan, we nemen dit keer geen genoegen met een computeranalyse op afstand. Dan moet de leverancier in het weekend maar een mannetje naar Nijmegen sturen om het probleem ter plekke grondig aan te pakken en te analyseren.”

En tegen zijn secretaresse: “Elly, wil jij een brief opstellen voor de leverancier met onze klachten?”

Elly van Veen knikte, maakte een aantekening op haar laptop en keek de vergadering rond. Haar blik bleef bij Paul rusten.

Paul begreep dat ze nog iets van hem verwachtte.

“Ik zal dat ook in het logboek en in het computersysteem vastleggen voor de nachtploeg en een whatsappje sturen naar de operations manager”, zei hij, terwijl hij wat nerveus aan zijn stropdas zat te pulken.

“Oké, Paul, heeft iemand nog een punt voor de rondvraag?”

John van Wieringen wees met zijn wijsvinger met de wijzers van de klok mee naar de deelnemers aan de vergadering. Die gaven door kort nee te schudden aan dat dat niet het geval was. Blijkbaar was iedereen aan het weekend toe.

“Dan wens ik de heren managers een prettig weekend en tot maandag. En zorg dat je bereikbaar bent in geval van problemen.”

2

Het monotone en zoemende geluid van de 3.0 liter motor van de Audi Q8 maakt slaperig, zeker als je dezelfde weg al zo’n duizend keer hebt gereden, dacht Paul, die met zijn vrouw Sophie op weg was van hun huis in Rosmalen naar Enschede voor het maandelijkse routinebezoekje aan Sophies ouders. Dat ging nu al twintig jaar zo en iets saaiers kon Paul zich op de zaterdag nauwelijks voorstellen. Maar ja, dat hoorde er nu eenmaal bij; dat was een deel van de huwelijkse overeenkomst zogezegd. Niet dat hij een hekel aan zijn schoonouders had. Beslist niet, maar hij vond het zonde van de tijd die hij ook nuttiger zou kunnen besteden. Paul had Sophie al eens voorgesteld om die maandelijkse bezoeken over en weer te vervangen door een zeswekelijks bezoek, maar daar wilde ze niets van weten. Van de andere kant had Paul er wel begrip voor, want wat had hij nog graag met zijn vader en moeder willen bomen, maar die waren hem jaren geleden al ontvallen, beiden als gevolg van longkanker. Dat was een van de redenen waarom Paul een felle antiroker was, maar ook omdat hij altijd moest hoesten en het benauwd kreeg als zijn ouders een sigaret opstaken. De gesprekken met zijn schoonouders kwamen doorgaans niet verder dan de gebruikelijke koetjes en kalfjes en zijn schoonvader wilde altijd het naadje van de kous weten over zijn werkzaamheden. En Paul had in het weekend nu juist geen trek om daarover te praten. Vanuit zijn rechterooghoek zag hij dat Sophie af en toe even wegdommelde. Hij zette de muziek iets harder, waarop ze met een schok rechtop ging zitten.

”O, sorry schat, ik was bijna in slaap gesukkeld… Goh, zijn we al voorbij Deventer? Wat rijdt dat toch altijd snel aan! Heb ik je trouwens al verteld dat Marian en Alfred hun problemen hebben bijgelegd? Die twee weten ook niet wat ze willen! Vorige week vertelde Marian nog dat ze het niet meer zag zitten met Alfred en nu... hè gadverdamme, er zit een vieze strontvlieg in de auto. Zet dat raam aan jouw kant even open Bas, dan kan die vlieg eruit!”

Sophie noemde Paul meestal Bas als ze samen waren, een koosnaampje dat zijn oorsprong vond in het feit dat Paul ooit basgitaar had gespeeld in een rockbandje. Nadat hij er eindelijk in was geslaagd om de vervelende vlieg het raam uit te krijgen, pikte Sophie de draad van haar verhaal weer op.

“Waar had ik het ook alweer over? O ja, Marian is ook niet erg consequent als het om Alfred gaat, maar ja, ik kan tenslotte ook niet in hun relatie kijken.”

Uit de luidsprekers van de Audi klonk een oud nummer van Pink Floyd afkomstig van een usb-stickje dat Paul voor vertrek had meegenomen, maar Sophie overstemde de muziek.

“... zei ik haar nog dat ze dat volgens mij beter niet kan doen! Wat vind jij, of had ik dat onderwerp beter niet kunnen aansnijden?”

“Ik kan er eerlijk gezegd geen zinnig woord over zeggen”, zei Paul naar waarheid in de hoop dat dat ook een beetje een passend antwoord zou zijn, want hij kreeg maar de helft mee van wat Sophie vertelde. Zijn gedachten dwaalden voortdurend naar zijn favoriete muziek en daarnaast had hij zijn aandacht op de weg hard nodig, want op de A1 was het vrijwel altijd druk. Zeker op zaterdagmiddag met al dat vrachtverkeer dat huiswaarts keerde. Op de achtergrond speelden ook nog eens de problemen op zijn werk mee. Gezien Sophies positieve reactie, had hij kennelijk niets verkeerds gezegd. De huwelijksperikelen van Marian en Alfred interesseerden hem trouwens maar matig; Alfred en Paul lagen elkaar niet zo. Niet dat Paul een hekel aan hem had, maar ze hadden nauwelijks enige gemeenschappelijke interesses en dan is het erg moeilijk om een gesprek op gang te houden. Er was niet echt een klik zogezegd. Sophie was echter al jarenlang bevriend met Marian en om die reden accepteerde Paul dat ze met enige regelmaat bij elkaar op bezoek gingen. Wat dat betreft was het ook logisch dat Sophie de problemen uit de eerste hand te horen kreeg. Het ging in dit geval om een vermeend slippertje van Alfred, waarna Marian hem de bons zou hebben gegeven.

“Krijg jij nou nooit eens genoeg van dat gedoe met die twee?”, vroeg Paul aan Sophie.

“Natuurlijk wel”, antwoordde ze, “maar wat moet ik dan? Marian gebruikt mij als haar klankbord en dat kan ik als haar vriendin moeilijk negeren.”

Paul knikte begripvol en bromde wat terwijl hij bij de afslag Hengelo de A1 verliet.

“Ze doen anders net alsof er niets aan de hand is als ze op bezoek komen. Die houding stoort me wel eens.”

“Een scheiding of een slippertje zijn nu niet bepaald gemakkelijke onderwerpen voor een gezellige avond”, verdedigde Sophie haar vriendin.

De Audi vervolgde zoemend zijn weg naar Enschede via de A35. Paul zette routinematig het geluid wat zachter vanwege het drukke verkeer. Toen hij zich bewust werd van die handeling, realiseerde hij zich dat een mens eigenlijk rijdt en schakelt als een robot. Vrijwel alle handelingen gaan via de automatische piloot. Een geroutineerde chauffeur denkt er niet bij na om van de derde naar de vierde versnelling te schakelen en dat bij die handeling de koppeling moet worden ingetrapt in plaats van de rem. Toch verloopt dat proces soepel, tenzij je nog geen volleerd chauffeur bent of nog in de leerfase zit. Zolang autorijden nog geen routine is, heb je het idee dat je de coördinatie tussen handen, voeten, schakelen en het verkeer nooit leert. Er zijn overigens genoeg mensen die dat nooit zullen of willen leren. Vaak is angst voor onverwachte verkeerssituaties dan de spelbreker. Zoals Natasja, een goede kennis van Paul die haar rijlessen had moeten opgeven. Als ze ergens van schrok, liet ze in paniek prompt het stuur los of ze gaf een dot gas in plaats van het gaspedaal los te laten en het rempedaal in te trappen. Paniek is levensgevaarlijk in het verkeer. Die types kunnen dus beter niet achter het stuur van een auto gaan zitten, wist Paul.

“Wat zit jij nou te glimlachen?”, vroeg Sophie wantrouwend, “zit je mij uit te lachen of heb je binnenpretjes?”

“Geen van beide”, zei Paul, licht geïrriteerd, want hij had er een hekel aan te worden gadegeslagen als hij in gedachten verzonken was.

“Ik zat me af te vragen welke delen van de hersenen ervoor zorgen dat een ervaren chauffeur meestal op de automatische piloot rijdt. Soms zijn er trajecten, waarvan je je niet eens meer kunt herinneren dat je ze gereden hebt en toch gaat het bijna altijd goed.”

“Dat gevoel ken ik ook”, bevestigde Sophie van wie Paul vond dat ze goed kon autorijden, “en ik moet je zeggen, dat het mij wel eens beangstigt.”

“Datzelfde fenomeen heb ik ook als ik in de garage ben. Bij een controle vraagt de monteur bijvoorbeeld om de linker- of rechterrichtingaanwijzer aan te zetten en dan zet ik prompt de ruitenwisser aan.”

Sophie lachte. “Klopt ja, bij mij is dat net zo. Als ik de koppeling moet intrappen, trap ik gegarandeerd op de rem of op het gaspedaal of andersom.”

“Dat betekent dat zodra je over die handelingen gaat nadenken het automatisme wegvalt en daarmee de automatische piloot”, concludeerde Paul. Sophie gaf geen antwoord meer en knikte alleen wat ongeïnteresseerd. Ze zocht haar mobieltje in haar handtas.

Het was inmiddels gaan regenen en het werd donker. De ruitenwissers van de Audi maakten een schrapend geluid op de voorruit waarop vette strepen achterbleven. De achterlichten van de voorligger schemerden wazig door de ruit. Paul zag dat Sophie weer wegdommelde met haar iPhone op schoot en liet het maar zo. Dat gaf hem de gelegenheid nog eens na te denken over de situatie op zijn werk. Paul had een leidinggevende functie bij een multinationale onderneming in Nijmegen die chips produceert. Wat een rotdag had hij gisteren gehad! Soms heb je van die dagen dat je de hele dag druk in de weer bent en aan het eind van de dag toch het gevoel hebt dat je niets hebt uitgevoerd. Alleen brandjes blussen in combinatie met drie nietszeggende vergaderingen. Zo’n dag was het geweest. Drie vermoeiende vergaderingen met academische, theoretische oplossingen, waaraan iedereen zich lijkt vast te klampen en die in de praktijk van alledag meestal verkeerd uitpakken. Vergaderingen lossen doorgaans niets op, vond Paul, en zijn meestal zonde van de tijd. Maandag moest hij maar weer zien of hij die verloren tijd zou kunnen inhalen. Van Wieringen, Pauls baas, was een geflipte academicus die via verschillende functies bij het bedrijf terecht was gekomen. Hij meende op grond van zijn academische kennis steeds allerlei nieuwe werkmethoden te moeten introduceren.

Enschede 15, gaf het ANWB-bord aan. Vanaf het usb-stickje kwam nauwelijks hoorbaar Red Rain van Peter Gabriel uit de speakers, omdat de heftige regen de ramen, de motorkap en het dak van de auto geselde. Hoe toepasselijk! Zo vreemd hoe dingen soms in elkaar kunnen grijpen, dacht Paul. Het harde, sissende geluid van de banden op het natte wegdek leken het gevoel van snelheid te versterken. Gevoelsmatig nam Paul wat gas terug, zodat de teller langzaam zakte naar 110. Weer of geen weer, het weerhield de snelheidsduivels er niet van om voorbij te razen met snelheden die ver boven de toegestane 120 per uur moesten liggen. Onverantwoord, vond Paul. Die aso’s scheurden je zo hard voorbij, dat je de neiging had om uit te stappen in de veronderstelling dat je stil stond.

“Godverdomme, hufter!”, riep Paul ineens uit, hevig gesticulerend met zijn rechterhand naar de vrachtwagen die plotseling zonder richting aan te geven naar de linkerrijstrook uitweek om een nog langzamer rijdende collega in te halen. Daardoor was Paul genoodzaakt gas terug te nemen.

“Het moet verdomme verboden worden dat vrachtwagens elkaar inhalen! Ze kruipen vaak met vijf kilometer per uur meer een andere vrachtwagen voorbij en ondertussen houden ze het verkeer daarachter op. Bovendien leveren ze ook nog gevaar op omdat ze vaak vlak voor je naar de linkerrijstrook gaan, zoals deze malloot! Hoe zou het toch komen dat er zoveel files ontstaan?”, zei Paul hoofdschuddend en verontwaardigd.

“Ach, maak je niet zo druk, man”, reageerde Sophie korzelig omdat ze was wakker geschrokken van Pauls felle uitval.

“Dan komen we drie minuten later in Enschede aan. So what?” Paul zei niets maar trapte geïrriteerd het gaspedaal dieper in dan de bedoeling was, zodra hij de betreffende vrachtwagen was gepasseerd. De snelheidsmeter van de Audi kroop langzaam naar de 140. Een snelle blik op het dashboardklokje leerde, dat ze rond twee uur in Enschede zouden moeten arriveren, aangenomen dat ze niet op files, een verkeersongeval of pech zouden stuiten. Dat laatste was vrij onwaarschijnlijk bij een twee jaar oude Audi.

3

Dirk Goedhart stuurde zijn DAF-truck langzaam naar de rechterrijstrook nadat hij zojuist een langzamer rijdende collega had ingehaald. Meteen schoot een personenauto hem met hoge snelheid voorbij. Dirk glimlachte. Hij wist uit ervaring dat chauffeurs van personenauto’s zich mateloos ergeren aan vrachtwagens die met een inhaalmanoeuvre bezig zijn. Vooral Audi- en BMW-rijders bleken doorgaans over een nogal kort lontje te beschikken. Maar dat interesseerde Dirk niet; dan wachten ze maar even. Toch realiseerde hij zich dat deze Audi-rijder reden had om boos te zijn, want hij was vergeten zijn richtingaanwijzer aan te zetten. Dirk zuchtte een keer diep. Hij had een drukke week achter de rug en verlangde naar rust in zijn appartement in Enschede. Normaal gesproken kwam hij vrijdag ‘s avonds laat thuis, maar deze week hij had enkele extra vrachten gereden met bestemming Zuid-Frankrijk. Goedhart deed dit werk al ruim twintig jaar; hij voelde dat de jaren gingen tellen vooral tijdens de langere ritten. Van huis uit had hij op de hts in Eindhoven autotechniek gestudeerd met de bedoeling leraar te worden, maar hij had nooit voor de klas gestaan. Toen Dirk eind jaren tachtig afstudeerde bood het onderwijs hem te weinig mogelijkheden. De klassen werden almaar groter terwijl het salaris daarmee geen gelijke tred hield. Als kind droomde hij al van een baan als vrachtwagenchauffeur, zoals veel jongens in de puberteit. Dat vrije en avontuurlijke leven trok hem aan en het verdiende nog goed ook. Althans dat dacht hij toen hij solliciteerde bij een groot transportbedrijf in Twente. Zijn toenmalige vriendin was na haar studie Duits wél les gaan geven op de middelbare school. Zij was het met Dirks beslissing niet eens geweest en had uiteindelijk de relatie verbroken.

“Ik heb geen zin om weken alleen te zitten terwijl jij door Europa toert met je vrachtwagen”, zo luidde haar verweer, maar Dirk wist dat het verlies van maatschappelijke status de diepere achtergrond was. Dat was nu bijna 21 jaar geleden. Om dit soort problemen in de toekomst te voorkomen was hij sindsdien nooit meer een vaste relatie aangegaan. En eerlijk gezegd beviel hem dat prima. Hij had een leuk optrekje in een rustige wijk in Enschede waar hij zich thuis voelde. Soms was hij weken van huis en dan liet hij zijn zuster overkomen uit Den Haag, zodat het appartement tijdens zijn afwezigheid toch werd bewoond. Dirk zuchtte een keer diep en keek op zijn horloge. Bijna kwart voor twee, nog een kwartiertje en hij was thuis. Vermoeid maar tevreden zette hij de autoradio aan en greep links en rechts alvast wat spullen die hij mee naar binnen moest nemen. Dat had hij beter niet kunnen doen…

4

Plotseling hoorde Paul een doffe klap gevolgd door een schurend geluid alsof een grote schuurmachine het asfalt aan het slijpen was. Paul keek in de achteruitkijkspiegel, maar zag niets.

Paul keek Sophie aan. “Hoorde jij dat ook?”, vroeg hij.

“Ja, wat een vreemd geluid!”

“Kun jij iets zien?”

“Nee”, antwoordde Sophie met een lichte trilling in haar stem.

“We zitten precies in een grote bocht naar rechts. Rij voor de zekerheid maar wat zachter!”

Paul zette alvast de richtingaanwijzer aan om naar de rechterrijbaan te gaan, keek in de zijspiegels, vervolgens in de achteruitkijkspiegel en over zijn schouder om zich ervan te vergewissen dat hij de vrachtwagen helemaal gepasseerd was en stuurde toen naar rechts. Op dat moment verstijfde hij van schrik! Op zo’n twee- tot driehonderd meter lag een gekantelde vrachtwagen dwars over de weg. Instinctief wist Paul dat hij die niet meer kon ontwijken. Terwijl hij met volle kracht de rem intrapte, hoorde hij naast zich een ijzingwekkende gil van Sophie. Ze schoot naar voren maar werd door de veiligheidsriem teruggeworpen in haar stoel. Paul dacht tegelijkertijd aan alles en aan niets en in zijn achterhoofd bonkte de gedachte ‘dit is het einde’. De gekantelde vrachtwagen kwam snel dichterbij en hij zag hoe een man in een oranje overall stond te zwaaien kennelijk om hem te waarschuwen voor het naderend onheil. Doordat hij zijn voet op de rem hield begon de Audi op het natte wegdek te slippen. Paul probeerde uit alle macht om een botsing met de gekantelde vrachtwagen te voorkomen. Achter hem hoorde hij de gierende remmen van de vrachtwagen die hij zojuist was gepasseerd, en vervolgens een harde klap aan de achterkant, waardoor de Audi met een schok vooruitsprong. Paul begreep dat hij werd aangereden door die vrachtwagen die hij kort daarvoor nog was gepasseerd. Dat kon alleen maar betekenen dat de Audi binnen enkele seconden zou worden platgedrukt tussen twee vrachtwagens! Paul gaf een ruk aan het stuur in een laatste poging om het onvermijdelijke af te wenden. De Audi maakte een draai van negentig graden waardoor de bestuurderskant met een enorme klap tot stilstand kwam tegen de gekantelde vrachtwagen. Met een harde knal vloog de airbag uit de stuurkolom. Bijna tegelijkertijd drukte die andere vrachtwagen de achterkant van de Audi als een luciferdoosje in elkaar… Dat was het laatste wat Paul zich kon herinneren.

5

Dirk keek in de slaapruimte van zijn cabine naar wat spullen die hij mee naar binnen moest nemen om te wassen. Zijn pyjama, ondergoed en vuile overall lagen op een hoopje in de cabine, maar daar kon hij net niet bij hoe ver hij zich ook uitrekte. Hij keek snel achterom en zag de spullen liggen. Als hij nu even zijn gordel zou afgespen dan zou het wel lukken. Wel gevaarlijk met al dat drukke verkeer op de weg, maar ja, het zou hooguit twee seconden duren. Dat moet kunnen, stelde hij calculerend vast. Hij ontdeed zich van zijn gordel, schoof van zijn stoel, rekte zich uit en deed met zijn rechterhand een greep in de cabine, terwijl zijn linkerhand het stuur vasthield. Toen hij weer ging zitten, had hij een deel van het beddenlaken in zijn hand, maar niet het gewenste wasgoed. Shit! Dan nog maar een poging wagen. Dirk bepaalde de richting waarin hij moest grijpen, verwijderde zich opnieuw van zijn stoel, keek de cabine in en … ja, hebbes! Snel schoof hij terug op zijn plek om … de schrik van zijn leven te krijgen. Op nog geen driehonderd meter voor hem lag een vrachtwagen dwars over de weg! Hoewel hij wist dat hij nooit meer op tijd tot stilstand zou komen, trapte hij instinctief het rempedaal hard in. Tot zijn ontsteltenis zag hij dat zich tussen hem en de gekantelde vrachtwagen nog een personenauto bevond. Die zou hij onmogelijk kunnen ontwijken! Hij zag hoe de personenauto slipte op het natte wegdek, met een kwartslag draaide en met de zijkant vol op de gekantelde vrachtwagen tot stilstand kwam. Met gierende remmen probeerde Dirk zijn truck nog tot staan te brengen. In een fractie van een seconde overzag hij de situatie. Uitwijken naar links betekende dat hij via de vangrail op de andere weghelft terecht zou komen; uitwijken naar rechts was ook geen optie, want dan zou hij tegen een dikke boom tot stilstand komen. En dat was geen prettig vooruitzicht zonder gordel om… Dan maar proberen om de personenauto te ontwijken. De klap tegen de achterkant van de liggende vrachtwagen zou waarschijnlijk minder hard aankomen dan tegen de cabine. Bovendien zou hij daarmee mogelijk mensenlevens kunnen redden in de personenauto. Doordat Dirk vol op de remmen stond trok de vrachtwagen iets naar rechts, maar niet ver genoeg om de Audi te ontwijken. Hij raakte de auto nog net aan de achterkant en vloog vervolgens met een klap tegen de gekantelde vrachtauto. Dirk werd als een projectiel gelanceerd uit zijn stoel en klapte tegen de voorruit die daarop niet was berekend. De ruit brak in een mozaïek van duizenden stukjes gelaagd glas, maar bleef zitten in de rubberen strip. De buitenkant van de ruit kleurde langzaam rood…

6

Een surveillancewagen en een ambulance waren zeer snel ter plaatse. Het langzaam rijdende verkeer werd door de politie via de vluchtstrook voorbij de gekantelde vrachtwagen geleid. De weg lag bezaaid met kratten en verpakkingsmaterialen die uit de verder lege vrachtwagen waren geslingerd. Aan de andere kant van de weg ontstond een langzaam rijdende file van nieuwsgierige mensen die door twee agenten werden gemaand door te rijden. Sommige automobilisten die langs de gekantelde vrachtwagen reden, stopten om te kijken wat er was gebeurd en sommige maakten zelfs foto’s met hun mobieltje, maar nadat de chauffeur van de ambulance een scherm had opgesteld werd het accident aan het oog onttrokken. De overige twee leden van het ambulancepersoneel waren druk in de weer om twee mensen te bevrijden uit een Audi Q8 waarvan de kant van de bestuurder behoorlijk was ingedrukt. Een man in een oranje overall, kennelijk de bestuurder van de gekantelde vrachtwagen, leek ongedeerd en deed zijn uiterste best om hulp te bieden aan zijn collega in de gecrashte vrachtwagen. Samen met het ambulancepersoneel wisten ze hem te bevrijden uit de zwaar beschadigde cabine. Hij was buiten bewustzijn en zijn hoofd bloedde hevig, hoewel de ruit van de cabine nog redelijk intact was. Hij kreeg onmiddellijk zuurstof toegediend en er werd een infuus geïnfundeerd aan zijn rechterarm. Inmiddels was er een tweede ambulance gearriveerd om de gewonden uit de personenauto af te voeren. Daarin zaten een man en een vrouw, vermoedelijk een echtpaar. De vrouw leek bij bewustzijn, want ze maakte wilde armgebaren en wees in paniek naar de voorkant van de Audi. Haar kleding was gescheurd en ze bloedde hevig aan haar linkerarm en –schouder. Ook haar handen en haar gezicht zaten onder het bloed. De man achter het stuur leek er het ergst aan toe. Hij kon alleen uit zijn benarde positie worden bevrijd via de passagiersstoel of hij moest worden uitgezaagd, want de Audi was aan zijn kant ingedeukt en zwaar beschadigd. Het ambulancepersoneel overlegde met de tussentijds gealarmeerde en gearriveerde brandweerauto en men besloot de man uit de auto te zagen. Kennelijk was het risico te groot om hem via de passagiersstoel te bevrijden. Terwijl de gierende zaag van de brandweer een fontein van vonken veroorzaakte, arriveerden een takelwagen en twee shovels met de bedoeling de vrachtwagen weer overeind te takelen en de verloren materialen bijeen te vegen. De chauffeur van de gekantelde vrachtwagen was in gesprek met een politieagente die hem naar de toedracht van het ongeluk vroeg. Volgens de chauffeur moest hij krachtig remmen toen hij tot zijn schrik een zeer langzaam rijdende personenauto voor zich zag opdoemen.

“Door de slechte weersomstandigheden zag ik die auto te laat en in het besef dat ik ‘m niet meer kon ontwijken, gaf ik een ruk aan het stuur, waardoor de vrijwel lege aanhanger ging slingeren. De wind was hard genoeg om de vrachtwagen te doen kantelen. Dat gevaar is altijd groter bij een lege vrachtwagen”, verzuchtte de chauffeur.

“Gelukkig waren er juist op dat moment geen andere weggebruikers in de buurt, maar die Audi kon helaas niet meer op tijd remmen. Ik heb hem nog proberen te waarschuwen door met mijn armen te zwaaien, maar ik moest uiteindelijk mezelf in veiligheid brengen, want ik zag dat zijn snelheid te hoog was.”

De agente knikte begrijpend en toetste een aantal gegevens in op haar laptop.

Intussen was de brandweer erin geslaagd de chauffeur van de Audi te bevrijden. Een van de broeders van de ambulance stelde vast dat hij weliswaar bewusteloos, maar nog wel in leven was. Hij bracht snel een zuurstofmasker aan en een infuus, waarna twee mannen hem voorzichtig op een brancard tilden, naar binnen schoven in de ambulance en hem samen met de vrouw met loeiende sirene en blauw zwaailicht afvoerde naar de Ziekenhuisgroep Twente in het nabij gelegen Hengelo.

HOOFDSTUK 2

Onbekend terrein

7

Zeldzame groene, platte ‘bomen’ zonder takken en een platte stam die zich kaarsrecht tientallen meters boven de grond verhieven en die wortelden in grillige, compacte aarde. Die aarde was bezaaid met iets wat leek op dikke takken en bruine en groene stukken tapijt. Zowel in westelijke als in oostelijke richting waren de vage contouren te zien van een vreemd, symmetrisch en onbegroeid bergmassief zonder pieken en dalen. Naar het zuiden toe alleen maar de groene, platte bomen die zich niet alleen kaarsrecht boven de grond verhieven, maar ook kriskras door elkaar lagen op de grond of een hoek van 45 graden maakten. Weer andere hingen slap of lagen volledig plat op de grond. Dat was zo ongeveer het landschap dat Paul Wismans zag toen hij zijn ogen opende, een landschap dat hij in zijn meest fantastische dromen niet had kunnen bedenken. Onwillekeurig kneep hij zichzelf in de arm om enigszins teleurgesteld te moeten vaststellen dat hij klaarwakker was. Waar was hij in godsnaam en waarom was Sophie niet in de buurt? Paul probeerde koortsachtig te bedenken hoe hij in deze situatie verzeild was geraakt, maar zonder succes.

“Sophie! Sophie!, waar zit je?”, schreeuwde hij meerdere keren zo hard hij kon, maar er kwam geen antwoord. De vraag hoe hij hier was terechtgekomen leek er voorlopig even niet toe te doen; hij was er nu eenmaal en daarmee zou hij het voorlopig moeten stellen. Paul voelde zich merkwaardig kalm ondanks het gemis van zijn vrouw en de oorverdovende stilte van dit vreemde landschap. Was hij echt helemaal alleen en wat was dan de bedoeling hiervan? Paul ging zitten tegen een groene platboom en keek omhoog. Hij zag een strakblauwe lucht met hier en daar een wolkje en een zon die hoog aan de hemel stond. Dat zag er in elk geval normaal uit, constateerde hij. Wat nu te doen? Het was wellicht goed om de omgeving aan een onderzoek te onderwerpen, maar daar was hij niet bepaald op gekleed met zijn zwarte pantalon, een lichtblauw overhemd met korte mouwen, lichtbruine sokken en bruine suède schoenen. Tja, hij kon zich herinneren dat dat inderdaad de kleding was die hij vanmorgen had aangetrokken. Er moest iets gebeurd zijn waardoor hij zich hier bevond, maar hoe hij ook piekerde, hij kon het zich niet herinneren. Zittend tegen de platboom begon Paul de omgeving in zich op te nemen, maar daarvan werd hij niet wijzer. Hij zou op onderzoek moeten uitgaan, zodat hij zichzelf misschien duidelijkheid zou kunnen verschaffen. Een rommelend geluid uit zijn maag herinnerde hem eraan dat hij al geruime tijd niets had gegeten en dat die eerste levensbehoefte toch ook op de een of andere manier bevredigd zou moeten worden. Het begon langzaam tot hem door te dringen dat het omringende landschap hem op een vreemde manier bekend voorkwam, maar dat beslist niet was! Bij nader onderzoek bleek dat de groene platbomen die uit de bodem staken in niets op bomen leken. Ze voelden koud en taai aan als rubber en bovendien ontbrak er zoiets als een bast. Ook ontbraken de takken en de bladeren. Verdomme nog aan toe! Wat was hiervan de bedoeling? Zover het oog reikte zag hij die vreemde, grillig gedraaide platbomen af en toe onderbroken door lagere begroeiing. Paul tuurde in noordelijke richting en bekeek opnieuw die twee uitgestrekte symmetrische ‘bergketens’ die eerder leken op witte duinenrijen die aan de horizon in één punt leken samen te vloeien. Paul was tussentijds weer redelijk bij zinnen gekomen en hij besloot die locatie te verlaten om zijn omgeving verder te verkennen en tegelijkertijd wat eetbaars te zoeken, want hij rammelde van de honger. Hij had ook dorst en dat baarde hem eigenlijk veel meer zorgen. Hij besloot in noordelijke richting te lopen al was het maar om vast te kunnen stellen waarin die duinen zouden eindigen. De bodem tussen de platbomen was drassig en licht verend waardoor het lopen hem moeilijk af ging. Bovendien was die bodem verre van egaal en moest hij zich verscheidene keren vastgrijpen aan een platboom om niet te vallen. Paul vroeg zich af of dit gebied ook nog door anderen zou worden bevolkt of dat hij moederziel alleen was. Op die vraag zou hij snel een antwoord krijgen, want in de verte hoorde hij duidelijk iemand hoesten die in zijn richting liep. Paul verschool zich instinctief achter een platboom, omdat hij niet wist of er een vriend of een vijand naderde.

8

Gespannen wachtte Paul af. Op nog geen vijf meter van zijn schuilplaats kwam uit tegenovergestelde richting een man tevoorschijn die behoedzaam rondkeek en die kennelijk net zo wereldvreemd was in deze omgeving als hij. De man had een baard en een snor, was gekleed in een versleten overall met daaronder een wit T-shirt en ook zijn sportschoenen hadden hun beste tijd gehad. Hij was ongeveer even groot als Paul en ook qua leeftijd leken ze niet zo veel te verschillen. Midden veertig schatte Paul. Hij was wel een heel ander type dan hijzelf, maar hij voelde instinctief aan dat de man geen vijand was, maar een medestander. Hij besloot het erop te wagen, kroop achter de platboom vandaan en liep nonchalant in de richting van de man. De man schrok zichtbaar, maar tegelijkertijd straalde hij iets uit van ‘gelukkig, ik ben hier niet alleen’.

“Hallo”, zei Paul enigszins onverschillig en stak zijn hand op.

“Bent u hier bekend?”

De man keek hem met enige argwaan aan en schudde zijn hoofd.

“Nee”, zei hij, “ik ben eerlijk gezegd blij dat ik eindelijk iemand ontmoet, want ik vroeg me al af wat ik hier doe in mijn eentje.”

“O, dus u hebt ook geen idee hoe u in deze groene wildernis terecht bent gekomen? Dat maakt ons in elk geval lotgenoten”, stelde Paul gerustgesteld vast. “En twee weten meer dan een.”

Het ijs was nu gebroken en de man stapte kordaat op Paul af en gaf hem een stevige hand.

“Zeg maar jij tegen u, hoor. Mijn naam is Dirk Goedhart, maar intimi noemen me Digo.”

“O, hoe kom je aan die roepnaam?”

“Heel simpel eigenlijk”, lachte Dirk. “Het is een samentrekking van de eerste twee letters van mijn voor- en achternaam. Een ideetje van een vroegere vriendin die Dirk een nogal ouderwetse naam vond.”

“Paul Wismans, aangenaam”, zei Paul, terwijl hij nog steeds Dirks hand schudde.

“Ik ben blij dat ik deze vreemde omgeving niet in mijn eentje hoef te trotseren. Misschien komen we ook nog anderen tegen.”

“Dat sluit ik niet uit”, zei Dirk, die wat nerveus aan de knopen van zijn overall stond te pulken. “Kun jij je nog herinneren wat je deed, voordat je op dit onbekende terrein stuitte?”

“Daarover heb ik me al geruime tijd suf gepiekerd, maar ik moet het antwoord daarop helaas schuldig blijven. Het enige wat ik me vaag kan herinneren, is een donderend geraas alsof de hemel openbarstte en mijn vrouw Sophie die er overigens hier niet bij is, maar dat is dan ook alles.”

“Vreemd. Dat eerste is precies het enige wat ik me ook kan herinneren. Iets wat leek op een zwaar onweer gevolgd door een felle flits”, zei Dirk.

Hij staarde peinzend in de verte en vroeg toen: “Zou het mogelijk zijn dat er enig verband tussen die herinneringen bestaat? Ik ben niet getrouwd, heb ook geen partner, dus daaraan kan ik geen herinneringen ontlenen. Weet je nog wat voor werk je voorheen deed?”

“Ja, dat weer wel”, zei Paul, “ik ben, of liever gezegd, ik was manager op een productieafdeling bij een bedrijf in Nijmegen dat chips produceert voor mobiele telefoons en voor de auto-industrie.”

“En jij Digo, wat deed jij voor werk? Ik mag toch zeker wel Digo zeggen, hè? Dat klinkt inderdaad wat moderner dan Dirk.”

“Natuurlijk mag je dat. Ik ben vrachtwagenchauffeur van beroep. Ik zie geen enkel verband met het jouwe.”

“Toch is het vreemd dat we beiden dat oorverdovende geluid als referentie hebben”, zei Paul bedachtzaam met zijn wijsvinger tegen zijn lippen. “Is dat het laatste wat je is bijgebleven?”

“Ja. Althans voordat ik op deze vreemde planeet belandde. Voor mijn gevoel ben ik hier slechts enkele uren.”

“Dat idee heb ik zelf ook…”, beaamde Paul, die een vaag vermoeden begon te krijgen van wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn, maar op de een of andere manier kon hij dat niet onder woorden brengen.

“Gelukkig lijkt het me geen vijandige wereld toe, hoewel ik me afvraag hoe we aan water en voedsel moeten komen”, zei Digo die zijn opmerking kracht bij zette door zijn hand ritmisch over zijn maag te bewegen.

Plotseling klonk in de verte een zwak gezoem dat langzaam aanzwol tot een brommend en zwiepend geluid. Beide mannen keken geschrokken omhoog. Het geluid was nu zo sterk dat zij de oorzaak ervan moesten kunnen waarnemen. En inderdaad: op een meter of dertig boven hun hoofden cirkelde iets wat in eerste instantie op een donker vliegtuig zonder ramen leek en met doorzichtige vleugels. Dat was het eerste wat Paul te binnen schoot. De voorkant van het ‘toestel’ bestond echter uit een grote roodbruine, angstaanjagende, driehoekige monsterlijke kop met grote kaken. Het ‘landingsgestel’ bestond uit zes uitsteeksels die uit verschillende segmenten leken te bestaan. Het geluid dat het ding maakte – of was het een gigantisch insect? – was al even angstaanjagend. Paul en Digo wisten niet hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken om het ding te ontvluchten, hoewel het geen aanstalten maakte om vijandigheden in hun richting te ontplooien.

“Allemachtig! Wat is dat voor iets?” schreeuwde Paul naar Digo, terwijl ze een goed heenkomen zochten onder een brede platboom die bijna de grond raakte.

“Ik heb geen idee”, zei Digo. “Het lijkt nog het meest op een uit de kluiten gewassen insect, een enorme huisvlieg!”

Een ongerust gevoel begon Paul te bekruipen, want hij werd geconfronteerd met zaken die hij niet kende en waarmee hij kennelijk moest leren omgaan. Dat gold gelukkig ook voor Digo. Intussen zwakte het angstaanjagende gezoem af; het ‘vliegtuig’ had kennelijk besloten koers te zetten naar andere oorden. Er heerste weer rust. Digo vond ergens in zijn overall nog een verfomfaaid pakje Marlboro en een aansteker.

“Wil je ook een sigaret?”, vroeg hij aan Paul.

“Nee, dank je, ik rook niet, heb het ook nooit gedaan, want ik vind het smerig”, antwoordde Paul feller dan hij van plan was.

“Oh, sorry hoor”, zei Digo verbaasd. “Heb je liever niet dat ik rook? Ik zou onder het genot van een sigaret eens rustig willen nadenken over de huidige situatie.”

“Doe wat je niet laten kunt”, reageerde Paul geïrriteerd. “We zijn hier in de buitenlucht, dus ik kan het je niet verbieden.”

Op het moment dat Digo de sigaret aanstak, kreeg Paul ineens een soort flashback van een vreselijke gebeurtenis die op de een of ander manier iets met hem te maken had. Het duurde even voordat hij besefte dat de flits van de aansteker de flashback teweeg had gebracht, of was het een déjà vu? In een fractie van een seconde zag hij in de flits van de aansteker het bebloede gezicht van Sophie tegen de achtergrond van iets wat op een rechthoekige tent leek. Het volgende moment verdwenen de beelden en keek Paul in het verbouwereerde gezicht van Digo.

“Wat is er met jou aan de hand?”, vroeg hij met een bezorgde blik. “Je ziet zo wit als een vaatdoek!”

“Hoezo? Wat…?”