Copyright ©2020 Ellen Weber | Text & Travel

Auteur: Ellen Weber

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Nanda Alderliefste-Reinders

Foto voorzijde omslag: Ellen Weber [Ecuador]

Verhalenbundel

ISBN 978-94-6406-116-1

NUR 500

Ellen Weber | Text & Travel

www.ellenweber.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Meer, meer, meer

Ver, verder, verst

En opeens valt alles stil

Reizen kan niet meer

Ook ik, die leef van reis naar reis,

maak noodgedwongen een pas op de plaats

Alpaca’s maken plaats voor letters

Puberdrama’s komen op papier

Ga je mee op reis?

In 21 verhalen door Latijns-Amerika

VAMOS!

INHOUDSOPGAVE

In 21 verhalen door Latijns-Amerika

1. De vuurdoop [Cuba]

2. De ‘S’ van aardbeving [Peru]

3. Redder in nood [Costa Rica]

4. Brulapen met bereik [Mexico]

5. Guantanamera [Cuba]

6. Fatale fotostop [Argentinië]

7. Spaanse aambeien [Bolivia]

8. Buiten de boot [Ecuador]

9. Auf Deutsch bitte [Chili]

10. Naar de haaien [Mexico]

11. Armoe troef bij de zilvermijn [Bolivia]

12. De gebeten hond [Cuba]

13. El condor pasa [Peru]

14. Twee beren [Mexico]

15. Stress in Sancti Spíritus [Cuba]

16. Duivels dilemma [Ecuador]

17. Op beverexcursie [Argentinië]

18. Eindelijk avontuur [Cuba]

19. Overmacht [Brazilië]

20. Beeldenmoe [Paaseiland]

21. Kuddegedrag [Peru]

1.

DE VUURDOOP

‘Mijn man heeft zijn tong ingeslikt!’

De zenuwen gieren door mijn lijf. Mijn allereerste groep arriveert zo in Havana. Nog snel noteer ik het programma van Casa de la Música, waar ik graag naartoe ga om te dansen. Goed voorbereid – ik weet welke salsa-artiesten er optreden – verwelkom ik de twintig vakantiegangers. Het briefje brandt in mijn achterzak, maar de gemiddelde leeftijd is een stuk hoger dan ik me had voorgesteld en de jongste deelnemer heeft andere zorgen. ‘Is er op de hotelkamer een koelkast om mijn fles water in te zetten? Ik moet namelijk mijn medicijnen nemen’, zegt de veertiger in het zwarte T-shirt met Indiaan. Zijn eigen hoofd getooid met een witte zweetband.

Tijdens de stadswandeling door oud-Havana ben ik de man-met-zweetband een paar keer bijna kwijt. Totdat ik vraag wat hij toch doet. ‘Ik schrijf de naam op van elk standbeeld, anders weet ik straks niet meer wat er op de foto staat.’ De uitleg van de lokale gids gaat wat snel, dus help ik hem met de namen en bijbehorende jaartallen. Pas als dat in het schrift genoteerd staat, kunnen we ons naar de rest van de groep haasten.

Op dag twee in Havana brengen we een bezoek aan Hotel Nacional, waar vele beroemdheden logeerden. Inmiddels zijn we wel toe aan een drankje en een broodje. Bij het zwembad kunnen we onder parasols zitten. De hoofden hangen futloos omlaag terwijl we op onze bestelling wachten. De overgang naar 38 graden Celsius met hoge luchtvochtigheid is groot. Plotseling kijkt de vrouw naast me op van een slikgeluid. Haar echtgenoot wordt rood en kijkt omhoog. Zijn ogen staan raar, hij wordt bleek. ‘Mijn man heeft zijn tong ingeslikt!’ Gelukkig heeft ze snel door wat er aan de hand is en legt ze hem op de grond in stabiele zijligging.

Snel ga ik op onderzoek uit. Dit is één van de meest luxueuze hotels, hier moet een medische post zijn. Ik vind een verpleegster in een kort rokje, witte netkousen over haar bruine benen en een kapje op haar hoofd. Ondertussen is het de vrouw gelukt om de tong uit de keel van haar echtgenoot te halen. We leggen de man, die half buiten westen is, op een ligbedje. Het lukt om een rolstoel te regelen en zo rollen we de beste man na de lunch naar de bus. We durven alweer grapjes te maken. ‘Ja ja, dat deed je expres hè, om de aandacht te trekken van die sexy verpleegster!’, grappen we. Dag twee in mijn nieuwe leven als reisbegeleider.

In Camagüey zakt er in het gangpad van de bus iemand door haar benen. Geen slechte timing. Ik moest toch al naar het ziekenhuis omdat een andere vrouw haar enkel had verzwikt. Terwijl de lokale gids de fietstaxi-excursie begeleidt, charter ik twee fietstaxi’s om naar het ziekenhuis te gaan. Daar pendel ik tussen twee patiënten. De enkel is snel bekeken, maar de vrouw die zich als een vaatdoek voelt, blijkt uitgedroogd. Dat betekent: vier uur lang aan het infuus. Ik ga naast haar bed zitten en krijg van de aardige verpleegster ook een pakje perensap. We stellen vast dat de naalden uit nieuwe verpakkingen komen. Maar die gaten in de lakens, dat is toch een beetje jammer. Ik vertaal het dieet dat de patiënt moet volgen. Bij diarree is vet eten geen goed idee. Maar wat krijgt ze als lunch? Een puree van gekookte bakbanaan met daarop een kippenpoot, drijvend in het vet. We gieren het uit.

Druppel voor druppel verdwijnt de vloeistof met de perfecte dosis suiker en zout in haar aderen. Het duurt mijn reisgenoot, die voor haar pensioen verpleegster was, allemaal net iets te lang. De zestiger draait aan het schuifje van het infuus zodat het sneller gaat. Totdat ze een opvlieger krijgt. ‘Misschien toch niet zo’n goed idee.’ We zuchten hard. Wat duurt dit lang. Maar ze krijgt steeds meer praatjes en vier uur later neem ik een ander mens mee terug in de fietstaxi. Zwaaiend arriveren we bij de bus, die klaar staat om te vertrekken naar de Sierra Maestra in het oosten van Cuba.

Die avond speelt Quinteto Rebelde speciaal voor ons op het huisjespark. De oude mannetjes hebben nog samen met Che Guevara in de bergen gezeten en mochten van Fidel Castro op Radio Rebelde spelen, tussen zijn toespraken door. In de derde week van deze rondreis heb ik al lang door dat mijn deelnemers niet naar Cuba zijn gekomen om te dansen. Het papiertje met het salsaprogramma heb ik nooit uit mijn achterzak gehaald. De hele reis krijg ik maar één medestander de dansvloer op. Maar dat mag de pret niet drukken. Met zijn tweeën schudden we onze heupen los, de rest kijkt zwijgend toe via het beeldscherm van de videocamera.

Ook de man-met-inmiddels-beige-zweetband is in de weer met zijn camera. Hij vindt weinig aansluiting in de groep, meestal gaat hij naast mij zitten. Vanavond heb ik even geen puf om zijn verhaal aan te horen: dit is groepsreis nummer 24 en hij moet straks zijn medicijnen nemen. Ik blijf even plakken bij de bar en bestel een koud Bucanero-biertje. De man die op dag twee bijna het loodje had gelegd, komt naast me staan. ‘Je geniet echt van je werk hè.’ Dat heeft hij goed gezien. ‘Nou, wat mij betreft ben je geslaagd hoor. Dat ik bijna stikte, hoorde allemaal bij de test. Anders was het geen vuurdoop.’

2.

DE ‘S’ VAN AARDBEVING

‘Staat er iemand aan mijn bed te schudden?’

Een rondreis begint steevast met een welkomstpraatje, waarin ik vraag waar mensen zich het meest op verheugen. Weet ik meteen welke optionele excursies ik kan aanbieden. En kan ik vast inschatten wat voor vlees ik in de kuip heb. Mannen die zeggen: ‘Ik laat het gewoon over me heenkomen’, zijn van het meegaande soort. Echtgenoten die zich verheugen op de Machu Picchu terwijl ze een rondreis door Mexico hebben geboekt, hebben een te drukke baan om zich voor te bereiden. Deelnemers die van snorkelen houden? Lastig tevreden te stellen. De golven zijn al snel te hoog, het water te troebel of de vissen te grijs.

Maar we zijn in Peru en daar is snorkelen geen optie. In de tuin van ons hotel in Arequipa neem ik de praktische zaken door. Ik wijs op de gevaren van de zon en het belang van veel drinken op grote hoogte. ‘Jullie zien hier een groen bord met een witte letter ‘S’, vertel ik tot slot. ‘Dat is de ‘S’ van sismo, oftewel: aardbeving.’ Drie vulkanen liggen er rondom de stad. Misti, Pichu Pichu en Chachani. ‘Het zal vast niet gebeuren, maar mocht het voorkomen dat we te maken krijgen met een aardbeving, dan is het de bedoeling om bij zo’n bord te verzamelen. Daar ben je veilig.’

Die avond lig ik vroeg op bed. Na een lange vlucht via Madrid en Lima ben ik geradbraakt. Bovendien is het tijdsverschil 7 uur; ik heb geen idee meer wat voor is en wat achter. Gezellige avonden komen nog wel, nu wil maar één ding: slapen. In bed spookt het begin van de tour nog door mijn hoofd. Hoe kon het toch gebeuren dat er geen transferbus klaarstond op de luchthaven van Arequipa? Moet ik in dit land soms alles driedubbel bevestigen? Het lijkt alsof ik nog steeds in een vliegtuig zit. Wanneer is mijn lijf eigenlijk geland?