Guy Maalsté

Het Licht van Maan

De negen evangeliën van Guy

Disclaimer!

Het Licht van Maan is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Namen, alsmede bepaalde persoonskenmerken, zijn om privacyredenen veranderd. Overeenkomsten met werkelijk bestaande personen en situaties berusten op puur toeval.

Met speciale dank aan Pap, Petra, Noélise en Joost

Copyright: Guy Maalsté 2020

Redactie: Guy Maalsté

Vormgeving: Guy Maalsté

Omslagontwerp: Guy Maalsté

Omslagfoto: Guy Maalsté

Info: www.hetlichtvanmaan.nl

Twitter: @guymaalste

ISBN: 978-94-6406-024-9

Ik leefde lang in leegte, maar werd vervuld door mijn bestaan.

Nu de leegte is gevuld, kan ik eindelijk verdergaan.

Het boek dat ik voor mezelf schreef, is daarom nu aan jou gericht.

INHOUDSOPGAVE

Beste lezer

En dan eerst nog even dit

1. De Monade

2. Dualiteit

3. De Triade

4. Vierheid

5. Leven

6. Perfectie

Iets van het hart

7. De Zeven Zusters

8. Evolutie & Verlossing

9. De Negende Realiteit

0. Nul

Een kleine toegift

Slotwoord

Colofon

Proloog

BESTE LEZER

Het voelt bijzonder, onwerkelijk zelfs, dat de last op m’n schouders zó is afgenomen, dat ik eindelijk aan het schrijven van mijn boek kan beginnen. In gedachten heb ik mijn levensverhaal al tientallen keren opgetekend en om eerlijk te zijn is dit ook niet de allereerste poging om het daadwerkelijk aan het papier toe te vertrouwen. Het wilde tot voor kort om moverende redenen alleen nog niet zo lukken...

Het idee voor het schrijven van een boek ontstond, nadat ik eind 1999 een poos in het Canadese Montréal verbleef en tijdens een rit in een emotionele rollercoaster, die amper een week duurde, begon te schrijven. Het werd een, zo vond ik destijds, tof verhaal. Al was het eigenlijk niet veel meer dan een enigszins chaotisch en met zelfmedelijden doordrenkt dagboek van een hardnekkig romantische, wanhopige, diep gekwetste jongvolwassene die elk contact met de dagelijkse realiteit verloren had. Desalniettemin zeer interessant voor wie het belieft.

Joost, mijn beste vriend, is de enige buitenstaander die het circa twintig pagina’s tellende epistel ooit onder ogen kreeg en vond het, zo herinner ik me nog levendig, ‘helemaal te gek!’. Het was dan ook diezelfde Joost die het balletje opgooide om er een boek van te maken. Inmiddels is het 2017, heb ik jaren als journalist, redacteur en copywriter gewerkt en in die hoedanigheid aardig wat vierkante meters tekst in mekaar geknutseld, maar ligt m'n boek er op moment van schrijven nog steeds niet. Het idee voor het creëren van een boek - en daarmee dus ook voor het delen van mijn verhaal - hield mij tussen 1999 en nu echter onafgebroken in haar greep en dat had uiteraard zo z'n redenen.

Destijds, na mijn avonturen in Canada, kon ik niet bevroeden dat mijn boek over iets anders zou gaan dan die voor mij ooit zo dramatische ‘week van de wanhoop’. Ik besefte namelijk nog geenszins wat er daadwerkelijk met mij en met het leven dat ik leidde aan de hand was. Het leven waaraan ik gewend was geraakt en dat voor mij altijd zo ‘gewoontjes’ ofwel volkomen normaal leek.

Mijn tijd in Canada was, zo weet ik nu, een bijzonder belangrijk centraal punt in mijn leven. Het was een kruispunt, keerpunt en tegelijkertijd een ‘point of no return’ waar mijn levensloop me naartoe had geleid. Ik arriveerde er als passagier van een voertuig dat door een ander werd bestuurd en na mijn tijd in het waanzinnig mooie Montréal nam ik de afslag richting het vervolg van mijn leven, maar ditmaal als de bijrijder van een vehikel waarvan de bestuurder kort daarvoor het voertuig had verlaten. Je zou dus kunnen stellen dat ik volledig stuurloos op mijn toekomst afkoerste, waardoor mijn leven leek voorbestemd als wrak te eindigen. Waar dat zoal toe leidde, lees je in dit boek.

De ervaringen aan de overkant van de oceaan zijn inmiddels echter niet langer de belangrijkste drijfveer voor het aan het papier toevertrouwen van mijn verhaal, maar zoals het een centraal punt in mijn leven was, is het nu tevens - en geheel terecht - een centraal punt in dit werk. Het is namelijk nog steeds de inspiratiebron en was zelfs de bepalende factor voor het ontstaan van de titel: 'Het Licht van Maan'.

De voornaamste reden om niet éérder aan dit boek te beginnen, lag verscholen in het feit dat ik nog dermate door mijn verleden en heden gehinderd werd dat ik de confrontatie met het geschreven woord simpelweg niet aankon. Mijn pijn moest dan ook vooral onaangeroerd blijven, omdat ik het aan mijn water voelde dat het opentrekken van de spreekwoordelijke beerput een kettingreactie op gang zou brengen, waarvan ik de gevolgen niet kon overzien en dat schrikte mij af en maakte me bang. Het gegeven dat ik hiermee de toekomst 'on hold' zette en zelfs voor me uitschoof, nam ik daarom maar op de koop toe. Echter, juíst de confrontatie met mijn gevoel hoort centraal te staan in dit verhaal en daarom is het misschien ook wel logisch dat het er al die tijd, ondanks de wens, niet van kwam. Ik was gewoon nog niet zover. Daarnaast moest deze pil zichzelf wellicht nog vullen. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Na jaren van nadenken over en als gevolg daarvan worstelen met dat ooit zo toffe verhaal concludeer ik dan ook dat de smeuïge geschiedenis die de bodem van mijn boek moest worden inderdaad nog niet compleet was. Inmiddels is het gelukkig wél voldoende gerijpt en is er  tevens niets meer dat mij nog tegenhoudt. 

Ik deed de voorbije jaren natuurlijk zo nu en dan pogingen om ‘my Canadian mindfuck’ op te tekenen en in een of ander jasje te steken, maar dat draaide doorgaans op niets uit. Het boek dat mijn eerste boek had kunnen zijn is desalniettemin voor ongeveer de helft af, maar zal nooit worden voltooid en wel om de doodeenvoudige reden dat prioriteiten nou eenmaal kunnen veranderen en daarvan is in dit geval sprake. Dat neemt echter niet weg dat mijn daadwerkelijk eerste boek, dit boek dus, alleen mag en kan gaan over hoe mijn leven tot nu toe is verlopen en tot welke inzichten dat heeft geleid.

De confrontatie met mezelf, de maatschappij en het leven an sich kan ik op moment van schrijven sinds enkele dagen enigszins aan. Zó vers ligt deze doorbraak dus in mijn geheugen. Stel je daar echter niet teveel van voor, want het is slechts het begin. Het échte werk moet nog komen. Tussen mijn tijd in Canada en het heden in is namelijk ontzettend veel gebeurd. Zelfs zóveel, dat ik het overzicht over mijn bestaan grotendeels ben kwijtgeraakt, waardoor ik de vraag der vragen die mij inmiddels al meer dan zeventien jaar bezighoudt als vanzelfsprekend maar moeilijk kan beantwoorden, namelijk: waarmee moet ik mijn boek in godsnaam beginnen? Het ging de afgelopen 41 jaar namelijk zo ontstellend vaak mis dat de keuze echt reuze is. Bovendien is mijn levenspad tot op heden behoorlijk hobbelig geweest, waardoor de momenten die als mijlpalen de boeken in hadden kunnen gaan, steevast werden omgevormd tot negatieve en soms zelfs traumatische ervaringen. Zo verwerd elke mijlpaal tot negatief keerpunt en daarmee tevens tot een rigoreuze stap richting een kille en ogenschijnlijk oneindige diepte…

Als je het leven voorstelt als een diepe oceaan is het volkomen helder dat het van belang is dat je het hoofd boven water houdt. Anders verdrink je. Iemand die in het leven kopje ondergaat, kan daarentegen nog steeds ademhalen. Een oceaan is echter diep en dat maakt dat verdrinken - of zinken - heel lang kan duren. Zeker als je alsmaar en tegen beter weten in blijft proberen terug te zwemmen naar de oppervlakte. Mij lukte dat uiteindelijk niet, waardoor ik in apathische toestand afdaalde in de kilte.

Ik kan je verzekeren dat zinken traumatisch is. Je zweeft namelijk in een soort van vrije ruimte en hebt niets of niemand meer om je aan vast te klampen, hoe graag je dat ook zou willen. Onder water is er niemand die je hoort en hoe dieper je zinkt des te donkerder het wordt, dus uiteindelijk is er ook niemand meer die je nog ziet.

En dan raak je zomaar ineens die o zo gevreesde bodem waarvoor je al die jaren krampachtig op de vlucht bent geweest. Na jarenlang machteloos te hebben rond gesparteld tussen bodem en branding tijdens het proces van zinken en verdrinken, was het voor mij echter een verademing om de bodem te raken en eindelijk vaste grond onder m’n voeten te voelen. De bodem raken stond voor mij namelijk synoniem voor op het punt komen dat ik niets meer te verliezen had. Dat is immers een positieve bijkomstigheid van alles kwijtraken, want wie alles is kwijtgeraakt, hoeft zich geen zorgen te maken dat ‘ie nog meer verliest en dat lucht op de één of andere manier op. Zeker in het begin. Eindelijk een zorg minder. Zoiets. Gezonken zijn maakt daarbovenop mogelijk dat je je, mits je over voldoende veerkracht en levensenergie beschikt, met minder ballast van de bodem kunt afzetten om jezelf zodoende met meer succes terug naar de oppervlakte te worstelen.

Ik durf inmiddels voorzichtig te stellen dat ik weer bijna drijf, maar het is mijn doel om uiteindelijk weer veilig in de branding te spelen, me door warmere stromingen te laten meevoeren en de kille diepte voorgoed de rug toe te keren. Zover is het echter nog niet. Nog niet…

Hoewel ik van nature sowieso al over een behoorlijke berg gevoel beschik, bleek ik daarbovenop (en misschien wel juist daardoor) het grootste deel van mijn leven ook ontzettend kwetsbaar. Ik acht het voor een juiste interpretatie van mijn verhaal van groot belang dat je dit goed tot je door laat dringen.

Nou zie ik een bepaalde mate van gevoeligheid en een goed ontwikkelde intuïtie als krachten die je in het dagelijks leven goed van pas kunnen komen, maar ze kunnen je ook extra broos en zelfs weerloos maken op momenten dat er iets goed mis is. Ik neig daarom naar het hebben van het idee dat de dingen die me zijn overkomen dankzij totale onbalans in mijn gevoelsleven misschien wel dubbel zoveel pijn deden. Deze versterkte ervaringen forceerden mij bovendien in een positie van waaruit ik de wereld om me heen meestal als hard, meedogenloos en gevoelloos ervoer. Ik voelde namelijk zó ongekend veel dat mijn medemensen in vergelijking met mij net zombies leken. Zombies die mij niet zagen staan bovendien. De waarheid lag waarschijnlijk ergens in het midden, maar wat wel vaststaat is dat ieders ervaring van het leven doordrenkt is van de nodige subjectiviteit en uiteraard grotendeels wordt bepaald door de staat van zijn op een bepaald moment. In mijn beleving was de wereld mij niet goed gezind, dus was dat ook de wereld die ik voorgeschoteld kreeg.

Ik ben mij er terdege van bewust dat mijn referentiekader niet het je van het was, omdat ik nooit heb geleerd mezelf en daarmee dus ook al mijn gevoeligheid en kwetsbaarheden te beschermen. Als je daarbovenop altijd uitgaat van het goede in de mens, het leven met een zekere kinderlijke onbevangenheid tegemoet treedt en zelf volledig beseft dat je dit ook echt uit oprechtheid en onvoorwaardelijkheid doet, kan het intens veel pijn doen als die goede intenties nooit worden opgemerkt, niet worden begrepen en zelfs worden misbruikt. Met alle gevolgen van dien…

Je moet dit overigens niet verwarren met zelfmedelijden, want daarvan is nooit echt sprake geweest, al ontken ik tegelijkertijd niet dat ik mezelf wel eens heb afgevraagd ‘waarom ik?’ of ‘houd het nou nooit eens een keer op?!’, maar ik ben ook maar een mens. Waaraan ik me achteraf gezien wél soms ‘schuldig’ maakte was het hebben van zelfcompassie, maar goed, dat was misschien ook wel nodig.

Één van de kunsten des levens is volgens mij namelijk binnen de subjectiviteit van je bestaan te streven naar objectiviteit. Het vergt dan ook niets anders dan volledig begrip van het woord ‘objectiviteit’ om te beseffen dat dit alle kanten op hoort te werken; zowel intern als extern. Je kunt dus prima objectief en begripvol zijn en vanuit die houding tevens naar jezelf kijken, hoe subjectief dat tegelijkertijd misschien ook moge zijn. Dat kán er soms toe leiden dat je compassie hebt met jezelf. Zéker als je diep gekwetst bent of als een ander het niet doet. Ik durf zelfs wel te stellen dat het goed is als je er op die manier voor jezelf kunt zijn en wellicht was die sporadisch opduikende compassie achteraf beschouwd voor mij wel de eerste stap op het pad naar zelfliefde en dat is dan tevens mijn redding geweest. Wat echter lastig blijkt, althans in mijn beleving, is volledig beseffen wat mij is overkomen en het op waarde schatten daarvan. 

Op de een of andere manier lijkt het niet zo moeilijk om aan te geven of en hoe gelukkig je bent. In veel mensen zit volgens mij ook een soort van aangeboren en anders wel door opvoeding verkregen relativeringsvermogen als het gaat om de minder leuke dingen. Zodra het mensen tegenzit, vliegen de clichés je dan ook vrijwel meteen om de oren. Achter de donkere wolken schijnt immers de zon, nietwaar? You get the point. Ik voel me echter bijna altijd als vanzelf schuldig als ik aangeef dat een periode of gebeurtenis heel moeilijk of vervelend voor me is geweest. Het voelt dan alsof ik niet mag klagen, alsof ik een watje ben. Het is echter maar zeer de vraag of dat daadwerkelijk relativeringsvermogen is, want misschien is mijn gevoel van eigenwaarde wel zó laag dat mijn gevoelsleven er voor mij gewoon niet genoeg toe doet en dat terwijl mijn gevoelsleven en intuïtie in alles wat ik doe leidend zijn. Het is dan ook de daaruit voortvloeiende dualiteit die mij veel inzichten heeft opgeleverd, al ging dat natuurlijk wél ten koste van het verzilveren van mijn bestaan, doordat het twijfel zaaide en mijn innerlijke wereld uiteindelijk zelfs verscheurde. Dat schijnt overigens vaker voor te komen bij mensen met vergelijkbare ervaringen en toont dan ook meteen aan hoe zíek sommige personen zijn. Daar komt vervolgens nog bij dat echt álles relatief is en dat is naast een geluk ook een groot gevaar.

Ik heb als kind namelijk behoorlijk heftige dingen meegemaakt, maar doordat ik niet beter wist, maakte dat bepaalde gebeurtenissen, die absoluut niet normaal zijn(!), in de tijd dat ze plaatsvonden en nog lang daarna voor mij wél de gewoonste zaak van de wereld. Ik durf inmiddels dan ook gerust vast te stellen dat mij mijn jeugd en nog heel wat meer dingen - die geen dingen zijn - werden ontnomen.

Tóch is het allemaal nog veel gecompliceerder dan het misschien nu al lijkt, want als ik eraan terugdenk wat allemaal is gebeurd, besef ik verdomd goed hoe heftig en traumatisch dat is, maar tegelijkertijd voelt het niet altijd zo. Het lijkt er soms zelfs op dat ik er niet helemaal bij was op het moment dat het gebeurde. Ik ging dan ook geregeld gedempt en verdoofd door het leven. Het grote nadeel hiervan is echter dat niet alleen nare prikkels ietwat worden afgezwakt, maar ook de leuke. Tegenover het ogenschijnlijk emotieloos doorleven van het creatieproces van mijn trauma’s stond dus ook het net zo emotieloos ondergaan van betere tijden. Met andere woorden: er viel verdomd weinig te genieten.

Dit verklaart in mijn beleving eveneens het ontstaan van de eerder benoemde overgevoeligheid. Die volgde namelijk pas later. Voor mij klinkt het logisch om te zeggen dat ik het aanvankelijke gebrek aan voelen in een later stadium compenseerde door extra véél te gaan voelen. Ik zie er de logica in ieder geval wel van in. Het kan ook nog zo zijn dat naarmate de afstand in tijd tot het ontstaan van de trauma’s toenam de hoeveelheid prikkels die daadwerkelijk tot mij door wisten te dringen eveneens groeide, maar dat ik er niet mee kon omgaan, omdat ik er simpelweg niet aan gewend was. Er zijn vast nog meer opties, maar daarmee zal ik je nu niet vervelen. Toch ben ik achteraf blij dat ik 'het' als kind dankzij de van nature aanwezige overlevingsmechanismen allemaal aankon, zij het verdoofd, en dat ik de gevolgen ervan pas op m’n bordje kreeg toen ik er beter tegen bestand was. Of had moeten zijn.

Hoe misselijkmakend en walgelijk bepaalde gebeurtenissen ook mogen zijn: zoals al aangegeven, weet je als kind gewoon niet beter en dat is achteraf een zegen, omdat daardoor de ervaringen op het moment dat ze plaatsvonden niet zo traumatisch aanvoelden als ze achteraf - dus nu - wél blijken te zijn. De gevolgen zijn er namelijk wel. Onverminderd! Het is voor mij ook echt ongekend pijnlijk om dit over mezelf als jong jochie te moeten of kunnen zeggen. Toch ben ik achteraf blij dat de klap (lees: het trauma) pas later duidelijker zichtbaar werd en ik op het moment dat ik nog kind was niet alle pijn voelde die ik inmiddels met terugwerkende kracht ervaar als ik mijn leven beschouw, al was die pijn er in werkelijkheid natuurlijk wel. Ik besefte het waarschijnlijk alleen nog niet. Nu vind ik het bovenal ongekend triest dat iemand een kind zoiets aandoet en dat ik dan toevallig dat kind was? Tja, so be it. Het is vooral de onrechtvaardigheid die me raakt.

Het is misschien wat verwarrend allemaal, enigszins tegenstrijdig zelfs, maar als je er middenin zit en ermee opgroeit - zoals ik - lijkt het allemaal volkomen normaal. Je hebt op zeer jonge leeftijd gewoonweg nog geen referentiekader opgebouwd dat je doet beseffen dat er iets grondig mis is. Zéker als er mensen bij betrokken zijn die je blindelings vertrouwt en laten we wel wezen: dat doe je als kind al snel en al helemaal als het familieleden betreft. De gevolgen zijn er echter niet minder om en het volwassen besef maakt dat ik de herinnering nu met groter bewustzijn herbeleef en dat maakt het met terugwerkende kracht alsnog afschuwelijk. Gelukkig maakt een meer ontwikkeld bewustzijn het óók mogelijk om trauma’s te verwerken en het is op z’n minst een poging waard om te proberen dat te bereiken, hoe uitdagend dat ook mag zijn. Een onvermijdelijke stap die daarbij hoorde, was voor mij het in vertrouwen nemen van mijn directe familieleden.

We waren de jaren voordien al enigszins uit elkaar gegroeid en dat maakte de te nemen stappen er natuurlijk niet eenvoudiger op, maar om het voor mezelf wat makkelijker te maken, deed ik een poging het te zien als een manier om onze beschadigde relatie te herstellen en de bloedband opnieuw te bezegelen.

Toen ik mijn oudere zussen en moeder op 29 mei 2017 vertelde over wat mij is overkomen, stortte hun wereld voor even helemaal in. Althans, dat gaven ze te kennen. Ze vertelden 'geschokt' te zijn en vanuit mijn besef als volwassene en vader snap ik dat volkomen. Het deed me echter goed deze woorden te lezen en horen, want heel even leek het erop dat de banden inderdaad zouden worden aangehaald. Inmiddels weet ik dat hun woorden geen knip voor de neus waard waren, maar ik ben de fase waarin dat mij op wat voor manier dan ook nog raakt inmiddels wel ontstegen, denk ik.

Familie, bloedverwantschap… Voor mij zijn het overschatte waarden die met teveel vanzelfsprekendheid een veel te grote rol in onze samenleving worden toegedicht. Natuurlijk is het fijn en waarschijnlijk ook volkomen normaal als je een fijne familie hebt, maar er zijn ook families die van huichelarij aan mekaar hangen en waarin mensen niet oprecht met elkaar omgaan. Tot die laatste categorie behoort het gezin waarvan ik ooit deel uitmaakte. Tenminste, dat vind ik. Ik heb iets in die trant ook wel eens tegenover mijn moeder uitgesproken en ze gaf me niet eens ongelijk, maar de geschiedenis leert dat zij haast niet in staat is om de confrontatie aan te gaan met iets waar zijzelf medeverantwoordelijk voor is en al helemaal niet als het effect ervan negatief is voor haar bloedeigen zoon. Tja, en dan kun je je afvragen: komt dat voort uit liefde voor mij of uit angst voor zichzelf? Ik denk het laatste.

Ik besef overigens heel goed dat deze woorden voor haar zeer pijnlijk zullen zijn. Het gegeven dat het niet mijn intentie is iemand te kwetsen garandeert echter niet dat dat niet toch gebeurt. Dit besef heeft mij er lange tijd van weerhouden om mijn verhaal met de wereld te delen, maar het is de bijzonder vervelende en ongemakkelijke waarheid over mijn leven die me al lange tijd in de weg staat. Met andere woorden: het moet, het kan niet anders. In deze situatie in ieder geval niet.

Na bijna 20 jaar regelmatig aandringen is het me nét nadat ik de moed eigenlijk al had opgegeven wel eens gelukt één en ander via Facebook Messenger met mijn moeder te bespreken, maar zelfs dát kon niet zonder dat ze aangaf dat vroeger echt niet alles 'niet leuk' was en 'dat er gelukkig ook fijne momenten waren'. En ja, dat is helemaal waar, maar de klotemomenten waren er ook en dat mag best erkend worden zonder het teniet te doen met een dooddoener als ‘ach joh, gelukkig was het ook wel eens leuk’.

Hoewel het voor mijn moeder en zussen vast niet prettig is om langs deze weg kennis te nemen van mijn mening is het absoluut niet kwetsend bedoeld. Voor mij is het daarentegen wel tekenend voor de handelswijze van mijn moeder en het gezin waaruit ik voortkom en dat is niet de stijl die ikzelf graag hanteer. Het is immers de muur waar ik al jarenlang tegenop loop. Ik vind onderkenning van traumatische gebeurtenissen namelijk extreem(!) belangrijk en vind dat deze niet mogen worden afgedaan met reacties als ‘dat was vroeger, je moet nu verder’, want zo werkt het gewoonweg niet. Je kunt jezelf daarmee onder geen beding vrijwaren van het feit dat bepaalde zaken het leven van een kind ontzettend negatief hebben beïnvloed. Het zijn namelijk geen opzichzelfstaande gebeurtenissen, maar diepgewortelde trauma’s uit de kinderjaren die nog immer verweven zijn met de dagelijkse realiteit en vanuit die positie continu invloed uitoefenen op het nu. Hoe dan ook: op het specifieke moment dat ik nog hoop koesterde en met de mensen die ik mijn familie waande deelde wat mij is overkomen, moest ik zomaar constateren dat mijn leven ontzettend fucked up is, maar dat dat eigenlijk ook weer niet helemaal zo voelt, omdat ik niet beter weet en dat besef is dan op zijn zachtst gezegd ronduit vreemd. Ik merk echter wel (en weet dus ook zeer zeker) dat 'het gebeurde’ een zeer grote, negatieve impact op mijn ontwikkeling en levensloop heeft gehad.

Tja. En daar zit je dan: getekend voor het leven, deels doordrongen van wat er is gebeurd en tegelijkertijd relativerend in datzelfde getekende leven staand. Het doet me zelfs pijn de persoon die mijn ziel van heel wat littekens heeft voorzien via dit boek te ontmaskeren, al mag ik dat om juridische redenen helaas niet met naam en toenaam doen (#FuckTheSystem). Het voelt allemaal nog wat onwerkelijk, zou je kunnen zeggen, al is bizar misschien een meer toepasselijke term om mijn huidige gewaarwording van de realiteit te omschrijven.

Natuurlijk voel ik soms woede opdoemen, maar op de één of andere manier voel ik tegelijkertijd heel goed aan dat ook hij slechts een product van zijn levensloop is. Ik wil hem daarom eigenlijk helemaal niet kwetsen. Hoe raar dat misschien ook mag klinken als je eenmaal weet wat er exact is gebeurd. Ik ben me er inmiddels echter van bewust dat het vrij normaal is dat mensen die hebben meegemaakt wat ik heb ervaren vaak kampen met een laag zelfbeeld. Daar ondervind ik dan ook al mijn hele leven veel hinder van en helpt niet echt mee als je in verweer moet komen tegen iemand die je leven volledig op z’n kop heeft gezet. Tegelijkertijd blijft de mogelijkheid dat het 'gewoon' zo gelopen is en nimmer met voorbedachte rade gebeurde ook bestaan, al weet ik dat ik mezelf met het in stand houden van die mythe waarschijnlijk behoorlijk voor de gek houd, omdat mij inmiddels ook wel duidelijk is dat hij op z’n zachtst gezegd 'aparte' seksuele voorkeuren heeft. Ik vind het desondanks heel moeilijk om voor mezelf te kiezen. Dat roept namelijk áltijd schuldgevoelens op. Zónder enige uitzondering. Het feit dat ik dit boek nu schrijf, doet dat dus evengoed. Ware het niet dat ik besef dat dit het geval is en geloof dat je je geest net als je lichaam kunt trainen om bepaalde basiskenmerken te hervinden. Ik streef er dan ook naar om als volwassene weer zo puur en compleet te zijn als toen ik geboren werd.

Het schrijven van dit boek voelt vanuit mijn oude patroon als een noodzakelijk kwaad, maar ik besef tegelijkertijd dat het bovenal een essentiële stap is om de weg naar mijn ware zelf te vervolmaken. De realiteit is echter dat al het gebeurde zo’n krater heeft geslagen in mijn gevoel, dat ik gewoon niet kan geloven noch accepteren dat er ook maar iemand iets om mij geeft. Laat staan dat iemand écht van me houdt, uitgezonderd mijn meisjes. Dat gegeven maakt het dan ergens ook weer stukken minder vervelend om een zeker persoon middels dit boek op zijn vingers te tikken. Laten we het er voorlopig maar op houden dat het allemaal heel dubbel voelt en sterker nog: dat ik misschien zelfs nog steeds niet precies weet wat ik nu allemaal voel. Voor nu is dat prima. Als het aan het eind van de rit maar allemaal wel duidelijk is.

Er is echter wel iets wat me flink dwarszit, maar waar ik toch overheen moet stappen, of het nou ‘leuk’ is of niet. De dader in kwestie heeft ondertussen namelijk opgroeiende kinderen en ik besef maar al te goed dat hun wereld door dit boek volledig kan instorten.

Een vader is als het goed is je grote held, je grote voorbeeld en de man waar je tegenop kijkt. De 'dadervader' is echter zelf verantwoordelijk voor alles wat zijn op bedenkelijke wijze functionerende geest tot op heden heeft voortgebracht en ik trek me daarom maar op aan het feit dat dit boek wellicht ook levens kan behoeden voor zaken die mij wél zijn overkomen. Toch wil ik me kort tot zijn kinderen richten.

,,Het spijt me. Het spijt me echt ontzettend dat jullie dit moeten meemaken. Hoewel we mekaar eigenlijk totaal niet kennen, heb ik me jarenlang zorgen over jullie gemaakt, omdat ik bang ben dat jullie misschien wel dezelfde dingen hebben meegemaakt als ik. Als dat zo is, spijt het me nog veel meer dat ik nu pas de moed heb om mijn mond open te trekken, maar hoe gek het ook klinkt; ik hoop dat jullie vader jullie grote held is en dat hij zich tegenover jullie altijd correct en liefdevol gedragen heeft. Hoewel jullie nog jong zijn, zullen ook jullie moeten (leren) beseffen dat elk mens zijn eigen leven leidt en dat iedereen daarbinnen op zoek moet gaan naar zijn of haar eigen geluk. De weg daarnaartoe is jammer genoeg niet altijd even prettig en daar kan ik over meepraten. Het probleem is echter dat jullie vader mij gedurende een lange periode veel leed heeft berokkend. Dat gebeurde echter zo subtiel, onopgemerkt eigenlijk, dat het besef hiervan pas veel later kwam. Het was er tussendoor ook wel eens, heel eventjes, maar dan ebde het weer weg. Ik ga namelijk altijd uit van het goede in de mens en dat gold zeer zeker voor de manier waarop ik naar jullie vader keek. Het dringt dan ook pas sinds kort écht tot me door.

Hoezeer het mij ook spijt: de verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie ligt niet bij mij, maar bij hem. Hij is hier schuldig aan. Als hij naar jullie toe altijd correct is geweest - wat ik oprecht hoop - laat hem dan niet zomaar vallen. Elk mens kan zijn dwalingen hebben en misschien was ik wel zijn enige, maar wees wel op jullie hoede. Ook jullie zijn lichtwezens en verdienen het als zodanig behandeld te worden.

Voor mij is dit alles vooral moeilijk, omdat ik jullie vader al mijn hele leven ken en hem zelfs het grootste deel daarvan als mijn beste vriend beschouwde. Het probleem is echter dat er teveel aanwijzingen zijn dat hij, in ieder geval naar mij toe, helemaal niet altijd zulke goede bedoelingen had. Bovendien heeft hij jarenlang de kans gehad om het een halt toe te roepen, maar in plaats daarvan besloot hij door te gaan en bij volledig bewustzijn zeer ernstige strafbare feiten te plegen.

Het doet me pijn dat jullie dit moeten meemaken, maar de oorzaak van dit leed ligt niet bij mij. Ik wil wel dat jullie weten dat ik aan jullie denk. Dit boek heeft echter niet als doel iemand te kwetsen. Zélfs niet jullie vader.

Ik schrijf dit boek, omdat ik het net als ieder mens verdien om gelukkig te zijn. Ik ben nu 41 jaar, maar ben gedurende mijn leven nog nooit echt gelukkig geweest. Ik leef namelijk al 41 jaar in angst, met geestelijke pijn en in schaamte. Mij is meer overkomen dan de dingen die jullie vader mij heeft aangedaan, maar om verder te kunnen met mijn leven en de vruchten te plukken van mijn ontwikkeling kan dit niet onbenoemd blijven. Het doet me pijn dat jullie, je moeder en zelfs hijzelf dit moeten meemaken. Weet dat ik om jullie geef.”

Hoewel ik dit alles graag kwijt wilde, omdat het allesbehalve mijn bedoeling is zijn ongetwijfeld fantastische kinderen te kwetsen en ik door me tot hen te wenden voor mezelf in ieder geval een barricade heb kunnen wegnemen, heb ik mijn vraag nog steeds niet beantwoord, want waarmee begin je je verhaal als er zoveel gebeurd is dat je er misschien wel een trilogie mee kunt vullen en hoe breng je hiërarchie aan in gebeurtenissen als je beseft dat ze elk op geheel eigen wijze even bepalend zijn geweest? Misschien is mijn begin daarom wel gewoon de kwetsbaarheid van het simpelweg niet weten. Misschien is het schrijven op zich wel mijn therapeutische zoektocht en zal gaandeweg alles als vanzelf duidelijk worden.

Wat voor mij wel vaststaat, is dat het optekenen van mijn levensverhaal zeer confronterend zal zijn. Hopelijk schept het orde in alles wat ik heb meegemaakt en biedt het resultaat mij het gewenste helikopterperspectief, zodat ik eindelijk overzicht over en inzicht in mijn eigen leven krijg. Dat is namelijk hard nodig, want het is een grote puinhoop. Daarnaast zie ik veel verbindingen tussen wat mij is overkomen en de wijze waarop onze samenleving functioneert, want ik heb de samenleving niet enkel leren kennen zoals bijna iedereen ‘m voorgeschoteld krijgt, maar ook op een manier die voor velen (gelukkig) een ver-van-mijn-bed-show is. Ik vind het echter wel belangrijk om deze realiteit met de wereld te delen, want ook dít is de wereld waarin wij allemaal leven. Ook dít is jouw samenleving.

Wees er alsjeblieft van doordrongen dat ik alles in dit boek naar eer en geweten opschrijf, nimmer met de intentie iemand pijn te doen, maar dat betekent natuurlijk niet dat mijn verhaal voor sommigen niet pijnlijk zal zijn. Het één sluit het ander immers niet uit. Dit verhaal is mijn waarheid en ik ben wars van wraakacties en intenties om wie dan ook opzettelijk te kwetsen. Het enige wat ik wil is gelukkig zijn. Voor het eerst in mijn leven eindelijk(!) echt gelukkig zijn…

De melancholie van het leven heeft me vaak geraakt en daarvoor ben ik bovenal dankbaar. Het is echter allemaal veel te veel voor me geworden en daardoor is de drang om te delen niet langer te onderdrukken. Dit boek biedt mij de gelegenheid om mijn persoonlijke geschiedenis integraal te delen met iedereen die het lezen wil. Het belangrijkste is echter dat ik voorzie dat het optekenen van mijn verhaal mijn leven en mij als persoon in positieve zin zal transformeren, zodat ik eindelijk kan zijn wie ik ben. Kortom: ik moet dit doen. Het is de afzet van de zeebodem die me weer terug naar het oppervlak brengt.

Bovendien: alles wat iedereen van me denkt te weten is een illusie, een leugen, een farce en zo wil ik niet leven, omdat het niet representatief is voor wie ik daadwerkelijk ben.

Proloog

EN DAN EERST NOG EVEN DIT

Het moet ergens in 1983 of 1984 zijn geweest, ik weet het niet meer precies, maar ik was een jaar of 7. Mijn vader was ’s avonds op weg naar huis toen een vreemd en onbekend object in de lucht plots zijn aandacht trok. Hem kennende heeft hij op exact datzelfde moment kort aan zichzelf getwijfeld en wellicht zelfs even in zijn arm geknepen om te controleren of hij misschien droomde. Bij thuiskomst haastte hij zich direct naar binnen om mijn twee oudere zussen en tante, die eigenlijk in Parijs woonde, maar om tal van redenen tijdelijk bij ons verbleef, naar buiten te dirigeren. Hij was er zich namelijk volledig van bewust dat iets gaande was dat je bij voorkeur niet in je eentje moest zien, omdat velen die ‘m voorgingen de rest van hun leven het predikaat ‘mafketel’ met zich meedroegen - iets wat hem als gevolg hiervan helaas ook niet geheel bespaard bleef, maar dat terzijde. Mijn vader was echter niet gek en mijn zussen en tante evenmin.

Terwijl ze eenmaal buiten in het donker naar de lucht keken, zagen ze allemaal hetzelfde: een joekel van een vliegende schotel die zo laag boven de grond hing dat het niets aan de verbeelding overliet. Dit was niet uit te leggen als een miraculeus weerfenomeen, een luchtspiegeling, satelliet of weerballon. Het was wat het was en wat het was, was volstrekt duidelijk. De waarneming haalde zelfs de regionale kranten, want de redactie en het meldpunt van het regionale vliegveld (destijds Vliegveld Beek, tegenwoordig Maastricht Aachen Airport) werden die bewuste avond platgebeld door getuigen. Honderden mensen in de regio zagen namelijk exact hetzelfde. Één man had, zo was te lezen in de krant, de UFO zelfs met z’n auto zo lang mogelijk achtervolgd, tótdat hij niet meer verder kon, op zeker gebiologeerd door wat hij zag en geleid door verwondering en nieuwsgierigheid. Het is op z’n minst ‘apart' te noemen dat tegenwoordig over die waarneming niets meer in de archieven terug te vinden is terwijl het er één met een gouden randje was.

Ik was dus een jaar of 7 en lag terwijl zij diep onder de indruk van hetgeen ze zagen naar de nachtelijke hemel staarden al lang in bed, maar deze gebeurtenis zou ondanks dat ik er fysiek niet bij betrokken was wél een enorme impact op mijn leven hebben. Op die leeftijd heb je namelijk geen enkele reden om de geloofwaardigheid en het waarnemingsvermogen van je vader, oudere zussen en tante in twijfel te trekken. Daartoe zie ik in dit kader overigens nog steeds geen enkele aanleiding. Zij en velen met hen zagen namelijk allemaal exact hetzelfde: een UFO.

Hoewel een vliegende schotel die zo laag boven de grond zweeft op zich al geen alledaags tafereel is, maakte de absolute stilte die de UFO ‘veroorzaakte’ de meeste indruk, zo vertelden ze nadien. Enkele jaren geleden heb ik er nog eens navraag naar gedaan bij mijn oudste zus en zij herinnerde zich de vliegende schotel als hypnotiserend stil, indrukwekkend mooi en qua energie zo liefdevol dat het  bij haar geen moment angst inboezemde of paniek veroorzaakte. Wat het ook was en wie zich er ook in bevonden: volgens haar voelde het, nee wás het, zonder enige twijfel goedaardig. Voor de beeldvorming: mijn zus is een pragmatisch type met een geslaagde, zakelijke carrière. Geen type dat zich verliest in spiritualiteit of zweverig gedoe. Toch waren dit haar woorden.

Enfin, als je als kind opgroeit binnen een gezin waarvan enkele leden van zo dichtbij een UFO hebben gezien, schept dat op de een of andere manier een soort van precedent. Je weet namelijk uit eerste hand dat iets wat anderen niet geloven, niet voor mogelijk houden en met regelmaat zelfs belachelijk maken wél waar is. Je weet dat het bestaat, dat er hoogstwaarschijnlijk leven buiten onze planeet voorkomt en meer van dat soort zaken. In feite werd mij al vroeg duidelijk gemaakt dat niets onmogelijk is en dat je het bovennatuurlijke niet zonder meer kan afdoen als een spel der verbeelding. Ik denk dan ook dat ik mede daardoor een bepaalde mate van openheid en onbevangenheid (waarover elk kind beschikt) tot op heden heb weten te behouden.

Bij velen gaat dit tijdens de reis naar volwassenheid verloren, heb ik het idee. Of beter gezegd: het wordt systematisch onschadelijk gemaakt. Voor mij was echter al vroeg duidelijk dat er meer was, maar ook dat veel zaken die je worden verteld of geleerd niet of niet helemaal waar zijn en, daar tegenoverstaand, dat zaken die worden ontkend soms wél bestaan. Wát men je ook probeert wijs te maken! Nou moet je niet denken dat ik me daar in die tijd al zo van bewust was, want ik was nog maar een kind. Het besef dat de invloed van deze gebeurtenis op mijn ontwikkeling vrij groot was, kwam dan ook pas veel later.

Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat het bezoek van deze mogelijk buitenaardse schepselen iets met mij te maken had. Het voelt op de één of andere manier dan ook alsof ik er toen wél bij was. Als jij mij om die reden een ‘aluhoedje’ of ‘gekkie' wilt noemen dan mag dat natuurlijk. Dat laat me koud.

Het zou kunnen dat ik als kind vooral heel graag wilde geloven dat de 'close encounter' iets met mij van doen had, maar toch denk ik niet dat dat het was. Het buitenaardse incident boezemde mij als kind namelijk vooral angst in. Ik wilde dus liever niet dat ‘ze' voor mij kwamen. Tóch bleef dat gevoel intact. Het werd gaandeweg zelfs alleen maar sterker, omdat ik me steeds vaker een vreemdeling voelde. Een alien.

Mijn leven is lange tijd vooral een opeenstapeling van negatieve ervaringen geweest. Ik heb op veel gebieden van alles meegemaakt en met name als kind heb je niet altijd invloed op zaken die op je pad komen. Ik was als kind, net als elk ander kind, een open energie en een grotendeels onbeschreven blad. Ik was pure liefde, schoonheid, universele wijsheid en openheid. Laten we zeggen een ‘lichtwezen’ met rode krullen en een schaterlach. Het is het systeem waarin we worden geforceerd mee te draaien dat mensen uiteindelijk tot volkomen abnormaal, achterlijk, gestoord en zelfs misdadig gedrag drijft en zelfs kinderen worden daarbij niet ontzien. Datzelfde overkwam mij.

Het feit dat ik me verbonden voelde met de wellicht buitenaardse wezens in de UFO die zich vlakbij ons huis bevond, is dan ook niet eens zo gek, want door alles wat plaatsvond, zou ik steeds meer van de maatschappij vervreemden. Dat was overigens niet, omdat ik er geen deel van wil(de) uitmaken, maar omdat vooringenomenheid en waarden en normen nou eenmaal hoogtij vieren en weinig ruimte overlaten voor alles wat daarvan afwijkt. Het pijnlijke is echter dat dit niet alleen voor daders geldt, maar ook voor slachtoffers. Slachtoffers passen namelijk evenmin in het ideale plaatje dat ‘men' van de samenleving voor ogen heeft. ‘Het systeem’ heeft echter geen ingebouwd begrip voor mensen die traumatische dingen meemaken. 'Het systeem' is namelijk een economisch systeem en dat staat haaks op wat daadwerkelijk van belang is. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik me meer mens zou kunnen voelen tussen de aliens die de Oostelijke Mijnstreek die bewuste avond in hun greep hielden dan hier op aarde, maar dat mag je na het lezen van mijn boek gerust proberen te weerleggen.  

Hoofdstuk 1

DE MONADE

Ik kan er altijd wel van genieten als het gebeurt. Als ik lekker buiten in het zonnetje zit of ergens in huis een comfortabel plekje opzoek, flitsen soms de mooiste zinnen door mijn hoofd. Het is dan alsof mijn gevoel en gedachten samensmelten en liefdevol in mijn oor fluisteren wat ik mag opschrijven. En dan niet zomaar. Neen. Het zijn de in nevelen gehulde tragedies en melancholie van het leven die uit het niets gestalte krijgen, maar dan mooi verwoord in zinnen met ‘krullen'. Het is de waarheid, maar verzacht door de subtiliteit van beeldspraak. Het is iets als rauwheid met een strikje. Anderen noemen het wellicht gewoon inspiratie.

Op zulke momenten voel ik me verbonden met alles om me heen en dat terwijl mijn leven eigenlijk ontzettend cru is en ik de verbinding, met name met mezelf, al lang geleden ben kwijtgeraakt. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom dat soort momenten zo goed voelt. Verbondenheid met De Monade is namelijk een fijne gewaarwording en maakt het leven mooi, draaglijk en interessant. Ik voel me er altijd erg door gerustgesteld. Het creatieproces is voor mij om die reden vooral een soort portal die toegang biedt tot dat gevoel van verbondenheid en de daarbijbehorende staat van zijn. Het is tevens de enige manier waarop ik het kan, dat contact maken. Althans, op dit moment. Het is daarom behoorlijk frustrerend als ik de connectie mis en de pen niet wilt vloeien. Zinnen met krullen verworden op zo’n moment tot zinnen met haken en ogen en ik blijf plots teveel hangen in het bedenken van concepten en kapstokken waaraan ik mijn verhaal kan ophangen. Pure tijdverkwisting door te blijven zoeken naar literaire paden waarlangs ik m'n persoonlijke geschiedenis z’n weg kan laten afleggen. Of beter gezegd: tracht een manier te vinden om jou als lezer van een deugdelijke, boeiende routebeschrijving te voorzien.

Voor mij lag daar duidelijk een uitdaging, omdat ik niet alleen zocht naar een manier om lezers houvast te bieden, maar bovenal meer inzicht probeer te krijgen in mijn eigen leven, want vooral dat mis ik. De enige juiste manier voor mij om dat te bewerkstelligen, is door te luisteren naar mijn gevoel en belangrijker nog: door daadwerkelijk ten uitvoer te brengen wat mijn gevoel me ingeeft. Wat je in dit boek gaat meebeleven, is daarmee dus slechts een persoonlijke gevoelsgeschiedenis die op een voor mij logische en overzichtelijke manier vorm krijgt.

Een enkeling is tijdens het lezen van de inhoudsopgave misschien al iets opgevallen en zo niet: geen probleem. Aan het eind van dit boek ga ik er dieper op in, maar de ‘kapstok'  waaraan ik mijn verhaal ophang is de getallenleer uit het klassieke Quadrivium. Cijfers en getallen hebben namelijk naast een numerieke ook een filosofische betekenis en die leent zich er bij uitstek voor om het leven vanuit tal van originele en inzichtgevende invalshoeken te beschouwen. Het is bovendien erg gemakkelijk, want ik tel op filosofische wijze van 1 tot 9 om tot slot nog even langs 0 te gaan. ,,Een kind kan de was doen”, zou je kunnen zeggen. Tellen volgens het Quadrivium is echter uitdagender dan het lijkt, want op de weg van 1 naar 9 kom je heel wat hindernissen tegen.

Wat deze manier van werken mij naast houvast nog meer biedt, is een duidelijk beginpunt, want zoals je inmiddels hebt kunnen lezen, heb ik mezelf jarenlang afgevraagd waarmee ik mijn boek in godsnaam moest beginnen. Die vraag is dankzij de gekozen werkwijze vrij simpel te beantwoorden, want ik begin gewoon bij 1 en die wordt in het Quadrivium De Monade genoemd.

De term Monade stamt uit het Grieks en betekent zoveel als één (1 dus), eenheid en uniek. Volgelingen van Pythagoras gaven er een wat meer filosofische draai aan en koppelden het cijfer 1 aan de betekenis 'het eerste dat was’ en de staat van simpelweg zijn. Het Quadrivium gaat nog een stap verder en dicht De Monade betekenissen als Het Ene (ofwel God), permanentie, de stille eeuwigheid en De Spiegel der Wonderen toe.

Voor mij persoonlijk staat De Monade symbool voor de verbinding met mezelf en ‘Het Al’ om me heen, waarvan ikzelf ook deel uitmaak. Het is echter een verbinding die ik al lang kwijt ben en slechts sporadisch tot stand weet te brengen, onder meer tijdens schrijven of musiceren. Die twee bezigheden zijn dan ook een soort toevluchtsoord voor me geworden, omdat ik de connectie met de eenheid in en met mezelf in het dagelijks leven niet meer voel noch kan maken en daarin ligt een groot probleem verscholen. Het heeft namelijk grote impact op mijn gevoel van veiligheid en daarmee uiteraard ook op mijn staat van zijn. Het toeval wil echter dat het cijfer 1 niet slechts een probleem blootlegt, maar mij ook direct bij de oorzaak van die kwestie brengt. Het ging namelijk al mis bij 1.

Kort na mijn geboorte, toen ik zo’n zes weken oud was, raakte ik ondervoed en werd om die reden opgenomen in het ziekenhuis. Wekenlang heb ik daar ‘zorg’ ontvangen, wat in die tijd zoveel betekende als aan een infuus liggen en de hele dag huilen. Aan het eind van de dag mochten mijn ouders een uurtje op bezoek komen om mij een flesje te geven. De overige uren moest ik het alleen rooien, want in die tijd (1976) mochten ouders niet zoals tegenwoordig de hele dag in het ziekenhuis verblijven om hun geliefde kroost bij te staan. Totale waanzin als je het mij vraagt, want in deze cruciale weken van hechting en het keihard nodig hebben van moeders veiligheid en warmte lag ik juist moederziel alleen. Huilend en schreeuwend met uiteindelijk ook nog een lies- en navelbreuk. Het kán dus ook niet anders dan dat ik mij in die fase ontzettend bang, intens ongelukkig, verdrietig en verlaten heb gevoeld. De mate van onwetendheid waarin een babytje van enkele weken oud nog verkeert, zal het er bovendien niet beter op hebben gemaakt.

Het was daarmee wat je op z’n zachtst gezegd een valse start zou kunnen noemen, want de stempel die deze traumatische fase op mijn leven drukte, is ongekend groot. Ik ben er inmiddels volledig van doordrongen dat het voor mij daar al gruwelijk misging en dat het zelfs zónder wat mij later nog te wachten stond al een knap lastig op te lossen probleem zou zijn. De schade van zo’n zorgblunder is namelijk niet te overzien.

Als ik terugblik op de periode na de geboorte van onze dochter en bedenk hoe zo’n teer en kwetsbaar poppetje moeders zorg, liefde en veiligheid nodig heeft, kan het niet anders dan dat ikzelf vooral dáár de basis van mijn angststoornissen heb gelegd, want ook al wist je dat nog niet: die heb ik. Mijn moeder heeft dat jaren later overigens ook wel eens uitgesproken. Ze merkte namelijk aan mij dat ik als kind altijd erg angstig was en koppelde dat bovendien aan de tijd die ik als zuigeling in het ziekenhuis doorbracht, maar gek genoeg handelde ze er vervolgens nooit naar. Het bleef min of meer onopgelost. Onaangeroerd zelfs.

,,Tja, zo was dat vroeger. Nu zou ik het anders doen.” Iets van die strekking zei ze erover als ik het me goed herinner. Het is natuurlijk prachtig, zulks voortschrijdend inzicht, maar ik koop er helemaal niets voor, want daar waar ik de basis had moeten leggen voor veiligheid, vertrouwen en al wat meer, verwierf ik exact het tegenovergestelde, namelijk een enorm hechtingsprobleem (op z’n minst onveilige hechting en misschien zelfs wel erger dan dat). Ik herinner me dan ook heel goed dat ik als kind vaak bang was: bang om mama kwijt te raken, bang voor dit, bang voor dat, bang voor zus en bang voor zo. Kortom: bang voor zo’n beetje alles dat je maar kunt bedenken. Zelfs voor mezelf.

Een kat in het nauw maakt echter rare sprongen en daarin vormde ik geen uitzondering. Angstig als ik enerzijds was, schold, sloeg en trapte ik er anderzijds soms op los alsof het een lieve lust was als ik bijvoorbeeld ruzie had met andere kinderen. Dat deed ik, omdat ik eigenlijk altijd meteen in paniek raakte uit vrees dat mij iets ernstigs zou overkomen. Als reactie daarop gaf ik iemand geen duwtje, maar trapte ik hem bijvoorbeeld bij voorkeur zo hard mogelijk in het gezicht of gooide ik hem over een hek heen. Dat soort dingen. Het doel was echter altijd exact hetzelfde: zeker stellen dat ik veilig was. Hoe het de ander daarbij verging, was van ondergeschikt belang.

Gelukkig was ik tevens ontzettend bang om ruzie te krijgen, dus kwam dit soort excessen haast nooit voor. Waar het om draait is dat er in ieder geval geen greintje gevoel van vertrouwen of veiligheid in mijzelf en anderen te bespeuren was.

Hoewel het gekozen voorbeeld totaal niet representatief is voor wie ik als kind merendeels was, vind ik het belangrijk het te benoemen, omdat dit de spaarzame momenten waren waarop mijn angst en frustratie leidden tot concrete actie. Al die andere keren, dus laten we zeggen 99,99 procent van de tijd, gebeurde dat niet, maar vierde de angst binnenin mij onverminderd hoogtij en dan met name de angst om dood te gaan.

Wat mij nu, dus achteraf, wel opvalt is dat destijds is geprobeerd bepaalde negatieve gevolgen van het gebrek aan hechting te ondervangen. Zo werd de oplossing voor mijn driftigheid en het gebrek aan zelfvertrouwen op advies van de schoolarts gezocht in judo. Daarmee werd de oorzaak van mijn problemen echter niet aangepakt, dus hielp judo in mijn geval geen zier. Een vervolg binnen andere vechtsporten, pas jaren later overigens, leidde er in ieder geval toe dat ik leerde mezelf wat meer te beheersen. De onzekerheid en het gebrek aan gevoel van veiligheid duurden echter voort.

Maar goed, als je je frustraties teveel beheerst en dus opspaart, barst vroeg of laat tóch de bom en de gevolgen daarvan zijn misschien nog wel schadelijker dan het vroegere resultaat van mijn gebrek aan zelfbeheersing en zelfvertrouwen en dat is vrij logisch als je beseft dat zelfbeheersing in mijn geval vooral een synoniem werd voor onderdrukking van mijn problemen en de gevoelens die daaruit voortkwamen. In plaats van te leren mezelf te uiten (lees: negatieve energie kanaliseren), leerde ik mijn emoties te beteugelen, maar zoals bijna iedereen weet, los je daarmee uiteindelijk niets op. Het was dus dweilen met de kraan open. Bovendien zorgde het voor telkens meer onbegrip, want per keer dat de spreekwoordelijke bom barstte, duwde ik de mensen om mij heen steeds verder van me af en stuitte ik daardoor des te vaker op onbegrip.

De periode als baby in het ziekenhuis kan ik mij zelfs nu nog heugen, terwijl dat na 41 jaar niet eens echt mogelijk zou moeten zijn. Zó traumatisch was het blijkbaar. Dat werkte bovendien alle kanten op, want ook voor mijn ouders moet het vreselijk zijn geweest om mij als baby van slechts enkele weken oud in het Sittardse ziekenhuis achter te laten en te zien lijden. Echter, het gegeven dat ik erdoorheen kwam en het overleefde, zal tevens een flinke pleister op de wonden zijn geweest. Mijn moeder is volgens mij echter altijd bang gebleven, want ze was als de dood dat ik niet goed at en daardoor opnieuw ziek zou worden. Dat zette haar bijvoorbeeld aan tot het regelmatig koken van twee potjes als de rest van het gezin iets at wat ik niet lustte. Tja, en wat moet ik daarvan zeggen? Maakt dat haar slecht of onverantwoord? Laat ik het erop houden dat ik er het mijne van denk.

Voor mij is het sowieso ’t bewijs dat in haar een zorgzame moeder schuilt, maar ook een zeer angstige en zoals algemeen bekend is angst geen goed raadgever. Ik ben er volledig van overtuigd dat ze destijds met de beste intenties handelde. Het probleem is echter geweest dat ze nooit heeft ingezien dat de (in haar ogen) daden van liefde in werkelijkheid uitingen van angst waren en het lijkt erop dat ze die angst nooit meer heeft kunnen loslaten, waardoor het de drijvende kracht werd achter haar ouderschap en dat vind ik sneu. Jammer bovendien, want er had zeer zeker meer ingezeten.

Ik voel me bezwaard om over het handelen van mijn ouders te oordelen, omdat ik echt heel goed begrijp dat het ook voor hen een traumatische tijd moet zijn geweest. Bovendien houd ik van hen allebei en over de mensen waarvan ik houd, wil ik liever geen kwaad spreken. Het probleem is echter dat de problematiek die diezelfde periode bij mij veroorzaakte nooit of te nimmer vanzelf zou overgaan en dus actie vereiste. Het feit dat ik een zorgenkindje was, ontsloeg mijn ouders natuurlijk niet van de morele verplichting er voor mij te zijn (understatement). Maatregelen bleven echter uit.

Daar waar alleen liefde en geduld mijn tere, verscheurde zieltje heel misschien enigszins hadden kunnen helen, werd ik letterlijk en figuurlijk door angst gevoed en zo zie je maar dat zelfs de beste intenties soms de opmaat zijn voor het slechtst mogelijke scenario. Bovendien maakt het de zaak extra complex, want uit het feit dat ik van mijn ouders houd volgt niet alleen dat ik begrijp dat het een moeilijke tijd voor ze was. Het is daar tegenover namelijk extra kut als mensen waarvan je zoveel houdt je niet zien staan. Als ik alle bijzaken wegstreep, is dat waar het min of meer op neerkwam. Mijn voorlopige conclusie met betrekking tot mijn hechtingsstoornis is dan ook dat het, mijn moeders woordenschat en gevulde boekenkast alsmede mijn vaders natuurlijke charme en wijsheid ten spijt, blijkbaar ontbrak aan de mate van bewustzijn die nodig was om de kern van het probleem aan te pakken. In plaats daarvan werd het zelfs alleen maar erger en ja dat is zonde. Eeuwig zonde. Ik weet inmiddels namelijk dat een onveilige hechting vaak best wel te repareren is, maar naarmate het kind ouder wordt, gaat dat steeds moeilijker. Volgens de informatie op Wikipedia geldt het tiende levensjaar daarbij gemiddeld genomen als het kritieke punt. Daarna wordt het dus knap lastig en misschien zelfs wel onoplosbaar, al acht ik niet gauw iets onmogelijk, dus we zullen zien. We zullen zien… 

Dit maakt echter wel pijnlijk duidelijk dat de invloed van dit soort fratsen en ouderlijke dwalingen op de ontwikkeling van een kind en diens hobbelige pad richting volwassenheid ongekend groot is, want in mijn geval leidde dat ertoe dat ik al van kleins af aan verscheurd door het leven ga. Tot op heden! Als je hier goed over nadenkt, is het eigenlijk ronduit triest dat dit soort dingen überhaupt gebeurt. In mijn geval was ik namelijk mijn hele leven (onafgebroken) op zoek naar mezelf en dat had alles te maken met het feit dat ik ergens diep van binnen weliswaar voelde en wist wie ik was (en ben) en wat ik kan, maar dankzij de problematiek die speelde, lukte het niet om daadwerkelijk met die kanten van mezelf in contact te komen. Het voelde alsof ik telkens een specifieke route aflegde naar een huis waarin een koffer vol goud lag, maar vervolgens de voordeur nergens kon vinden. Dat kan eens een keer gebeuren, maar als je onafgebroken tegen dichte en zelfs niet bestaande deuren oploopt, kun je aardig gefrustreerd raken. Ik had daar in ieder geval wel veel last van. Toen ik eenmaal kind af was, werd bovendien nog een extra ingrediënt aan de melange toegevoegd, namelijk sociale druk.

Mijn verleden maakt mij ontzettend bewust van het feit dat het van eminent belang is dat je jezelf bent. Dat je puur, echt en oprecht bent. Voor mij lag daar namelijk al jaren de uitdaging, juist doordat ik niet met mezelf in contact kwam, bang was om mezelf te zijn, mijn kwetsbaarheid niet durfde te tonen en me schaamde voor wie ik was. Dat waren dus enorme drempels op de weg naar echtheid. Allemaal geboren uit angst en gebrek aan (zelf)vertrouwen. Het grappige is echter dat het ertoe leidde dat ik juist daardoor altijd een soort predikant van echtheid ben geweest, terwijl ikzelf meerdere onechte levens tegelijk leidde en ja, dat loopt een keer spaak. Het was uiteindelijk de eerlijkheid van de mens Wim Kieft die mij het licht deed zien.

Het was weer zo’n typische, troosteloze, druilerige zondagmiddag, waarop ik weliswaar van alles wilde doen, maar niks voor mekaar kreeg. Ik werd en word daar altijd enigszins depri van, want ik kan er erg slecht tegen als het leven aan mij voorbij trekt zonder dat ik er iets mee doe. Passiviteit was, moet ik bekennen, inmiddels wel de rode draad van mijn leven en dat maakte dat ik niet bepaald het zonnetje in huis was. Als zo vaak eindigde ik mijn doelloze surfsessie op YouTube en daar zag ik tussen de aanbevolen video’s een interview van schrijver Arnon Grunberg met Wim Kieft en Johan Derksen staan.

Op de een of andere manier voelde ik me altijd wel een beetje verbonden met die Kieft, omdat hij zo ontzettend menselijk lijkt. Het is niet zo’n plastische nepper, zoals bijna alle andere bekende landgenoten. Bovendien ging hij worstelend ten onder om vervolgens, eveneens worstelend, weer boven te komen en met zo’n verhaal kan ik wel wat, gezien mijn eigen situatie. Dus klikte ik het filmpje aan.

Kieft raakte me. Ik zag een man die weliswaar weer een beetje leek te kunnen lachen, maar nog steeds met één been in zijn heftige verleden verankerd stond. Hij oogde kwetsbaar, ondanks zijn overwinning, en leek een beetje beduusd. Misschien was hij zelfs nog een soort van passagier van zijn leven. Hij had een strijd gewonnen, maakte een boek en werd ineens bedolven onder de aandacht. Ik kreeg echter het idee dat het voor hem nog allemaal een beetje onwerkelijk voelde en moeilijk te geloven was dat zijn leven daadwerkelijk ten goede was veranderd. Misschien heb ik het helemaal mis, maar dat is wat ik er min of meer uit haalde, qua gevoel, maar wat het ook is: zelden heb ik iemand gezien die de ballen had om zichzelf zo bloot te geven aan het grote publiek na eerst een leven als gevierd topvoetballer te hebben geleefd. Letterlijk de schaamte voorbij. Bovendien liet hij mij zien dat het loont om je kwetsbaarheid te tonen. Het is namelijk de kant die velen (waaronder tot voor kort ook ik) angstvallig voor de buitenwacht verborgen houden, terwijl het juist de kwetsbaarheid is die ons bindt, die mensen aanspreekt en raakt. Kwetsbaarheid tonen is de deur die leidt naar een betere toekomst. Kieft heeft dus precies wat een voetballer nodig heeft, maar wat het gros ontbeert: ballen!

Willem weet met betrekking tot mijn verhaal natuurlijk nog van niks, maar hij kreeg mij aan het schrijven. Dankzij hem durf nu ook ik over mijn gevoelens van schaamte heen te stappen en kan dus ook ik eindelijk de schaamte voorbij. Ik schrijf dit boek daarom nu vanuit een totaal ander perspectief, namelijk dat van een predikant van echtheid die ook daadwerkelijk leeft wat hij predikt. Als iemand die nét als Kieft de verbinding met zichzelf heeft weten te herstellen en van daaruit in alle oprechtheid deelt wat zich al die jaren achter de schermen heeft kunnen voltrekken. Tot zover een stukje context. Tijd om je niet langer in spanning te houden. Hier volgt mijn kwetsbaarheid:

- | -

Mijn naam is Guy. Ik ben geboren op 9 oktober 1976 in het Limburgse Sittard, getogen in Amstenrade en naderhand woonachtig (dan wel langdurig aanwezig) geweest in onder meer Voorburg, Haelen, Sittard, Oirsbeek, Amstenrade, Montréal, Brunssum, nogmaals Oirsbeek en thans ‘ergens anders’.

Ik voelde me op al die plekken best thuis, maar toch kon ik nergens echt aarden. Ik was namelijk alsmaar op de vlucht voor mezelf, mijn verhaal en de daaruit voortvloeiende realiteit, terwijl het natuurlijk schier onmogelijk is om voor jezelf te vluchten. Je bent er immers altijd zelf bij. En ja, dat is een open deur, maar laten we niet vergeten dat de meeste open deuren de status van ‘open deur’ krijgen, doordat ze op waarheid berusten en velen dat onderkennen.

Inmiddels is het echter de eenzaamheid waaraan ik probeer te ontsnappen, maar ook díe laat zich niet gemakkelijk verslaan als je eigenlijk nergens echt wortel hebt kunnen schieten. Ik ben op moment van schrijven 41 en heb welgeteld één vriend. Een hele goede weliswaar, die ik ook zéker koester. Mijn vriendin is een prachtwijf - in elk opzicht - en mijn dochter is mijn lichtje in de duisternis; een waar wonder der natuur. Zo mooi, zo lief, zo puur, zo echt… Het pijnlijke is alleen dat ik er niet echt van kan genieten, omdat ik het leven vaak ervaar als een soort Jezus, maar dan wel als een Jezus die niet slechts een halve goede vrijdagmiddag, maar al 41 jaar een kruis met zich meezeult en geloof me: na zo’n lange tijd bergop lopen met dat gevaarte op je rug krijg je vanzelf wel eens zin om eraan te gaan hangen. Zo ook ik. Het heeft dus eigenlijk wel wat weg van het christelijk martelaarschap: kwellingen doorstaan teneinde hetgeen waar ik voor sta niet te verzaken. Ik ben echter niet religieus. Goddank.

Maar goed, ik heet geen Jezus, maar Guy. Mijn officiële status is 'man zonder vaste woon- of verblijfplaats, zonder geldig identiteitsbewijs, zonder steun van familie, zonder bankrekening, zonder geld, zonder werk, zonder eigenwaarde en zonder trots’. Ik ben een man die al zijn hele leven op zoek is naar én op de vlucht is voor de realiteit. Een man die er nooit heeft mogen zijn bovendien en er als gevolg daarvan maatschappelijk gezien ook daadwerkelijk niet meer is. Over de wet van de aantrekkingskracht gesproken…

Eigenlijk voel ik me al mijn hele leven een gevangene van het systeem dat me met al z’n voorzieningen en sociale vangnetten hoorde te beschermen, maar schromelijk faalde en me aan mijn lot overliet. Dat klinkt misschien jammerend, alsof ik mezelf zielig vind, maar niets is minder waar. Ik heb namelijk altijd een grenzenloos vertrouwen in de toekomst gehad en ondanks alles heb ik dat vertrouwen nog steeds. Onverminderd. Ik ben bovendien schrijver van beroep en mijn leven is mijn verhaal en dat verhaal is tevens mijn uitweg.

We kunnen het daar lang en breed over hebben, maar voor iemand die schrijft, is het een vorm van luxe als je in figuurlijke zin letterlijk bovenop je ultieme verhaal zit en ik geef ruiterlijk toe dat ik hoop dat mijn verhaal, openheid en eerlijkheid zullen leiden tot oplossing van mijn problemen. Noem het rehabilitatie. Noem het genoegdoening. Noem het hoe je het wilt noemen. Ik hoop echter ook dat je na het lezen van dit boek nooit meer zo naïef bent als je mogelijk ooit bent geweest en eveneens nooit meer iets vanzelfsprekend vindt. Ik hoop bovendien van harte dat je nooit meer alleen kijkt, maar je ogen wijd opent en daadwerkelijk ziet, want dat maakt een wereld van verschil.

Alles wat mij overkwam, vond plaats in een vertrouwde omgeving. Zelfs in eigen huis. Dat kon, doordat mijn ouders blindelings vertrouwden op vriendschappen en op een betrokkene die in een situatie verkeerde die vooral werd gekenmerkt door een gebrek aan ouderlijk toezicht. Wat mij is overkomen, treft jaarlijks honderdduizenden (mogelijk zelfs miljoenen!) kinderen wereldwijd. Ik heb zwaar te lijden gehad onder die gebeurtenissen, want ze kleurden mijn leven inktzwart en datzelfde leven bleek uiteindelijk dan ook nog eens één grote leugen. Echter, ik ben (gelukkig) een man met een gezond verstand, een man met een stem bovendien en dat is in deze ook de stem van hen die zwijgen. Dit boek is precies om die reden mijn comeback, mijn vuist op tafel en mijn roep om aandacht voor mezelf en voor degenen die aan het zicht werden en worden onttrokken om dienst te doen als… Ja als wat eigenlijk?

Je had het natuurlijk al lang door, want na het lezen van het voorwoord en deze lange inleiding kan het eigenlijk geen verrassing meer voor je zijn als ik zeg dat ik seksueel ben misbruikt, al omschrijf ik het tegenwoordig zelf een beetje anders: ik verkeerde langdurig in een ongezonde en ongelijkwaardige seksuele relatie.

Het misbruik begon toen ik zes jaar oud was en duurde uiteindelijk meer dan 25 jaar. Zo’n 28 jaar zelfs. Hoe dat kon gebeuren en waarom het niet eerder stopte, vertel ik in dit boek. Het verbaast mijzelf eerlijk gezegd ook dat het kon en dat ik het niet eerder besefte, maar dat is nou juist het grote probleem, want als je ermee opgroeit, zoals ik, zie je dat niet zomaar in. Het brengt echter wel een lange reeks grote problemen op gang die ik weliswaar herkende, erkende en uiteraard ook ervoer, maar waarvan ik de oorzaak niet wist te achterhalen. Dat lukte dan ook pas, nadat ik alle andere mogelijke oorzaken - en dat waren er nogal wat - de revue had laten passeren. Voor de buitenwacht was ik ondertussen al een vreemde geworden, waarvan men de handen jaren daarvoor wijselijk had afgetrokken. Zij die niet hadden gezien wat er aan de hand was, straften mij dus eigenlijk omwille van hun eigen gebrek aan inzicht, empathie misschien en het feit dat ze hun mening over mij niet baseerden op hoe ze me kenden als zoon, broer, neef, vriend of kennis, maar op basis van sociale status. Ik kan je verzekeren dat ik ‘de maatschappij’ al heel lang als zeer onprettig ervaar, maar niet omdat ik niet van mensen houd, want juist de mens heb ik lief. Net als Jezus :)

We zijn in onze kern allemaal van ongekende schoonheid, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat veel mensen van zichzelf vervreemd zijn, gebukt gaan onder verwachtingen, stress, druk. Enfin, dat behoeft geen verdere uitleg. Ik heb vanuit mijn positie echter ervaren dat, enkele uitzonderingen daargelaten, bijna iedereen met wie je in contact komt vergeet te kijken naar wie je als mens nou eigenlijk écht bent en wat je zoal te vertellen hebt. Maar al te vaak staan maatschappelijke waarden en normen dat op de een of andere manier in de weg en het lijkt ook wel alsof men het gewoon graag oppervlakkig houdt. Zelfbescherming? Een gebrek aan zelfvertrouwen wellicht?

Ik ken slechts drie mensen die me zagen en zien zoals ik daadwerkelijk ben en dat zijn op dit moment Petra (mijn liefde), Noélise (onze dochter) en Joost (mijn beste vriend). En dan is er nog Shadow, mijn hond. Onvoorwaardelijker dan hij is niets of niemand. Hij heeft zelfs letterlijk mijn leven gered door op me te letten en me daarvan bewust te laten zijn, onder meer door overal achter me aan te lopen alsof ik lijm aan mijn kont had. Hij liet me onder geen enkel beding alleen en nog steeds heeft hij alleen rust als hij me in het vizier heeft. Voor hem doe ik er dus toe en dat simpele feit heeft me ervan weerhouden mijn leven vroegtijdig te beëindigen, want met die gedachte heb ik gespeeld in de tijd dat ik nog vrijgezel was en het allemaal écht niet meer zag zitten, maar ‘the show must go on’, nietwaar?

Daar waar je soms zou wensen dat het leven eindeloos is, was het bij mij vooral de onafgebroken stroom van problemen en negatieve gevoelens die die status had. Letterlijk uitzichtloos en alsof er nooit een einde aan zou komen. Het dreef me tot wanhoop, tot waanzin zelfs, en misschien schuilt daarin ook wel de triestheid van het leven denk ik wel eens. We worden immers allemaal min of meer gelijk geboren en ook al verschillen we dan misschien van kleur, cultuur, karakter of talent: mits gekoesterd, zijn we in potentie allemaal prachtwezens die de mooiste en grootste doelen kunnen verwezenlijken. Alleen een mens met een totaal gebrek aan respect voor het leven zou het over z’n hart verkrijgen om het leven van anderen (lees: gelijken) te bemoeilijken en dan vooral mensen die er hun beroep van maken, zoals deurwaarders. Man man man. Dan heb je echt elke connectie met je ziel verloren. Maar goed. 'Karma is a bitch' en dat geldt ook voor hen. Is het niet in dit leven, dan vast wel in het volgende, dus daar maak ik me helemaal niet druk om. Ik ben ook geen totale anarchist, maar mij is inmiddels wel duidelijk dat het principe van hiërarchie, zoals wij dat werkelijk óveral in terugzien, niet werkt en gedoemd is te mislukken. We zijn namelijk elkaars gelijke. Bovendien zijn we samen één: De Monade.

Nou heb ik mezelf gelukkig altijd wel als een goeie, lieve jongen gezien en dat zou later een groot voordeel blijken. Het mag dan zo zijn dat ik die kant van mijzelf niet altijd aan iedereen heb (kunnen) laten zien, maar liefde is altijd mijn kracht geweest en tegen onrecht kwam ik, als ik de moed kon verzamelen, steevast in actie. De wetenschap dat ik een lief en goed mens ben, heeft me dan ook beter en vaker op de been gehouden dan ik besefte terwijl ik oog in oog stond met mijn eigen demonen. Immers: iemand die geen vlieg kwaad doet, zou toch uiteindelijk een keer het geluk moeten treffen? Voor iemand die oprecht liefdevol is, ligt toch niet alleen een duistere, negatieve toekomst in het verschiet? Het was díe overtuiging die ergens diep van binnen altijd fier overeind bleef en dat gaf mij, zonder dat ik er erg in had, waarschijnlijk die nimmer aflatende dosis hoop en vertrouwen. Dankzij dat simpele sprankje hoop gloorde er altijd een betere toekomst en precies dat voel ik nu nog steeds. Ik ben bovendien ook typisch het type dat nooit of te nimmer in de criminaliteit terecht zal komen, want daarvoor deug ik gewoon teveel. Bovendien ben ik er te schijterig voor en een ander moedwillig iets aandoen, is al helemaal niet aan mij besteed. Dat is is echt het allerlaatste wat ik wil. Sowieso zou ik mijn oneindige ziel niet met die vorm van karma willen besmeuren. Daarvoor ben ik mij te bewust van de gevolgen.

En tóch, ondanks dat ik weet dat ik als mens gewoon deug, voel ik me door het systeem als 'fout' weggezet en nee, dat voelt niet fijn. Het voelt namelijk alsof ik als slachtoffer van seksueel misbruik wordt gecriminaliseerd, alsof ik buiten de eenheid wordt geplaatst. Buiten De Monade.

Seksueel misbruik was lange tijd de rode draad van mijn leven en die ronduit walgelijke levenslijn werd gaandeweg uitgebreid en verrijkt met diverse vertakkingen en uitlopers waaraan weer andere tegenslagen werden gekoppeld. Die aanvullende gebeurtenissen vormden afzonderlijk gezien niet eens altijd een onoverkomelijk probleem en mede daardoor zag ik altijd alles wel als oplosbaar en overkomelijk - anderen mogelijk ook. Het werd echter niet opgelost en ik kwam er niet overheen en daardoor was lange tijd sprake van iets dat ik het liefst omschrijf als 'vals perspectief'. Het draaide namelijk niet zozeer om één specifieke gebeurtenis, maar om het totaal van trauma’s en tegenslagen alsmede de interactie die tussen die afzonderlijke gebeurtenissen plaatsvond, want geloof me als ik zeg dat ik ‘full options’ heb gekregen. Ik had echter onvoldoende inzicht in en overzicht over mijn leven om tot dit besef te kunnen komen en daardoor bleef mijn uitweg geruime tijd onvindbaar. Het bleek bovendien de bakermat van tal van aanvullende opties (lees: problemen), zowel op persoonlijk als maatschappelijk gebied, want niet alleen ben ik misbruikt; ik werd mede daardoor niet begrepen en zelfs verstoten. Uiteindelijk bleef ik machteloos en alleen over en ik kan je uit eerste hand vertellen dat het niet prettig is om depressief te zijn, geen werk te hebben, geen uitkering te krijgen, geen vrienden te hebben, je rekeningen niet meer te kunnen betalen, niet bij machte te zijn om het tij te keren en van niemand hulp te krijgen (n.b. Ik kan daardoor ook begrijpen dat mensen zelfs om minder wél een eind aan hun leven maken, al steun ik dat niet. Je moet namelijk echt nooit opgeven. Nooit!).

Let wel: ik vind mezelf niet zielig. Dit is gewoon hoe het was en hoe ik het leven in die bewuste periode ervoer. Hoewel ik er nu misschien anders insta dan in die tijd, doet dat niets af aan de destijds geldende realiteit. Het verandert ook helemaal niets aan het gegeven dat mensen, en dan met name familie, me compleet in de stront hebben laten zakken en dat het allemaal echt heel ver heeft kunnen komen. Te ver zelfs. Het stelt mij in het heden echter wel in staat om hen vanuit volledig besef duidelijk te maken dat zij niets meer voor mij betekenen en dat zeg ik niet uit rancune of om ze terug te pakken, want dat is niet het geval. Ik zeg het, omdat het zo voelt, al had ik liever een ander gevoel gehad.

De banden die altijd zo vanzelfsprekend leken, zijn al lang geleden door henzelf verbroken en daar waren ze zich op dat moment waarschijnlijk niet van bewust. Ik heb uiteindelijk niets anders gedaan dan accepteren dat dit het geval was om vervolgens mijn energie op mezelf te richten. Het was bovendien hard nodig om de vicieuze cirkel van continu hopen op barmhartigheid van anderen te doorbreken, want dat was in werkelijkheid de cirkel van desillusie en het mag duidelijk zijn dat dit soort verraderlijke ‘rondjes’ killing is voor de moraal.

Toen ik eenmaal de moed had verzameld om als slachtoffer van seksueel misbruik uit de kast te komen, bestond de reactie van mijn omgeving voornamelijk uit een typisch excuus als ‘Wir haben es nicht gewußt’. Het kwam op mij over alsof de boodschap niet binnenkwam, alsof ze me zelfs niet geloofden en ik kan je verzekeren dat dat pijn doet. Het is namelijk een keiharde, brute en zeer pijnlijke bevestiging van wat mij al lang duidelijk was: ze hebben me nooit gezien zoals ik was en daardoor geloven ze zelfs niet wat mij is overkomen. Dat is echter ook lekker makkelijk. Te gemakkelijk.

Niet in de gaten hebben dat een naaste decennialang op zoveel manieren in geestelijke (en fysieke!) nood verkeert, kan echt alleen gebeuren als je nooit daadwerkelijk oog voor die persoon hebt gehad, als je alleen maar met jezelf bezig bent geweest of anderen enkel helpt om jezelf op een goed gevoel te trakteren en niet vanuit oprechtheid of onvoorwaardelijkheid.

Hoewel ik geen wrok koester, vind ik dat ik volledig in mijn recht sta als ik vraag: ,,Hoe konden jullie? Moeten jullie je niet schamen? Hebben jullie niks recht te zetten?” Het is te gemakkelijk om alleen met het vingertje naar een dader te wijzen als je omgeving je als kind zo uit het oog verloor dat dit allemaal heeft kunnen gebeuren zónder dat het (al die jaren!) ooit enige argwaan wekte. Je familie, je thuis, je gezin, je eenheid. Het zou een veilige haven moeten zijn, maar dat was het niet en het grappigste is dat ‘men' nog steeds niet weet wat te zeggen. Ik heb hen daarentegen wél iets te zeggen, namelijk: ,,Lees!” 

Het voelt voor hen vast ongemakkelijk om er na al die tijd achter te komen dat ze het niet hebben gezien. Misschien komt daar zelfs het nodige schuldgevoel bij kijken en daar kan ik eigenlijk helemaal niet mee zitten. Het is namelijk het schuldgevoel dat ik al mijn hele leven met mij meetors, maar wat in werkelijkheid niet van mij is. Niet van mij zou moeten zijn bovenal. Ik ben namelijk niet alleen slachtoffer van seksueel misbruik, maar ook van de naïviteit en onoplettendheid van anderen en was daarbovenop sowieso al nooit goed genoeg om aan het beeld te voldoen dat men klaarblijkelijk van mij voor ogen had.

"Men zag eerst eerst enkel het beeld van wie ze wilden dat ik was. Daarna zagen ze het beeld van wie ik volgens hen had moeten zijn, maar niet was. Nooit zagen ze daarentegen wie ik daadwerkelijk ben…"

Natuurlijk begrijp ik maar al te goed ‘hoe zoiets gaat’. Ik was er namelijk zelf bij. Natuurlijk heeft mijn omgeving - en misschien zelfs de dader - mij niet willen kwetsen, maar het is wel gebeurd. Meer dan 25 jaar lang zelfs. Wat dat betreft is dit boek dan ook een driewerf foei naar de wijze waarop onze samenleving is vormgegeven en functioneert. Of kan ik beter zeggen disfunctioneert? Het leven zoals wij dat over het algemeen kennen en meemaken, laat mensen namelijk van elkaar vervreemden. Als dat nou alleen om volwassenen zou gaan, zou het weliswaar belangrijk zijn, maar op de één of andere manier tevens minder gruwelijk. Het walgelijke aan onze wereld is echter dat kinderen het grootst mogelijke leed wordt aangedaan. Kinderen, verdomme…

Heb je toevallig ooit vijf minuten de tijd genomen om stilletjes vanaf een afstandje een kind te observeren? Heb je al eens echt gezien hoe wonderbaarlijk en perfect kinderen van nature zijn? Heb je dat plaatje al eens naast het beeld van de gemiddelde volwassene gelegd? Is je daarbij misschien ooit opgevallen dat we er een ongekende teringzooi van maken? Dat we kinderen slachtoffer laten worden - ja laten worden - van idioten en oorlogszuchtigen? Om nog maar te zwijgen over tal van andere zaken. Kinderen!

En volwassenen…

Een grote groep veel te goedgelovige landgenoten denkt altijd iets te snel dat zoiets in Nederland niet of nauwelijks voorkomt, want bij ons in Holland is het leven immers perfect dankzij al die schijnzekerheden en polderpoeha. Toch? Nee, toch niet! Niets is namelijk minder waar, want ook onze samenleving kent heel wat oneerlijkheden en laat juist dankzij de vele regels heel veel mensen tussen wal en schip belanden. Een leven verloopt namelijk zelden volgens de regels, maar je bent er wel aan gebonden.

Misbruik mag dan (gelukkig) niet in elk gezin voorkomen, ik heb wel mijn hele leven in allerlei straten en buurten gewoond. Alle mensen die mij dagelijks op m’n fiets voorbij zagen komen, zagen dus tevens iemand voorbijfietsen bij wie dit alles aan de hand was. En zo fietsen er dagelijks in elk dorp, in elke stad, in elke wijk en in heel veel straten elke dag lotgenoten voorbij die vergelijkbare ervaringen hebben. Zó dichtbij komt misbruik.

En wat te denken van de geweldige collega’s waarmee ik een kantoor deelde? Zij wisten van niets, maar zaten samen met mij om de meest dolle seksgrappen te lachen zonder dat ze er erg in hadden waar al die smeuïge ongein nou daadwerkelijk vandaan kwam. Daar kunnen zij uiteraard niets aan doen. Ik meld het dan ook slechts ter illustratie. Seksueel misbruik is namelijk deel van ieders leven. Zelfs in dat van hen die het niet weten. In dit geval kunnen we ons echter er niet vanaf maken met een typisch Neerlands gezegde als ‘wat niet weet, wat niet deert’ om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag. Dit deert immers ontzettend.

Inmiddels ben ik dankbaar voor de inzichten en zelfkennis die ik dankzij het gebeurde heb mogen verwerven, maar dat maakt het maatschappelijk leven soms wel extra uitdagend, omdat ik er diep van doordrongen ben dat het leven - zoals wij dat over het algemeen kennen - van onbenulligheden aan mekaar hangt. Het is mij overigens duidelijk dat de meeste mensen die ik tegenkom dat volledig met mee eens zijn. Het is alleen zo jammer dat daarna meestal de schouders worden opgehaald, om ze vervolgens te laten hangen en niets te veranderen en dat terwijl verandering juist de enige constante is die we kennen.

Ik ben van mening dat de focus op zelfverwezenlijking hoort te liggen. Wie dat daadwerkelijk bereikt, is eigenlijk in staat gebleken een huis met een koffer goud te betreden óndanks dat er geen deur inzit. De toegang tot deze schat van voldoening is namelijk enkel te bereiken door de eenheid in en met jezelf te vinden, te omarmen en indien nodig te herstellen. Het mooie hieraan is dat zelfverwezenlijking niet te koop is en dus door iedereen kan worden bereikt. Zowel door mij, de dakloze scribent, als door jou. Klaarblijkelijk moest ik eerst alles kwijtraken om tijdens dit leven verbinding te maken met De Monade. Die Monade is echter het belangrijkste dat er is en kan niemand ooit worden ontnomen.

Ikzelf werd er op de bodem van de kille oceaan mee herenigd. Het kost misschien wat moeite om daar de schoonheid van in te zien en de rijkdom die ervan uitgaat te ervaren, maar als je dat eenmaal doet, maakt het relativeren een stuk gemakkelijker. De Monade is namelijk alles, zowel begin als eind, geboorte en sterven, allesomvattend. Het is jij en ik. Het is wij.

Nou ben ik niet religieus, maar houd ik er een combinatie van spirituele en wetenschappelijke opvattingen op na, gebaseerd op levenservaringen en universele kennis die ik bovenal uit mezelf haal. Dat doet me beseffen dat er - wat mij betreft - zeker iets van een bindende factor of energie moet zijn (en zelfs daadwerkelijk is). Ik wil ook graag geloven dat we daar allemaal uit worden geboren en dat we daarnaar terugkeren zodra we ons fysieke lichaam verlaten. Het is alleen zo jammer dat we vaak vergeten dat het de bakermat van ons bestaan is. We komen er immers vandaan.

Dat het ons bindt, is zelfs werkelijk zo. Althans, daar lijkt wetenschap tegenwoordig achter te komen. Denk daarbij aan kwantumverstrengeling. Dit door onder andere TU Delft bewezen fenomeen is werkelijk schitterend voer voor welhaast oneindig discussiëren en filosoferen, omdat het één van de punten is waarop wetenschap en spiritualiteit elkaar lijken te raken, dus als u mij toestaat even een schot voor de boeg te nemen:

Er was ooit die befaamde oerknal die ons universum liet ontstaan. Er was daarmee dus tevens ooit een eenheid die uit mekaar spatte en een kettingreactie van evolutie teweegbracht. Alles wat is, is gemaakt van diezelfde deeltjes en die deeltjes hebben een onzichtbare connectie met elkaar, simpelweg omdat het ooit één was. Die connectie noemen we kwantumverstrengeling. Dat simpele feit maakt het eerder logisch dan 'wishful thinking' dat inderdaad alles met elkaar verbonden is en dat alles en iedereen samen één zijn. Het betekent tevens dat elk deeltje continu op elkaar reageert, maar het gaat nog verder dan dat, want elke cel in ons lichaam is daarmee dus ook met elk andere cel die bestaat verbonden. Als je die cellen als punten voorstelt en lijnen tekent tussen alle punten die bestaan, kun je prachtig visualiseren dat ‘het leven’ één groot web is van verbondenheid. De Monade is daarmee dus eigenlijk een soort van spinnenweb, waarop elke deelnemer direct invloed kan uitoefenen. Eruit ontsnappen, is echter niet mogelijk.

Dat web, die verbondenheid, zou ik de Spiegel der Wonderen willen noemen, want het netwerk - en tevens ons collectief bewustzijn - weerspiegelt wat wij creëren. Op ‘quantum level’. Stel je eens voor wat dat allemaal kan betekenen. Ik bedoel dus als alles en iedereen ook op alles en iedereen reageren. Zélfs als je je daarvan niet bewust bent. Dat is gigantisch!

Het gave hieraan is dat uitwisseling van informatie tussen de deeltjes acuut is, dus zelfs sneller dan het licht. Hoewel er vast nog wat gaten te schieten zijn in wat ik hierboven schrijf, komt het steeds vaker voor dat wetenschap (en dan vooral natuurkunde) aantoont dat tal van oeroude spirituele wetten waarschijnlijk kloppen. En wij maar denken dat we het beter weten dan de oude beschavingen van weleer… Ik dacht het niet! Het maakt, althans dat vind ik, het bestaan van een collectief bewustzijn dat als geheel een realiteit creëert zeer plausibel, maar goed. Deze materie is vast niet aan iedereen besteed, dus hou ik het hier maar even bij, maar ik vind de combinatie van spiritualiteit en kwantumfysica ontzettend kicken!

Maar ja, in plaats van de verbinding met De Monade levend te houden, gaan we ons gaandeweg het leven steeds meer focussen op zaken die ons er juist van laten vervreemden om er vervolgens op latere leeftijd weer langzaam meer mee te verbinden en er uiteindelijk naar terug te keren.

Dit zou je natuurlijk gemakshalve kunnen afdoen als de cyclus van het aardse bestaan, maar ik ben toch echt geneigd daar anders over te denken. De Monade staat immers voor het web, De Eenheid (of God, zo u wilt) en daarmee ook voor de staat van ‘zijn’ en iets dat altijd en overal is. Daar kun je dus met geen mogelijkheid van loskomen. Al zou je het willen. Dus waarom zouden we het dan überhaupt proberen? Ik denk zelfs dat dat voor iedereen op zijn of haar eigen manier een averechts effect heeft.

Het is een gegeven dat ik me vaak enorm slecht heb gevoeld. Mijn leven stond namelijk jarenlang (dagelijks) in het teken van hyperventilatie en angst voor alles wat je maar kunt bedenken. Gelukkig kon ik ondanks mijn problemen dat ene sprankje hoop blijven zien. Als je niks meer hebt, blijven natuurlijk ook niet veel andere opties over, maar dan nóg moet je het wel wíllen zien, al speelde het bij mij ook een rol dat ik de andere mogelijkheid (opgeven) juist niet wilde zien noch durfde te aanschouwen. Die optie stond voor mij namelijk symbool voor dood en verderf, kortom: voor nog meer ellende. Ik was dus eigenlijk gewoon te bang om het bijltje erbij neer te gooien. Desalniettemin besefte ik in toenemende mate dat ik niet alleen deel uitmaak van De Monade, maar daarnaast ook een opzichzelfstaande eenheid ben. Ik leefde echter niet vanuit een gevoel van eenheid, maar vanuit het gevoel van verdeeldheid. De oorzaak hiervan is inmiddels bekend: het trauma dat ik als baby al doorleefde, al was dat slechts de opmaat van wat nog zou volgen. Hechtingsproblematiek en seksueel misbruik zijn bovendien een zeer ongelukkige combinatie.

Ik denk wel eens dat mijn angsten en het gebrek aan hechting en vertrouwen best redelijk te herstellen waren geweest als er echt werk van was gemaakt, maar dat gebeurde niet. Ik durf niet eens te stellen dat de schuld daarvan volledig bij mijn ouders ligt, want het leven lachte ook hen uiteindelijk niet toe, waardoor de aandacht niet alleen naar mij kon gaan en ik uiteindelijk, al dan niet gedwongen door het gebrek aan steun van huis uit, erg veel tijd ging doorbrengen in het huis van een bevriend gezin met kinderen die in die tijd meer als broers en zussen voelden. Je zou kunnen zeggen dat het niet voldoende beseffen (door mijn ouders) van wat er met mij aan de hand was ertoe leidde dat ik mijn heil elders zocht en me uiteindelijk optrok aan de jongste telg van die familie, die op de kop af vijf jaar en zeven maanden ouder is dan ik en dat brengt me tevens weer even terug bij mijn kleine tirade tegen mijn omgeving, eerder in het hoofdstuk.

Het huishouden van deze vrienden was namelijk allesbehalve harmonieus. Het gezin werd 'geleid' door een man die overdag werkte en een vrouw met serieuze psychische problemen die (vooral overdag) vaak de hort op was. Tóch mocht ik daar vaak zijn. Let wel: in een huishouden met vier kinderen, waarvan drie puberend, vaak zonder fatsoenlijk ouderlijk toezicht en daardoor bijna vogelvrij. Voor mijn puberende ‘bonusbroers en -zussen’ was dat naast traumatisch vast ook wel eens handig, want ze konden bijna altijd doen waar ze zin in hadden. Voor mij was het echter mede oorzaak van mijn misbruik, want de jongste telg van het viertal kon zijn handen niet thuishouden, maar erger nog: hij kon hierin ongemerkt zijn gang gaan. Ik was daardoor letterlijk overgeleverd aan de wil en grillen van anderen en kon op die leeftijd geenszins beoordelen of dat al dan niet normaal was. Ik was zes en wist niet beter. Ik vind het daarom absoluut verwijtbaar dat mijn ouders zo naïef waren dat ik juist dáár zoveel tijd mocht doorbrengen. Het is achteraf weliswaar enigszins verklaarbaar, maar dat neemt niet weg dat het verwijt (mijns inziens) terecht is. Ik was zes en zij waren verantwoordelijk. Iets met een schroefje los enzo…

De moeder van voornoemd gezin was op zich altijd heel hartelijk en lief voor mij, maar iemand die zijn kind zo vaak toevertrouwt aan de zorg van een notoire borrelaar is werkelijk niet goed snik. Het was bovendien geen geheim, maar een bekend probleem. Mijn vader heeft aldaar namelijk eigenhandig heel wat extreme ruzies gesust en getracht grotere escalaties te voorkomen. Tegelijkertijd werd er klaarblijkelijk geen kwaad in gezien dat ik daar zo vaak aanwezig was. Achteraf vind ik dat behoorlijk ongelofelijk. Te meer, omdat mijn ouders echt niet zo dom zijn als je nu wellicht zou denken. Blijkbaar waren ze daarentegen wel ongekend naïef. Immers: in het huis van zulke goede vrienden is je zoon toch veilig? Jammer genoeg niet.

Mijn vader is inmiddels al lange tijd niet meer onder ons en ondanks dat ik hem altijd als mijn beste vriend zag en me zelfs bij uitstek bij hém veilig voelde, doet het schrijven van dit verhaal me beseffen dat ook hij er in ieder geval in die tijd eigenlijk helemaal niet voor me was. De bescherming die juist hij me had moeten bieden als ‘de man in huis’ bleek een farce. Gebakken lucht. Tegen het eind van zijn leven leek hij een behoorlijk bewust persoon te zijn met een aardig gevoel voor spiritualiteit en dat soort zaken. Hij was bovendien de 'UFO-man'.

Ik ben me er volledig van bewust dat hij in de jaren tussen het begin van mijn misbruik en zijn dood een aanzienlijke ontwikkeling doormaakte, maar toch is ook hij in zekere zin van zijn voetstuk gevallen, want daarop plaatste ik ‘m altijd maar al te graag. Zéker in vergelijking met mijn moeder, die ik veel gemakkelijker verwijten kan maken, omdat ze nog leeft. Dat klinkt misschien raar, maar zo is het wel. Het is gewoon eerlijkheid die spreekt. Mijn vader was er al vroeg niet meer en dat was een mooie reden voor mij om heel wat leed en problemen te verklaren. Bovendien: over de doden niets dan goeds, toch?