J.P.F. Lamal

DROOMOORD

Mysterie met een verrassende kijk op het klimaatprobleem!

DROOMOORD

Copyright © 2020 J.P.F. Lamal

Auteur/ pseudoniem: J.P.F. Lamal

1e druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: J.P.F. Lamal

Vormgeving binnenwerk: J.P.F. Lamal

Mysterie/ Science fiction

ISBN 9789464061918

NUR 333

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver.

1. Hoofdpijn

Moeizaam gingen haar oogleden omhoog en ze voelde vocht in haar ogen. Haar hoofd leek uit elkaar te barsten.

Oh wat doet mijn hoofd zeer! Wat is het koud! Waar ben ik?

Ave de Wolf lag op haar rug en toen haar ogen langzaam weer scherp begonnen te stellen zag ze, vertroebeld door het met bloed vermengde vocht in haar ogen, bomen boven zich. Voorzichtig probeerde ze haar handen te bewegen en ondanks haar stijve spieren van de kou lukte het haar om die op haar buik te leggen. Toen drong het met een schok tot haar door.

Haar buik voelde nat maar ook BLOOT! Langzaam ging ze met haar handen naar beneden. Oh mijn God. Ze was helemaal NAAKT!

Is dit een nare droom? Maar de pijn en kou voelen zo echt. Ze wreef met haar hand door haar vochtige ogen en het beeld werd wat scherper. Maar haar vingers waren rood! Ik bloed, dacht Ave. En nu voelde ze de wond op haar voorhoofd. Dat verklaarde waarschijnlijk haar ontzettende hoofdpijn. Had ze een harde klap op haar hoofd gehad? Wat is er gebeurd? Welke dag is het? Kom Ik van school? Maar hoe ze ook haar best deed, ze kon zich helemaal niets herinneren. Haar hersencellen zochten naar enige vorm van herkenning. Enkele stukjes herinnering kwamen door. Ik ben Ave de Wolf. Ik ben 17 jaar. Toen herinnerde ze zich haar vreselijke kleren, het pesten op school en haar strenge ouders. En opnieuw drong de schokkende waarheid door dat ze helemaal bloot was.

Voorzichtig probeerde ze overeind te komen. Met moeite, door de stijve koude spieren, kwam ze zittend overeind. Haar lichaam helemaal bloot en nat van de miezerregen. Nu voelde ze ook haar losse haren op haar blote schouders.

Haar haren moesten altijd gevlochten omhoog in een knotje, want los haar was niet netjes. Geen elastiekjes en spelden te bekennen.

Ze keek om zich heen. Ze was in een bos! Een paar meter verderop zag ze een fiets liggen. Is dat mijn fiets? Toen ze zich omdraaide zag ze in een struik achter haar wat kleren hangen. Mijn kleren?? Ze kroop naar het bosje toe en pakte de kledingstukken. Ja, het waren haar kleren. Die afschuwelijk ouderwetse, degelijke kleren waar ze zo vaak mee gepest werd. Haar ouders waren streng gelovig en vonden de moderne mode veel te opzichtig en ordinair. Oh wat had ze een hekel aan die kleren. De kleren waren ook nat, vies, gehavend en toen ze haar lange rok pakte zag Ave dat hij tot haar taille gescheurd was zodat een “sexy” split ontstaan was die haar ontzettend degelijke onderbroek zou onthullen als ze zich zou aankleden. Hoe ga ik dit thuis uitleggen? Woest zullen ze zijn. Waarom kan ik mij niet herinneren wat er gebeurd is?

De fiets was inderdaad Ave’s fiets. Alleen stond het stuur wat scheef en zat er een slag in haar voorwiel. Toen ze verder rondkeek herinnerde ze weer waar ze was. Het bospaadje wat haar weg van school naar huis twee kilometer korter maakte maar wat door haar ouders ten strengste verboden was om te gebruiken. `Gevaar voor enge verkrachters’, had haar vader nors geantwoord als Ave vroeg waarom.

`Alsof een verkrachter in iemand als ik geïnteresseerd zou zijn. Wie vindt een zo degelijk geklede, saai en onooglijke meid nu aantrekkelijk?’, had Ave geantwoord. Haar vader was woest geworden en sloeg haar na die brutale opmerking met de riem uit zijn broek waarbij de gesp door haar kleren heen striemen op haar rug veroorzaakten. Na 3 avonden “slaapkamer arrest” had ze haar straf gehad.

Ave wist wel wat de werkelijke reden was dat ze het bosfietspad niet mocht nemen. Het bospaadje had een zijpad wat toegang gaf aan een naaktrecreatie gebiedje. Dat wist ze van haar enige vriendin “Anna” die daar wel eens met haar ouders ging zonnen en zwemmen.

Zou vader dan toch gelijk hebben gehad met de verkrachter? Verschrikt voelde ze tussen haar benen. Maar ze voelde niets bijzonders. Oh jee, er zit wel bloed aan mijn vingers. Oh nee dat zat er al aan van mijn hoofdwond toch? Ben ik gewoon ongelukkig gevallen? Maar waarom ben ik dan helemaal bloot?? Oh wat moet ik nu gaan zeggen. Werd ik maar wakker uit deze nare droom. Maar iets zei Ave dat ze toch echt klaar wakker was. Ze voelde het opgedroogde bloed op haar voorhoofd en de barstende hoofdpijn en had het nog steeds koud. Ze keek naar de natte vieze afzichtelijke kleren in haar handen. Het liefst zou ze deze nooit meer aan doen. Toch zou ze zich maar weer snel moeten aankleden. Naakt zijn was helemaal een doodzonde volgens haar ouders. Stel je voor dat iemand haar zo zou zien. Beschaamd voor haar naakte lichaam begon ze zich, toch ook met enige tegenzin, aan te kleden. Eerst haar witte “fuik” van een onderbroek. Verschrikkelijk. Na gym werd ze daar al mee gepest. Alle andere meiden hadden “strings” in de mooiste kleuren. Daarna deed ze haar verschrikkelijke bh aan, wat een soort korset was, die haar mooie volle borsten plat op haar lichaam knelden, zodat ze bijna een jongen leek. Daarover de truttige blouse met opstaand kraagje die tot het bovenste knoopje dichtgeknoopt moest worden. Tot haar schrik ontdekte ze dat de bovenste 4 knoopjes ontbraken. Shit, daar gaan ze ook heel boos over worden. Toen ze haar rok aandeed, die door de scheur een beetje openstond schrok ze opnieuw. Hij is korter geknipt! Hij komt maar tot boven mijn knieën! Nu zal er nog een stukje blote benen in het zicht blijven als ik mijn kniekousen aan heb. Shit, waar zijn mijn kniekousen? Alleen mijn sandalen ligger er nog. Oh wat een nachtmerrie.

Hoe laat is het. Ze had geen horloge en mobieltje zoals al haar klasgenoten hadden was voor haar ouders onbespreekbaar. Laat ik maar snel gaan fietsen en onderweg bedenken wat ik thuis moet vertellen. Terwijl ze naar haar fiets liep probeerde ze zich een beeld te vormen hoe ze er nu uitzag. Met blote voeten, zonder kousen in haar sandalen, een “mini rok” met split, een iets openstaand decolleté en losse haren. Een stuk vlotter dan anders, dacht ze. Maar als ze aan de reactie van haar ouders dacht kreeg ze een ondragelijke knoop in haar maag. Ik ben de pineut. Wat staat mij te wachten. Ze pakte haar fiets en reed in trance naar huis.

2. Thuis

Suurt de Wolf belde aarzelend haar man. Hoe zal hij reageren? `Met Bor, waarom bel je?’

`Ave is nog niet uit school gekomen. Waar zal ze uithangen? Ze had al een uur thuis moeten zijn.’ `Hoe haalt ze het in haar hoofd.’, antwoordde Bor. `Ze zal toch niet weer bij die Anna zitten.’ Anna was volgens Ave haar enige en beste vriendin maar zij hadden haar verboden om met deze ongelovige, heidense meid om te gaan.

`Ik heb Anna’s moeder al gebeld en Anna was al thuis en Ave was gewoon naar huis gefietst volgens Anna’ zei Suurt.

`Zou me niet verbazen als ze beiden liegen. Wacht maar rustig af en als ik thuis ben zal ze er wel zijn en zullen we haar eens flink de les lezen’, klonk het streng uit de mond van Bor.

Suurt had nog maar net de telefoon neergelegd toen ze de achterdeur hoorde dichtslaan. Het eerste gevoel van opluchting maakte snel plaats voor boosheid. Daar stond Ave op de deurmat.

Haar blote benen, ingekorte rok met split, haar knoopjes van boven open en haar losse haren tot op haar schouders. Ave, haar dochter, als een ordinaire slet. Het bebloede gezicht had ze niet eens in de gaten, gechoqueerd door het onfatsoenlijke uiterlijk van haar dochter.

`Wat heb je met je kleren gedaan? Wat is er gebeurd?

Haar 14-jarige, akelige broertje “Nalon” stond achter haar moeder en spotte: `Wat zie je er lekker uit zus. Moet je zo houden!’

Haar moeder draaide zich om en gaf hem een enorme draai om zijn oren. `Naar je kamer Nalon. En tot ik je roep blijf je daar! Ik wil niet dat je je zus zo ziet!’

Ave stond als aan de grond genageld. Haar hevige hoofdpijn nam spontaan nog meer toe. Waarom vraagt ze niet hoe het met me is in plaats van me te beschuldigen.

De hele weg op de fiets naar huis had ze bedacht wat ze moest zeggen maar nu begon ze weer te twijfelen. Gaan ze me geloven? De waarheid wist ze zelf niet eens. `Nou vertel op!’, drong haar moeder weer aan.

`Ik weet het niet precies, ik ben denk hard gevallen. Ik heb enorme hoofdpijn. Het lijkt of ik een deel geheugen kwijt ben’, zei Ave weifelend.

`Je verstand verloren bedoel je zeker!’

Tranen sprongen in Ave’s ogen en hevig schokkend barste ze in huilen uit. Snikkend en bevend wilde ze haar verhaal beginnen maar haar benen werden slap en langzaam voelde ze zich onderuit zakken.

Vaag hoorde Ave de stemmen van haar moeder en een schreeuwende vader. `Maak haar wakker’, dacht ze te horen. Waar ben ik? Heb ik gedroomd? Een zware hoofdpijn vervaagde haar geheugen. Nu hoorde ze de stemmen wat duidelijker. `Maak haar onmiddellijk wakker’, hoorde ze haar vader schreeuwen. `Ik wil nu weten wat voor excuus ze hier voor heeft.’

`Laat haar nu even bijkomen’, hoorde ze haar moeder zeggen.

Plotseling herinnerde ze zich weer de schokkende gebeurtenis. Ze realiseerde zich dat ze op de bank in de kamer lag met haar gehavende kleren nog aan. Ze was weer thuis nadat ze bijgekomen was na een val met haar fiets? Naast het “verboden” bospaadje en herinnerde ze zich dat nu helemaal goed? Lag ik daar helemaal naakt? En was ze in de gang, toen ze haar verhaal aan haar moeder wilde vertellen, weer onwel geworden? Waarschijnlijk had haar moeder haar op de bank gelegd en nu was haar vader ook thuis. Ze deed net alsof ze nog sliep en pijnigde haar hersens wat ze ook al weer zou gaan zeggen. De waarheid kon ze niet vertellen. Bovendien wat was de waarheid? Ze had geen flauw idee.

Het lastigste was de gescheurde rok. De scheur was vrij recht en zag er uit als een split. Dat kan nog door een tak gebeurd zijn maar hoe kan hij 30cm korter zijn geworden? De wond, de beschadigde fiets zou ze kunnen verklaren door een ongelukkige val. Maar ook de vieze kleren en het feit dat ze ergens een uur ongezien gelegen moest hebben was op de gewone route over verharde wegen, door de bebouwde kom, ondenkbaar.

Ineens voelde ze dat er iemand aan haar arm schudde. Met haar ogen dichtgehouden stelde ze zich het boze gezicht van haar vader boven haar voor. `Wakker worden. Ik wil nu je verhaal horen.’

3. “Mik”?

De donker geklede persoon zat met de handen in het hoofd voorover gebogen. Hoe had dit zo ongelooflijk mis kunnen gaan? Hoe had hij dit kunnen laten gebeuren. Was ze dood of was ze alleen bewusteloos?

Hij had spijt dat hij dat niet had gecontroleerd voordat hij op de vlucht was geslagen. Hoe had hij haar zo kunnen achterlaten? Hij moest weten hoe het met haar was maar hij kon onmogelijk teruggaan naar het bospad. Stel dat ze er nog lag. En wat als ze er niet meer lag dan wist hij nog niets. Toen kreeg hij een idee.

Hij pakte het telefoonboek en zocht een nummer op en tikte aarzelend het nummer in. De telefoon ging over hoorde hij. Zijn hart bonsde zo hard dat hij hem voelde kloppen in zijn oor tegen de telefoon.

`Met de Wolf’, klonk een strenge vrouwenstem.

` Eh, hallo Is Ave thuis?’

`Met wie spreek ik?’

`Eh met Mik’, loog de persoon.

`Momentje hoor.’ Met de hand voor de hoorn riep ze: `Bor er vraagt iemand naar Ave.’ Bor stond nog boven Ave geleund, te wachten op een reactie van haar en keek verbaasd om.

Wie zou dat zijn en zou hij meer weten?, dacht Ave.

`Wie is dat Suurt?’, riep Bor.

`Ene “Mik” of zo.’

`Geef hem maar aan mij’, zei Bor. `Dan maak ik daarna Ave wakker en mag ze uitleg geven.’

`Wat moet je van Ave’, hoorde Ave haar vader in de telefoon snauwen. Het lange antwoord kon ze jammer genoeg niet horen maar de reactie van haar vader was duidelijk te horen.

`Dat gaat je geen moer aan en ze krijgt huisarrest het weekend dus maandag zie je haar misschien weer als ze opgeknapt is en haar verstand terug heeft.’ Wild verbrak hij de verbinding.

Mijn god, ze leeft gelukkig nog, dacht “Mik”. Wat een bullebak die vader. Maar krijgt ze straf? En wat bedoeld hij als ze haar verstand terug heeft? Zou ze verward zijn na de harde klap op haar hoofd? Misschien herinnert ze zich niet alles meer. Dat zou mooi uitkomen.

Trillend van de spanning stond hij nog na te sidderen. Wat een risico om te bellen en wat een rare vader had ze. Maar toch was hij blij dat hij wist dat ze thuis was gekomen. Volgende week moest hij maar proberen uit te vinden hoe het echt met haar was en belangrijker nog: wat kon ze zich herinneren.

4. Verhoor

Ave deed nog steeds of ze sliep. Ze was net zo verbaasd als haar vader en moeder. Ik ken geen Mik en waarom zou die bellen? Er belt bijna nooit iemand voor haar en zeker geen mannen. Wat zou die hebben willen weten en wat weet hij van de gebeurtenis? Zou hij er iets mee te maken hebben?

Opnieuw voelde ze dat er hevig aan haar arm getrokken werd. `Ave, nu wakker worden. Ik wil antwoorden.’ Terwijl Ave haar ogen nog dichthield ging haar vader

verder. `Wie is Mik en waarom is hij zo geïnteresseerd hoe het met je gaat? En klopt het dat je via het bospad bent gefietst? Wakker worden NU!!’ Haar vader schudde haar nu zo hard door elkaar dat ze niet meer kon volhouden alsof ze sliep.

Shit, hij weet van het bospad.

`Hè, uh, wat is er, waar ben ik?’, zei Ave alsof ze net wakker werd. `Oh ik heb zo’n hoofdpijn, wat is er gebeurd?’

`Dat zouden wij ook heel graag willen weten Ave’, zei haar vader. `Begin maar eens te vertellen wie Mik is.’

`Mik? Ik ken helemaal geen Mik. Hoe komt u daarbij?’

`Nou die “Mik” belde zojuist en vroeg hoe het met je ging. Bovendien had hij een nogal verontrustend verhaal waar ik uit op maak dat je via het bospad bent gefietst, klopt dat?’

Voorzichtig kwam Ave overeind om tijd te rekken. Ze moest meer te weten komen over wat die “Mik” had gezegd en probeerde haar te verschuilen achter haar zware hoofdpijn. `Ik weet het echt niet meer allemaal pap, ik heb zo’n hoofdpijn en weet niet meer wat er gebeurd is. Wat zei die Mik dan precies? Misschien herinner ik me dan weer wat meer.’

`Hij beweerde dat je zwaar overstuur, huilend op de fiets van school was gegaan, richting het bospad. En dat je samen fietste met een oudere, onbekende man met een lange, zwarte regenjas. Dat die man je bij de fietsenstalling omarmde en je probeerde gerust te stellen. Maar ik geloof er geen barst van. Gaat er nu weer een lampje branden? Kun je nu eens vertellen wat er echt gebeurd is en waarom je er als een slet uitziet?´

Ave haar hersenen zochten op volle snelheid naar antwoorden. Maar ze kwamen niet. Vaag herinnerde ze wel haar tranen en ineens kwam het gevoel van boosheid en verdriet weer omhoog. Was ze weer zo enorm gepest op school? Weer om die stomme kleren? Maar wat er precies gebeurd was bleef een groot zwart gat in haar geheugen.

Dan moet ik iets verzinnen. Haar beschadigde hersenen zochten in paniek naar een geloofwaardig verhaal.

5. Relaas

De kortsluiting in haar hersenen met de bijbehorende hoofdpijn was ondragelijk maar ze moest met een verhaal komen anders zou haar vader ontploffen. In een flits schoot haar een beeld van eerder op de dag te binnen en zonder dat Ave zich het realiseerde rolde een waterval van woorden al schokkend over haar tong.

`Toen ik mijn fiets uit de fietsenstalling wilde pakken werd ik opgewacht door twee meiden van mijn school. Ze duwden me tegen de muur van de fietsenstalling en schreeuwden: “Achterlijke trut met je achterlijke kleren. Ben je van voor de oorlog? Die ouders van jou zijn wel wreed als ze je er zo achterlijk bij laten lopen. Zullen we je eens even helpen?”. En toen pakten ze een schaar en wilde m’n rok kapot knippen. Ik weet dat ik niet mag vechten maar ik werd zo boos dat ik wild om me heen begon te slaan. Maar de andere meid pakte me van achteren beet om mijn nek en toen begon die andere te knippen. Eerst een stukje van onder en toen scheurde ze hem tot de band verder stuk. Toen zei ze “al wat beter maar kan nog beter”. Toen knipte ze mijn rok rondom boven mijn knieën af. Ik probeerde uit de greep te komen maar dat lukte niet. Toen ze ook nog mijn knoopjes van mijn blouse trok wilde de andere meid ook even zien hoe ik er uit zag en liet ze me, nadat ze de elastiekjes en spelden uit mijn haar trok, los. Lachend stonden ze me aan te kijken en blind van woede draaide ik me om, holde weg en knalde met mijn hoofd tegen de stalen stang van het dak van de fietsenstalling. Daarna ben ik flauw gevallen en toen ik weer bijkwam waren ze weg. Een man zag me liggen en hielp me overeind. Ik vroeg hoe laat het was en hoorde dat het al veel later was. Ik ben snel naar mijn fiets gelopen en was bang dat ik te laat thuis zou komen. Ik dacht dat als ik het bospad zou nemen dat ik dan misschien nog op tijd thuis zou zijn.’ Verbaasd hoe dit verhaal zo over haar lippen rolde maar vrezend voor de reactie van haar ouders zette ze zich schrap.

`Ik geloof er niets van! Maar wat zijn de namen van die twee meiden. Dan ga ik hun ouders bellen en verhaal halen’, bulderde haar vader.

`Pap, als ik dat verklap dan “vermoorden ze me”, dan heb ik helemaal geen leven meer op school. Ik ga dat niet zeggen.’ Als ik Eef en Esli beschuldigen zou van iets wat ze helemaal niet gedaan hebben heb ik echt geen leven meer en zelfs als ze het gedaan zouden hebben dan al helemaal niet. Had ik nu maar iets anders verzonnen maar het leek zo goed verklaarbaar. Ik moet hun namen niet noemen.

`Zie je wel dat je liegt! Anders zou je hun namen wel zeggen en dan hadden we je kunnen geloven. Naar je kamer! Je hebt dit weekend kamerarrest totdat je met de waarheid komt.’ Ave stond op en wilde zo snel mogelijk naar haar kamer. Normaal een verschrikking zo’n kamerarrest maar nu alles beter dan dit vreselijke verhoor.

`Eerst naar de badkamer’, riep haar moeder haar na. `Je kleren, wat er van over is, in de was. Ik zal ondertussen een bord eten op je kamer zetten en dan wil ik je voor morgen niet meer zien.’

Ave rende in tranen de trap op. Op de overloop zag ze nog net rechts van haar slaapkamerdeur het lachende gezicht van Nalon die zijn gezicht snel weer terugtrok achter zijn slaapkamerdeur. Snel liep ze rechtdoor de badkamer binnen en deed de deur achter haar op slot.

Ze ging op de rand van het bad zitten en deed haar sandalen uit. Toen ze haar rok uit deed realiseerde ze zich dat deze vanavond door haar moeder in de vuilnisbak gegooid zou worden i.p.v. in de wasmachine. Ave vond hem eigenlijk een stuk beter dan hij was maar haar moeder was woest en zou hem echt niet gaan wassen. Ook de blouse, die ze uittrok zal wel in de vuilnisbak belanden, hoewel haar moeder die misschien nog kon repareren. Nu stond ze in haar grote, door het vuil, niet helemaal witte, onderbroek en haar “dwangbuis” voor haar borsten voor de spiegel. Ze ontdeed zich snel van haar ondergoed dat ze ook in de wasmand smeet.

Nu stond ze helemaal naakt om onder de douche te stappen en wilde haar bebloede gezicht eens goed bekijken in de badkamerspiegel. Haar bebloede gezicht was niet het eerste wat haar aandacht trok. Onder haar borsten op haar buik stond met zwarte viltstift iets op haar buik geschreven.

Wat staat daar nu? Wie heeft dat geschreven? Wat betekent het?

6. Mysterie

Ave stond ademloos te kijken naar haar spiegelbeeld. Ze moest haar beide borsten omhoog tillen om het totaal te kunnen zien. Verbouwereerd staarde ze naar de tekens op de buik van haar spiegelbeeld:

Wat kan ik hier uit opmaken? Het lijkt wel wartaal. Ineens realiseerde Ave zich dat ze het natuurlijk in spiegelbeeld zag. Krampachtig probeerde Ave de tekens één voor een te spiegelen in haar hoofd. Het eerste teken lijkt op een “K” maar als ik die spiegel dan lijkt het juist nergens op. Het tweede teken lijkt op een “V”. Ook gespiegeld. Het derde teken blijft ook hetzelfde gespiegeld en zegt me ook niets. Het is niet te doen zo. Ik moet het opschrijven dan kan ik het later misschien uitzoeken. Maar als ik nu ga douchen, gaat het er misschien af.

Snel trok ze haar badjas aan en knoopte hem zorgvuldig tot het bovenste knoopje dicht. Normaal vond ze dat onzin en deed ze het met tegenzin. Het moest altijd van haar moeder want stel je voor dat Nalon of papa een glimp van haar borsten zouden zien! Als ze zich niet zo zou schamen zou Ave die twee stappen liever naakt naar haar kamer lopen. Nu moest ze altijd weer haar badjas terugbrengen naar de badkamer na het aankleden. En “oh wee” als ze dat vergat dan kon ze weer straf verwachten. Nu was het even prima want ze wilde niet dat iemand de vreemde tekens zou zien. Dat bleef nog even haar geheim.

Ze liep snel naar haar kamer en pakte pen en papier uit haar bureaulaatje en ging snel weer terug naar de badkamer. Gelukkig niemand heeft me gezien. Ze legde pen en papier op de wastafel, knoopte haar badjas los en hing hem weer op het haakje. Ze draaide zich om naar de spiegel en zag weer de tekens op haar buik. Nog steeds een raadsel wat het voor moest stellen en gedeeltelijk onleesbaar door haar borsten die over de bovenste tekens hingen.

Met haar linkerhand haar borsten één voor één omhooghoudend tekende Ave zo zorgvuldig mogelijk de tekens stuk voor stuk na. Ze checkte teken voor teken nog eens goed door van het papiertje op de wastafel naar de spiegel op te kijken. Na tweemaal dit teken voor teken gedaan te hebben was ze er zeker van dat ze het goed overgenomen had. Ave keek naar het papiertje en herkende het beeld wat ze zag:

Nog steeds onleesbaar maar nu kan ik in ieder geval douchen en het er af wassen. Ze stopte het briefje en de pen in de zak van haar badjas en stapte onder de douche.

Douchen was voor Ave altijd één van de fijnste dingen in haar leven. Even lekker alleen met het heerlijk warme water over haar blote lijf en dan heerlijk met doucheschuim haar blote lijf inzepen. Uren zou ze dat kunnen volhouden. Maar lang douchen was natuurlijk streng verboden. En voor ze het wist had ze dan weer straf. Maar nu had ze toch al straf en kon het haar niets schelen. Nadat ze haar haar en voorzichtig haar hoofdwond had gewassen ging ze zich heerlijk langzaam inzepen. Met haar beide handen streelde ze haar blote gladde armen, benen en buik. Langzaam werkte ze omhoog naar haar borsten. Ondanks de hoofdpijn kon ze er toch van genieten. Ze kneedde zachtjes haar borsten en daarna masseerde ze met de vlakke handen haar tepels. Met haar linkerhand bleef ze dat doen en haar rechterhand gleed langzaam over haar buik naar beneden en eindigde automatisch tussen haar benen. Voorzichtig ging ze met haar vinger heen en weer tussen haar benen en steeds als ze bovenaan kwam ging er een schokje door haar hele lichaam. Oh wat lekker!

Door een hevig gebonk op de badkamerdeur schrok Ave uit haar trance.

`Ave! Hoe durf je zo lang te douchen! Kom er ogenblikkelijk uit’, schreeuwde haar moeder.

`Ik was nog even onwel geworden’, loog Ave.

`Nou oké dan. Ik geef je 1 minuut om je af te drogen en naar je kamer te gaan. Je eten staat op je bureautje!’

Trillend van schrik spoelde Ave zich snel af, sprong uit de douche en droogde zich voor de spiegel af. De tekens waren verdwenen. Ze trok haar badjas aan en voelde in haar zak. Shit, geen pen en papier. Toen zag ze gelukkig op de vloer het papiertje en de pen liggen. Waarschijnlijk in de haast naast haar zak gestopt en op de grond gevallen. Wel was het papiertje een beetje nat geworden maar gelukkig nog wel leesbaar. Voorzichtig deed ze het in haar linker zak. Het natte papiertje stak iets boven de zak uit en dus hield ze haar linkerhand er overheen. Ze deed de badkamer deur van het slot en snelde linksaf naar haar kamer. Als door de bliksem getroffen stond ze genageld aan de vloer. In de deuropening stond haar moeder met haar armen over elkaar en een gezicht op onweer!

7. Kamerarrest

`Ongelooflijk! Dat je het in je hoofd haalt nog eens extra lang te douchen na wat je allemaal geflikt hebt. Hier is het laatste woord nog niet over gesproken. Ik hoop dat je morgen je verstand weer terug hebt. Je gaat nu je kamer in, trekt je schone pyjama aan die onder je kussen ligt, brengt je badjas direct terug naar de badkamer en dan doe ik je slaapkamerdeur achter je op slot. Eten staat op je bureautje. Ik blijf voor je deur wachten.’

`Ja mam.’ Terwijl ze haar moeder passeerde greep die haar bij haar rechterarm. `Waarom houd je je hand op je zak. Verberg je iets?’ Ave stond half in haar deuropening met haar rechterarm gestrekt buiten haar deur en half met haar rug naar haar moeder gekeerd. In een flits pakte ze, als een volleerde goochelaar, het briefje met haar linkerhand uit haar zak en gooide het net uit het zicht van haar moeder in haar kamer op de grond. Ze draaide zich terug naar haar moeder en haalde nonchalant de pen uit haar zak. `Oh er zat nog een pen in mijn zak, kijk maar, verder niks.’

`Wat moet je nu met een pen in je badjas? Och, laat ook maar er is toch geen praten aan met je op dit moment. Schiet jij nu maar op. Morgen praten we verder.’ Ave glipte snel haar kamer in en gooide haar kamerdeur voor haar moeders neus dicht. `Snel je pyjama aan en in je badjas naar de badkamer’, hoorde ze haar moeder door de gesloten deur heen schreeuwen.

Oei, daar kom ik goed weg. Gelukkig geen vragen meer. Snel pakte ze het papiertje op, liep naar haar bed, pakte haar pyjama onder haar kussen vandaan en legde snel het papiertje onder haar kussen. Ze ontdeed zich van haar badjas en legde die op bed. Ze pakte haar net gewassen pyjama en trok die aan. Vreselijk die dikke pyjama die aanvoelt als schuurpapier. Waarom gebruikt mijn moeder geen wasverzachter. In de haast vergat ze de bovenste knoopjes van haar pyjama dicht te knopen en snelde met haar badjas naar haar deur. Toen ze hem opende stond ze weer oog in oog met haar moeder wiens gezicht nog steeds op onweer stond. `Dat duurde lang! En dan heb je je niet eens fatsoenlijk aangekleed. Ik zie bijna je decolleté. Doe ogenblikkelijk dicht! Geef mij je badjas maar.’ Wat een onzin, dacht Ave, Wie ziet me nu op mijn kamer als ik straf heb. Maar geen zin in discussie, knoopte ze haar bovenste knoopjes maar dicht. Net na het laatste knoopje kwam haar moeder weer terug. Pff, net op tijd! `Oké, zo hoort het!’ Ruw duwde ze Ave haar kamer in en trok de deur achter haar dicht en draaide de deur op slot. `Morgen ben je nog niet klaar met ons’, schreeuwde haar moeder haar nog toe.

Bevend stond ze daar in haar kamer. Haar ogen werden vochtig en zonder dat ze het kon tegenhouden begon ze hevig schokkend te huilen. Hoofdpijn, verdriet en boosheid vochten in haar hoofd om de boventoon te voeren. Mijn hoofd doet zo zeer. Wat is er gebeurd? Waarom zijn mijn ouders zo boos, in plaats van bezorgd om mij? Ze houden niet van me. Niemand houdt van me. Op school pesten ze me. Het is allemaal de schuld van die vreselijke strenge ouders van me. Ik haat ze! Vermoeid liet ze zich op haar bed vallen en boos knoopte ze haar bovenste knoopjes los totdat ze een spleetje tussen haar borsten zag. Zo lekker puh! Jullie kunnen me nu niets maken.

8. “Opvoeders”

Toen Suurt beneden kwam zaten Bor en Nalon afwachtend haar aan te kijken. `Ik weet niet wat die meid bezielt maar het lijkt echt of ze haar verstand verloren heeft’, zei Suurt. `Heeft ze nooit gehad’, spotte Nalon.

`Houd je mond jij. Ga ook maar naar je kamer. Je moeder en ik moeten dit samen bespreken’, zei Bor, terwijl hij Nalon een draai om zijn oren gaf.

Langzaam stond Nalon op en liep de kamer uit. Hij hoorde zijn moeder nog net zeggen: `Misschien moeten we Ave maar naar het klooster sturen Bor. Kunnen de nonnen haar eens leren hoe het moet.’

Nalon liep naar zijn kamer maar bedacht zich en liep op Ave’s kamerdeur af. Hij wilde hem opendoen maar ontdekte dat hij op slot zat. Oh ja, natuurlijk, kamerarrest.

`Dat kunnen we serieus overwegen Suurt. In ieder geval kunnen we er mee dreigen om de waarheid boven tafel te krijgen.’ `Moeten we de politie niet bellen Bor?’ `Ben je gek geworden? Wat moeten we ze vertellen? Onze dochter is gek geworden en heeft haar kleren verknipt’, bulderde Bor.

`Ja maar, die flinke hoofdwond dan en dat rare telefoontje van die “Mik”? Ze zal toch niet aangerand zijn?’

`Natuurlijk niet. Dan had ze toch niet met dat verhaal over die twee meiden zijn aangekomen Suurt. Laten we voor haar hopen dat ze na een goede nachtrust haar verstand terug heeft en dan met een geloofwaardig verhaal zal komen.’

`Ze loopt altijd te zeuren dat haar kleren stom zijn en dat zij de enige is die er netjes bijloopt. Kun je nagaan hoe ordinair en slonzig de rest van de klas er bijloopt. Ik begrijp dat niet. Zijn wij dan de enige ouders met fatsoen, Suurt?’

`Nou ja Bor, misschien zijn wij wel een beetje te buitengewoon.’

`Ben je helemaal gek! Wij weten tenminste hoe het hoort. Het zou me echt niet verbazen als die Anna haar weer heeft zitten opstoken en samen met Ave haar kleren heeft verruïneerd.’

`Maar hoe komt ze dan aan die hoofdwond en die “Mik”? Ze zal toch geen vriendje hebben?’

`Als dat zo is dan is ze helemaal nog niet klaar met me’, bulderde Bor.`Morgen komt ze wel tot bezinning. Voor straf geen voetbal dus ook geen Anna. Dat zal haar toch wel doen beseffen dat ze met de waarheid zal moeten komen.’

`Maar als ze nu een hersenschudding heeft en echt geheugenverlies, Bor?’

`Als ze dat toneelstukje volhoudt dan gaan we maandag naar het ziekenhuis voor een grondig onderzoek, maar ik denk niet dat ze dat zo ver zal laten komen. Desnoods dreigen we nog weer met het klooster! Een avond op haar kamer en een goede nachtrust zullen haar hopelijk tot bezinning brengen. We zullen het morgen zien. Ik kan niet wachten tot het morgenochtend is. Het zal mij benieuwen met wat voor verhaal ze morgen gaat komen, Suurt.’

9.Nogmaals kamerarrest

Ave lag nog in haar pyjama op bed met haar hand tussen de bovenste openstaande knoopjes, toen ze schrok van bonzen op haar deur.

`Ze gaan je naar de nonnen in het klooster sturen zus. Daar hebben ze pas mooie kleren’, spotte Nalon.

` Ach schiet toch op bemoeial’, riep Ave boos terug. Hard lachend hoorde Ave hem naar zijn kamer gaan en zijn deur dichtslaan.

Ze hebben me al eerder gedreigd met me naar het klooster te sturen toen ik in discussie ging over het verboden bospaadje. Ze zullen het toch niet echt gaan doen? Als ze dat doen dan ga ik nooit meer naar huis, dan ga ik er vandoor. Zijn ze nou helemaal gek geworden.

Boos kwam ze overeind en ging in kleermakerszit op haar bed zitten en met haar handen ondersteunde ze haar pijnlijke, steeds bozer wordende hoofd. Zittend op haar kussen met rug tegen de muur tilde ze haar hoofd op en staarde ze voor zich uit. Recht voor haar was de buitengevel met in het midden het raam. Rechts van het raam stond haar bureautje met haar onaangeroerde bord eten er op. Ik heb geen honger, dacht Ave, en het is toch niet te eten dat droge brood met bloedworst. Altijd als ze kamerarrest had kreeg ze dat omdat ze dat niet lustte. Meestal had ze zo’n honger dat ze het toch maar op at maar vanavond niet. Ze stoppen het maar in hun hol, dacht Ave nog steeds boos. Recht voor haar, links van het raam hing haar klok met datum. De wijzers stonden op kwart over negen. Onder in de klok stond “vr 2 juli 2021”.

Oh ja, morgen zaterdag. Kamerarrest. Verdomme. Kan ik niet naar voetbal. Kan ik Anna niet spreken. Wat zou ik graag met haar willen spreken. Misschien weet zij iets meer. Zou zij weten wat er is gebeurd. Zou zij ene Mik kennen?

Anna, haar enige en beste vriendin werd ook altijd gepest. Anna zag er wel altijd leuk gekleed uit. Maar zij werd gepest omdat dat zij als enige altijd naakt douchte op voetbal. `Je doucht thuis toch ook niet in bikini’, verdedigde zich dan naar haar teamgenoten, die allemaal in bikini douchten. Allemaal behalve Ave natuurlijk, die een degelijk zwart zwempak moest dragen van haar ouders. Hoe anders was Anna in vergelijking met Ave! Maar doordat ze beiden zo gepest werden, schepte dat een enorme band. Een band die Ave en Anne ook hadden met Kim. Kim was slim, haalde altijd goede cijfers, maar werd vooral gepest omdat hij Kim heette en door zijn naam en zijn slimheid regelmatig als “nerd” “mietje”, “homo” en “meid” werd uitgescholden. En dan was er nog Bob. Bob en Anna waren al van jongs af aan vrienden en waren inmiddels misschien wel meer dan dat. Bob was knap, leuk en had niets bijzonders om mee gepest te worden maar dat werd hij wel omdat hij met Anna, Kim en Ave omging. Op de een of andere onverklaarbare manier was hun vriendschap zo hecht dat ze het enorme pesten blijkbaar voor lief namen.

Oh waarom heb ik kamerarrest. Kan ik er wat aan doen dat ik gevallen ben. Ben ik gevallen? Wat is er toch gebeurd met me? Wat herinner ik me nog wel?

Hoe ze ook haar best deed, Ave kon zich niets meer van die hele vrijdag herinneren. Was ik weer gepest die dag? Vast wel. Welke vakken heb ik gehad. Misschien herinner ik me meer als ik mijn rooster er bij pak.

Ze pakte haar agenda en keek naar de vakken van die dag: Geschiedenis, wiskunde, Engels, maatschappijleer en gym. Ik kan me geen van de vakken herinneren. Ik kan me niet eens herinneren dat ik naar school ben gegaan, toch? Hoe ging het ontbijt vanmorgen. Zal wel weer een drama geweest zijn met Nalon, maar ook dat weet ik niet. Wat is dan het laatste wat ik wel herinner?

Verder gravend in haar geheugen herinnerde ze zich nog vaag dat ze naar school fietste vanochtend. Maar op de fiets leken haar herinneringen te vervagen en leek de omgeving op te lossen als een dichte mist. Of heb ik dat gedroomd?. In ieder geval herinnerde ze wel de donderdagavond. Voetbaltraining! Ja, dat weet ik nog. En nog lekker met Anna wat gedronken na de training. Alsof er een kettingreactie in haar hersenen plaatsvond, kwamen de herinneringen van die donderdag weer helder naar boven.

10. Afgelopen donderdag

Toen de wekker ging drukte ze die half slaperig uit. Ik wil niet wakker worden. Wat voor dag is het? Ave wreef haar ogen uit en keek naar haar klok. Half acht, do 1 juli, 2021 gaf hij aan. Oh, donderdag. Vanavond voetbaltraining. Yes! Voetbal was één van de weinige ontsnappingen aan Ave’s saaie, sombere en veelal dreigende bestaan. Het uitkijken naar haar voetbalavondje was reden genoeg om direct uit haar bed te springen en deze dag weer te overleven.

Voetbal was haar passie! Haar ontsnapping aan haar verder zo treurige bestaan met al die pesterijen op school dankzij die vreselijke strenge ouders. Gek genoeg had ze stiekem toch een haat- liefde verhouding met haar vader. Hij was het tenslotte die ondanks zijn strenge geloof en zijn afkeer voor bloot tot en met blote benen, Ave al van jongs af aan had leren voetballen. Ze herinnerde zich de zeldzame lach op zijn gezicht als zij, als meisje, de bal goed raakte en veel balgevoel bleek te hebben. Veel later had ze begrepen dat hij als kind ook graag op voetbal had gewild maar dat dat door zijn strenge ouders nooit een schijn van kans had gehad. Het moet voor hem nog steeds een dilemma zijn om niet openlijk toe te geven dat hij achter Ave’s passie voor voetbal staat. Ze kon zich nog goed de ruzie tussen haar ouders herinneren toen ze op haar tiende smeekte om op voetbal te mogen. Eerst probeerde haar vader voorzichtig, met vage argumenten, dat het misschien goed zou zijn voor haar motoriek en voor haar saamhorigheidsgevoel. Maar toen haar moeder resoluut begon over “hel en verdoemenis” leek haar vader, als door een wonder, fel Ave’s kant te kiezen.

Na enkele dagen in een zeer grimmige stemming waarbij Ave geen verkeerd woord durfde uit brengen en ze alle hoop op voetbal had opgegeven, was het haar vader die onverwachts, met een Bijbel in zijn hand, haar kamer binnenkwam. Zijn gezicht stond op onweer. Maar zijn eerste woorden zal ze nooit vergeten. “Als je op voetbal wil” was het enige wat ze hoorde en toen volgde een hele reeks voorwaarden waaraan ze zou moeten voldoen en zich aan zou moeten houden. Ze moest het zweren met de hand op de Bijbel en dan…. mocht ze op voetbal!!

Geen idee meer wat ze gezworen heeft maar ze wist niet hoe snel ze haar hand op die Bijbel moest leggen. Ze herinnerde zich nog dat ze zich enorm in moest houden om haar vader niet om zijn nek te vliegen, zo blij en verrast was ze.

En nu was het weer donderdag en ze mocht vanavond weer lekker voetballen.

Ze liep in haar pyjama, met knoopjes keurig tot boven gesloten, naar de badkamer. Toen ze de deurkruk naar beneden duwde en gelijk wilde doorlopen botste ze met haar neus tegen de dichte deur. Verdomme, bezet. `Ben jij in de badkamer Nalon?, ik moet opschieten en wil graag nog douchen.’

`Ik ben nog lang niet klaar trut’, antwoordde een chagrijnige Nalon.

`Verdorie Nalon, jij doucht altijd voor half 8. Nu is het mijn tijd.’

`Ik heb al gedoucht maar moet nog tanden poetsen, maar kom maar binnen dan’, ondertussen de deur van het slot draaiend. Ave opende de deur en zag Nalon in badjas voor de wastafel staan. `Je denkt toch niet dat ik me ga uitkleden waar jij bij bent hè? Opzouten jij. Je poetst straks maar je tanden.’

`Ik zou je best wel eens bloot willen zien hoor Ave. Ik heb nog nooit tieten in het echt gezien.’ `Ach sodemieter op man. Als pap of mam ons zouden betrappen dat we samen in de badkamer zijn krijgen we allebei weer kamerarrest.’

`Nou oké dan’, zei haar broertje. `Als je de knoopjes van je pyjama losmaakt dan beloof ik dat ik dan weg ga. En anders ga ik gillen zodat mama komt en je straf krijgt.’ `Smeerlap, wat ben je toch een pestkop. Zweer je dat je, als mijn knoopjes los zijn dat je dan weggaat?’ `Ja dat zweer ik’, zei hij met een gemene glimlach. ` Oké, jij je zin. Maar als je dan niet weg gaat dan ga ik gillen’, zei Ave terwijl ze de knoopjes van haar pyjama los ging knopen. Toen ze het laatste knoopje losmaakte hield ze met de andere hand haar pyjama jasje angstvallig dicht. Terwijl haar broertje zich leek om te draaien greep hij in een snelle beweging nog net het pyjamajasje met een harde ruk open. Waardoor Ave’s borsten een seconde vlak voor Nalon’s ogen vol in het zicht waren voordat ze haar jasje weer dicht kon trekken. `Haha, ik heb lekker je tieten gezien’, lachte hij terwijl hij de deur uitliep. `Lekkere tieten Ave’, beet hij haar nog na.

Ave stond op het punt te gaan gillen maar bedacht zich net op tijd. Als ik nu gil dan komt mam of erger nog pap. Wat moet ik dan zeggen. Wat een etter toch die Nalon.

Tijdens het douchen bedacht ze, bij het aanraken van haar borsten, dat haar 14-jarige broertje waarschijnlijk voor het eerst in z’n leven blote borsten had gezien. Mijn borsten, notabene. Ze schaamde zich kapot.

Na het douchen, afdrogen en tandenpoetsen trok ze haar badjas aan en deed, nog aandachtiger dan anders, alle knoopjes tot bovenaan goed dicht.

Terug op haar kamer deed ze de deur achter haar op slot, voordat ze haar badjas weer uit deed en zich ging aankleden. Stel je voor dat Nalon nog weer binnenkwam.

Ze deed haar kledingkast open en stond, zoals elke morgen, weer voor de onmogelijke taak om iets leuks aan te trekken. Een kast vol sombere, degelijke, overwegend zwarte kleren. Oh wat zou ik graag een spijkerbroek willen hebben met een leuk T-shirt. Gefrustreerd trok ze eerst een afzichtelijke grote witte onderbroek aan en verstopte haar volle borsten in één van de walgelijke korsetten. Door de actie van Nalon vanmorgen had ze bijna geen probleem om haar borsten in te snoeren. Totdat ze weer ervaarde hoe strak haar borsten gevangen zaten. Waarom heb ik geen normale bh’s zoals iedereen van mijn leeftijd. Nog boos over zoveel onrecht over de kledingkeuzes van haar ouders deed ze haar enige, weliswaar zwarte, lange broek aan. Een leuk T-shirt had ze niet. De enige T-shirts die ze had waren zwart en wit voor onder haar blouses als het koud was. Koud was het niet maar toch trok ze een wit T-shirt aan. Ze keek in haar spiegel. Zo zie ik er nog niet zo degelijk uit. Alleen zo kan ik niet naar beneden. Ze pakte toch maar één van de degelijke blouses en net voordat ze haar T-shirt uit wilde trekken bedacht ze zich. Als ik hem eronder aan houd, kan ik mijn blouse misschien uitdoen voor ik op school aankom. Niet zeker wetend of ze dat wel zou durven, hield ze wel haar T-shirt aan en trok ze de blouse met lange mouwen aan en knoopte de knoopjes tot in haar nek dicht. Op de automatische piloot maakte ze twee vlechten en knoopte die tot een knotje op haar hoofd, zoals het er ingedramd was door haar moeder.

Het ontbijt verliep zonder noemenswaardige problemen. Al gaf de heimelijke lach op het gezicht van Nalon haar een pijnlijk gevoel van schaamte, die omsloeg in boosheid, maar dat liet ze maar niet merken. Toen haar moeder nog opmerkte dat ze er niet netjes genoeg uitzag in haar lange broek en dat ze morgen wel kleren zou klaar leggen die ze aan moest doen, kookte Ave inwendig.

Met haar jas al aan en haar schooltas om haar schouder bedacht ze zich net voor de deur uit te gaan nog iets. `ik moet nog even naar toilet en dan ga ik hoor! Tot vanmiddag.’ In de toilet deed ze haar jas uit, knoopte haar blouse los, trok hem snel uit en deed hem in haar schooltas. Ze trok snel haar jas weer aan, trok de toilet door en wilde zo snel mogelijk het huis uit.

`Kom eens terug Ave?’, riep haar moeder uit de kamer. Zonder na te denken en in paniek riep Ave: `Nee, ik ben al laat’, en snelde de deur uit, sprong op de fiets en reed de weg op. Toen ze omkeek zag ze nog een boze moeder in de deuropening staan.

Dat was op het nippertje! Zal ze iets doorgehad hebben of zal Nalon iets gezegd hebben. Nou ja dat zien we vanmiddag dan wel weer.

Op school aangekomen merkte ze dat iedereen haar verbaasd aanstaarde maar niemand zei iets. Totdat Elsi het niet kon laten om te roepen: `Ave wat is er met je rokken en blouses gebeurd? Hebben de motten ze opgegeten?’ `Ik denk dat ze “gotic” wil worden net als wij Esli’, zei Eef. `Dit is haar eerste stap, morgen volgen de piercings.’ Ave kromp in elkaar en wilde zich verweren maar de leraar kwam de klas binnen en de les begon. Zie ik er minder degelijk uit en word ik alsnog gepest. Had ik net zo goed mijn blouse aan kunnen houden.

Anna die naast haar zat legde troostend haar arm om haar schouder. `Niks van aantrekken. Laat gaan’, zei ze.

Na drie lange lesuren waarbij Ave met moeite haar aandacht er bij kon houden was het pauze. Ave en Anna trokken zich terug in hun “schuilkamer” waar ze, stiekem, in geval van nood, gebruik van maakten. Dit was de spreekkamer van de schooldecaan en die kon, net als een toiletdeur, van binnenuit op slot worden gedraaid. Vandaag was zo’n noodgeval. Even geen Eef en Esli en andere spottende klasgenoten.