MIJN LEVEN

EN DE MOORD OP

HAAGSE RINUS

MIJN LEVEN

DOOR

RONALD DIEDERIK

Colofon

Copyright @ 2020 Ronald Diederik

Auteur: Ronald Diederik.

Contact: rhdiederik@gmail.com

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Pumbo.nl

Vormgeving binnenwerk: Ronald Diederik

Categorie: Waargebeurd

NUR:402

ISBN:

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud.

Voorwoord;

Hoofdstuk 1; Een straatschoffie.

Hoofdstuk 2; Met de handel op pad.

Hoofdstuk 3; In de wiet.

Hoofdstuk 4; Op de camping.

Hoofdstuk 5; Wiet was even geen verdriet.

Hoofdstuk 6; Het koffiehuis (Café het Feest)

Hoofdstuk 7; Haagse Rinus kwam in mijn leven.

Hoofdstuk 8; Op visite bij Satudarah.

Hoofdstuk 9; De afspraak met Haagse Rinus werd fataal.

Hoofdstuk 10; Het lijk laten verdwijnen.

Hoofdstuk 11; De arrestatie en het verhoor.

Hoofdstuk 12; Dit zag ik niet aankomen.

Hoofdstuk 13; Verhoor Raymond K.

Hoofdstuk 14; Raymond zijn confrontatie met het feit.

Hoofdstuk 15; Overdragen van het pistool.

Hoofdstuk 16; In de gevangenis.

Hoofdstuk 17; Het proces zaak 163Foxstrot.

Hoofdstuk 18; Oostwest thuis het best.

Nawoord;

Voorwoord.

Dit boek ben ik gaan schrijven uit een spontane bevlieging, omdat ik op een bepaald moment op het internet zat te lezen dat bepaalde krantenberichten en allerlei andere berichtgevingen over de moord op Haagse Rinus dat bepaalde berichtgevingen niet of half werden verteld, zo kreeg ik de inspiratie om letterlijk mijn levensverhaal te vertellen. Terwijl ik dit schrijf ben ik 54 jaar oud en leef een rustig bestaan, maar het verhaal voor de lezer komt uit een erg bewogen tijd vol met criminele activiteiten. Ik heb dit boek zelf geschreven.

Ik wil mijn zwager Jan L. bedanken voor het corrigeren van mijn boek.

Ik wil rechercheur Joost M. bedanken voor het akkoord geven van het gebruik van de politie foto’s.

Hoofdstuk 1

Een straat schoffie.

Ik Ronald Diederik ben geboren in 1965 op de Escamplaan in Den Haag. Mijn vader en moeder Herman en Maria Diederik Moonen, de gelukkige ouders van vier kinderen Hans, Peter, Jose en ik. Mijn ouders hebben een burgerlijk bestaan.

Mijn vader had een vaste baan bij T.N.O. in Delft en gaat met 58 jarige leeftijd met de vut. Mijn moeder was huisvrouw en hield het gezin op de rails. We hebben allen een goede jeugd gehad. We gingen elk jaar op vakantie en iedereen mocht vrienden of vriendinnen meenemen. We mochten op alle sporten. Ik heb zelf gevoetbald en een aantal jaren op taekwondo gezeten. Ik sliep met mijn twee broers op één kamer. Samen met Peter in een stapelbed. Ik heb een hele goede jeugd gehad bij mijn ouders en ik ben het nakomertje. Ik was een ondeugend ventje, haalde altijd kattenkwaad uit en was eigenlijk de plaag van de buurt.

Op mijn twaalfde ging ik naar de L.T.S. op het Veluweplein. Daar leerde ik mijn kameraad Andre kennen, samen deden we ons verdiepen in de wereld van de piratenradio.

Een hobby wat toen erg in was, we bouwden zenders voor menig ander radio station. Maar die werden iedere keer in beslag genomen door de Radio controledienst.

Daar ben ik nog jaren mee door gegaan. Andre is nog steeds een goede vriend van mij. Ik kwam met mijn zeventiende van school af met een elektra diploma in mijn zak en ben vervolgens gaan werken bij de firma Huysmans als elektricien. Deze firma had alleen werk in de gevangenis Scheveningen, daardoor kwam ik destijds op alle afdelingen van het Huis van bewaring, de Sprang de jeugd gevangenis, de strafgevangenis genaamd de bunker en in het P.S.C. zaten de lang gestraften, die niet helemaal goed bij hun hoofd waren, deze gedetineerden hadden allerlei vrijheden en privilegies zoals bezoek op cel, je had ook het ziekenhuis voor gedetineerden. Hier spreek ik over de periode van 1982 tot 1984. Zelf heb ik de oorlogsmisdadiger Menten nog meegemaakt.

Hij had een eigen ruimte in het ziekenhuis.

In de strafgevangenis zaten bekende criminelen zoals Laurens Denie en Aad Denie. Aad was een vriend van mijn broer Peter. In die periode heb ik nog op de cel van Koos H. gewerkt, de tot levenslang gestrafte kinderenmoordenaar. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op die afdeling aan het werk was, overigens pas 17 jaar, dat er bij een gedetineerde aan zijn post was gezeten en dat hij helemaal uit zijn dak ging zodat de bewaarders hun kantoor in vluchtten toen hij begon te gooien met alles wat los en vast zat en ik stond daar alleen. Ik ben een lege cel in gevlucht, waar ik aan het werk was en wilde de deur dicht trekken, maar dat ging niet die was vergrendeld. Gelukkig ben ik er goed vanaf gekomen. Het ging hier om een gewelddadige moordenaar.

In die tijd was ik met mijn vrienden altijd te vinden op de Gooilaan zoals Joop van E, Arie de G, Martin P, Dennis S, Martin Z, Mark K, Theo L, Aad P, Jean Paul van E, Ron C. In die tijd gingen we elk weekend naar de Marathon met de hele club. Vrijdag, zaterdag en zondag, vooraf gingen we altijd een biertje drinken in de Lady’s bar aan de Zuiderparklaan en daar planden we onze inbraken geen één voetbalvereniging, school of clubhuis was veilig voor ons. De diefstallen van motors en brommers, zoals de populaire Kreidler en Zundapps. De gestolen brommers werden de volgende dag voorzien van andere chassisnummers en vervolgens verkocht. Zo gingen we door de weeks vaak naar de binnenstad om kleding en zonnebrillen en parfums te stelen. Voor een bezoek aan de opticien hadden we een mooie tactiek.

We hadden een vriendin genaamd Inge van O, zij heeft later helaas zelfmoord gepleegd. Zij liet achter in de winkel haar ogen testen en vervolgens haalde wij de schappen leeg, dat leverde mooie zonnebrillen van het merk Ray Ban op.

Ook stalen we Lacoste truien, poloshirts en parfums uit de V&D en Peek en Cloppenburg. De flessen parfum waren niet te tellen.

Die we vervolgens avonds in snackbar Joy aan de Zuiderparklaan aan het personeel door verkochten. In die tijd maakten we ons ook sterk voor een clubhuis met hulp van een aantal mensen van de gemeente.

We kregen 60000 gulden subsidie en hadden ons eigen clubhuis de Schuilkelder. We hebben dit clubhuis met al die jongens ingericht en draaiende gemaakt. Van die subsidie hebben we ook een braderie georganiseerd met wat artiesten. Ik weet dat ik van het verdiende geld ongeveer vijf duizend gulden achterovergedrukt had.

Ook Oud en Nieuw was op de Gooilaan een aardig gebeuren. Er werden auto’s gestolen om vervolgens in de brand te steken. December 1982 had ik een bom gemaakt met afstand bediening. Die zouden we op de weg tot ontploffing brengen. Hij ontplofte drie meter nadat er een politieauto overheen reed. In een bouwkeet die we in de fik staken ontplofte een gasfles. Theo O. raakte gewond en uiteindelijk zaten acht man vast in de Sprang op Scheveningen. In de tijd dat ik in de gevangenis van Scheveningen werkte heb ik ook zo nu en dan wiet naar binnengesmokkeld. Dat ging best makkelijk. Eerst moest ik door een detector en mijn werkkarretje keken de bewaarders nooit na en mocht altijd zonder verdere controle doorlopen, zodat ik de wiet in mijn gereedschapskist mee naar binnen nam. Eenmaal binnen gooide ik de wiet in de doucheruimte op de afdeling. Mijn vrienden hebben al om al negen maanden vastgezeten. Later achter onze woning op de Escamplaan kreeg ik ruzie met een buurman die had mij een klap op mijn oog gegeven. In ons clubhuis de Schuilkelder vroeg mijn broer Peter hoe ik aan dat oog kwam. In eerste instantie wilde ik het niet zeggen, maar op aanhouden van Peter vertelde ik het. Wat ik al vermoede gebeurde.

We zaten met drie man in de auto op weg naar de man die mij geslagen had. Uiteindelijk deed de man of hij niet thuis was en vervolgens hebben we zijn auto toegetakeld. Later die week stond de politie voor mijn deur en werd ik meegenomen en werd na ongeveer vijf uur verhoor weer vrijgelaten, ik had verklaard dat ik die auto toegetakeld had en moest later voorkomen voor deze zaak en werd veroordeeld tot drie weken gevangenisstraf en moest deze straf uitzitten in Vught Nieuw Vosserveld. Dat was een halfopen gevangenis waar de hele dag de deur openstond, zo konden we daar ook koken en gezamenlijk eten, maar na een week kreeg ik een aanvaring met een bewaarder en kwam de laatste twee weken op het hoofdgebouw terecht met een rode kaart op de deur. Ik had gelijk alle beperkingen te pakken. Ergens in november kwam ik vrij. Dat was mijn eerste gevangenis ervaring. Ik kon die klap niet van me afzetten. Later rond de feestdagen in december had ik een bom gemaakt met een ontsteking van ongeveer vier minuten, vervolgens heb ik zijn auto opgeblazen. Helaas was deze bom sterker dan gedacht en blies ook menig raam eruit in de omgeving. Wel opvallend was dat ik daar nooit voor ben opgehaald door de Wouten

In die tijd ventte ik met namaak parfum. Ik had alle bekende merken en kocht deze flesjes in voor drie gulden en verkocht ze door voor tien gulden. Via jongens uit het Westland had ik ook namaak kleding zoals Lacoste poloshirts en trainingspakken. In die tijd was dat mooie handel, rond de kerstdagen verkocht ik vuurwerk, dat ging echt snel. Ik moest keer op keer vuurwerk erbij halen. Zo verdiende ik er een aardige zakcent bij.

In die periode kreeg ik verkering wat tot gevolg had dat mijn vriendschap met die jongens verwaterde er kregen meerdere jongens uit die tijd verkering en iedereen ging zijn eigen weg. Ik kreeg mijn eerste huis aan de Max Havelaarstraat in Spoorwijk, waar ik de eerste twee en een half jaar met mijn vriendin woonde. Nadat zij met een vriend van mij er vandoor ging heb ik daar nog een jaar gewoond. In die vrijgezellentijd ging ik veel opstap. Ik kwam toen veel in cafés zoals de Lets ’in en The Crusader. De Lets ’in was een bruin café waar het altijd gezellig was en na sluitingstijd pakte we altijd een taxi naar The Crusader aan de Waldorpstraat. Dit was een nachtzaak waar alle bekenden uit de stad kwamen.

In die tijd ben ik een nieuwe vriendin tegen het lijf gelopen, genaamd Marina, na een maand of twee ben ik bij haar gaan wonen in de Bunnikstraat. Zij was vier jaar jonger dan mij met hele goede ouders, haar vader Rob was een vriend van me en daar ging ik ook al een tijd mee om.

We deden samen klussen aannemen. Zo hebben we een aantal shoarma winkels gebouwd voor een Egyptenaar. Met Rob heb ik ook nog een radiopiraat gehad. Enige tijd later ging mijn relatie niet goed, ondanks dat ze zwanger was, we zijn toen uit elkaar gegaan. Uit deze relatie is mijn dochter Charclay geboren. Mijn dochter leerde ik pas kennen toen zij veertien jaar was dat kwam door Rob die ik in de stad tegen kwam en zei dat mijn dochter mij wou ontmoeten.

We hebben een ontmoeting geregeld en al gauw bleek dat het meisje uit huis geplaatst was en onder jeugdzorg viel en dat haar moeder ervoor gezorgd had dat ze uit huis geplaatst was. Ik wilde een band met haar opbouwen, maar kreeg al snel het gevoel dat zij dat op afstand hield en loog. Zodoende heb ik daar toen een punt achter gezet.

Hoofdstuk 2

Met de handel op pad.

Na het verbreken van mijn relatie met Marina ben ik in de Beetstraat in Spoorwijk gaan wonen en ben aan het werk gegaan in de The Crusader aan de Waldorpstraat.

Dat was een tent waar allerlei soorten en maten kwamen. Elk weekend zat die tent vol met aan de deur Ballie te P. en Willem M. beide bekenden uit Den Haag. Het feest duurde daar tot half zes. Tijdens mijn werk leerde ik mijn ex zwager kennen Cokkie N. Een gezellige man. We kwamen in gesprek en vertelde mij dat zijn rijbewijs in Bremen in beslag was genomen en dat hij een probleem had omdat hij in Duitsland aan het venten was en nu zijn geld niet kon verdienen. Verder in dat gesprek vroeg hij of ik zijn chauffeur kon zijn, zodat hij weer kon gaan venten en de winst zouden we delen.

Ik zag daar wel wat in en ging met Cok mee naar Hamm in Duitsland waar hij een kampeerwagen op de camping had staan. De rest van zijn familie stond ook daar, Janus, Corrie, Hilda en Wout, in Wout zijn kampeerwagen kon ik slapen. Ik ging aan de slag met mijn Duits door middel van een woordenboek. We zijn drie weken in Duitsland gebleven en elke dag zijn we gaan het venten.

We verkochten pannensets en bestekkoffers.

Cok was een goede koopman en verkocht een hoop handel. Zo stopte Cok bij autobedrijven waar hij mij naar binnen stuurde maar wat ik niet wist was dat deze bedrijven al dertig keer bezoek had gehad van een venter, als ik dan een pannenset aanbood werd ik het bedrijf uitgejaagd zodat ik met een rooie kop naar de auto ging, Cok lag dan te gieren van het lachen en daar ben ik dus meerdere keren in getrapt.

Ik had wel na drie weken met aftrek van een hoop kosten 2300 mark verdiend. Kortom een hoop geld. Toen ik weer thuis was heb ik alles weer opgepakt en leerde ik tijdens mijn werk in de The Crusader mijn ex kennen, dat was de zuster van Cok. Tutte N. zij had een zoontje van acht jaar genaamd Cokkie wij kregen verkering en na twee maanden verhuisde ik naar het woonwagenkamp aan de Viaductweg in Den Haag. Zij had een woonwagen op vak 94 naast kale Piet Mulder, dat was haar opa. Zij had een P.V.C.-wagen van 4 bij 14 meter. Op dat moment was ik aan het werk bij mijn toenmalige zwager Ed, die had een stukadoors bedrijf waar ik allerlei werkzaamheden deed. Dat werk hield een gegeven ogenblik op. Vanaf dat moment stapte ik het vrije reiziger leven in.

Ome Look, een broer van mijn schoonvader, een hele toffe man trouwens, had aan de Fruitweg 18 een sloopterrein, waar een aantal woonwagens stonden waar familie in woonden. De rest was vol gebouwd met loodsen en sloopauto’s. Later heeft ome Look een grote loods laten bouwen met als doel een mega bingo te laten draaien. Er was een grote bar in gebouwd voor het horeca gebeuren, een podium waar ik de ballen kon afroepen, de zaal had een capaciteit van ongeveer 450 zitplaatsen. We hadden zelfs bussen geregeld die op Rotterdam station de bingo klanten ophaalden. Als extra service werden er ook mensen gehaald en weer thuis gebracht. De eerste avond dat we draaiden hadden we ongeveer 240 mensen binnen. De keer daarna zaten we op bijna 450 mensen, dat ging goed en we verdienden allemaal goed.

Ondertussen had ik op camping Bruggenhof in Dordrecht een staan wagen waar ik maanden achter elkaar was.

Twee keer per week ging ik terug naar Den Haag om in de loods van ome Look bingo te draaien. Maar na een week of vijf kwam ik terug van de camping en zag bij aankomst op het woonwagenkamp dat de hele politiemacht op de been was om alles in beslag te nemen. Het bingo draaien was afgelopen dus zat er maar één ding op dat was gaan venten.

Ik leende van mijn ex- schoonvader geld voor een kampeerwagen en 4500 mark handelsgeld om pannensets en bestekkoffers te kopen. Ik ben terecht gekomen op een camping onder München aan de Pilsen See. Na het inrichten van mijn kampeerwagen een oude Tabbert Senator ben ik de volgende dag voor de eerste keer alleen gaan venten. Ik had de auto afgeladen met handel en ben de stad ingereden, ik venten in de top vijf mensen af en verkocht op mijn eerste dag voor 550 mark winst. Ik dacht wat gebeurt hier, als dit elke dag zo gaat zit het financieel wel goed. Ik stond daar met twee broers van mijn schoonvader Jannes, Corrie, Wout en Willem van K. en Cokkie mijn zwager. We waren allemaal met ons gezin. We stonden daar met zes kampeerwagens naast elkaar. De camping lag aan een groot meer met een Beiers café, waar we geregeld in het weekend en biertje gingen drinken. Het was ondertussen winter geworden. In de weekenden trokken wij er op uit en pakte dan een hotel in Oostenrijk. Daar gingen we dan skiën en opstap. We zaten meestal in Sint Johan een heel mooi wintersportplaatsje. We namen ook handel mee naar Oostenrijk, waar venten verboden was. Zodat we de handel moesten meesmokkelen. We haalden de achter bank uit onze auto en in plaats van de achterbank plaatsten we daar bestekkoffers met een deken daarover heen en de kinderen erbovenop en dan de Oostenrijkse grens over.

We venten die handel uit op zaterdagmorgen, zodra we de kosten een beetje hadden terugverdiend stopten we en reden snel terug naar het hotel om verder te genieten van het weekend.

In Duitsland ventte ik hoofdzakelijk op bouwerijen en arbeiders die langs de weg werkten. Dat waren mooie mensen die door de regel altijd wel een paar honderd mark op zak hadden en hadden ze geen geld bij zich dan hadden ze een cheque, die was tot vierhonderd mark ingedekt, alleen moest je die zelf gaan innen bij hun bank. Ik hield al snel veel geld over en betaalde al snel mijn schoonvader terug en kon ik ook een andere kampeerwagen kopen.

Ik kocht een Tabbert Contesse van 6,30 meter, die was alweer een stuk comfortabeler. Mijn schoonvader en ome Bats brachten deze kampeerwagen naar ons toe.

Ome Bats verkocht stacaravans aan de Erasmusweg en deed ook in vuurwerk en kerstbomen die we samen met mijn schoonvader inkochten. Ik reed toen in een oude B.M.W. 3 serie. Ik was een gegeven ogenblik onderweg toen er een Duitser op de achterkant klapte, die auto zag er niet uit. De B.M.W.-garage heeft hem weggesleept en ik kreeg een splinternieuwe drie serie mee op Duits kenteken, we zijn later nog met deze auto naar huis gereden.

Toen alles was geregeld met de verzekering kocht ik het eerste model Opel Omega wat overigens een fijne vent auto was. Na een half jaar in München te hebben gestaan zijn we verhuist naar Garbsen dat ligt tegen Hannover aan.

We zijn op camping de Blauer See gaan staan, we stonden daaruit eindelijk met ongeveer veertig kampeerwagens. Het was een redelijke camping aan een mooi meer met een winkeltje en een kroeg, waar we vrijdags met de mannen een potje gingen kaarten en een aardig biertje dronken.

We stonden daar met een hoop reizigers uit Den Haag, Rotterdam, Leiden, Velsen en Brabant. Elke dag ging ik venten in Hannover. Daar had ik al snel mijn draai gevonden. Ook daar ventte ik op bouwerijen en bedrijven en verdiende elke dag veel geld. In die periode verdiende ik elke week ongeveer vijf a zes duizend mark. Zaterdags stampte ik mijn auto vol met handel, en ging naar de automarkt waar ik een entree kaart kocht en vervolgens op een mooie plek ging staan tussen de auto’s die verkocht gingen worden met mijn koffer bak open. Er kwamen veel Oostblokkers op deze markt die weinig of geen Duits spraken. Die waren verbonden aan tussen personen, die de aankoop van een auto regelden. Deze tussenpersonen zagen ook wat in mijn pannensets en bestekkoffers en gingen mijn handel aanprijzen. Zij haalden er natuurlijk een percentage tussen uit en ik was elke zaterdag na ongeveer vier uur te hebben gestaan leeg verkocht en ging dan weer zeer tevreden terug naar de camping. Meestal had ik rond de negenhonderd mark verdiend. Na twee maanden kreeg ik een verbod en mocht er niet meer verkopen en kwam ook de automarkt niet meer op.

Maar op het moment dat ik eraf werd gezet zag ik dat er rond half drie veel mensen die een auto wilde kopen de automarkt af reden en vervolgens op een grote parkeerplaats aan de overkant verder gingen met kopen en verkopen.

Deze parkeerplaats was niet van de automarkt dus ging ik daar elke zaterdag om half drie staan en verkocht alsnog mijn handel.

Na drie maanden venten in Hannover kwam ik op het idee om eens een dagje in Hamburg te gaan venten.

Ondertussen had ik mooie visitekaartjes laten drukken en een Duitse mobiele telefoon op het D2 net gekocht, die was net op de markt en kostte voor die tijd heel veel geld.

Ik betaalde tweeduizend mark voor deze telefoon.

Overal waar ik verkocht, liet ik een kaartje achter.

Vanaf dat ik in Hamburg was gaan venten verkocht ik buitengewoon veel handel. Ik kreeg steeds meer telefoontjes voor nabestellingen. Door heel Hamburg was ik aan het venten. Zo was ik op een dag bij het vliegveld, totdat ik daar ergens in een zijstraat terecht kwam en zag zogezegd een paar putjesscheppers die daar aan het werk waren.

Ik ventte deze mensen af en twee waren geïnteresseerd en kochten allebei een pannenset. Ik gaf ze natuurlijk allebei een visitekaartje en ging weer verder. Niet wetende wat daar uit voortvloeien zou.

Twee dagen later belde één van deze mannen op, genaamd Muller. Hij bestelde twintig pannensets en tien bestekkoffers die ik de volgende dag ben gaan brengen. De handel ging maar net in de auto. Muller kwam uit Zweden en nam een gedeelte mee naar Zweden en de rest verkocht hij op zijn werk. Hij vertelde mij dat hij voor de gemeente Hamburg werkte en dat daar ongeveer vierduizend man werkte en dat hij nog veel meer handel ging afnemen. Dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg. Het was een dag later toen belde zijn collega op die ik ook een set had verkocht. Dit was een Indonesische man genaamd Eddie en die bestelde hetzelfde als Muller. De volgende dag ben ik die handel gaan brengen naar zijn woonadres de Harksheiderstrasse 159 in Hamburg. Toen ik daar aan kwam werd ik gelijk uitgenodigd voor een bak koffie, Eddie was een hele sociale man van rond de veertig en vertelde mij dat hij nog veel meer sets ging afnemen. Een week later belde collega nummer drie op, dat was Andreas hij bestelde tien pannensets en tien bestekkoffers. Met Muller en Andreas heb ik bijna een jaar lang wekelijks deze hoeveelheid handel verkocht. Eddie was een ander verhaal, daar zette ik handel op de pof neer, wat hij elke week netjes afrekende. Ondertussen sprak ik ook vrij goed Duits en had met Eddie ook heel wat gesprekken gevoerd en op een dag zei hij tegen mij waarom koop je geen Duitse auto. Ik vertelde hem dat ik dat wel wilde, maar dat ik dan in Duitsland ingeschreven moest staan. Eddie zei dat is geen probleem dan laat je jezelf bij mij inschrijven.

Zogezegd zo gedaan ik heb me toen in Duitsland ingeschreven en vervolgens ben ik een verblijfsvergunning gaan halen, vervolgens ben ik naar het verkeersambt gegaan en heb mijn Hollandse rijbewijs om gewisseld voor een Duits rijbewijs. De week daarop ben ik met een plastic tasje met Duitse marken erin naar de Mercedesgarage in Hamburg gereden met mijn schoonvader Ak. Op zoek naar een Mercedes die ik mooi zou vinden en ik zag hem gelijk staan. Een turquoise Mercedes 250 diesel. Ik had gelijk geen oog meer voor een andere auto, maakte een proefrit en heb gelijk de financiële afwikkeling afgehandeld. Ik moest een aardig bedrag betalen. De verkoper vroeg of ik het over de bank ging betalen. Ik zei nee en deed het plastic tasje open en zei dat ik cash wilde betalen wat voor hem vrij ongebruikelijk was.

De meeste mensen betalen via de bank.

De verkoper regelde mijn kenteken platen die staan in Duitsland op naam, naast de dealer zat een verzekeringsmaatschappij, waar ik de auto direct kon laten verzekeren.

Zo kon ik met mijn nieuwe auto gelijk terug naar Garbsen rijden. De volgende dag ben ik gaan venten met Duitse nummerplaten dat was een veel mooier voorkomen. Daardoor leerde ik ook steeds meer nieuwe klanten kennen. Op een dag werd in Nederland mijn auto gestolen.

Dat gaf een hoop ellende. Ik had namelijk mijn papieren in de auto laten leggen en moest alles in Duitsland op nieuw aanvragen. Daar ben ik zes weken mee bezig geweest om alles weer op orde te krijgen. Ik had mijn auto net een jaar. Vervolgens ben ik weer naar de Mercedes gereden om een andere auto te kopen. Dat werd een C180 model.

Het ging mij in die tijd aardig voor de wind. Zo kocht ik iets later een andere Tabbert, een Baronesse van zeven meter tien. Ik had ook goed wat handelsgeld opgebouwd.

In die periode heb ik aardig wat kilometers gereden.

Elke dag ongeveer driehonderdvijftig kilometer op en neer naar Hamburg. Op een gegeven ogenblik vertrokken de meeste reizigers naar Budapest in Hongarije, ik had daar eigenlijk geen zin in, want ik verdiende in Hamburg elke week ongeveer zeven duizend mark op dat moment. Dat was natuurlijk een hoop geld, maar doordat de rest van de familie daarnaartoe ging, zijn wij ook naar Hongarije gereden. We stonden daar verdeeld over twee campings.

Fortuna waar ik zelf ben gaan staan en camping Flora, waar de rest is gaan staan. In het begin stond ik daar met mijn schoonfamilie en nog wat andere reizigers. Eerst ben ik met wat jongens gaan venten om te kijken hoe het daar was. Ik was Duitsland gewend en verdiende daar goed, maar voor mij scheelde het de helft van mij verdiensten. Ik moest er goed aantrekken, al om al mag ik niet klagen, maar ik was een beetje verwend geraakt. Tijdens het over venten zijn we nog weleens in een discotheek terecht gekomen, zoals de Hurlie Curlie, een tent met een stuk of acht grote portiers aan de deur. Zodra we daar voor de deur stonden zei de portier lachend “Labos maffia”, dus ik vroeg aan die jongens die daar ondertussen al vijftig keer geweest waren, wat zegt die vent nu eigenlijk. Het betekende pannensets maffia wat hij zei. Ik kwam die tent binnen en wist niet wat ik zag. Het was begin jaren negentig en die mokkels hingen daar in de palen in stringetjes, dat waren we in de Hollandse discotheken niet gewend. Na afloop doken we nog menig sexclub in en daar werkten allemaal Russische hoeren. Het was op zich een super land, alles was goedkoop. Een hapje eten en drank kostte daar weinig.

Wat helemaal mooi uitkwam was dat de politie er corrupt was. Op een bepaald moment ventte ik in een stadje en ging op een man af die bij mij instapte en mij meenam naar een flat waar zijn zuster woonde. Hij ging naar boven om zijn zuster te halen, en vervolgens kwamen er allemaal huisvrouwtjes mee naar beneden. Ik verkocht daar mijn auto leeg, maar tijdens het verkopen kwam er een Skoda aan rijden met twee agenten in burger erin. Het eerste wat ze riepen was “sjok probleem” Wat niet anders betekende als dat ik een groot probleem had. Hij zei tegen mij dat ik niet mocht verkopen, maar zei direct geef mij maar twintig Duitse mark dan mag je een kwartier blijven staan, maar dan moet je weg zijn. Natuurlijk betaalde ik de agent en verkocht snel mijn handel en weg was ik.

Je mocht in Hongarije alleen reclame maken met die handel en niet verkopen. Zo was ik een avondje opstap met Barend M. en we hadden het eén en ander gedronken en dan zit je er niet op te wachten dat je in zo een land je rijbewijs kwijtraakt. We reden door het centrum van Budapest en ja hoor, er springt een agent voor de auto en we hadden weer een probleem. Barend zei; “Was problem, ich bin vom das Deutsche consulaat”!! De agent sprong opzij en gebaarde dat we snel moesten doorrijden, mooi man. Dat soort dingen kon je daar gewoon doen. We reden in een splinternieuwe Mercedes S klasse, dan werd je toch al nagekeken.

Ondertussen was ome Look gaan grossieren in Slovenië. Hij was met een aantal kampeerwagens op de stadscamping van Ljubljana gaan staan, dus ben ik kort daarop ook naar Ljubljana gereden met de kampeerwagen. Het was een heel mooi land om te venten. De mensen waren goedgelovig, je verkocht daar erg makkelijk. We kregen goede prijzen. De oude mensen spraken in het algemeen goed Duits en de jonge mensen Engels ook leerden we al snel het verkooppraatje in het Sloveens en bepaalde woorden die je moest weten. We stonden daar uiteindelijk met een kampeerwagen of veertig. Ik ging altijd rond zeven uur van de camping af en was meestal een uur of één terug.

Dan had ik goed de kost verdiend. Daarna was het douchen, korte broek aan en genieten van de dertig graden die het daar zomers was. Hoofdzakelijk stonden we daar met reizigers uit Den Haag en Leiden. De sfeer was opperbest. We gingen vaak uit eten of een drankje drinken tot in de kleine uurtjes met als gevolg dat je de volgende dag met een punthoofd in de auto zat.

Toen kreeg ik te horen dat twee grossiers het voor elkaar hadden om een vergunning te krijgen voor Oostenrijk. Ik kon een vergunning krijgen van Drikus M. en ben toen met de kampeerwagen naar Wenen gereden. Daar kwam ik op de camping aan, nou ja camping? Het was niet meer dan een grasveld en het krioelde van de muizen. Al snel was ik weer aan het venten en kwam er al snel achter dat de inwoners van Wenen heel erg stug en achterdochtig waren. Je kon er wel verkopen, maar het was geen Slovenië of Duitsland. Na een maand ben ik weggereden.

In die periode had mijn schoonvader handel in Slowakije staan en ben daarheen gereden. Ik stond daar op een stadscamping in Bratislava. De camping leek op een betonnen parkeerplaats en in dit land lag de criminaliteit op een zeer hoog peil zelfs een Trabant had binnen in een anti-diefstal slot. Op de camping hadden we zelfs een particuliere bewaker moeten nemen. Als je die man zag werd je al bang. Hij had twee dobbermans en had allerlei wapens aan zijn lichaam hangen. Hij bewaakte ons en onze spullen. Onder elkaar betaalden wij die man. Hij kostte vijfhonderd mark per maand. Kortom ben ik daar een aantal weken geweest.

En ben vervolgens met Barend weer terug naar Slovenië gereden. Na ongeveer zestien uur rijden kwamen we op de stadscamping van Ljubljana aan.

De volgende dag hebben we onze kampeerwagens weer op orde gebracht. We waren gelukkig weer terug in Slovenië. Nu stonden we met vijf kampeerwagens en hadden het rijk voor ons alleen. Samen met Barend, Frank, Dennie van Cornelia uit Den-Haag en Hannes van Ket uit Breda, dit zijn de ouders van het kroeg zangertje Toni van Boxtel. We hadden het best leuk onder elkaar.

Zo hadden we verkooppassen van de fabriek en levenslange garantie bewijzen en fabriek stempels. Op die manier gaven we de mensen alle garanties die ze maar wilden hebben. Het was alleen niets waard. Ik heb toen drie weken met Barend samen gevent. Hij had een totaal andere manier van venten laten zien dan ik gewend was. Hij heeft mij met openmond laten staan, het leek wel of hij ze hypnotiseerde en vervolgens sleepte hij daar zulke hoge bedragen uit, niet meer normaal. Daar moest ik zelf drie sets handel voor verkopen en Barend maar één set en dan heb ik het er niet eens over dat hij er met een gouden bestek overheen ging. Zonder te blikken of blozen vroeg hij daar enorm veel geld voor. Vaak lukte het ook nog. En dan praat je over duizenden marken winst.

We waren in die tijd vaak om een uur of twee klaar en gingen dan naar de vismarkt. Daar kochten we gamba’s en maakte deze klaar op de B.B.Q. Dat was echt een goed leven. Soms gebeurde het dat we gingen over venten met een aantal mannen en als we dan ongeveer 800 tot 1200 mark hadden verdiend zei me zwager Cok, zullen we even een biertje gaan drinken vervolgens gingen het centrum van Ljubljana in en Cok wist wel een leuk tentje.

Zogezegd zo gedaan. Ik stond voor een elf verdiepingen hoge flat waar allerlei bedrijven in gevestigd waren en zei; tegen hem waar gaan we nu weer naartoe. Hij zei; “Komt goed”. We stonden in de lift en Cok drukte op de elfde verdieping. Aangekomen op de elfde verdieping gingen de lift deuren open. Nou ik kan je zeggen, ik liep daar regelrecht een seksclub binnen die vol zat met Russische hoeren en wij hadden het natuurlijk naar ons zin, en na meerdere bezoeken werd het een soort van clubhuis. Ik ontmoeten daar Carina, zij kwam uit de Ukraine. Deze vrouw was van mijn leeftijd en was helemaal gek op mij. Ik ook op dat moment op haar. Het duurde alleen niet lang, want toen ik aan het venten was belde mijn ex op om te vertellen dat ze zwanger was. We hadden op dat ogenblik weer eens ruzie.

Ik ben naar huis gereden en heb de verantwoordelijkheid voor mijn kind genomen. Had ze niet zwanger geweest had ik waarschijnlijk met die Carina verdergegaan. Ik heb toen gekozen voor mijn kind. Toen mijn dochter Willietha werd geboren zijn we weer terug naar Slovenië gereden. Daar hebben we een tijdje gevent.

En zijn vervolgens doorgereisd naar Kroatië. Ik stond daar op een camping in Zabok, dat was dertig kilometer boven Zagreb. Deze camping sloeg alles. We stonden op een grasveld en het sanitair hok was van hout en was misschien al vijftig jaar oud. Door de regel heen was het met koud water douchen, er was ook een zwembad waar alle tegels vanaf lagen en was leeg. Maar er was hoop. Wij betaalden elke week honderdvijftig mark staangeld per gezin en dat investeerde de eigenaar allemaal in zijn camping, zodat er na drie maanden een nieuw zwembad met buitenbar en snackbar was, plus een nieuw sanitair. Uiteindelijk was het best een leuke camping. Waar we onder elkaar elke week een feestje bouwden. We lieten dan een zwijn aan het spit komen, drank en muziek erbij. Dat duurde dan tot in de kleine uurtjes. Zo gingen we ook met een man of veertig uit eten, dat kostte daar bijna niets.

We stonden daar met een kampeerwagen of twintig en stonden met Willem van K. en zijn twee zoons Tommy en Wimpie, verder een paar reizigers uit Zeeland, Karel en Mien van het kamp op de Gunthersteinweg in Den Haag, Karel en Willeke mijn buren van het woonwagenkamp en Lowie van B samen met zijn vrouw. Lowie ook wel bekend van de koffietent aan de Statenlaan. Lowie had net een aantal jaren in Engeland gezeten voor handel in xtc. Lowie had vroeger de Sandokan op Scheveningen samen met Willem van K. Verder stonden Gerrit M. met zijn toenmalige vrouw Thea daar ook, eveneens een paar reizigers uit Amsterdam, die wij de ketchup familie noemden, omdat ze allemaal rood waren en de auto was rood en hun zwager stond er ook die had een litteken op zijn gezicht die noemde we Scarface.