De Hoofdprijs

-je kunt ook verliezen als je wint-

De Hoofdprijs

Frens Hoornick

De Hoofdprijs

Copyright © 2019 Frens Hoornick

Auteur: Frens Hoornick

Druk: Pumbo.nl

Roman.

ISBN 978-90-9032755-6

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoudsopgave

1. Ontslagen

2. Gewonnen

3. De val

4. Casino

5. Bootkijkdagen

6. Aanklachten

7. Sem

8. Euforie

9. Evenwicht

10. Voorbereidingen

11. Het Grote Plan

Dankwoord

1. Ontslagen

‘Allemaal bijgeloof als je het mij vraagt!’ concludeerde Hugo op een warme juliavond. ‘Waarom zou je meer kans maken op een hoofdprijs als je je lotnummers uit je hoofd leert?’ ‘Laat me niet lachen.’ Er waren wel meer vreemde trekjes aan zijn buurman en het feit dat die alleen woonde in eenzelfde huis als dat van hem, was er één van.

Het was een zeer ruim en modern herenhuis, een twee-onder-een-kap, waarin Hugo met zijn gezin in de ene helft woonde, op huisnummer 3, en buurman Jan in de andere helft, op nummer 5. Het pand stond inmiddels twaalf jaar in een rustige straat, waar uitsluitend bestemmingsverkeer reed.

Een klassieke kap met matte, donkergrijze pannen en muren van donkerrode steen. Hoge, slanke ramen met witte kozijnen aan de voorzijde, zowel beneden als boven. Beide afdelingen hadden een erkertje aan de voorzijde, met een klein balkon erboven met witte ijzeren spijlen. Die combinatie gaf de gehele woning een klassiek uiterlijk. Vanbinnen was door beide bewoners gekozen voor een persoonlijke, sfeervolle inrichting, geheel op het gebruik afgestemd. Het deel waar Hugo en zijn gezin inmiddels drie jaar woonden, was luxe, sfeervol, warm en met veel beige en houttinten ingericht. Met een eigen tweede badkamer op zolder was het huis van alle gemakken voorzien, ook voor als de kinderen wat zelfstandiger zouden worden. Die waren nu nog jong, negen en elf, maar zouden binnen no-time ook meer privacy gaan wensen, waarop de woning zeker was voorbereid.

Hugo was één meter vierentachtig lang. Hij was niet per se lelijk, wel iets te zwaar, had een ovaalvormig hoofd en lachend gezicht met volle wangen, iets te grote tanden en sluik bruin haar, dat zich alras aan het terugtrekken was, waardoor hij een steeds groter voorhoofd leek te krijgen.

Buurman Jan, één meter tachtig, slank, knap, goed gekleed, verzorgd, licht krullend zwart haar, woonde er al wat langer en had een meer dan luxe inrichting en afwerking gekozen. Meubelen van de duurste merken, prachtige combinaties van wandbekledingen en zorgvuldig kleurgebruik maakten het geheel tot een bijzonder comfortabel aanvoelende woning. Er stonden ook veel kunstvoorwerpen op halfhoge zuiltjes, en perfect verlichte schilderijen prijkten aan de wanden. De bewoner had duidelijk oog voor detail.

Hugo probeerde hem te doorgronden na diens meest recente bezoek van die namiddag.

Ergens fascineerde die buurman hem. Doordat er al zes weken geen heg stond tussen hun achtertuinen zagen en spraken ze elkaar de laatste tijd steeds vaker. Zo nu en dan was er een gezamenlijke barbecue, die Hugo dan voor en met zijn gezin regelde en waarbij de buurman ook mocht aanschuiven als hij zin had.

Het hoofd van het gezin op nummer 3 beleefde er een innerlijk genoegen aan om dan steeds met iets bijzonders voor de dag te komen, een beetje ook om het verbaasde gezicht van de buurman te bekijken op de momenten dat hij zijn bijzonderheden kon presenteren. Er werden barbecuetijdschriften op nagelezen en er werden recepten van internet gehaald. Er werd altijd iets gevonden om mee te pochen. Deze keer, overmorgen op vrijdagavond, zou zijn kip caprese de buurman verrassen. ‘Haha, hij weet niet eens hoe je het spélt!’ zei Hugo tegen zijn vrouw Marlou. ‘Dat denk ik niet, maar wat maakt dát nou uit?’ zei Marlou, die al een beetje doorhad waarom Hugo zich zo uitsloofde als ze tegenwoordig gingen barbecueën. ‘Jij vindt het gewoon leuk om Jan te laten zien dat je er meer vanaf weet, hè, haantje!’ zei ze, en ze gniffelde erbij. Ach, ze kon geen kwaad zien van Hugo, en als hij een beetje kon opscheppen was hij in zijn element, voelde zich dan lekker in zijn vel en had humor waar zij vrolijk van werd, en al met al gedijde zij daar ook goed bij. Hugo was altijd een beetje zo geweest. Ook in hun verkeringstijd was hij altijd haantje-de-voorste en ze was het inmiddels na zeven jaar verkering en een huwelijk van bijna twaalfenhalf jaar wel gewend dat hij niet de meest subtiele man ter wereld was. Maar grappig kon hij zeker zijn. Marlou was veertig jaar, twee jaar ouder dan haar man, en ze kende hem al vanaf haar twintigste.

Hugo was een prima vent. Ze hadden twee kinderen, Sem en Julia, een blonde labrador met de door Hugo bedachte naam Bentley en een weliswaar tweedehands maar zo goed als nieuwe Volvo SUV. Dat-ie liever zijn hond Volvo zou noemen en een échte Bentley zou bezitten had Hugo heimelijk vaak geconcludeerd. Maar ja, dat was buiten zijn bereik. Een heel mooie managersbaan verschafte hem een bovenmodaal salaris. Weliswaar functioneerde hij binnen hun bedrijf als tweede man onder de directie, maar tóch! Helemaal tevreden was hij niet. De kans dat de eerste man binnen de firma, Patrick, zijn positie zou opgeven, was eigenlijk nihil. Hugo wist ook donders goed dat zijn eigen capaciteiten niet boven het maaiveld uitstaken, maar dat zijn hanengedrag en vlotte babbel hem vrijwel altijd nét iets meer konden opleveren dan hij van nature in zich had. De tweede positie binnen het bedrijf, onder de directie, voelde ook wel veilig aan. Diep vanbinnen was hij ook wel een schijterd.

Marlou maakte het boodschappenlijstje. De kinderen waren zojuist naar school vertrokken en ze vroeg Hugo of hij nog wat wist. ‘Ik heb voor die kip caprese alleen nog de mozzarella, tomaat en pesto nodig,’ zei hij. ‘Kip had je toch al opgeschreven, hè schat?’ ’Ja, maar wil je gewoon kipfilet of …’ ‘Nee nee nee,’ zei Hugo driemaal kort achter elkaar. ‘Een hele kip, zo’n Franse scharrelkip van de poelier naast de bakker, eh … doe er maar twee.’ Marlou keek heel even naar hem op en noteerde toen de Franse scharrelkippen.

‘Hebben wij die Spaanse kipkruiden nog in huis?’ vroeg Hugo. ‘Bij Italiaanse caprese?’ zei Marlou. Ze betrapte Hugo op deze monsterlijke fout, maar die zei heldhaftig: ‘Ach joh, die zijn daar perféct bij, en wat weet Jan nou van kruiden?’ Marlou begreep deze redenering niet helemaal, wilde eerst wat zeggen, maar noteerde braaf de Spaanse kipkruiden. ‘Je maakt dit toch niet alleen om Jan te verbazen?’ ‘Ach, eh … nee, natuurlijk niet, maar eh … nou, ik maak dat het een beetje mijn eigen gerecht wordt, niet dat standaardgedoe,’ zei Hugo met het voor hem zo vanzelfsprekende toontje. Oké, dacht Malou, dan doe jij dat maar. Ze maakte het lijstje compleet met IPA-bier, stokbrood, rode wijn, cola, sla en barbecueworstjes, die de kinderen hoog boven Hugo’s gerechten plaatsten.

Deze woensdag zou Hugo een belangrijke meeting hebben met de hoogste baas binnen de firma, maar hij had nog geen idee wat er precies op de agenda stond. Het zal wel over die overname gaan van die zaak van Schulz, bedacht hij. Het was allang geen geheim meer dat er plannen bestonden voor de overname van het concurrerende, maar kleinere bedrijf in LED-verlichting, hetgeen hun een nog steviger marktpositie zou opleveren, en nog meer aanzien van andere lijstaanvoerders in deze branche. Er zat zelfs nog wel een promotie in, dacht Hugo, wanneer hij de directeur vanmiddag zou kunnen imponeren met zijn inzichten, die zorgvuldig vooraf geformuleerd waren en uitgewerkt voor het moment suprême.

‘Voorbereiding is het halve werk,’ zei hij tegen zichzelf. Hij kuste Marlou en stapte in zijn pasgewassen Volvo. Bentley keek hem slaperig na vanuit zijn comfortabele mand.

Buurman Jan maakte er de gewoonte van om elke maand steevast een staatslot te kopen bij de kiosk. Dat lot moest beslist eindigen op het cijfer 4. Eén lot, mét de kans op de jackpot, eindigend op 4, elke maand. Automatisch meespelen daar hield hij niet van. Dat had niks. ‘Je moet er wel moeite voor doen om die hoofdprijs te winnen,’ zei hij dan met een smile op zijn gezicht, lachend om het feit dat een lot kopen weinig aan werk voorstelde wanneer je daar een ondenkbaar hoog bedrag voor terugkreeg als je won.

Hugo speelde wél automatisch mee, en aan een eindcijfer had hij maling. Alsof dát iets uitmaakte! En de in zijn ogen belachelijke gewoonte om je lotnummers in hun geheel uit je hoofd te leren droeg niets bij aan je kansen! Jan vond van wél. En als het niet zo zou zijn, dus als het tóch nut had, dan had hij in ieder geval de illusie dat hij er iets van invloed op had, op het winnen van de Staatsloterij.

Jan was zeven jaar ouder dan Hugo. Eenmalig, als puber, had hij eens meegedaan aan het ‘Eindcijfer Raden’ van de lotto. In zijn vroegere vriendenclub, hij was toen een jaar of vijftien, hield iemand een eigen lotto-eindcijfertrekking. Als er voldoende mensen meededen, won de winnaar vijfentwintig – toen nog – gulden. Er kon toen op eenenveertig cijfers ingezet worden, en de inzet bedroeg een gulden per cijfer. De rest van die inzet, zestien gulden, was er voor de organisator. Dat eindcijfer had hij goed geraden, die ene keer dat hij meespeelde. Daarbij was het opmerkelijk dat hij dit juiste cijfer pas drie minuten vóór de trekking doorgaf aan de organisator, omdat hij een vermoeden had dat juist dit cijfer ging vallen. Nee, het ging veel verder dan een vermoeden. Eerst kwam het getal in zijn gedachten, toen de vreemde en volledige overtuiging dát het cijfer ging vallen, en toen de actie om op het laatste moment nog mee te doen. Het getal 23 was óók nog vrij! Er was géén verbazing toen dat getal ook daadwerkelijk viel. De échte verbazing was al voorbij toen het eindcijfer ‘live’ uitgezonden op tv uit het apparaat rolde.

Jawel, verwondering vóórdat het feit een feit was. Niet slechts over de juistheid van het getal, maar over het feit dat hij het van tevoren al honderd procent zéker wist. Hoe was het mogelijk?

Een dergelijke ervaring had zich nooit meer herhaald. Maar nog altijd was er het vertrouwen dat ditzelfde opmerkelijke voorval zich nog eens zou voordoen, hoewel daar steeds meer twijfels over ontstonden. Maar als het zover was, zou hij het meteen herkennen. Het was iets wat verder ging dan intuïtie, ‘het weten’.

De fascinatie voor het voorval uit zijn jeugd maakte dat Jan steevast maandelijks meedeed met de Staatsloterij. O ja, en ook met de Postcodeloterij natuurlijk. Maar dat was minder spannend, en je cijfers waren altijd hetzelfde. Doordat je er niets voor hoefde te doen, vormde deze loterij geen echte uitdaging. Jan speelde wel mee, en hij vond het ook wel prettig dat hier veel goede doelen van profiteerden. Als de juiste postcode viel en je had geen lot, was je ook het haasje natuurlijk. Haha, de straatprijs valt, en je hebt geen lot. Dat had hij ooit weleens op televisie gezien. Een beetje beschaamde en zure gezichten van mensen zonder Postcodelot, in de straat van de winnende postcode. Jan wist niet of hij erom moest lachen of dat hij medelijden moest voelen. Maar zelf wilde hij toch nooit zo’n lot ondergaan. Niet meespelen was daarom geen optie, hoewel hij de kans dat juist zijn postcode de winnende zou zijn erg laag inschatte. Lager dan de kansen in de Staatsloterij, maar dat was een vermoeden, geen ‘weten’. Dat ‘het weten’ hem nóg eens zou overkomen hoopte hij vooral. Dat gevoel was hem wat waard, maar hij wist ook dat het hem was overkomen, dat afdwingen niet mogelijk was. De fascinatie voor het ‘weet-voorval’ uit zijn jeugd was veel groter dan de destijds verdiende som van vijfentwintig gulden. Die prijs destijds was totaal ondergeschikt aan het feit dat de ‘weet-ervaring’ zich had voorgedaan. Maar dat gevoel, dat moment zou hij zó graag nog eens willen ervaren: vooraf honderd procent weten wat er gáát gebeuren.

Hugo was na afloop radeloos, de bespreking een totale ramp. Al bij binnenkomst bekroop hem meteen een gevoel dat er iets niet goed zat. Een voorgevoel, maar dan anders. Sterker dan een vermoeden. Vreemd, dat had hij nog nooit ervaren. Snel liep hij na binnenkomst naar zijn kantoor, pakte wat spullen en haastte zich naar de vergaderkamer die voor die ochtend in zijn iPhone-agenda vermeld stond. Daar was de volledige directie samengekomen. Ook alle andere leidinggevenden betraden het lokaal. Hugo stapte tegelijk met enkele andere collega’s binnen, onder wie ook Patrick, die wat stuntelig en oncomfortabel bewoog. Michel Burgt, de algemeen directeur, sprak: ‘Allereerst geef ik het woord aan Patrick. Daarna krijgt u van mij een toelichting.’ Wat formeel, dacht Hugo, maar hij wist niet zeker of hij het nu spannend of zorgwekkend zou moeten vinden. Daar kwam hij snel achter, want zo’n beetje alle poten werden in het uur daarna onder zijn stoel vandaan gezaagd. Erger dan dit bestond niet. Patrick nam het voortouw en besprak de geweldige kansen die het bedrijf zou gaan krijgen nu de overname van Schulz bijna een feit was. Een positieve start, maar Hugo wist dat er iets zat aan te komen. Kansen, groei, marktpositie, targets, versterking van de marktpositie, bla bla bla … Vertel nu maar waar het om gaat, dacht hij. Er zat iets aan te komen, want deze positieve larie vormde een inleiding tot drama. Dat hing in de lucht. Bij het uit de mouw komen van de aap werd hij lijkbleek. Uitgerekend zijn afdeling, daar waar hij al acht jaar al zijn energie, ziel en zaligheid aan gaf, juist die mooie afdeling met stijgende verkoopcijfers, díé kon geen deel meer blijven uitmaken van het nieuwe geheel. Schulz had de directie ervan overtuigd en bedongen dat de richting van het ‘nieuwe geheel’ een iets andere moest worden.

Er werden andere accenten gelegd. Andere visies en toekomstvoorspellingen kwamen ter sprake. En zo kwam Hugo ook tot het besef dat het allemaal ook nog zeer logisch en aannemelijk klonk. Zijn afdeling had afgedaan, zou komen te vervallen. Toen het hoge woord eruit was en de directeur bijna klaar was met zijn toelichting, verkeerde Hugo in een trance. Na het laatste woord van de directeur kreeg hij het ineens warm. Alle ogen waren op hem gericht. Het zweet brak hem uit en hij voelde iets wanhopigs over zich heen komen. Nooit eerder was voorgekomen wat er nu gebeurde, en hij wist niets maar dan ook niets te zeggen. Haantje-de-voorste zweeg. Zijn woorden leken erom te vechten om als eerste Hugo’s strottenhoofd te mogen verlaten, maar konden onmogelijk allemaal tegelijk naar buiten. Het was alsof er in de bioscoop geschoten werd en iedereen op hetzelfde moment via dezelfde weg in totale paniek naar buiten wilde. Wat er naar buiten kwam bij Hugo, waren echter geen gladde woorden. Wat volgde vormde wel zijn persoonlijke dieptepunt, en tegelijk was dit waarom alle starende aanwezigen zich hem vanaf nu ook voor altijd zouden blijven herinneren. Wat er in plaats van woorden naar buiten kwam was Hugo’s ochtendontbijt: gemalen ei, brood, koffie, jam en beschuit, vermengd met Yakult. Het lag plots vóór hem op de vergadertafel …

Jan had een mooie dag beleefd. Als freelancereclameman had hij in het laatste decennium zijn sporen verdiend. Bureaus wisten hem te vinden voor het ontwerpen van reclame-uitingen in de breedste zin van het woord. Begonnen met het bedenken van geschreven slogans werkte hij nu aan totaalplaatjes. Grote bedrijven, vooral landelijke supermarkten, had hij voorzien van boodschappen. Dat was een grap die hij in zijn metier vaak maakte: ‘Ik voorzie de supermarkten van de juiste boodschappen.’ Dat maakte hij ook waar. De door hem bedachte boodschap moest breed worden geëtaleerd. ‘Kom-er-maar-om’ was zijn meest recente succes, en deze uiterst simpele boodschap van vier woorden was geworden tot een landelijk veelgebruikte uitspraak. Niet alleen sloeg de boodschap aan, hij was uitgegroeid tot een fenomeen. Zelfs in de oudejaarsconference, in talkshows, in kranten kwam je ‘zijn’ vierwoordige slogan tegen. Journalisten, talkshowhosts, sportmensen vlak na hun prestatie, leraren voor de klas, iedereen bediende zich van zijn slogan. Jan vond het zijn beste, en hij kon hem ook goed onderbouwen. Het was niet zomaar een slogan van vier woorden, het was de ultieme reclameboodschap. ‘Kom-er-maar-om’ betekende precies waar het in de reclame om moest gaan. ‘Kom maar naar ons toe, en koop bij ons, want wij hebben het’ zei de boodschap, en als die met humor vermengd werd, of eerder ‘grappig werd’, dan had je kans op zoiets als dit.

Secundair verantwoordelijk waren natuurlijk het reclamebudget, de televisiereclame en het grappige kruideniertje dat zich de slogan uiterst vakbekwaam meester had gemaakt. Het kruideniertje, een vooraf onbekende acteur, zou in de toekomst beslist last krijgen van het Swiebertje-effect, het verschijnsel waar acteurs voor vrezen na het spelen van een kenmerkende rol. Daarna zou de acteur voor altijd alleen maar met die ene rol geassocieerd worden, en eigenlijk geen andere meer kunnen vertolken.

Jan vond het allemaal prachtig. Zo veel succes gaf hem vleugels.

Hij had overal zijn tijd voor genomen. Gedragswetenschappen en psychologie had hij gestudeerd, en met succes afgerond. Daarna prikkelde hij zijn commerciële kant, die altijd latent aanwezig was geweest. Tijdens bijbaantjes om zijn studie te bekostigen bemoeide hij zich binnen enkele weken al met de wijze waarop zijn werkgevers zich profileerden. ‘Als je communiceert als een klein, nikszeggend bedrijf, dan blijf je een klein, nikszeggend bedrijf,’ zei hij en daarmee lokte hij altijd reacties uit bij de baasjes. De Italiaanse delicatessenzaak waar hij als zaterdaghulp werkzaam was, had zijn raad opgevolgd, was wakker geschud en had nieuwe, grootse plannen ontwikkeld en Jan daarbij de reclamekant laten doen. Er was een bezorgservice ontstaan, die binnen een mum van tijd uit zijn voegen barstte. Het delicatessenzaakje werd een van ‘s lands grootste ketens van pizzakoeriers. Hij was er trots op, maar pochte nooit. Zelf vond Jan dat hij wel de sneeuwbal had doen rollen, maar dat ie niet helemaal verantwoordelijk gehouden kon worden voor het effect.

Vijfenveertig jaar was hij nu, Jan met de leuke achternaam. Die was vooral in zijn jeugd vaak een bron van grappen geweest, maar als een last had hij het nooit ervaren. Hij had nooit haast, had op zijn gemak gestudeerd en diploma’s gehaald. Gewerkt om wat ervaring op te doen, geen vaste relatie. Dat kwam nog wel, niets overhaasten. Verkeringen met uiteenlopende vrouwelijke types duurden niet langer dan een half jaar. Als het veroverstadium gepasseerd was bleek er voor hem vaak niet zo veel meer aan. Ja, één keer had zij het uitgemaakt op een moment dat-ie dat niet verwachtte. ‘Jan de Pinot,’ had ze gezegd, ‘ik word nooit een mevrouw De Pinot. Ik ben niet diegene die jij nodig hebt.’ Het voelde toen als een klap onweer bij heldere hemel, maar na twee weken begreep hij wat ze had bedoeld. Bianca was nog steeds een goede vriendin, maar niet meer dan dat.

Verder ging het hem voor de wind. Jan was geen druktemaker. Had een rustig, bedachtzaam en eerlijk karakter. Hij moest niets hebben van de zogenaamde commerciële mensen die netwerken als echt werken beschouwden. Zakenborrels en -diners verafschuwde hij. Naar de voetbal op kosten van een of ander bedrijf resulteerde steevast in eten vóór en drinken na de wedstrijd. Dat was nog niet zo erg, maar het volk waar hij dan tussen moest vertoeven deed hem walgen. Als ze ook doorkregen wie hij was en wat hij gedaan had, dan moest hij zo’n hele lange avond aanhoren hoe goed anderen slogans konden verzinnen. De meest afgrijselijke mensen gingen om de haverklap een van zijn slogans tegen hem herhalen, wat leidde tot diepgewortelde ergernis. Na slechts een paar van dit soort bijeenkomsten hield hij het voor gezien. Hij bezat daarom een gewone seizoenskaart voor zijn voetbalclub, zat tussen gewone mensen op de tribune, dronk er na afloop een biertje tussen gewone mensen en had plezier zonder aanzien des persoons. De bobo’s konden hem gestolen worden.

Hij was sociaal, maar wilde nooit het middelpunt van belangstelling zijn, tenzij hij daar zelf behoefte aan had. Zijn comfortabele woning, die hij smaakvol had ingericht, zijn goed onderhouden tuin, waar hij zelf vaak in bezig was, en waar binnenkort een nieuwe haag geplant moest worden tussen hem en buurman Hugo, zijn comfortabele auto, die nooit ouder dan twee jaar werd, zijn bankrekening waarop nooit iets had ontbroken, Jan de Pinot had het prima voor elkaar.

2. Gewonnen

Woensdagmiddag rond halftwee. Hugo reed eerder naar huis dan gebruikelijk. Een van de meest gedenkwaardige dagen van zijn hele leven voltrok zich. Het beeld van zijn geblenderde ochtendmaaltijd op de vergadertafel zou hem voor altijd bijblijven. ‘Shit, … shit, shit, shit!’ vloekte hij, gevolgd door een welgemeend en hard uitgesproken ‘gód-vér-dómme’, waar hij zelf van schrok. Zijn rechtervuist knalde bij elke lettergreep op het lege stukje dashboard rechts van zijn Volvostuur. Na slordig geparkeerd te hebben op zijn eigen oprit liep hij zijn woning in.

Marlou was bezig Sem te helpen met een knutselwerkje en ze zaten gezamenlijk aan de gezellige keukentafel van de sfeervolle woning. Nu kan een huis en keuken nog zó gezellig en sfeervol ingericht zijn, de sfeer zelf wordt nog altijd door de bewoners zelf bepaald. Dat die sfeer anders werd toen Hugo iets te vroeg van zijn werk binnenkwam mocht geen wonder heten. Vloekend kwam hij binnen, wat Sem en Marlou hem met open mond deed gadeslaan. ‘Nu zal ik eens zeggen wat er op dat fijne bedrijf van mij gebeurd is,’ riep hij net iets harder dan nodig. ‘Gaan ze godverdomme heel de toko omgooien!’ Hij had nog nooit ’godverdomme’ gezegd in het bijzijn van zijn kinderen.

Marlou begreep hem niet, wat hem nog kwader maakte, maar ja, hij had nog niet alles verteld, zijn woorden niet gerangschikt, en wilde alles wat in de vergadering besproken was eigenlijk helemaal niet uitgebreid uitleggen, maar hooguit in twee zinnen duidelijk maken. De details van het einde van die vergadering wilde hij daar geen deel van laten uitmaken. Zijn ogen schoten vuur en zijn gelaat was vuurrood. ‘Aaaaaah!’ gilde Hugo van Bourgogne. Het duurde die middag nog wel even voordat hij helemaal tot bedaren kwam.

Marlou had hem eerst ongelovig aangekeken, maar als een echte moeder van haar gezin gereageerd. Ze had hem getroost, want wat er ook gebeurde, er was áltijd een oplossing. Ze had van nature en gelukkig voor Hugo de gave om een schier onmogelijke situatie om te buigen naar iets positiefs. De toekomst kon nooit alleen maar ellende met zich meedragen, en alles komt goed!

Hugo geloofde haar. Ze was zijn steun en toeverlaat in netelige situaties, altijd geweest. Hij kwam geheel tot bedaren, en even later kon hij ook de zakelijke details van de vergadering aan zijn gezin uitleggen. Julia, zijn dochter, was inmiddels ook thuisgekomen van school en het hele gezin was nu op de hoogte van de nieuwe situatie: papa Hugo raakt zijn baan kwijt, maar we vinden er wel wat op.

De details van het slot van de vergadering nam Hugo wat hem betrof mee in zijn graf.

Diezelfde avond was alles in huize Van Bourgogne rustig en vredig.

Vreemd eigenlijk na wat er die dag was gebeurd, maar het gezin bezat voldoende evenwicht. Marlou was daar geheel verantwoordelijk voor. Hugo voelde zich wel een beetje als verslagen in een tenniswedstrijd of zo, en hoewel hij geen racket had aangeraakt en geen bal geslagen, voelde zijn lichaam aan alsof hij dat toch had gedaan. Na een bad met rustgevende olie zat hij nu in zijn badjas met zijn hele gezin televisie te kijken.

Deze dag zou hem nog lang heugen. En hij was ook nog niet voorbij.

Jan had aan diezelfde dag een geheel andere invulling gegeven.

Waarom Hugo zo rood aangelopen en zonder hem te groeten vrij vroeg was thuisgekomen wist hij niet. Had die hem nu wel of niet zien staan? Ach, niet belangrijk, realiseerde hij zich. Hij zou het hem vrijdagavond wel vragen tijdens de barbecue. Dat er weer een speciaal gerecht zou komen kon hij raden. Hij zou zijn meest verbaasde gezicht opzetten als Hugo het ging presenteren. Jan wist dat zijn buurman hierop uit was, en gaf hem altijd zijn zin, ook al moest hij soms veinzen verrast te zijn. Hij was benieuwd wat hij nu weer te berde bracht Jan hield van lekker eten en van taal en deed er zijn best voor om zowel oude als nieuwe taal levend te houden. ‘Te berde brengen’ hoorde je bijvoorbeeld nooit meer. ‘Ergens mee voor de dag komen’ wel. Dat laatste was duidelijk, maar wist iemand van de nieuwe generatie nog wat ‘te berde brengen’ was? Hij was zelf vijfenveertig en wist het wél, maar als hij het Sem of Julia vrijdagavond zou vragen, durfde hij er gif op in te nemen dat ze het niet zouden weten. Misschien eens een slogan verzinnen met oude taal erin, zei hij in gedachten. Na ‘kom-er-maar-om’ was ook hij aan iets nieuws toe.

De tuin was een prima plek geweest om deze dag door te brengen.

De beruchte mot had enkele van zijn keurig in vorm gesnoeide buxussen flink te grazen genomen. Het was niet te voorzien geweest, en ook de buxus in de voortuin, als golfspeler vormgegeven, was reddeloos verloren geweest. Deze had-ie met kluit en al uit de grond moeten scheppen, wat nog even lastig was geweest. Het plaatselijke tuincentrum had het advies uitgebracht om de buxus te vervangen door een Japanse hulst. Ook mooi, dacht Jan toen de nieuwe aanwinst zijn plek tussen de overige struikjes had gevonden en er echt als het nieuwe jongetje in de klas bij stond. Profileerde dat tuincentrum zich trouwens wel op de juiste wijze? Het advies en de kwaliteit van hun service vandaag waren uitmuntend, maar toch zag Jan de Pinot dat hun boodschap geen juiste communicatie bevatte. Hij mompelde wat en probeerde ‘te berde brengen’ te verenigen met perken, of planten, maar slaagde er niet goed in iets te bedenken. Dat moest-ie ook helemaal niet, had er ook geen opdracht voor gekregen, maar hij kon het eenvoudigweg niet laten. Nou ja, er schoot hem straks wel wat te binnen, en bij zijn volgende bezoek zou hij hun vertellen dat ze hun boodschap moesten presentéren!

De avond verliep rustig. Met over een week een bespreking met een hooggeplaatste verantwoordelijke van een grote vliegmaatschappij in het vooruitzicht nam hij tevreden plaats op zijn zachte stoffen bank. Een glaasje rode port erbij. Netflix aan, de Designated survivor. Haha, hij had onlangs gelezen dat Nederland nu naar aanleiding van deze serie óók een designated survivor had aangewezen. Een persoon die een aanslag op het gehele landsbestuur zou overleven doordat hij niet in dezelfde ruimte zou zijn op het moment van zo’n aanslag. Die aangewezen persoon zou dan meteen het landsbestuur op zich nemen om chaos in het land te vermijden. Of om feestgedruis in te tomen, dacht Jan, die altijd net iets anders bedacht dan gebruikelijk. Hij moest er zelf om lachen. Deze avond zou ook hem nog lang heugen.