NATTE DIJEN – deel 2

vermakelijke licht erotische verhalen

Siem Brandt

Omslagontwerp, foto & bewerkingen:

Uitgever: De Kameleon

ISBN       : 978-94-6406-404-9
NUR       : 455

Van pure chocolade is het bitter snoepen

Natte Dijen deel 2

Inhoud

1.      Drummer eruit, drummer erin

2.      De sleutelpositie

3.      Moeders misverstand

4.      Geflipt

5.      Beperkt houdbaar

6.      Een leven lang liefde - 2

7.      Achter de sofa

9.      Storing

10.      Dubbel pech of tweemaal geluk?

11.      Met handen en voeten gebonden

12.      Hoezo onverwacht?

13.       Eindelijk de benen bloot

14.      Één keer maar…! Ooit!

15.      Wat precies is een piemel?

1.      Drummer eruit, drummer erin

vervolg op - het meisje langs de muur -

Pascalle had ik eindelijk zover gekregen dat ik ermee kon praten, of eigenlijk was het andersom, ik had mezelf zover gekregen dat ik haar ongenaakbaarheid durfde trotseren. Dat had verstrekkende gevolgen gehad. Ik was hevig verliefd. Maar na een heerlijke neukpartij vond zij dat zij haar vriendje de drummer niet opzij kon zetten, omdat hij zo lief was.

Doei Sepp!

Dagen was ik daarna van de kook.

Ik moest mezelf dwingen om te eten; het smaakte me niet en ik had er geen zin in, zoals ik nergens zin in had.

Ik bleef vijf dagen thuis op mijn kamer zitten kniezen. Zes keer ging de deurbel en zes keer was het Pascalle niet.

Toen ik eindelijk besloot weer naar college te gaan, met lood in mijn schoenen, want daar zou ik Pascalle onder ogen komen en omgekeerd, liep ik de drie trappen af naar beneden en hoorde ik, toen ik bijna beneden was, mijn deurbel op mijn verdieping.

Het was Pascalle. Eindelijk!

Al het bloed dat ik in me had en in de loop van mijn leven in mij had gehad stroomde naar mijn hoofd, ik hapte naar adem en probeerde zo stoïcijns mogelijk te zeggen, ‘hé, hallo, hoe is het?’

HE HALLO HOE IS HET!!!!.... Wat een kerel! Wat een ballen toont deze man!... hé, hallo hoe is het!... Wie verzint dit!

Pascalle zag er niet goed uit. Ze vroeg of ze even binnen mocht komen.

- Ja zeg eh… kom, ik sta non de dieu net op het punt om weg te gaan, wat denk je, je hebt vijf dagen de tijd gehad!!! -

‘Graag!’ zei ik timide en probeerde vooral niet te hopen.

Ik ging haar voor op de trap, ontgrendelde mijn kamerdeur, liet haar binnen en sloot de deur.

Tranen, tranen en tranen. In elkaars armen verstrengeld snikten we het uit tot we snotneuzen ophaalden en begonnen te lachen. Ik pakte een zakdoek uit een kastje, die ik haar gaf haar om daarin van alles op te vangen, wat ik zou inlijsten en de rest van mijn leven zorgvuldig zou koesteren.

Ze was na ons samenzijn niet meer naar college geweest, dat zou ik wel gemerkt hebben, zei ze.

Ik zei nog niets, ik wilde eerst weten over hoop en vrees, hoewel mijn ideeën in een bepaalde richting vorm kregen.

We zaten nu op mijn bed, naast elkaar, zij beduusd te kijken naar haar half-gevouwen handen op haar schoot, waartussen ze met de zakdoek zat te frummelen. Ik zat schrijlings in afwachtende houding. Van nieuwsgierigheid was ik bijna opgebrand, dus het moest niet al te lang meer duren eer ze met de verlossing kwam.

Ze haalde diep adem, door haar neus met haar lippen opeengeperst en toen zei ze het.

Ze zei het nogmaals en besloot met de constatering dat ze er niets aan kon veranderen.

Ik vroeg haar of zij dat wel zou willen, dat veranderen.

Nee.

Mijn hart klopte bijna bij de buren op de deur.

PASCALLE IS VERLIEFD OP MIJ EN ZE WIL DAT NIET VERANDEREN!!!!!

O god, ik vloog haar om haar hals, duwde haar plat op het bed en weer vloeiden de tranen uit alle ogen die er in de weide omgeving te vinden waren. Pascalle is verliefd op MIJ!!!!!

Bijna een week van droefenis en ellende en nu dit als sluitstuk. Een soort Colt Turkey met een enorme shot aan het eind.

‘Je hebt geen idee wat je hebt aangericht, Pascalle, met je dubbele “el” en je “e”. Ik heb totaal aan flarden gelegen, nagenoeg niet gegeten en ik heb me opgesloten op mijn kamer.’

Zij had dat idee al gekregen toen ze hier net binnen was gekomen… er mocht in de kamer wel wat frisheid worden binnengelaten.

Die ligt al naast me, had ik geantwoord. We waren niet in de stemming voor grappen.

Maarruhhh… de drummer… what about him.

Tja, daar school het probleem. Ze wist het niet. Ze kon hem niet kwetsen, geen pijn doen en dat wilde ze ook niet. Daarom wilde zij even praten; hoe hier handen en voeten aan te geven.

‘Je hebt er kennelijk geen moeite mee mij te kwetsen en pijn te doen.’

Wat zeg ik nou? Een beetje in de slachtofferrol schieten? Ben ik nou belazerd!

‘Nee wacht, dat heb ik niet gezegd, Pascalle. Niet vergelijkbaar en niet relevant. Je verwacht van mij wat precies?’

‘Sepp…’, zo ging het altijd, men begon netjes met Seppe, maar al na tweemaal was dat te vermoeiend en werd het, vooral bij vrouwen, ‘Sepp’. Nou ja, het had wel iets intiems.

‘Sepp, als ik het wist, denk je dan dat ik het jou zou vragen?’

We zaten een tijdje te peinzen. Dat wil zeggen te niksen. Nou ja, zelfs dat niet; niksen is een werkwoord, maar bij mij gebeurde er bovenin niets, het stond stil, het was geblokkeerd voor zover totale leegte geblokkeerd kan zijn.

Vanuit de ligstand ging ik weer zitten, misschien bood dat wat hersenruimte. Ook Pascalle kwam overeind en zoals we nu zaten, zaten we een minuut of tien geleden ook. Nu met een ander vraagstuk.

Mijn afwegingen waren op mij gericht. Wat kon mij die slagwerker schelen? Hij zat mij inderdaad, zoals ik eerder had geventileerd, niet in de weg. Hij mocht erbij, als ik maar mijn liefde in Pascalle kwijt kon op een voor mij hanteerbare wijze. Maar, zo had ik begrepen, dat was voor de trommelaar geen optie.

Toch zei ik het nog maar eens aan Pascalle.

Voor haar zou dat kunnen, maar met deze oplossing schoot ze geen flikker op richting drummer.

‘Kun je hem niet de keuze geven, of gedeeld, of helemaal niet?’

Stilte.

Het overeind zitten hielp de machine in werking te stellen. Ik bedacht ineens dat ik Pascalle moest voeden met mijn liefde om haar binnenboord te hijsen en te houden. Haar verliefdheid zou kunnen wegslijten, als zij zich ertegen zou verzetten, met overtuiging. Dat moest ik dus voorkomen. Tegelijk moest ik haar niet onder druk zetten. Dat kon de drummer wel, in de positie, voor een deel comfortabelere positie, waarin hij zich bevond.

Mijn gestelde vraag was nog steeds onbeantwoord.

‘Je zou hem kunnen zeggen dat je heel veel van hem houdt, maar dat je verliefd bent. Dat dat geen invloed heeft op hoeveel je van hem houdt, maar dat hij je misschien een kans moet geven om je verliefdheid …’ Ik wist even niet of het nu wel zo handig was om deze aanloop af te maken met een doelschot. Of eigenlijk wist ik het wel, het zou een schot in eigen doel zijn. Wat een onhandige sukkel was ik toch!

Het bleef aan alle kanten stil, gelukkig.

‘… nee, misschien niet.’ zei ik tenslotte, om de enorme verwachting van waar ik mee zou komen niet langer in stand te houden.

‘Oh! Nou… ik dacht, nu komt het, nu komt de oplossing, maar nee dus. Je was een eind op weg, maar je schiet h’m niet in, zie ik dat goed?’

Aha, nou ken ik haar weer van onze eerste ontmoetingen. Defensieve aanvallen, zal ik het maar noemen. Maar wel grappig dat zij dezelfde voetbalbeeldspraak in de strijd werpt.

‘Ja, geen speld tussen te krijgen.’ Dat leek me het verstandigst.

‘Ik kan je voorstellen dat ik erover ga nadenken, als je dat een werkbare ingang lijkt. Dan kom ik er wel uit, maar het is zinloos als je tegen je drummer niet je verliefdheid wilt kenbaar maken.’

‘Hou op met “je drummer”, dat klinkt nogal denigrerend.’

Ik beaamde dat, het was ook denigrerend en dat was ook precies volop de opzet.

Kennelijk hadden wij beiden geen zin om ons samenzijn feestelijk te vieren met een vrijpartij. Ikzelf voelde alle erotiek verzameld ergens in een van mijn schoenen, die net als de ander stevig dicht geveterd was.

Eerlijk gezegd hoedde ik mij er ook voor om haar fantastische kontje en heerlijke tieten, dijen, poes, nek, hals, lippen en hoofd mij voor de geest te halen, want dan zou het bekende hek alsnog van de dam zijn, dacht ik. En dat schoot dan niet op richting oplossing voor het door een deel der partijen als benard ervaren probleem.

‘Wat wil je eigenlijk precies zelf?’ vroeg ik zonder daar een moment over te hebben nagedacht, zelfs niet of ik de vraag zou stellen. Maar ik was er niet ontevreden over.

Stilte.

‘Wil je…’, en ik begon de scenario’s af te pellen, ‘het liefst alleen de drummer zonder verliefdheid met mij, alleen mij zonder de drummer of mij en de drummer, al dan niet met pijn van zijn kant, alleen verliefdheid zonder...’

Ze onderbrak geërgerd; ze was mijn spoor bijster, zei ze, maar ze wilde vooral geen problemen.

‘Dan is het snel opgelost. Je vertelt de drummer dat je hem dumpt en mij dat je met me verder gaat. Hoe moeilijk kun je het je maken. Desnoods wil ik de boodschap aan de drummer overbrengen en hem vragen of hij jouw boodschap voor mij aan mij overbrengt.’

O god… het is niet direct het moment om de leukste uit te hangen en waarom heb ik dat toch niet onder controle. Dat ik mezelf permanent geestig vind wil niet zeggen dat ik het ben. Voor mijn omgeving. Ik ben in staat om bungelend aan de galg nog een grap te maken over de draaglijkheid van de mondgeur van de man, die zojuist mijn opstandje heeft weggetrapt.

Het is verschrikkelijk, die grenzeloosheid, een ziekte waarvoor geen medicatie bestaat.

Pascalle reageerde niet. Ik keek of ze nog ademde. Ja, ik wist natuurlijk niet hoeveel grappen zij aankon in stresssituaties en sterker, hoeveel stress ze aankon in grappige situaties.

Ze ademde. Dat was al meegenomen.

Zoals ze daar zit… echt… dit verdraagt een mannenhart alleen net na de geboorte. Als een hoopje, een kind, ineengedoken van verdriet.

Ik moet ophouden met mijn relativeringen, ik moet haar steunen.

Ik pakte haar beet en zei ‘Pascalle, ik moet je hebben, ik moet je hebben, ik ben tot ver buiten de dampkring verliefd op je, tot in de eeuwigheid.’

Hoe het kan, ik weet het niet, maar het kwam regelrecht uit mijn hart en ik meende het met heel mijn ziel. Maar deze buitensporig poëtische lyriek hielp Pascalle niet op de wijze die ik mij had voorgesteld.

Ten minste, als ik haar reactie, dat ik eigenlijk gewoon een egocentrische lul was, goed interpreteer.

Oké, maar wat is daar mis mee als het om de liefde en de toekomst van je leven gaat? Elk wezen denkt aan zichzelf. Dus, NOU EN?

Wat me nog het meest verbaasde was het karakter, de persoonlijkheid van Pascalle. Van onbereikbaar ijskonijn verworden tot een hoopje hulpeloosheid, met snottebellen op mijn matras. Zij was daardoor niet onaantrekkelijker voor mij geworden, maar waar ik meende mijn zinnen te hebben gezet op de verovering van een stevige tante, leek die strijd te eindigen in een situatie van hulp- en bijstandverlening aan een lieve jonge vrouw met huwelijksproblemen.

Mijn waardering voor de manier waarop zij tegen haar drummer aankeek en met hem omging, stond behoorlijk in de weg aan het bedenken van kloeke beslissingen om de oplossing voor de impasse vlot te trekken. Bovendien was ikzelf veel te verliefd om de meest voordehand liggende oplossing aan te dragen, wij kappen ermee en lijden een maand pijn. Twee, drie, misschien een leven lang, so what!

Pascalle zei, samengevat, dat ze ertoe neigde te vluchten en dat de wetenschap dat dit niks zou oplossen haar daarvan weerhield.

Chapeau! Maar blijven zitten zonder iets op te lossen loste evenmin wat op, dus gaf ik haar aan dat vluchten misschien dan de beste optie was.

Waarheen, was haar volgende probleem.

Het lag voor de hand, weg van de drummer en hup, bij mij in de mand.

Het ging een tijdje zo door, waarbij ik haar naar beste kunnen de antwoorden gaf, die ik graag wilde horen.

‘Kom’, zei ik uiteindelijk, ‘we gaan wat drinken in de Sfinx.’

Zij ging liever naar Bruintje Beer, een gelegenheid waar ik ook regelmatig vertoefde, maar alleen ’s avonds.

We kwamen daar rond drie uur aan en gingen er rond twee uur weg. Behoorlijk gedronken, tussendoor wel wat gegeten, nootjes en zo, en nu gingen we naar mijn kamer.

Alle problemen waren opgelost; wij gingen neuken en zouden daar nimmer mee ophouden, was het voornemen.

Het begrip ‘neuken’ kent een in het spraakgebruik geldende betekenis, maar ook een in het grootspraakgebruik, en die laatste wijkt nogal af van de eerste.

Ik zal het illustreren.

Bij aankomst op mijn kamer, die wij op enig moment op wonderbaarlijke wijze bereikt hadden, althans, ik veronderstelde dat het mijn kamer was, mede en vooral omdat ik er met mijn sleutel in slaagde er binnen te komen, ledigde ik eerst mijn maaginhoud in de buiten mijn kamer gesitueerde plee.

Dat luchtte enorm op.

Toen ik van dit persoonlijk vermaak terugkeerde op mijn kamer zag, en vooral rook ik, dat Pascalle ongeveer hetzelfde ten beste had gegeven, maar dan in mijn wasbak.

Hoewel de immer in kots aanwezige peentjes het afvoerputje verstopte, zodat de brij in de bak bleef staan en de hardere delen behalve de peentjes vooral bleven drijven, en van daaruit het trage verdampingsproces toch een onmiskenbaar nogal penetrante niet heel persoonlijke lucht veroorzaakte, was ik daar toch blij mee. Blij namelijk dat wij een gelijke ontbindingslucht in de bek hadden, maar blij vooral dat zij de tegenwoordigheid van geest had gehad om die wasbak het vuile werk te laten opknappen en niet mijn vloerkleed of mijn bed.

Maar met de wederzijdse uitstort bleek het voor haar nog niet te zijn afgerond.

‘O, wat ben ik beroerd! Wat ben ik ziek!’

Tja… eens moet de eerste keer zijn, dacht ik.

Ze moest slapen, zei ze. Dat begreep ik, maar het leek mij veilig om dat te doen met mijn afwasteiltje naast haar, bij voorkeur aan die kant van het bed waar ikzelf niet zou liggen.

Het interesseerde haar niet.

Maar mij wel.

Ik kleedde haar tegen haar zin uit om te voorkomen dat haar kledij de ontvangenis niet onbevlekt zou doorstaan.

Het werd een onrustige nacht, van vallen en opstaan en de volgende ochtend ontwaakte ik met hout in mijn hoofd en dat ding van Loch Ness ernaast; allemachtig, wat was ze lelijk, bijna net zo lelijk als ikzelf. Alles zat in de kreukels met sporen van mascara er omheen.

Ik vond het niet erg, want ik was verliefd en genoot van elke rimpel die zich op het ritme van haar onappetijtelijk gesnurk een beetje ontvouwde en weer in zeeg.

Zij leek mij het type dat uit bed stapt, precies in de afwasteil waar zij gedurende de nacht tot twee keer toe nog van genoten had.

Dus leek het me raadzaam de bak weg te zetten en tegelijk het raam wagenwijd open te zetten, om de zure putlucht de vrijheid te geven, voor zover die niet al in mijn gordijnen en andere textiele werkvormen was opgezogen.

Zij bleek geen vrolijke nadronk over zich te hebben.

Haar ontwaken was voor haar geen pretje geweest, net zomin als haar ontwaken dat voor mij bleek te zijn.

De wereld zag er in deze ochtend anders uit dan de avond ervoor.

Zij ging met ruzie weg, meer met zichzelf dan met mij en haar jas verkeerd geknoopt. Het was allemaal mijn schuld geweest en nog steeds.

Het is een slepende liefde geworden die mij de gelegenheid bood om met gaandeweg afnemende pijn de werkelijkheid zonder Pascalle onder ogen te zien. We neukten nog regelmatig waarbij de passie het ruim won van de variatie, maar de beantwoording van de cruciale vraag kwam steeds verder weg te liggen. Uiteindelijk had ik er vrede mee en zelfs zo veel, dat toen de rollen dreigden te worden omgekeerd ik de boot afhield. Connie van den Bosch zong het; ik ben gelukkig zonder jou, en zo was het, met een stekende pijn in mijn onderbewuste, waar zich dat ook bevindt.

            -------

2.      De sleutelpositie

Vanwege een verzameling van redenen hield ik na de breuk met zijn dochter contact met mijn onofficiële schoonvader in Frankrijk. Zijn dochter, Marie-Paul, was mijn vriendin geweest. Wij woonden samen in Parijs en na een paar jaar verhuisden wij ook samen naar Nederland.

Na nog een paar jaar zijn wij uit elkaar gegaan.

Marie-Paul, mijn ex dus, was ondanks de breuk in Nederland blijven wonen en had daar werk.

Ik was nu bij wijze van uitstapje bij mijn ex-schoonvader om hem in de laatste periode van de oogst te helpen om de berg noten op tijd te verwerken. Het halve buurtschapje werd erbij ingeschakeld, want het was haastwerk tegen de rotting, schimmel en vooral vraat van ongedierte.

Schoonpa had een fabriekje waar onder meer harde noten werden gekraakt voor de olie, cider gemaakt en calvados werd gestookt, op het Normandische platteland, hoewel dat ‘platte’ op de fiets daar een heel andere dimensie krijgt.

Ondanks de levensgevaarlijke werkomstandigheden, die werden veroorzaakt door bijna alles daar, maar vooral door de gammele rotzooi waarmee persen en stookinstallaties werden aangedreven, was het er plezierig werken, voor mij. Ik geloof niet dat dit oordeel werd gedeeld door de andere medewerkers, maar daar stond tegenover dat zij betaald werden en ik niet.

Wat ik ervan overhield waren ontzettend smerige klauwen van de bast van de noten. Die bast, soms zwart en nat, moest voor de verwerking worden verwijderd en dat was, net als het kraken, handwerk. Schoonpa had zijn hele werkende bestaan, en misschien nog wel langer, zwarte handen, die zwart bleven ook nadat alles verwerkt was. Bij mij duurde het soms drie weken voor de laatste sporen waren verdwenen. Vooral mijn nagelriemen bleven lang goor. Het leek smerig, maar de prut was gewoon in alle poriën opgesloten en gaf verder niet af.

Toen dat wegwerken allemaal net achter de rug was kwam Véronique met een vriendin bij schoonpa op bezoek.

Zij had van Marie-Paul, ook haar vriendin, van mijn verblijf hier vernomen en was zo attent mij op te zoeken.

Véronique woonde in Rouen, ruim twintig minuten rijden hier vandaan. Door haar had ik jaren geleden Marie-Paul in een liftvakantie leren kennen.

Véronique kende schoonpa goed. In het verleden kwam zij hier regelmatig met M-P, zoals Marie-Paul doorgaans werd aangeduid en aangesproken.

De beide bezoekers, Véronique en haar vriendin, zouden naar een grote brocante gaan en vroegen of ik zin had om mee te gaan. Brocante, rotzooimarkten, los van de vraag of ik die markten leuk vond, ik zou immer ‘ja’ zeggen tegen zo’n uitnodiging, want ik mocht Véronique erg graag en ook haar vriendin, Céline, waar ik nu mee kennismaakte, leek erg leuk.

Het werd een ontzettend leuke dag, waarvan we de helft kromliggend of ‘broekpiesend’ zoals zij het noemden, van het lachen hadden doorgebracht.

De afstand die er altijd een beetje tussen Véronique en mij was geweest leek volkomen gevlogen en in stilte vroeg ik mij af of Céline daarvoor een soort bliksemafleider was. Veel meer verdiepte ik me er niet in, ik vond het alleen heel prettig.

Tegen de avond kwamen we terug bij schoonpa. Wij hadden ‘s ochtends aangeboden voor de avondmaaltijd te zorgen en dus vogelden we wat in elkaar in het keukendeel van zijn woning. De hoofdmaaltijd gebruiken de Fransen bij de lunch en de avondmaaltijd is bijzaak.

Na het eten vertrokken de beide dames en we spraken af elkaar twee dagen later weer te zien. Dat zou mijn laatste volle dag daar zijn.

Ik onderhield mij nog een tijdje met schoonpa en Pinard, een in een statiegeldfles gestorte slobberwijn die voor nog geen 3 franken de liter in alle toekomstloze huishoudens op tafel stond.

Nu er sinds de scheiding met zijn dochter meer tijd voor mij richting schoonpa was, kregen onze gesprekjes meer diepgang en openbaarde hij me wetenswaardigheden in persoonlijke sfeer. Van sommige, met name over de opvoeding van zijn kinders, stond ik te kijken.

Tegen tienen zochten we de slaapplekken op. Ik sliep als gebruikelijk op de zolder boven de fabriek in het stro.

Aan het fonteintje aan de buitenmuur poedelde ik mijn onderstel toen ik mijn tanden te poetsen stond kwam er een ‘Quatrelle’, zoals Fransen een Renault 4 vertederend aanduiden, het erf oprijden. Ik kon door de duisternis niet zien wie erin zat, maar het leek me de auto van Véronique. Ik kwam verder achter de muur vandaan om beter te kunnen zien. Verbaasd zag ik dat het inderdaad Véronique was die uitstapte. Ze zwaaide toen ze me zag staan in het schijnsel van de lamp boven de wasbak.

Poetsend liep ik haar richting op. We troffen elkaar halfweg; zij had Céline afgezet en geconstateerd dat zij haar huissleutels hier in het huis van schoonpa had laten liggen.

In mijn oprechte naïviteit geloofde ik haar, dus ik had met haar te doen. Maar schoonpa lag al te dromen, dus het huis kon ze ook hier niet in.

Toen drongen de finesses van deze historie tot me door en moest ik vreselijk lachen, dat ik probeerde te onderdrukken.

‘Ik snap het,’ zei ik door de tandpasta heen. Ik keek haar aan in het duister en gaf haar een ‘aai over haar bol’.

‘Kom, er is maar één oplossing.’ en ik pakte met mijn linkerhand haar hand en trok haar mee naar mijn nachtverblijf. Ik was inmiddels ruim uitgepoetst en stond met mijn mond vol tandpasta erg charmant te wezen.

Bij de fontein spoelde ik het spul weg en bood Véronique mijn handdoek en tandenborstel aan en haalde de tandpasta uit mijn toilettas op de grond.

Omdat die zolder vaker gebruikt werd voor passantenslaapplaats lagen er op een stapel een paar dekens, die mij niet heel fris leken, maar zo’n oordeel wijkt snel in bijzondere omstandigheden die om andere aandacht vragen.

De door schoonpa aan mij meegegeven zaklamp zette ik op de zolder de gebruikelijke plek, zodat hij een indirect en algemener licht verstrooide. Een klein maantje wierp haar schamele licht onregelmatig tussen de wolken door naar binnen, waardoor de lantaarn wat comfortabeler was.

Ik spreidde twee dekens uit op het stro en ritste mijn slaapzak helemaal open. Ik kleedde me uit en maakte van mijn kleren een prop voor hoofdkussen.

Véronique weifelde. Zij maakte geen aanstalten om zich te ontkleden. Ik was zo druk met beredderen geweest dat ik mij ineens van de eventuele ongepastheid van mijn naaktheid bewust werd, maar ook van de mogelijkheid, dat ik dingen he-le-maal verkeerd had begrepen. Ik keek naar haar en zij naar mij, maar ze draaide verlegen weg.

‘Véronique, heb ik mij vergist in de signalen?’ vroeg ik zonder er eerst over te hebben nagedacht.

Ze antwoordde niet, maar in een oogwenk had ze haar kleren uit. Ik hield mijn slaapzak omhoog en nodigde haar uit in mijn ‘bedstee’. We legden ons face to face en nadat ik mij had verontschuldigd voor mijn smerig ogende handen en haar kort de oorzaak ervan had uitgelegd en vooral dat het ‘schijnvuil’ is, zei ik haar hoe dom het was om haar sleutels te vergeten. Ondertussen werd ik me ervan bewust dat er voorafgaand aan het ontkleden ook nog zoiets bestaat als ‘romantiek’.

Gepasseerd station, niet meer terug te draaien, we lagen zoals we lagen, ‘piemelnaakt’ bij elkaar.

‘Kunnen we dit wel maken?’ zei ze een beetje ongerust.

Ik stelde haar gerust en daar had ik opvallend weinig overtuigingskracht voor nodig. Wat hielp was dat ik de lantaarn uitknipte, waarna wij ons verder moesten behelpen met het wegens wolkenflarden onbetrouwbare maanlicht.

Er lag natuurlijk wel een moreel bobbeltje, maar een bobbeltje is geen horde die te nemen valt en wat genomen moest worden lag nu naast me. Dus dat trof.

Ik zou haar behoedzaam willen benaderen, want deze wending kwam voor mij als een geschenk uit de hemel, maar ik tastte in het duister over de diepgang van haar motieven.

Erg geholpen door de duisternis liet ik mij ontvallen dat ik haar erg leuk vond. Vanaf het allereerste begin.

Zij zette nu de aanval in, ik werd volkomen overvallen, ze greep me, trok me op zich, zoende me, pakte mijn pik die plotseling en razendsnel ontwaakte en zei ‘aime-moi, aime-moi, prends-moi’, zo’n duizend keer, denk ik. Want bij vijfhonderd raakte ik de tel kwijt en dat gebeurt doorgaans halfweg.

Ik wist niet wat me overkwam. Ze probeerde mijn lul bij haar naar binnen te duwen, maar dat ging niet makkelijk. Ik, of eigenlijk mijn lul, had iets meer tijd nodig, ietsje maar, en bovendien bleek zij niet ruim bemeten. Maar toen alles in gereedheid was gebracht werd hij hup, naar binnen gezogen met het gemak van een planetoïde naar een zwart gat.

Nu klemde zij mij strak en met kracht tegen zich aan.

We sloegen nogal wat over in het liefdesbedrijf; geen romantiek bij het ontkleden, geen zachtaardig geknuffel en geflikflooi voorafgaand aan het voorspel en ook het voorspel zelf werd haastig overboord geflikkerd.

Ik liet mij erg leiden door haar gehaaste agenda en nu ik in haar poes zat opgesloten en zij mij ook verder nogal klem had, wipte ik binnen de gegeven marges wat ik kon, maar eigenlijk zonder overtuiging of genot.

Ze moest me loslaten en dat probeerde ik haar duidelijk te maken.

‘Wacht, wacht, niet bewegen’ fluisterde ze gehaast in antwoord op mijn verzoek en zij herhaalde dat laatste nog twee keer. In het Frans klinkt het duizendmaal sensueler dan in het ‘Hollands’: - ‘ttan-‘ttan, bouch-pàh -. Dat leek een overbodig aansporing, want ze drukte mij nog verder tegen zich aan en ik kon nu nagenoeg geen kant op.

Ik wachtte lijdzaam af wat de bedoeling was en wanneer die bedoeling tot mijn bevrijding zou leiden. Dat bleek even op zich te laten wachten. Het enige dat bewoog waren haar kutspieren en ik seinde met mijn piemel de stootjes terug. Maar even later begon ze te rillen en te schokken en verlegde ze haar rechterhand van mijn schouder naar mijn hals om mijn hoofd strak naast het hare te duwen. Ze blokkeerde haar ademhaling, liet met kracht weer los, blokkeerde weer zonder in te ademen, dan ademde ze in, blokkeerde weer en dat ging zo een minuutje of meer door.

Het trillen hield nu op en daarmee stopte ook het schokken. Ze ontspande haar armen en fluisterde ‘Mon dieu, oh mon dieu.’

Had Véronique nou de verkeerde voor zich? Dus ik fluisterde voorzichtig ‘Hm-Hm, c’est Seppe, cette fois-ci, chérie!’ - hoho, het is Seppe deze keer, schatje.-

Wat precies mijn rol was geweest weet ik niet, maar bijzonder vond ik het wel en godverdorie, opwindend ook. Ik wilde een beweging met mijn onderlichaam maken waardoor mijn lul wat op en neer zou gaan, ik had ook zo mijn aandrang, maar ze verzocht me nog in haar te blijven zoals het was. Nou… vooruit dan maar…!

Toen ik bij aanvang bij haar naar binnen werd gezogen en de rust er toetrad voelde dat aanvankelijk tamelijk neutraal, niet echt van ‘jippie!!’. Waar dat aan licht staat beschreven in de handboeken van oom Tom, maar daar hebben we hier even niets aan. Het is misschien de beschikbare ruimte.

Maar gaandeweg de aftiteling was in die beleving verandering gekomen. Ik spande mijn lul wat aan om er wat bloed naar toe te laten vloeien en zij beantwoordde dat met een tegenknijpje. Ze keek me aan van heel dichtbij met een subtiel schalks lachje, dat werd versterkt door het spel van licht en schaduw. We seinden een tijdje met onze geslachtsdelen terwijl we elkaar intens aankeken, totdat ik haar zei dat ik haar ging neuken.

Ik trok mijn piemel behoedzaam uit haar poes, het voelde of ik daarachter vacuümtrok, maar tegen het einde plopte hij eruit of er een aanloopje was genomen.

Véronique liet me helemaal los en trok haar benen op. Ik kwam over haar heen en duwde mijn geslacht weer bij haar naar binnen. Het was een aparte sensatie, maar naarmate ik vaker op en neer haalde vervloog dat en werd het een heerlijk soppende mantel waar mijn pik door werd omsloten en opgezogen. Een tijdje reed ik op en neer, een kleine variatie door dieper of minder diep te stoten en meer naar boven of juist naar onderen te bewegen. Onbewust verhoogde ik langzaam het tempo, waardoor ik warmliep en er zweetdruppels van mijn hoofd op haar tieten vielen.

Zij was een dankbare partner, ze gaf duidelijke, stimulerende en opwindende signalen af en ze stuurde mee, wat het een feest maakte om in deze doorsnee houding voort te krikken tot ik erbij neer zou vallen. Net voordat dit zou gebeuren en mijn pik schroeivlekken zou gaan vertonen haalde ik hem uit haar kut en maakte ik kenbaar dat ik even op krachten wilde komen.

Ik legde me naast haar en omkringelde haar met al mijn ledematen. Door mijn onbenulligheid had er geen romantische ontkleding plaatsgevonden, maar door haar onstuimigheid was er helemaal geen tijd geweest voor een voorspel. We waren meteen het diepe in gesprongen omdat zij mijn heft in haar hand had genomen. Mijn hart ging tekeer als een razende en ik was nog steeds niet uit gehijgd. Je kunt de hele dag zes dagen per week vreselijk liggen krikken, maar conditie krijg je er niet van. Andersom is wel het geval; het scheelt enorm bij het krikken als je een goeie conditie hebt. Ik had dat al vroeg ontdekt.

Na een zwijgtijdje, waarin we elkaar wat streelden, vroeg ze op gedempte toon waarom het destijds Marie-Paul was geworden in plaats van haar.

Dat was een terechte vraag, waarvan het antwoord mij vanaf die ochtend al bezighield. Toch schrok ik een beetje, alsof ik betrapt was.

Ik wilde daar graag serieus mee aan de slag. Daarom maakte ik mij los van mijn omkringeling en ging zo liggen dat ik haar kon aankijken.

‘Omdat jij onbereikbaar was.’

Ze keek me aan of ze een spook zag.

‘Ik onbereikbaar?’

‘Zo heb ik dat ervaren ja. Ik vond je erg leuk, maar jij vond Cees leuker, leek me, en ik ben geen veroveraar, misschien te trots.’

Met Cees was ik bezig aan een liftvakantie in Frankrijk toen Véronique ons een lift gaf en aanbood om ons mee te nemen naar haar thuis, waar wat vrienden bijeen waren. Eén daarvan was Marie-Paul met wie ik uiteindelijk een relatie kreeg.

Véronique kreeg een bezorgde blik en haar mond ging een beetje open. Ik zag ineens een heel andere Véronique, een heel andere gedaante, misschien versterkt door het flauwe schijnsel dat door het dakraampje naar binnen viel.

‘Geloof me, ik zag jou staan liften en dacht “die moet ik hebben”. Cees was ook leuk, qua mens, maar fysiek niet mijn type. Ik moest jou hebben!’

‘Ik begon het vanavond langzaam te begrijpen. Maar je was toen afstandelijk, inderdaad onbereikbaar en ik durfde gewoon niet dichter bij je te komen om nog meer afstand te voorkomen. Tja, hoe werkt zoiets....’

Weer greep ze me en trok me naar zich toe. ‘Ik was keihard verliefd op je, mon dieu, zo verliefd en als iemand onbereikbaar was, was jij het! Echt, ik bedoel dit niet als jij-bak, maar jij negeerde mij bijna.’

Ja, ik herinnerde het me heel goed. Uit teleurstelling de verdediging in. Ik was erg teleurgesteld en een beetje gekwetst dat ik niet in de prijzen viel. Cees, met wie ik op liftvakantie was, was een verdomd leuke vriend, als mens, maar een slungel met een slechte houding en een, als ik het schilder vanuit een concurrerende positie, bleekscheterige magere kop. Dus ik begreep niet waaraan hij haar voorkeur in aandacht verdiende boven mij.

Maar hij was zeer sociaal, zeer benaderbaar en beschaafd gêneloos. Het waren die laatste eigenschappen die hem makkelijk deden bewegen in sociale omgevingen, er was echter één ‘maar’; hij was bang voor vrouwen en dat maskeerde hij met humor. Een geweldige kracht. Cees dus, de oorzaak van alles verder in mijn leven.

Want de onbereikbaarheid van Véronique noopte mij tot de tweede keuze, Marie-Paul.

Het is gek, maar ik voelde mij daar op die zolder een beetje ongelukkig worden. Door dit inzicht werden mijn ogen dik; als ik ergens achter kom, iets intensiefs ontdek, krijg ik dikke ogen, alsof het overdrachtelijk mij de ogen opent. Niemand die het ziet, maar ik voel het.

‘Sepp, hoorde je wat ik zei?’

‘Zeker, ik zit in een dal schatje, in de put. Wat waren de dingen anders gelopen als we duidelijk tegen elkaar waren geweest, verdomme.’ en na deze enorme open deur vertelde ik haar mijn overpeinzingen.

We spraken nog lang door en ik klemde haar op een zeker moment in mijn armen om samen te versmelten. We spraken bijna fluisterend. In een van de stiltes waarmee de uitwisseling werd afgewisseld vielen we beiden uiteindelijk in slaap. Emoties hadden voor het moment de lusten verdreven.

Ik werd wakker met een stijve lul en ik begreep meteen waarom. Het was een ontdekking dat erotische handelingen tijdens de slaap tot fysieke gevolgen konden leiden. Dat klink logisch, maar zo logisch vond ik dat niet.

Véronique lag met haar hoofd op mijn onderbuik en frunnikte en zoog aan mijn lul.

Ik gaf een genotssignaal af ten teken dat ik wakker was.

Zij kwam overeind en ging over me heen zitten, met haar gezicht naar het mijne.

Ik pakte zelf mijn lul en duwde met mijn andere hand een beetje onder haar kont zodat ze zich wat hoger zou zetten. Ik hield met die hand haar kont op dezelfde hoogte en wreef met de kop van mijn lul over haar schaamlippen en clitoris. Toen zij begreep wat de bedoeling was deed ik wat spuug op mijn vingers om haar spleetje aan de buitenkant te bevochtigen.

Zo nu en dan duwde ik de kop van mijn pik even naar binnen en streelde dan weer verder.

Véronique onderging het aandachtig, klein beetje hijgend met geweken lippen. Ik kon haar ogen en gelaatstrekken door gebrek aan licht niet goed onderscheiden, maar het leek of zij mij permanent aankeek. Met haar handen steunden ze op mijn borst. Telkens als ik even bij haar naar binnen ging voelde ik het bloed in mijn lul aangevuld worden en op zeker moment duwde zij haar bekken naar beneden en verdween mijn lul helemaal in haar grotje. Ze kwam verder voorover, met haar tieten op mijn borst en ik fluisterde haar met haar mond op die van mij te komen. Ik wilde haar zoenen terwijl zij met haar bekken op en neer ging. Het zoenen duurde maar kort, want we waren niet meer te stuiten. Ze verhief zich opnieuw boven mij en steunde vrij op haar armen om in een vrij hoog tempo met haar kont op en neer te gaan. Zo nu en dan floepte mijn pik uit zijn verpakking en duwde zij of ik hem er snel weer in terug.

Na een tijdje duwde ik haar voorzichtig van me af en vroeg ik haar op handen en knieën te gaan staan om haar achterlangs te kunnen nemen. Zij was een centimeter of wat groter dan ik, vooral door haar lange benen, dus deze stand vereiste beleid en dat vond ik nou zo goed van haar, ze wist het zelf! Dus spreidde ze haar benen zover, dat ik comfortabel achterlangs in haar kut kon komen, nadat ik hem eerst duizend zoenen had gegeven, gelikt en gestreeld en ik bijna barstte van geilheid en zij paniekerig gelastte om hem erin te stoppen.

Ik waarschuwde haar dat dit niet lang zou aanhouden, want het was bijna onhoudbaar. ‘Schiet nou maar op!’ zei ze haastig, dus hup, er goddelijk in en inderdaad, twee, drie, vier minuten en daar kwamen we samen een partijtje gesmoord klaar zoals ik mijn leven lang zal herinneren.

We waren buiten de territoriale zone bezig, zodat er geen vlekken kwamen op de dekens, maar de druppels zich voegden bij alle eerder hier door iedereen verloren druppels in het stro.

We lagen een tijd nog naast elkaar ons passief enorm lief te hebben. We aaiden ons en streelden zwijgend, zo nu en dan een kus.

Weinig romantisch bedacht ik dat ik schoonpa al aan de benedenpoort zou hebben verwacht voor de ontbijt-annonce. Ik vond het verdacht dat hij dat niet al had gedaan, dus ik stelde Véronique een verhaalscenario voor om te verklaren waarom Véronique er was en waarom we zo laat waren met opstaan.

Niet veel later stonden we daarom op en toen ik mij waste aan de fontein zag ik dat schoonpa weg was, met zijn vrachtauto. Dat betekende dat hij voorlopig niet terug zou zijn.

Het schoot me toen pas te binnen dat hij had gevraagd of ik meeging de bezorgronde doen en dat ik daarmee had ingestemd.

Ai, dat was niet slim.

In elk geval lagen de sleutels van Véronique niet binnen in huis, maar binnen in haar R4. En niet los, als een bosje ergens tussengevallen of zo, maar aan dezelfde ring als haar autosleutel.

Ik had het gisteravond even vermoed, maar van me afgezet. Véronique had het van A tot Z gearrangeerd.

Een briefje van schoonpa lag er ook niet. Dat betekende ofwel goed nieuws ofwel bokkigheid bij terugkomst. Ik zou het wel zien. Het was geen kwaaie man, al had hij zo zijn nukken en nukkigheden. Het was een patriot in hart en nieren en dat kon spannende taferelen opleveren als de vaderlandsliefde ter sprake kwam, meestal tijdens de maaltijd. Ik stangde hem voorheen wel door dan de Marseillaise, het volkslied, aan te heffen en in plaats van ‘Alons enfants de la Patrie’ te zingen ‘Alain Delon de la Famille’. Dat lag erg gevoelig en het leek me verstandig daarmee op te houden nadat de beschermende laag van M-P als mijn wederhelft was weggevallen. Schijtebroek!

Véronique en ik ontbeten samen heel gezellig en traag. Ze had moeten werken en wilde naar haar werk bellen dat zij later kwam. De telefoon in het huisje had geen cijferdraaischijf, maar een ronde gatenloze schijf met een hendel waar we allebei niets mee konden, dus bellen kon ze vergeten.

Tja, als zij haar werk niet tijdig kon bellen, kon ze net zo goed die dag helemaal niet meer komen, was haar redenering. Wie was ik om haar op andere gedachten te brengen, zeker als voor het werk een nuttige tijdspassering in de plaats kwam.

Wie het eerst op zolder was, naakt!

Zij won, met langere benen en vals spelen.

Wat een keet maakten we ervan! We buitelden over en in elkaar over het beschikbare deel van de zolder, zaten elkaar achterna als peuters, ik liet haar struikelen om haar benen van beneden naar boven te kussen en uit te komen op het snijpunt van haar beide stelten, om daar de boel eens lekker van dichtbij te zien en zo. Het ‘Zwassantneufen’, - Negenenzestigen - vond ik vaak een moeizaam verhaal, maar met haar leek het of ‘Le Bon Dieu’, die ze om de haverklap aanriep, een handje of twee meehielp.

Zij lag boven, ik voelde hoe zij me met smikkelende geluidjes pijpte alsof niet ik, maar zij ervan moest klaarkomen. Ondertussen lag ik van haar flamoes te genieten, die ik nu door het binnenvallende licht kon bewonderen. Een mooi strak kunstwerkje, groter dan ik had verwacht, maar de poort zelf naar het genot was inderdaad klein. Ik stak mijn tong er zo diep mogelijk in, maar door de beperkte omvang van de opening was dat een moeizame bezigheid. Bovendien werd ik een beetje belemmerd door de knik die mijn hoofd moest maken. Tamelijk vermoeiend beffen zo, maar daar vond Véronique wat op. Ze schoof wat rechter op en bundelde een van dekens tot een prop die ik onder mijn hoofd kon leggen, waarna ik alle manoeuvres kon uitvoeren die een rechtschapen beffende godslasteraar betaamd.