T.W. Pijnacker

En toen was het weg

En toen was het weg

ISBN 978-94-6406-373-8

© 2020 T.W. Pijnacker

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Patrick Coerse

Vormgeving en redactie: Peter Kanters

Roman

NUR 332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Abel

‘Vergeving is jouw verleden geen grip laten hebben op jouw heden of toekomst. Daarvoor moet jij loslaten.’

Inhoud

Proloog

De reus

Trots

Donkere wolken

Nachtwandeling

Meester

Verraad

Joshua

Machteloosheid

Krak

Groen als gras

Ga

Machtsgevoel

Patricia

Weg

In het donker

Feest

Geschonden

Jazz

Biggetje

Hersendakje

Oplossingen

Lava

Sorry

Afwezig

Twee

Anderhalf

Lappenpop

Kans

Moeder

Niet met de ziekte!

God?

Lijden

Stemmen in de stilte

Jongens

Abel

Naomi

Mantra

Je kankermoeder

Angst

Het zaadje

Ziek

De druppel

De zwarte bril

Donker en licht

Delia

Keuzes

Waanzin

Onderweg

Appeltaart

Zoek!

Sterf!

En toen was het weg

Drama in de polder

Epiloog

Dankwoord

Proloog

Zwevend in het donkere, warme water draai ik een ronde om mijn as. Het rustgevende ritmische gedrum houdt mij al maanden in een groeiende trance.

Mijn hoofd ligt rustig naar beneden gericht.

Mijn benen maken licht trappende bewegingen naar boven.

De weerstand tegen de flexibele buitenwand veert mij terug.

Een licht duwend gevoel irriteert mij.

Vanuit het niets begint het water te stromen. Automatisch schuif ik mee naar beneden. Mijn zwaartekracht is verdwenen.

Een kleine, witte lichtbundel komt dichterbij.

Het duwen neemt in kracht toe.

‘Stop, ik wil hier niet weg! Hier ben ik veilig!’

Het witte licht trekt mij ernaartoe, ik kan het niet stoppen.

De liefdevolle schoonheid in de vermoeide, bruine ogen openen mijn hart. Huilend ga ik van start.

De reus

Met een woeste ruk schiet de deur van de kleine slaapkamer aan de straatzijde van de gemiddelde rijtjeswoning open.

‘Hou godverdomme eens op met janken,’ schreeuwt de grote, ruw gebouwde man van middelbare leeftijd.

Grote opengesperde ogen vervuld met angst krijsen nog harder. Vanuit het onderste puntje van mijn kleine teen brul ik of mijn sterfdag is aangebroken.

Met een klap slaat mijn vader met zijn hand op de rand van het tweedehands houten peuterbedje. Van schrik schiet ik een stuk omhoog, verslik mij in mijn eigen verdriet en begin onbedaarlijk te hoesten.

‘William, wat doe jij allemaal, hou daar onmiddellijk mee op!’

De kleine, tengere vrouw duwt de grote man aan de kant. Liefdevol pakt zij mij uit het bed. Met schokkende schouders begraaf ik mijn door tranen gehavende gezicht in de veilige boezem van mijn moeder.

‘Hij moet niet midden in de nacht janken,’ moppert mijn vader boos.

‘Stop daarmee! Marten heeft naar gedroomd, dat doen kinderen op deze leeftijd,’ zegt mijn moeder streng.

‘Morgenochtend moet ik weer vroeg mijn bed uit, zo kom ik niet aan slapen toe,’ moppert mijn vader.

‘Nu is het klaar!’ sist mijn moeder.

‘Elke dinsdag ga jij zuipen met die zogenaamde dartvrienden van jou. Jij komt bezopen thuis, slaapt vier uur. Zeur niet over jouw nachtrust als onze zoon een nachtmerrie heeft!’

Mijn vader druipt verslagen af.

Mijn moeder begint zachtjes op haar mooie neuriënde manier “Slaap, kindje, slaap” te zingen.

Deze nacht start mijn slaapritueel.

Wanneer in de avond mijn licht uitgaat, leg ik mijn handen op mijn oren en sluit mijn ogen. Neuriënd zing ik, terwijl ik met mijn hoofd van links naar rechts begin te malen.

Zo sluit ik mij af van de boze, donkere buitenwereld waarin plotseling opdoemende reuzen mijn angsten proberen te raken. Tenminste, dat probeer ik.

Maar wat als deze reuzen van binnenuit ontstaan? Wat doe ik dan?

Trots

Huppelend loop ik aan de hand van mijn moeder richting het half verscholen schoolplein. In de speeltuin spelen meerdere kinderen op de verschillende speeltoestellen.

Samen stappen wij stoer voor de eerste keer na mijn zesde verjaardag de kleine school binnen. Groot voel ik mij zo aan haar warme hand.

Glimlachend loopt een jonge vrouw naar ons toe.

‘Goedemorgen jongeman, jij bent zeker Marten,’ zegt zij met een warme stem. Meteen mag ik haar. Diep vanbinnen ontstaat een warm gevoel. Verlegen schuif ik mijn voeten in het zand op de grond heen en weer.

‘Mijn naam is juf Emilie,’ gaat de jonge vrouw verder.

Zij neemt voorzichtig mijn hand over van mijn moeder.

‘Zeg maar dag tegen mama.’

De warme hand trekt mij voorzichtig mee verder de school in. Angstig kijk ik om naar mijn moeder.

Haar bruine ogen stralen niet. Huilt zij?

Met een ruk trek ik mijn hand los. Snel sprint ik terug naar mijn moeder die net op het punt staat zich om te keren om de school uit te lopen. Verbaasd kijkt zij mij aan.

‘Wat is er, Marten?’

‘Ik heb geen kus gehad,’ roep ik, en ik geef haar een dikke zoen.

Glimmend van trots draai ik mij om.

Vol zelfvertrouwen loop ik zonder om te kijken terug naar de lieve juf.

Juf Emilie geeft mij een knipoog.

‘Goed gedaan, Marten.’

Tevreden laat ik mij leiden naar mijn nieuw verworven plek.

Donkere wolken

Het zwiepende geluid van een arm die wind vangt bij het missen van een doel schiet langs mijn linkeroor.

‘Vreet godverdomme eens normaal, jij lijkt wel een mongool,’ bijt mijn vader mij toe.

De handrem die normaal gesproken alles stil laat staan, schiet los in mijn hersenen.

‘U bent zelf een mongool,’ floept uit mijn zevenjarige mond.

Mijn moeders ogen vergroten zich. De grote lepel die zij net heeft gevuld met de laatste resten gekookte andijvie, aardappel en een stuk zelf gedraaide gehaktbal valt terug in de pan.

De atoomexplosie tegen de achterkant van mijn linkeroor lijkt op een plotselinge knock-out van een scheidsrechter in een bokspartij tussen twee zwaargewichten.

Mijn hoofd draait een kwartslag naar rechts, landt in het bord vol goedkope magere yoghurt van de Aldi.

Door de implosie van boosheid in mijn hersenen komt een grote hoeveelheid adrenaline vrij.

Schreeuwend van de pijn, met de zure yoghurt druipend van mijn gezicht, kom ik overeind.

‘Ik haat u!’ brul ik uit de grond van mijn hart en begin te rennen naar de deur richting de trap.

In mijn ooghoek zie ik mijn vader overeind schieten.

‘Hier komen jij!’ schreeuwt hij.

Verwoed doet hij een poging zijn omgevallen stoel uit de weg te krijgen.

De deur naar de gang heb ik open, ik duik daardoorheen en trek hem achter mij dicht om een barrière op te werpen.

Door de snelheid waarmee ik de deur sluit, botst deze tegen mijn rechterhiel. De deur wipt omhoog, vliegt uit het bovenste scharnier en begint schuin richting de glanzende glazen kast van mijn moeder over te hellen. Ik kan en mag niet stoppen van mijzelf. Ik moet vluchten, weg van die grote boze reus.

Op de zesde tree van de donkerbruine houten trap heeft hij mij bijna te pakken. Zijn grote handen graaien naar mij.

Net ben ik hem te snel af. In mijn slaapkamer duik ik diep onder mijn bed.

De aangeschoten woeste beer van een man stampt mijn kamer binnen. Zijn kolenschoppen van handen graaien onder mijn bed. Zo plat mogelijk duw ik mijzelf tegen de achterste muur, zodat hij mij niet pakt. Het mag niet baten.

Mijn vader is zo boos, hij heeft geen handrem meer op zijn emoties. Eén hand tilt het bed op, de andere trekt mij met een ruk eronder vandaan.

Net op tijd draai ik op mijn buik voordat de golf van opgekropte woede op mij neerdaalt.

De klappen door die grote handen komen op mijn hele lijf. Vandaag lijkt het of mijn vader zich focust op mijn hoofd.

Met mijn beide handen als dekking op mijn bonkende hoofd dreunen de mokerslagen door tot in mijn limbisch systeem.

‘Stop William, niet zijn hoofd, stop daarmee!’

Met alle kracht die mijn moeder in zich heeft, probeert zij mijn vader tegen te houden.

Bij elke klap groeit de donkergrijze wolk vol haat in mijn gedachten.

Aaiend door mijn verwarde haar veegt zij de gebroken tranen van mijn gezicht. Samen zitten wij op mijn verfomfaaide eenpersoonsbed.

‘Hij weet niet beter, Marten.’

Zij slaat een arm om mij heen en begint te vertellen.

‘Pappa groeide op in een groot gezin van twaalf kinderen. Tezamen met zijn broers en zussen sliepen zij in één groot bed, om en om. De ene zijn hoofd zat bij de tenen van een ander.

Zes kinderen in de leeftijd van vier tot en met twintig jaar, benadrukt mijn moeder.

Jouw vader sliep naast zijn broertje die elke nacht in zijn bed piste, met de tenen van zijn grote broer in zijn gezicht.

Daarnaast hadden opa en oma één manier van opvoeden, de harde hand, slaan. Zij wisten niet beter. Wat moesten zij anders met twaalf kinderen.

Die mensen moesten zo hard werken om eten voor iedereen te regelen, elke dag weer.

School was toen niet belangrijk. Pappa maakte de basisschool niet verder af dan klas vier. Toen hij redelijk kon lezen en schrijven was het volgens opa tijd om voor vast te werken op het land.’

‘Stel je voor: jij op deze leeftijd, de hele dag aan het werk in de bloembollen op het land,’ eindigt mijn moeder haar epistel over de reus.

Al met al probeert mijn moeder het gedrag van mijn vader te verklaren of enigszins af te kalven.

Dit neemt mijn hatende bonkende hoofd niet weg.

Weg wil ik uit dit huis. Midden in het volgende verhaal van mijn moeder onderbreek ik haar.

‘Mag ik buitenspelen?’

Met een kleine glimlach gevuld met de ijdele hoop dat mijn haat voor de reus is verdwenen knikt mijn moeder goedkeurend.

Opgelucht loop ik naar de slaapkamerdeur.

‘Marten?’

‘Ja, mam?’

‘Doe rustig beneden, pappa ligt waarschijnlijk op de bank te slapen.’

Zuchtend loop ik de deur uit.

‘Tuurlijk, mam.’

In het dorp waar ik woon is letterlijk niets te doen, behalve voetballen op het voetbalveld naast de kerk of spelen in de speeltuin naast de kleuterschool.

In de tuin van de kleuterschool staan een aantal hoge bomen vol dikke takken en veel bedekkend groen waar ik graag in klim.

Vol met adrenaline besluit ik zo hoog mogelijk in de hoogste van die bomen te klimmen. Het is mijn manier van vluchten uit een werkelijkheid die ik niet wil hebben.

Hoog in die boom voel ik een vorm van vrijheid, wens ik een vogel te zijn. Vrij, onafhankelijk en altijd in staat om weg te vliegen wanneer het moeilijk wordt.

Niemand ziet mij tussen het groen zitten. Ik zie iedereen voorbijlopen. Daar ben ik de baas over wat gebeurt.

Tak voor tak klim ik naar boven.

In de verte slaat de oude kerkklok. Volgens de oplichtende wijzers is het half zeven in de avond.

Hoog in de boom hoor ik hoog gepiep.

Aan mijn linkerkant duw ik de twee schuinstaande takken opzij. Daar, daar midden op de tak op een kruising van twee kleinere takken bevindt zich een klein nest met drie heel kleine vogels.

Gebiologeerd kijk ik naar de drie hulpeloze wezens die met, in verhouding tot hun kop, grote snavels zitten te piepen.

De ogen van de vogels lijken kleine glinsterende kralen. Voorzichtig steek ik mijn hand uit.

Diep in de hoeken van mijn gestel ontplooien zich steeds meer donkere wolken gevuld door allerlei minder sympathieke gedachten.

Nachtwandeling

‘Iedereen uit jouw team gaat, jij ook, geen discussie.’

Mijn vader duikt weg in zijn krant.

Beteuterd kijk ik naar de dikgedrukte kop op de voorpagina zonder te begrijpen wat daar staat.

‘Waarom moet ik mee naar voetbalkamp,’ klaag ik.

Diep vanbinnen weet ik, het is nutteloos.

Alarmbellen rinkelen luid in mijn hoofd. Kijk uit, anders ontploft hij weer, niet doen!

Alsof mijn moeder gedachten kan lezen, staat zij ineens voor mij.

‘Kom, het wordt vast gezellig met jouw voetbalvrienden.’

Het korte knikje van haar hoofd doet mij afdruipen.

‘Oké, ik ga wel,’ mopper ik.

Met mijn gehele voetbalteam reizen wij per bus een week later af naar een groot grasveld gelegen aan de rand van een bos ergens in Nederland.

Aangekomen bij het kamp krijgt elk team zijn eigen tent toegewezen. Iedereen maakt zijn eigen bed klaar.

Daarna beginnen de verschillende spelen.

Zo gaan wij de hele middag de strijd aan met de andere teams.

Na een gezamenlijke avondmaaltijd volgt nog een voetbalwedstrijd tegen de leiding. Deze winnen wij ondanks mijn eigen doelpunt met één doelpunt verschil.

Wanneer het donker wordt, volgt een kort nachtspel waarna wij vermoeid in onze slaapzakken kruipen.

Het valt best mee dit kamp, denk ik, voordat ik in een tevreden slaap val.

Midden in de nacht schrik ik wakker. De aandrang is groot. Snel loop ik naar buiten. Ik hou het niet meer.

Om mij heen zie ik een aantal bomen. Snel ga ik staan.

De woeste blaf van de zwartbruine Duitse herder doet mij van schrik mijn focus op mijn plas verliezen.

Het warme vocht stroomt over mijn handen en benen.

In blinde paniek begin ik te rennen.

De hond blaft luider en probeert los te komen van zijn baas.

Een man roept iets vaags. Ik luister niet.

Blindelings ren ik het diepe bos in. Panisch van angst durf ik niet achterom te kijken. Rennend roep ik om mijn moeder.

‘Mama!’

‘Mama!’

Met een doffe klap struikel ik over een vermolmde afgebroken boomstam. Vol landt mijn gezicht in de stekelige koude aarde. Een felle stekende pijn groeit snel vanuit mijn grote teen.

Waar ben ik?

Verdwaasd kijk ik om mij heen.

In het schijnsel van de halfvolle maan onderscheid ik alleen bomen en struiken.

Wat is er gebeurd? Ik loop halfnaakt buiten in mijn natte donkerblauwe pyjamabroek?

Ik begin te huilen. Mijn teen doet pijn. Ik wil naar mijn moeder, naar huis. Hoe ben ik hier beland?

Waar is die hond?

Midden in de nacht sta ik midden in een bos.

Ben ik wakker of heb ik een nachtmerrie?

Ergens ver van huis ben ik bij een voetbalkamp?

Ik moest alleen plassen?

Ben ik weer aan het slaapwandelen?

Thuis slaapwandel ik vaker. Ik loop dan naar beneden en zet alle lichten van de schemerlamp tot het tl-licht in de garage aan en loop een ronde door het grote slapende huis.

Mijn moeder schrok zich de eerste keer kapot.

Zij slaapt licht, van bijna elk geluid schrikt zij wakker.

Ook die nacht, toen ik, acht jaar oud, de eerste keer mijn lichtronde deed.

Toen zij mij beneden aantrof, liep ik rond in een diepe slaap.

Haar zachte hand heeft mij naar mijn bed begeleid.

Daar heb ik tevreden verder geslapen.

De volgende ochtend heeft zij mij ernaar gevraagd.

Ik had geen flauw idee, wist er niks vanaf.

Het kraken van de struiken zorgt voor een nieuwe paniekgolf in mijn lijf.

Wie is daar?

Is het een reus, een andere boze man of die grote hond.

Ik verlang zo naar mijn moeder.

Op de grond rol ik mijzelf in de foetushouding.

Met mijn ogen stijf dicht hoop ik te ontwaken in haar veilige armen.

Binnen een minuut kruipt de kou vanuit de natte grond mijn kleine lijf in.

Van die grond af. In beweging blijven, anders hou ik het niet vol, dreunt er in mijn hoofd.

Snel sta ik op en trek de flexibele pyjamabroek tot over mijn schouders in de hoop warmte te genereren.

Op gevoelloze, ijskoude blote voeten met een gehavende grote teen begin ik te lopen door het donkere bos.

‘Help, mama!’

Waar is de uitgang van deze nachtmerrie?

Bij de volgende schuifelende stap raak ik een koele blokkade. Mijn handen tasten haar af. Het is een hekwerk. Om een soort van houvast te hebben in mijn zoektocht naar de uitgang besluit ik het hek te volgen.

Met schorre overslaande stem van het schreeuwen blijf ik roepen, onderwijl het hoge hek omklemmend.

Opeens hoor ik iets.

‘Jongetje, wat doe jij hier?’

Een klein, jong meisje in een roze ochtendjas staat aan de andere kant van het hek naast een lichtblauwe tent.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik huilend.

‘Ik wil naar mijn moeder.’

Het kleine meisje kijkt me aan, draait zich om en roept: ‘Wacht hier!’ en rent weg van het hek dat ons van elkaar scheidt.

‘Niet weglopen,’ roep ik half.

Zij is al verdwenen tussen de donkere bomen.

Moedeloos laat ik mij op de grond tegen het hek zakken.

Te verdoofd om het te beseffen. Ik ben gered!

Pas als ik de vriendelijke mannenstem naast de stem van het kleine meisje hoor, besef ik het.

‘Heb jij het niet gedroomd, Lisanne?’ vraagt de stem.

‘Nee,’ antwoordt zij resoluut.

‘Een kleine jongen staat bij het hek. Hij wil naar zijn moeder.’

Voorzichtig sta ik op wanneer ik de contouren van de twee personen dichterbij zie komen.

‘Mijn hemel,’ zegt de man aan de andere kant van het hekwerk.

‘Hoe kom jij hier verzeild, jongen?’

‘Ik weet het niet,’ antwoord ik en begin weer te huilen.

‘Rustig maar, jij bent veilig,’ probeert de oude man met zijn warme stem mij gerust te stellen.

‘Loop aan jouw kant van het hek met mij mee richting de poort. Ik loop aan deze kant, oké?’ Ik knik bevestigend.

Samen lopen wij langs het hek.

De prikkels, waardoor mijn gehavende voeten zich een weg banen, voel ik niet meer. De door mijn redding vrijgekomen hersenstoffen hebben alle pijnprikkels verdoofd.

Het lijkt een wandeling van een uur tot wij een grote stalen poort in het hek bereiken.

De man haalt een sleutelbos tevoorschijn, kijkt rustig en pakt exact de juiste sleutel tussen de ruim twintig sleutels vandaan. Krachtig opent hij het vastgeklemde, overwoekerde hek.

Ik loop door het hek en zak in elkaar.

‘Pas op kleine vriend.’ De man vangt mij voorzichtig op.

Met twee handen tilt hij mij op.

Het kleine meisje loopt in zijn kielzog door de donkere bomen weg van het hek. In de verte zie ik de contouren van een groot gebouw opdoemen.

De buitenlichten verlichten een trap naar boven.

Boven aan de trap staan een aantal kinderen in pyjama met hun jas eroverheen te kijken. De man tilt mij de trap op.

‘Welkom in ons internaat,’ zegt de man vriendelijk.

Hij zet mij voorzichtig op een tafel in de keuken.

‘Jongens, maak een kop thee en haal een warme trui alsjeblieft.’ Twee jongeren schieten weg.

Binnen twee minuten heb ik een warme trui plus een kop gloeiend hete thee in mijn handen.

‘Waar ben ik?’ vraag ik.

‘Welkom bij het Don Bosco Internaat. Waar kom jij vandaan?’

In het kort probeer ik het uit te leggen.

‘Jij hebt een aardig eind door de bossen gedwaald jongeman,’ zegt mijn redder. Voorzichtig probeert hij mijn voeten schoon te maken.

‘Wil jij andere kleren?’ vraagt hij wijzend naar mijn natte pyjamabroek. Vol schaamte schud ik hard nee.

De man knikt instemmend zonder te oordelen en laat het daarbij.

Met een paar veel te grote, groene laarzen aan mijn gehavende voeten, een heerlijk warme wollen trui om mijn koude bovenlijf en een redelijk opgedroogde broek word ik in de auto van de vriendelijke man gezet.

Hij heeft uitgezocht waar de tenten van het voetbalkamp staan. Midden in de nacht stopt de auto bij het open veld aan de rand van het bos. De vier grote, groene legertenten bedekken al haar bewoners. Iedereen ligt in een diepe slaap.

‘Wij zeggen een van jouw leiders dat jij terug bent,’ zegt mijn redder fluisterend.

Ik loop naar de tent waar Henk ligt te snurken.

Henk is de baas van het voetbalkamp. Hij is een grove, dikke man met een baard die zelf geen bal raakt.

Schreeuwen, een belangrijke eigenschap voor zo’n kamp, kan hij het beste.

Elke avond, als alle kinderen in hun slaapzak liggen, gaat hij zuipen met de rest van de groepsleiders. Ook deze avond.

Op mijn te grote laarzen loop ik de tent van de leiders in.

Het geluid, geproduceerd door zes beschonken, slapende kerels, is enorm. De geur die door het openslaande tentdoek mij komt toewaaien doet mij denken aan mijn vader op woensdagochtend. Mijn schorre stem probeert Henk te waarschuwen.

‘Henk, ik ben er weer, hoor. Ik was verdwaald in het bos Henk.’

Henk snurkt rustig door.

‘Ik ga mijn slaapzak in en vertel het morgen,’ zeg ik tegen de internaatman.

‘Goed, kom ik morgen bij jou kijken hoe het gaat, jongen.’

‘Dank u,’ zeg ik uit het diepste dal van mijn hart.

De man glimlacht, geeft mij een aai over mijn bol en stapt in zijn auto. Ik kijk de rode achterlichten na tot deze uit het zicht zijn verdwenen.

Zachtjes sluip ik de tent van mijn team binnen. Snel wissel ik mijn pyjamabroek voor een trainingsbroek. Daarna schuif ik mijn gehavende koude voeten voorzichtig in mijn slaapzak.

Wanneer ik mijn ogen sluit, besef ik: niet alle grote mannen zijn reuzen. Een kleine glimlach genereert genoeg warmte om in een diepe slaap te vallen.

De schitterende zonnestraal raakt mijn slaperige ontwakende hoofd.

Om mij heen zijn alle slaapzakken leeg.

In de verte hoor ik joelende kinderen strijd leveren in een spel.

Het zand kriebelt in de onderkant van mijn slaapzak. Voorzichtig rits ik mijn slaapzak open en haal mijn gehavende voeten eruit.

Dit ziet er niet goed uit.

Mijn grote teen is flink opgezet en bedekt door een dikke korst geronnen bloed.

De onderkant van mijn voeten lijkt te bestaan uit een te veel gebruikt speldenkussen.

Hier is niet meer normaal op te lopen.

De zonnestraal wordt bruut onderbroken door het grote lijf van Fred.

Fred is een van de andere voetbalkampleiders.

Een die zelf op niveau heeft gespeeld.

‘Zo Martje, wat heb jij allemaal gedaan vannacht, jochie,’ vraagt zijn ietwat schorre stem. Verbaasd kijk ik hem aan. Weet hij van mijn nachtwandeling?

Ik hoor de vriendelijke stem uit de nacht iets vragen. Vanachter Fred verschijnt mijn redder in het licht.

‘Zijn voeten hebben verzorging nodig,’ zegt mijn redder.

Fred knielt naast mijn slaapzak, pakt voorzichtig mijn linkervoet en bestudeert deze met zijn amateuristische doktersoog.

‘Ik haal een pincet om alle doorns uit jouw voeten te halen,’ bromt hij.

‘Voetbal zit er voor jou deze week niet meer in, kleine vriend.’

De rest van de week sta ik naast alle spellen.

Zeventien doorns zijn uit mijn voeten gehaald.

In mijn linker grote teen zit een scheur naast mijn nagel.

Het resultaat van de wake-upcall tegen de boomstronk.

Het enige waar ik op kan bewegen zijn mijn hielen.

Ik vind het lekker om niet meer mee te hoeven doen.

Na drie dagen toeschouwer of scheidsrechter spelen is het kamp voorbij.

In de auto terug naar huis houd ik het meest waardevolle van die week stevig in mijn handen.

Het vaantje van het Don Bosco Internaat krijg ik op de laatste dag persoonlijk van mijn redder.

De bijbehorende knuffel was een fantastische, nieuwe openbaring. Deze man is zeker geen reus. Deze man is een mens, een goed mens.

Aangekomen bij de parkeerplaats van onze eigen dorpsclub staat mijn vader mij op te wachten. Henk praat een tijd tegen hem.

Zonder afscheid te nemen van mijn teamgenoten zit ik in onze auto.

Mijn teamgenoten vinden mij een apart figuur die niet goed is in het spel. De rest van het voetbalkamp hebben zij mij links laten liggen. Ik vind het prima.

Het liefst ben ik alleen.

De dichtslaande autodeur rukt mij uit mijn eigen gedachten. Woest kijkt mijn vader mij aan.

‘Heb ik daar godverdomme zo veel geld voor betaald,’ snauwt hij naar mij.

Mijn gehele ik kruipt in elkaar. Wij zijn weer thuis.

Meester

Meester Bokhorst is de populaire meester van groep acht.

Hij komt uit de grote stad en is redelijk goed in voetbal.

Hij ziet er sterk, gespierd en gebruind uit. In mijn ogen lijkt hij de mannelijke variant van Barbie, Ken.

Alle meisjes uit groep acht zijn verliefd op hem. Ik weet het bijna honderd procent zeker.