HELLO HONEY, ARE YOU THERE?

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 32

Hoofdstuk 33

Hoofdstuk 34

Hoofdstuk 35

Hoofdstuk 36

Hoofdstuk 37

Hoofdstuk 38

Hoofdstuk 39

Hoofdstuk 40

Hoofdstuk 41

Hoofdstuk 42

Hoofdstuk 43

Hoofdstuk 44

Hoofdstuk 45

Hoofdstuk 46

Hoofdstuk 47

Hoofdstuk 48

Hoofdstuk 49

Hoofdstuk 50

Hoofdstuk 51

Hoofdstuk 52

Hoofdstuk 53

Hoofdstuk 54

Hoofdstuk 55

Hoofdstuk 56

Hoofdstuk 57

Hoofdstuk 58

Hoofdstuk 59

Hoofdstuk 60

Hoofdstuk 61

Hoofdstuk 62

Hoofdstuk 63

Hoofdstuk 64

Hoofdstuk 65

Hoofdstuk 66

Hoofdstuk 67

Hoofdstuk 68

Hoofdstuk 69

Hoofdstuk 70

Hoofdstuk 71

Hoofdstuk 72

Hoofdstuk 73

Hoofdstuk 74

Hoofdstuk 75

Hoofdstuk 76

Hoofdstuk 77

Hoofdstuk 78

Hoofdstuk 79

Hoofdstuk 80

Hoofdstuk 81

Hoofdstuk 82

Hoofdstuk 83

Hoofdstuk 84

Hoofdstuk 85

Hoofdstuk 86

Hoofdstuk 87

Hoofdstuk 88

Hoofdstuk 89

Hoofdstuk 90

Hoofdstuk 91

Hoofdstuk 92

Hoofdstuk 93

Hoofdstuk 94

Hoofdstuk 95

Hoofdstuk 96

Hoofdstuk 97

Hoofdstuk 98

Hoofdstuk 99

Hoofdstuk 100

Hoofdstuk 101

Hoofdstuk 102

Hoofdstuk 103

Hoofdstuk 104

Hoofdstuk 105

Hoofdstuk 106

Hoofdstuk 107

Dankwoord

HELLO

HONEY,

ARE YOU THERE?

Elly van Driel

Hello honey, are you there?

© 2021 Elly van Driel

Auteur: Elly van Driel

Uitgever: Van3L

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Q designs – Branding & Marketing Nerds

Redacteur: Marjon Guljé, Taalbegrip

Tekening: Anita Kok

Corrector en adviseur selfpublishing: Sanne Visch, Pen & Inkt

Waargebeurd verhaal

ISBN 978 90 903 2319 0

NUR 402

Eerste druk: april 2021

Lettertype: Bookman Old Style

Lettergrootte: 11

ellyvandriel.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voor Alexandra.

Bedankt, lieve vriendin.

Waar zou ik zijn zonder jou?

Hoofdstuk 1

Het is nog donker als ze door de slaperige buitenwijken van San Pedro de Atacama scheuren. Dit Noord-Chileense stadje ligt op 2.500 meter boven zeeniveau en heeft zich gevormd rond een oase. Al snel laten ze de bewoonde wereld achter zich en rijden ze door de woestijn naar het Andesgebied. Aan de hemel staan ontelbaar veel sterren. Dat komt door de enorme droogte van dit gebied; vijftig keer droger dan Death Valley. Tijdens de steile klim naar 4.300 meter neemt de vochtigheid toe en ontstaat mist. Waar de nevel dunner is, ontvouwt zich een schimmig schouwspel tussen de rotsen. Pam heeft geen idee of ze dicht bij de bergwand of juist langs de afgrond rijden.

Als ze aankomen bij El Tato, een van de grootste geisergebieden ter wereld, is het nog rustig. Dat verandert snel als het ene na het andere busje arriveert en de tientallen slaapdronken passagiers uitstappen. Pam heeft een binnenpretje als ze ziet hoe iedereen gekleed is; dikke jassen, sjaals, mutsen en handschoenen zijn geen uitzondering. Ze begrijpt nu de reactie van de gids toen hij haar vanmorgen in haar zomerse outfit zag staan. Hij heeft er vast stilletjes om gelachen. Gelukkig gaf hij haar de gelegenheid om snel warme kleren uit haar kamer te halen en haar teenslippers te verruilen voor een paar wandelschoenen. De kou valt eigenlijk best mee, zeker als je bedenkt dat het nu toch vijf graden vriest. Ze lopen wat rond en genieten van het uitzicht op de kraters. De gids heeft inmiddels op een geïmproviseerde tafel van rotsblokken het ontbijt klaargemaakt. Het gezelschap bestaat uit zes toeristen, plus de chauffeur en een Engelssprekende gids, die weinig gezegd heeft. De vier backpackers hebben in het busje languit liggen slapen en zijn net wakker. Een man van een jaar of veertig loopt te zuchten en te steunen. Vermoedelijk heeft hij niet alleen last van zijn overgewicht, maar ook van het hoogteverschil. Dat is niet zo verwonderlijk: ze zijn in relatief korte tijd 1.800 meter gestegen. Daarom heeft ze het advies opgevolgd eerst een paar dagen in San Pedro te acclimatiseren.

De zon stijgt langzaam boven de bergen uit en verwarmt de grond met de waterbronnen waaruit het hete water straks omhoog gaat spuiten. Als de nevel optrekt zijn de eerste uitbarstingen klein en onregelmatig, maar al snel worden ze steeds actiever en hoger, alsof iemand de kachel opstookt. Terwijl Pam met haar pannenkoekje rondloopt ziet ze aan alle kanten rookpluimen, die duiden op actieve geisers. Zo’n tachtig zijn actief.

In een groot bassin, waar het opgespoten water inloopt, kun je een duik in het warme water nemen. Dat gaat ze doen, het is nu of nooit. Ze loopt naar een kleedhokje; duidelijk bedoeld voor een ander formaat mensen. Met moeite trekt ze haar kleren uit, alleen krijgt ze het niet voor elkaar zich in haar badpak te wurmen. Ze moet thuis echt nodig iets aan haar lijn gaan doen. Daarom opent ze het scheef hangende halve deurtje en draait ze zich zo dat alleen haar achterkant zichtbaar is. Operatie gelukt, maar oh, wat is het koud. Kijk, dat stond nou wél in de folder: als je het water in wilde, moest je je badpak meenemen. Geen wonder dat ze zich vanmorgen zo luchtig gekleed had. Bij zo’n opmerking denk je toch niet aan winterkleren?

In het water is het heerlijk. De temperatuur is veertig graden en je voelt bubbels als in een jacuzzi. Ze kan overal staan en het borrelende water kietelt, alsof iemand constant haar voeten masseert. Grappig, rond het bassin ziet ze allemaal mensen in dikke kleding, maar als ze uit het water komt, valt de kou mee. Haar lichaam gloeit lekker na. Snel aankleden, dan heeft ze nergens last van.

De zon is inmiddels hoog boven de bergen uitgekomen en dat maakt het meteen een stuk aangenamer.

Nu begrijpt ze waarom je hier net vóór zonsopgang moet komen. Het kokende water begint dan te borrelen en spuit weliswaar niet de zes meter uit de folder, maar wel een paar meter omhoog. Door het lagere drukverschil is de activiteit nu weer afgenomen tot een combinatie van kleine waterstralen en rookpluimen.

De gids wenkt dat ze gaan vertrekken, dus loopt Pam naar het busje met de ruime kalfsleren stoelen waar de anderen haar al opwachten.

Hoofdstuk 2

In de bus zoekt Pam direct naar internetbereik. Helaas, het gebied is te afgelegen. Zou hij wat gestuurd hebben? Ze leunt tegen de hoofdsteun, strekt haar benen uit en sluit haar ogen. Wat moet ze toch met deze man die langzaam haar leven binnendringt? Ze wil het niet, maar het gaat vanzelf. Hij is zo totaal anders dan al die andere mannen die een vriendschapsverzoek via Facebook of Messenger stuurden. Vanaf het eerste moment voelde ze een klik met hem.

Voor die tijd maakte ze er een spelletje van, vaak samen met haar vriendin Alexandra, die net als Pam weduwe is en ook in Zuid-Frankrijk woont. Als zo’n vriendschapsverzoek kwam, stemden ze eerst af of ze dat allebei hadden gekregen. Zo niet, dan werd het zonder pardon verwijderd en werd de afzender geblokkeerd. Hadden ze hetzelfde verzoek gekregen, dan besloten ze er allebei op in te gaan. Uiteraard kregen beiden de reactie dat ze de meest fantastische vrouw op deze aardbol waren en leek zo’n type al snel smoorverliefd. Ze hadden dan de grootste lol. Het ging altijd om accounts met foto’s van gesoigneerde mannen met een uitstekende positie. Erg in trek waren hoge militairen en artsen met minimaal één specialisatie.

Het leukste was als ze dezelfde vragen van zo’n nieuwe lover kregen. Bijvoorbeeld of ze sportief waren. Alexandra antwoordde dan dat ze niet verder kwam dan het uitlaten van de hond. Hij reageerde dan: “Oh wat fijn, wat passen we dan goed bij elkaar, want ik ben ook niet sportief.”

Pam vertelde dat ze super sportief was, noemde een rij van activiteiten en ja hoor, ook zij was zijn type en wat fijn dat ze dezelfde hobby’s hadden.

Alexandra en Pam gokten dan hoelang het zou duren voor hij om geld zou vragen. Als dat niet binnen een week was kon hij wel bijgeschreven worden in het Guinness Book of Records.

De meest fantastische verhalen werden bedacht om geld los te peuteren en als je niet beter wist zou je hun verzinsels nog geloven.

Zodra ze over geld begonnen - voor welk doel dan ook - blokkeerden Alexandra en Pam hun account en berichtten ze dit aan Facebook. Wanneer bleek dat het inderdaad om een scammer ging – vaak een jonge Afrikaan met talloze accounts en rekeningen - werd het profiel door Facebook verwijderd. Einde oefening.

Gek genoeg valt George niet onder deze categorie. De klik die er vanaf het begin was is net genoeg om haar nieuwsgierigheid vast te houden.

Misschien is er een bericht met een liedje? Ze hoopt van wel. Inmiddels heeft ze daarvan een playlist gemaakt. Het ene nummer is nog romantischer dan het andere. Veel liedjes van Westlife, maar ook Roberta Flack & Peabo Bryson met Tonight I celebrate my love ontbreekt niet.

Hoofdstuk 3

De chauffeur heeft flink doorgereden en ze zijn nu bij Vita Putano aangekomen. Deze vallei staat bekend om haar bloemenzee in vele kleuren paars; ook nog haar lievelingskleur. Ze stoppen voorbij een brug om een paar foto’s te maken. Ineens roept de gids dat Pam zich rustig om moet draaien. Op nog geen vijf meter afstand kijkt een groepje lama’s haar met grote ogen aan, terwijl ze langzaam om haar heen lopen. Als ze later de foto’s van reisgenoten bekijkt, ziet ze hoe dichtbij ze durfden te komen.

Ze maken een tussenstop in het Inca dorpje Machuca, waar de bevolking op traditionele wijze leeft. Hun witgepleisterde hutjes zien eruit of ze het bij de eerste de beste storm zullen begeven. De bewoners bieden handwerk aan en je kunt vers bereid eten kopen. In een groot vat is een vuurtje gemaakt. Daar overheen liggen staven betonijzer waarop worstjes en andere lekkernijen geroosterd worden. Pam vindt dat deze provisorische barbecue een onverwacht goed resultaat oplevert.

Op de helling boven het dorpje staat een piepklein wit kerkje. Het lijkt wel speelgoed. Pam besluit erheen te gaan, ook al is het een hele klim en staat de zon genadeloos te branden. Hijgend en bezweet bereikt ze haar doel. De hoogte speelt haar vandaag parten, want eigenlijk is haar conditie voor haar 75 jaar nog best goed. De buitendeur van de kapel staat open, maar het toegangshek is afgesloten. Als haar ogen wennen onderscheidt ze binnen een altaar met roze bloemenslingers en kandelaars. Jammer dat ze niet naar binnen kan. Pam heeft er een gewoonte van gemaakt tijdens haar reizen regelmatig een kaarsje aan te steken. Haar gedachten gaan dan naar dierbaren of ze dankt voor al het moois dat ze mag zien en beleven. Ze is niet katholiek, maar dit ritueel voert ze al uit zo lang ze zich kan heugen.

De chauffeur fluit naar Pam en gebaart dat ze terug moet komen. Ook een manier om mensen te roepen. Ze slentert rustig naar beneden, kijkt nog even in een van de hutten en loopt dan naar het busje waarin iedereen alweer heeft plaatsgenomen. Toch opvallend dat die vier jonge mensen niets ondernemen.

Terug in het hotel trekt Pam eerst een paar baantjes in het zwembad. Daar knapt ze van op en het gaat heel wat beter dan de klimpartij naar het kerkje. Vervolgens nestelt ze zich op een ligbed onder een parasol. Haar maag is een beetje van streek; misschien door de enorme temperatuurverschillen van de laatste dagen. Bovendien twijfelt ze over een bericht dat George haar stuurde en waar ze op heeft geantwoord. Misschien had ze minder impulsief moeten reageren. Ze besluit Alexandra een e-mail te sturen.

‘Hoi Alexandra, ik maak weer wat mee, hoor! Ik chat al een tijdje met George Liam. In het begin dacht ik: hoelang zal het duren voor hij om geld vraagt, maar tot nu toe niets van dat alles. Hij is onderweg per schip van Southampton naar Sydney als operator engineer. In principe zou hij daarna naar zijn woonplaats Londen vliegen. Maar let op, hij heeft nu besloten naar mij toe te komen en een gedeelte van mijn reis samen te doen. Hij is uiteraard ‘smoorverliefd’.

Ik vind het chatten met hem heel leuk, heb wel grote reserves en ben op mijn hoede. Ze hebben al een paar dagen motorpech en zijn nu in de haven van Robinson Crusoë; een eiland in de Grote Oceaan voor de kust van Chili. Daar vinden herstelwerkzaamheden plaats. Intussen hebben ze van de security gehoord dat op hun vervolgroute veel kapers zijn. De captain heeft nu bevolen dat alle waardevolle, persoonlijke spullen van boord moeten en dat ze die met een speciaal koeriersbedrijf moeten versturen naar iemand die ze kunnen vertrouwen. Ik heb toegezegd dat hij het dan naar mijn hotel in Santiago mag zenden. Het gaat om geld en contracten voor een bedrijf dat hij wil beginnen in Australië; uiteraard met zijn toekomstige vrouw. Ik pieker me suf welke risico’s ik hier mee kan lopen.

Welterusten. Ik hoor wel wat jij ervan vindt.

P.S. Ik weet niet waarom ik het adres van mijn hotel opgegeven heb. Op de een of andere manier heeft hij mij in zijn macht. Ik kan het niet verklaren. Ja, ik weet het; dom van me…’

Hoofdstuk 4

Haar iPhone rinkelt constant, maar Pam kan er niet bij, hij ligt achter in de kofferbak van de taxi. Het irriteert haar vreselijk.

Ze is nu onderweg naar het vliegveld van San Pedro de Atacama om van daaruit naar Santiago te vliegen.

Haar taxi is twee uur later gekomen dan afgesproken, wat haar de nodige stress opgeleverd heeft. De chauffeur is geïrriteerd omdat ze bij zijn aankomst op boze toon vroeg waarom hij zo laat was. Daarop heeft hij al haar bagage, ook haar handtas, meteen in de achterbak gegooid.

Nu rijdt hij als een bezetene om haar vlucht nog te halen en schreeuwt hij constant door een soort walkietalkie.

Ze probeert zich te ontspannen. Je druk maken verandert niets aan de situatie en is dus verspilde energie. Ze leunt achterover en denkt aan de beller. Dat kan eigenlijk alleen George zijn. Ze kent niemand anders die maar blijft bellen.

Ze is nu bijna zes weken onderweg in Zuid-Amerika en heeft al zoveel gezien. Gelukkig maakt ze altijd een blog van haar reizen. Bij het herlezen vraagt ze zich soms met verbazing af: was ik daar echt?

Zuid-Amerika was nieuw voor haar, maar had een negatieve klank bij haar vrienden en bekenden. Iedereen raadde haar af om daar vier maanden rond te trekken. “Veel te gevaarlijk voor een vrouw alleen en zeker op jouw leeftijd,” werd er dan fijntjes aan toegevoegd. Die bezwaren had ze naast zich neergelegd. Ze reist al jaren alleen de wereld rond en kan echt haar mannetje wel staan.

Samen met haar dochter Amber, die de eerste twee weken met haar meereisde, had ze Argentinië van Buenos Aires tot aan het meest zuidelijke puntje doorkruist en ontzettend genoten. Niet alleen van de overweldigende natuur en de vele dieren, maar ook van elkaar. Sinds Pam na haar pensionering een aantal jaren geleden in Frankrijk was gaan wonen zagen ze elkaar minder. Na Ambers vertrek, toen ze alleen door Paraguay en Uruguay toerde, kwam Pam in een afkickmodus terecht. Ze voelde zich verlaten en de urenlange autoritten lieten haar terugverlangen naar Amber en de weken daarvoor. Misschien had ze daarom het vriendschapsverzoek van George geaccepteerd. Hun inmiddels dagelijkse contact was in ieder geval een leuk tijdverdrijf.

Haar tocht door het Andesgebergte heeft nu voor een dagenlange stilte gezorgd. Pam heeft zich vooraf niet gerealiseerd dat er gewoon geen internetbereik is. Dus geen contact met de ‘bewoonde’ wereld en ook niet met George. Die heeft zich merkbaar zorgen gemaakt, blijkt uit zijn talloze berichtjes. Hij vraagt zich af of er iets gebeurd is en wil ook weten of ze geen contact meer wil hebben. Hij is daar duidelijk niet blij mee en dat doet haar stiekem wel goed. Ze beseft dat hun beider levens best veel raakvlakken hebben.

Allebei zijn ze twee keer getrouwd geweest. George zijn eerste vrouw is gestorven aan kanker. Het huwelijk was kinderloos, ook al hadden ze er alles aan gedaan. Zijn tweede huwelijk was een mislukking en duurde niet lang. Zonder veel plichtplegingen waren ze uit elkaar gegaan.

Pam kijkt ook terug op twee huwelijken. Het eerste duurde twaalf jaar, maar was niet bestand tegen haar werkdrift. Ze zagen elkaar de laatste jaren alleen in het weekend en soms nog een keer tussendoor. Zo vervreemdden ze van elkaar en had Pam de knoop doorgehakt en de scheiding aangevraagd. Haar ambities waren te groot.

Haar tweede huwelijk was totaal anders en eentje van diepe genegenheid en passie voor elkaar. Helaas had het noodlot toegeslagen en was kanker eveneens de boosdoener. Toen bij haar man Theo de ziekte van Kahler werd geconstateerd was de prognose dat hij nog een maand te leven had. Door de goede zorgen van het ziekenhuis in Toulouse en zijn enorme wilskracht waren het vier jaar geworden en die hadden ze volledig benut.

George was na zijn geboorte in Zweden al vrij snel met zijn ouders verhuisd naar Engeland. Na zijn universitaire opleiding ging hij als Drilling Engineer bij Shell werken. Toen zijn vrouw ernstig ziek werd had hij die baan opgezegd en op de vaste wal werk gezocht.

De laatste jaren werkte hij bij verschillende maatschappijen en nu is hij verbonden aan een Zweedse rederij waardoor hij bijna nooit thuis is. Hij wil per 1 januari stoppen met werken en zich dan ergens op de wereld settelen; natuurlijk met de vrouw van zijn dromen. En ja, hij verzekert haar keer op keer dat zij dat is.

Het leeftijdsverschil is wel een puntje waar Pam zich zorgen over maakt. Ze is ruim tien jaar ouder, maar dat vindt hij niet erg. Ze ziet er volgens George veel jonger uit en gedraagt zich niet naar haar werkelijke leeftijd. Als het allemaal waar is kan ze een mooie toekomst tegemoetzien. Helaas weet ze voor 99,9 procent dat het niet waar is, maar ja… die 0,1 procent roept twijfels op en geeft op de een of andere manier hoop.

Waarom is ze eigenlijk met hem blijven chatten? Ze kan er geen verklaring voor geven. Hij heeft gewoon aantrekkingskracht op haar en ziet er niet onaardig uit. Zijn gebruinde gezicht met stoppelbaard en pretoogjes zorgen voor kriebels in haar buik.

Ze is zelfs teleurgesteld als hij een dag niets van zich laat horen. Het gaat een beetje lijken op puberaal gedrag.

‘Hoelang is het nog naar het vliegveld?’

‘Als het meezit een uurtje.’

Als dat klopt redt ze het net. Ze is al ingecheckt en moet alleen haar koffers bij de drop-off inleveren. Helaas kunnen ze daar soms heel moeilijk doen.

Deze keer niet, er blijkt een vertraging van twee uur te zijn; een onverwachte meevaller.

Vertraging vindt ze niet erg. Van de bedrijvigheid op vliegvelden kan ze eindeloos genieten. Ook vindt ze het leuk om mensen te observeren. Ze zit dan te fantaseren waar ze naartoe op weg zijn, met welk doel en of er iemand op hen wacht.

Hoofdstuk 5

Op de luchthaven van Santiago zou Pam opgehaald worden. Helaas staat er niemand met een bordje met haar naam. Niet zo vreemd na die twee uur vertraging. In haar reisbescheiden staat dat, mocht ze niemand in de aankomsthal aantreffen, ze naar restaurant Fournil moet gaan. Als de chauffeur daar ook niet is dan moet ze het agentschap bellen. Helaas is daar geen chauffeur en bij het agentschap krijgt ze geen gehoor. Verloren kijkt ze om zich heen. Een vriendelijk ogende jongeman komt aangesneld.

‘Kan ik u helpen?’

‘Graag, u bent de chauffeur die me komt ophalen?’

‘Nee, maar ik ken ze allemaal wel. Hij heeft zeker vertraging, het is druk op de weg.’

‘Ik probeer hem al te bellen, maar krijg geen antwoord.’

‘Zal ik het voor u proberen?’

Pam geeft de jongeman het nummer en hij heeft zowaar direct contact. Terwijl hij een eindje van haar vandaan loopt spreekt hij met de persoon die haar taxi zou regelen.

‘De taxi is onderweg en is er over ongeveer tien minuten.’

‘Geen probleem, ik wacht wel.’

‘Ik heb afgesproken dat ik zorg dat u bij de uitgang staat, dan hoeft de chauffeur u niet te zoeken.’

‘Dat is geweldig aardig van u.’

Er komt een vriend bij die beter Engels spreekt en met z'n drieën lopen we naar de uitgang.

‘U heeft toch wel genoeg peso’s? De taxi moet hier contant afgerekend worden,’ vraagt de eerste. Pam trekt meteen maar tweehonderdduizend peso uit de muur.

‘Weet u zeker dat u genoeg hebt? De peso is niet veel waard, hoor.’

‘Ja hoor, voldoende peso’s voor de heen- en terugweg,’ zegt ze lachend.

Na een minuut of tien rinkelt de telefoon van de jongeman.

‘De chauffeur wacht bij een andere uitgang. Bij de hoofdingang staat zo’n lange rij auto’s.’

Dat had ze inderdaad al gezien. Gedrieën lopen ze naar de andere uitgang. Ze moet behoorlijk haar best doen om de twee mannen, die allebei een koffer van haar hebben overgenomen, bij te benen. Vooral de koffer waar al haar elektronica en waardevolle spullen in zitten verliest ze geen seconde uit het oog. Ze heeft de gewoonte om altijd, wanneer ze iets niet vertrouwt, een foto te maken. Die worden dan in de Cloud opgeslagen en in geval van nood kan Amber ze ophalen.

‘Willen jullie even stoppen? Ik wil een foto maken, jullie zijn zo vriendelijk om me te helpen.’ Geen probleem, ze gaan er eens pontificaal en breed lachend voor staan. Bij de uitgang staat inderdaad een auto met chauffeur.

‘Naar welk hotel moet u?’

‘Graag naar Hotel Marriott.’

‘Weet u ook in welke regio?’

‘Regio Metropolitana.’

‘Dat kost dan 35 dollar.’

‘Akkoord.’ Dat is niet weinig. In ieder geval kunnen ze daar later geen heisa over krijgen. Haar koffers gaan in de achterbak en ze neemt rechts achterin plaats.

De jongeman gaat voorin naast de chauffeur zitten en zegt: ‘De chauffeur weet de weg niet zo goed naar het hotel, dus ik rijd mee.’

‘Dat is niet nodig, ik ken de weg,’ bluft Pam. Een stemmetje zegt haar dat hier iets niet klopt. De jongeman blijft zitten en de chauffeur rijdt zo snel als hij kan weg.

‘U moet vooraf betalen en niet pas bij het hotel want daar kun je moeilijk stoppen,’ zegt de bijrijder.

Oké, ze moet toch betalen en of ze dat nu doet of later maakt niet zoveel uit.

‘Ik heb geen dollars, hoeveel is dat in peso’s?’

‘Dat is 150.000 peso.’

‘Mag ik een kwitantie? Voor mijn vakantieboek,’ voegt ze er lachend aan toe. Intussen heeft ze op haar calculator nagerekend dat dit 250 dollar is in plaats van de afgesproken 35 dollar. Dat gaat dus niet gebeuren. De taxi is toch al betaald, schiet haar ineens te binnen. Waarom is niet eerder een belletje gaan rinkelen? Ze is gewoon te moe en de ochtend was stressvol.

De auto rijdt inmiddels niet richting stad, maar naar een gebied aan de andere kant van het vliegveld. Ze krijgt het benauwd en haar maag begint zich samen te trekken.

‘Volgens mij rijden we de verkeerde kant op.’

‘Nee, dit is sneller.’ Van zijn vriendelijke toon is weinig over. Ze gelooft er niets van en het angstzweet breekt haar uit. Is ze nu toch in handen van verkeerde kerels gevallen?

‘NU betalen!’ zegt de bijrijder. Pam pakt haar telefoon en portemonnee en doet of ze geld aan het tellen is. Intussen belt ze haar vriendin Alexandra die uitstekend Spaans spreekt.

‘Alexandra, luister ik zit in een nep-taxi naar mijn hotel met twee mannen die geld willen. De prijs was 35 dollar. Ze vragen nu 150.000 peso en dat is ruim 250 dollar. Wil jij zeggen dat je van de politie bent en dat ze mij als de wiedeweerga naar mijn hotel moeten brengen? Volg me via de app zoek mijn vrienden. We zijn nu bij een soort industrieterrein.’ Daarna zet ze de telefoon op de luidspreker. Zoals altijd in precaire situaties is Pam de rust zelve, maar vanbinnen kookt ze.

Alexandra doet haar verhaal in rap Spaans en de mannen raken in paniek. Wat ze precies zegt verstaat Pam niet. Dan schakelt ze de microfoon uit en gaat verder in het Nederlands. ‘Ik heb een foto naar je toegestuurd. Maak je een screenshot van mijn positie? Nu gelijk, voor ze mijn telefoon afpakken. Volg me. Als we niet richting stad gaan, bel je de politie.’

‘Waar ben je nu weer in beland?’

‘Vertel ik later.’ Pam verbreekt de verbinding.

De mannen plegen inmiddels druk overleg en besluiten blijkbaar eieren voor hun geld te kiezen. De chauffeur keert om en rijdt met grote snelheid richting stad. Als ze bij een druk plein komen remt de chauffeur abrupt. De bijrijder stapt uit en verdwijnt razendsnel in de mensenmassa. Pam voelt zich nu wel een stuk veiliger. Als ze bij een verkeerslicht stilstaan probeert ze voorzichtig het portier te openen, maar dat zit op slot. Dan het raam en ja, dat gaat open. Ze kan het raam openen en om hulp roepen.

De chauffeur krijgt constant telefoontjes en berichten. Aangezien hij geen woord Engels spreekt en Pam bijna geen Spaans is er weinig conversatie mogelijk. Hij laat haar een tekstbericht lezen waarop staat dat ze 50 dollar moet betalen. Ze schudt haar hoofd. Het bonnetje met als bedrag 35 dollar of in peso’s 150.000 zit veilig in haar tas en een flinke vent die dat eruit krijgt. De chauffeur drukt zijn telefoon opnieuw in haar handen. De eis is nu: 140.000 peso en geen dollars. Pam zegt dat ze akkoord gaat, wat ze uiteraard niet van plan is. Als ze vlak bij het hotel zijn - ze volgt de route via de gps op haar telefoon - krijgt de chauffeur duidelijk opdracht ervoor te zorgen dat ze eerst betaalt voor hij haar bij het hotel afzet. Ze probeert Alexandra weer te bellen en als hij vraagt wat ze aan het doen is, zegt ze: ‘Ik bel de politie.’ Dan slaan zijn stoppen door en zwaait hij met zijn rechterarm fel naar achteren. Pam duikt weg en zijn arm raakt haar net niet. Ze opent het raampje en gilt zo hard ze kan. Voorbijgangers kijken vreemd op in deze drukke winkelstraat, maar komen helaas niet in actie. Ze steekt haar arm door het raam, pakt aan de buitenkant het portier en gooit de deur wagenwijd open. Ze blijft wel in de auto zitten maar op deze manier kan hij in deze drukke straat, waar de auto’s zij aan zij rijden, niet verder. De chauffeur begint te schelden, stopt, stapt uit en loopt naar de kofferbak. Pam springt ook uit de auto. Nu zijn er ineens mensen om hen heen komen staan. De chauffeur gooit haar koffers op straat, stapt in en probeert zo snel mogelijk weg te rijden. Het was slimmer geweest als hij eerst het achterportier had gesloten. Dat slaat nu keihard tegen een oude bestelbus. Zonde van de mooie nieuwe Mercedes, maar dat is zijn probleem. Dan realiseert ze zich dat ze een foto van het nummerbord had moeten maken. Goede les voor de volgende keer.

Hoofdstuk 6

Enkele omstanders ontfermen zich over haar en vragen waar ze naartoe moet. Hotel Marriott blijkt gelukkig vlakbij en twee oudere heren helpen haar koffers van de straat te rapen.

In het hotel vertelt ze wat haar is overkomen. De vriendelijke receptioniste lijkt er niet van te schrikken, maar vraagt of Pam de foto’s van de mannen doorstuurt. Ze maakt er direct afdrukken van en hangt ze achter de balie.

‘Mocht er één hier komen en naar u vragen, bellen we gelijk de politie.’

‘Verwacht u dat dan?’

‘Dat weten we niet. Het is uit voorzorg en bovendien heeft u nu niets betaald voor de taxirit. Het zou niet vreemd zijn als ze die 35 dollar komen claimen en eventueel verhaal komen halen voor de schade aan de auto.’

‘O, dat is natuurlijk zo. Ik heb niets betaald.’

‘U krijgt een kamer op de negende verdieping die extra beveiligd is. De piccolo brengt u en zal u laten zien hoe de beveiliging werkt.’

Pam is er helemaal stil van. Een extra beveiligde kamer. Gekker moet het niet worden.

‘O mevrouw, we hebben nog een boodschap voor u. Uw man heeft diverse keren gebeld en maakt zich grote zorgen. Hij kon u niet bereiken en heeft gevraagd of u zo spoedig mogelijk terug wilt bellen.’

Pam kijkt de receptioniste aan alsof ze water ziet branden en zegt dan: ‘Mijn man is vier jaar geleden overleden.’

De piccolo, in zijn mooie donkerblauwe kostuum met gouden banden, brengt haar naar haar kamer die een extra halletje heeft. Beide deuren hebben een kijkgaatje en een ketting. Naast de massieve binnendeur zit een grote rode knop met het opschrift AYUDA. Bij onraad moet ze die indrukken. Dan valt de buitenste deur in het slot en zit de belager in het halletje opgesloten.

Zo, dat zijn geen halve maatregelen.

Als de piccolo is vertrokken kijkt ze de kamer eens rond: alles mahoniehout en een queensize bed met wijnrode kussens met hetzelfde dessin als de gordijnen. Ze laat zich op het bed vallen en laat haar tranen de vrije loop. Ze is toch banger geweest dan ze zich had voorgedaan. Wat was er gebeurd als er geen contact met Alexandra mogelijk was?

Zo te zien was er, tijdens de vlucht vanmorgen, al een minder enthousiaste e-mail van Alexandra binnengekomen. Dat had ze ook wel verwacht. Alexandra is hierin veel behoudender. Ze vraagt waarom Pam George niet heeft geblokkeerd in plaats van met hem te chatten. Dit kan toch nooit goed gaan? Dat weet ze toch ook wel? Natuurlijk moet ze het pakketje niet aannemen, er kan van alles in zitten, drugs, om maar iets te noemen. Of wat te denken van witwassen. Als het geld er werkelijk in zit, zou dat de meest aannemelijke reden zijn. Alexandra kan niet begrijpen dat ze het zo ver heeft laten komen.

O ja, ze moet nog op die gemiste oproepen van George reageren. Vlug stuurt ze een berichtje dat ze, weliswaar met wat strubbelingen, veilig is gearriveerd. Direct gaat haar telefoon.

‘Hello honey, waarom ben je zo laat in je hotel, darling? Ik heb je heel vaak gebeld en toen ik geen contact kreeg het hotel gebeld. Alleen was je daar nog niet ingecheckt.’

‘Het hotel gebeld? Waarom?’

‘Omdat ik me natuurlijk ongerust maakte. Ik heb gevraagd of ze door wilden geven dat je mij zo snel mogelijk moest bellen. Begrijp je dat dan niet?’

Het kwartje valt bij Pam: haar man had gebeld. Dit gaat ernstige vormen aannemen. Hoe wist hij welk hotel ze had geboekt? O ja, natuurlijk, het pakje! Dat zou hij hiernaartoe opsturen. Ook dat nog. Dat is waarschijnlijk onderweg en wat moet ze daar nu mee? Het wordt haar even te veel. Ze wil eerst tot rust komen en nadenken hoe ze dit op moet lossen. Met de belofte dat ze later op de avond contact op zal nemen en nu echt eerst iets moet eten, verbreekt ze de verbinding.

Ze laat het plan om roomservice te bellen varen en gaat gewoon beneden in het restaurant eten. Ze is niet van plan haar dagen hier in Santiago te laten verpesten door een paar van die snotneuzen.

In het restaurant is het niet zo druk. Toch zoekt ze uit voorzorg een tafeltje helemaal achterin met uitzicht op de ingang. Ze bestudeert de eenvoudige menukaart en schrikt op als de receptioniste ineens naast haar staat. Ze krijgt een briefje met een telefoonnummer dat ze alleen in geval van nood mag bellen. Of ze daar blij mee moet zijn weet ze eigenlijk niet.

Het eten is niet wat ze ervan had verwacht. Het grote stuk vlees is droog en smaakt naar niets. Gelukkig is de wijn goed en daar spoelt ze het maar mee weg. Ze laat de dag de revue passeren en vraagt zich af of het verstandig is de komende dagen in dit hotel te blijven. Ze heeft hier nog drie vervolgreserveringen staan.

Terug op haar kamer neemt ze een douche, wikkelt zich in de super zachte, veel te grote badjas, schrijft haar blog voor de achterblijvers en plaatst die op Facebook. Ze is ineens doodmoe en voelt hoofdpijn opkomen. Ze schrijft George dat ze naar bed gaat en dat ze morgen uitgebreid zal vertellen wat er vandaag is gebeurd. Dan zet ze het geluid van haar telefoon uit en laat de badjas van zich afglijden. Ze heeft nog net genoeg tijd om haar rechterbeen het bed in te trekken voor ze in een diepe, onrustige slaap valt.

Hoofdstuk 7

Pam schrikt wakker, ziet dat het pas 3.00 uur is en heeft geen flauw idee waar ze is. Ze pakt haar telefoon om in haar agenda te kijken waar haar reisschema van dag tot dag in staat. O ja, Santiago en ineens herinnert ze zich weer wat er gisteren is gebeurd.

Ze leest eerst alle bezorgde berichtjes van George en doet dan in een uitgebreide mail verslag van haar escapades van de vorige dag. Zo, die kan hij straks lezen als hij wakker wordt. De mail is amper verzonden of haar telefoon gaat. Ze krijgt het idee dat hij die altijd in zijn hand heeft.

‘Hello honey, are you there?’

‘Hallo George. Ik heb je net een mail gestuurd. Je hoeft je echt geen zorgen te maken, alles is onder controle.’ Ze vertelt hem maar niet dat ze in een beveiligde kamer slaapt.

‘Je begrijpt me echt niet. Het is toch logisch dat ik me grote zorgen maak? Ik kon je niet bereiken, wist niet waar je was en had geen idee wat ik moest doen. Jij bent zoveel voor me gaan betekenen, daar heb je geen idee van. Het komt ook omdat op mijn werk niet alles vlotjes verloopt. Nu we al een paar dagen in dok liggen verveelt de bemanning zich. Ze ruziën en het beetje dat ze nog moeten uitvoeren doen ze half. Ik ben operationeel wel eindverantwoordelijk. Daar kan ik de zorgen om jou niet bij hebben. Dat vreet aan me. Begrijp je dat dan niet?’

‘Laten we gewoon afspreken dat je je geen zorgen maakt om mij. Ik ben niet altijd bereikbaar en soms zet ik mijn telefoon bewust een poosje uit.’

‘Waarom? Ik wil je altijd kunnen bereiken.'

Ze is niet van plan om aan zijn wens gehoor te geven. Vlug verandert ze van onderwerp.

‘Waarom slaap je niet? Het is midden in de nacht.’

‘Ik kan niet slapen. Je bent het lichtpunt in mijn leven. Ik zou zo graag bij je zijn en je tegen me aan willen drukken. Met mijn vingers langs de rimpeltjes op je wangen strijken en diep in die mooie ogen van je kijken. Samen wegdromen bij de ondergaande zon. Jij en ik, hand in hand langs het strand. Ik ben zo blij dat jij ook van de zee houdt.’

‘Dat lijkt me heerlijk. Voorlopig zijn we nog wel ver uit elkaar. Alhoewel, in mijlen valt het wel mee. Ik denk zo’n 250. Helaas moet jij eerst nog naar Sydney. Weet je al wanneer jullie weer verder kunnen varen?’

’Nee honey, het hangt helemaal af van de motoren. De onderdelen moeten uit Engeland komen. Ik hoop snel, dan ben ik binnenkort bij je. Het zou mooi zijn als we samen naar de Galapagos kunnen. Dat is altijd al mijn wens geweest. Samen met jou zou het helemaal geweldig maken.’

‘Dat klinkt niet gek. Ik hoop dat het gaat lukken. Waar ben je? In je hut?’

’Nee, ik zit buiten op het dek - mijn favoriete plek - en kijk naar de sterren. Ik wacht op een vallende ster zodat ik een wens kan doen.’

‘Wat wens je dan?’

‘Dat is niet zo moeilijk, honey. Zo snel mogelijk naar jou toe komen en als het dan tussen ons klikt niet alleen plannen maken, maar die ook uitvoeren. Een plek bepalen waar we een huis laten bouwen en intens genieten. Vooral veel van elkaar houden en - niet te vergeten - hartstochtelijk de liefde bedrijven.’

Pam krijgt het er helemaal warm van en haar hart slaat een paar roffels over.

‘Het klinkt allemaal fantastisch. Ik moet denken aan een waarschuwing die ik weleens lees: als het TE mooi lijkt om waar te zijn, dan is het dat vaak ook.’

‘Honey, geloof me; we gaan het allemaal waarmaken.’

‘Weet je zeker dat je van me houdt? We hebben elkaar nog nooit ontmoet, alleen geschreven en via de telefoon gesproken.’

‘Ik ben heel zeker van mijn gevoelens voor jou. Je bent de vrouw waar ik mijn hele leven op heb gewacht. En jij? Houd jij van mij? Denk je dat je het aandurft met me?’ Ze moet even goed nadenken voor ze hem antwoordt.

‘Als je werkelijk de man bent die je zegt dat je bent, dan denk ik het wel. Ik heb natuurlijk mijn reserves of het allemaal waar is.’

‘Honey, stop met twijfelen. Ik ga je gelukkig maken. Ik beloof het je.’

Een gelukzalig gevoel maakt zich van haar meester. Als dit toch eens waar zou zijn! Haar verstand zegt dat het allemaal een spel is. Het is net de loterij: een lot kopen en hopen dat je de hoofdprijs wint, terwijl je van tevoren weet dat het hoogstens een 'eigengeldje' is.

‘Ok lieve George, met deze gedachte ga ik proberen nog een paar uurtjes te slapen en dat moet jij ook doen. Ik ga dromen van ons en onze toekomst. Slaap lekker lief en kus.’

‘Kijk nog even naar de maan, honey. Dan doe ik dat ook en vragen we aan de maan of zij onze gebeden wil verhoren. Goodnight, my love.’

Pam zit even naar de telefoon in haar handen te kijken. Wat zou het heerlijk zijn weer iemand om zich heen te hebben en elkaar lief te hebben. Haar maatje mist ze zo en eerlijk is eerlijk; ook de warmte, de genegenheid en - niet te vergeten - de seks. Ze schuift de gordijnen open, kijkt naar de maan en doet een wens. Ze schrikt op als ze een berichtje binnen hoort komen.

George stuurt haar een liedje: I wanna grow old with you van Westlife met de tekst: ‘I never thought I had the capacity to love anybody as much as I love you right now.’

Hoofdstuk 8

De dagen in Santiago verlopen relatief rustig. Het hotel ligt in een druk gedeelte van de stad met veel kantoren en enorme winkelcentra. De namen van multinationals prijken op de prestigieuze gebouwen. Vanwege de sterke economische positie in de regio is dit een populaire vestigingsplaats. Ongeveer veertig procent van de totale bevolking van Chili woont in of om Santiago. Mensen van alle werelddelen haasten zich hier van de ene plek naar de andere. Met een beetje fantasie kun je je zomaar in New York wanen.

Pam had veel willen doen, maar durft na het voorval bij haar aankomst niet zo goed de stad in. Ze maakt zoveel mogelijk gebruik van taxi’s. Die laat ze door het hotel reserveren om niet weer in een nep-taxi terecht te komen.

Ze realiseert zich dat ze bang was voor haar lijf en leden; niet voor haar spullen. Wanneer ze er met haar koffers vandoor waren gegaan had ze die altijd kunnen volgen, want in iedere koffer en handtas zit een track and trace munt. Dat is best een leuk speeltje. Als je op een vliegveld op je koffer staat te wachten en je activeert die app, dan zie je je bagage steeds dichterbij komen. Ze houdt wel van zulke gadgets.

Gisteren heeft Pam zich lekker van top tot teen laten verwennen in een beautysalon. Haartjes weer in de plooi, nagels van handen en voeten in dezelfde kleur gelakt en een stevige massage om de vermoeidheid uit haar lijf te krijgen. Na afloop had ze een winkelcentrum opgezocht, maar dat was geen succes. Langdurig stond ze voor etalages om in de ruit te kijken of ze iets verdachts zag en eenzelfde persoon haar misschien volgde, zeker nadat de hotelportier haar had verteld dat een van de nep-chauffeurs op de foto’s, langdurig stond te posten.

Ze heeft zichzelf nog een foefje aangeleerd. In de hal van het hotel is het heel druk en je kunt onmogelijk alles in de gaten houden. Als ze de lift neemt kan iedereen volgen waar die stopt. Daarom drukt ze sowieso niet op de etage waar ze moet zijn, maar minimaal één lager. Eventueel stopt ze nog een extra keer halverwege, gaat daarna weer een paar verdiepingen verder en op de voorlaatste stapt ze uit om de laatste etage de trap te nemen. Het zal wel weer overgaan, maar deze dagen in Santiago kijkt ze toch extra uit.

Pam wil in ieder geval naar havenstad Valparaíso, zeventig kilometer verderop. Daar heeft ze veel over gelezen. Vooraf wil ze naar Viña del Mar; de Rivièra van Chili. Ze besluit er een privétour van te maken en daar heeft ze geen spijt van. De chauffeur neemt de veel mooiere Tuinenroute met schitterende vergezichten, weelderige tuinen en natuurlijk een wijnproeverij.

In Viña del Mar kan ze het niet laten om de Pacific in te lopen. Ze moet toch kunnen zeggen dat ze het water van die oceaan gevoeld heeft. De buitentemperatuur is heerlijk, maar in de zee is het toch frisser dan ze had verwacht.

Ze besluit alleen te lunchen en bespreekt met de chauffeur waar ze elkaar later zullen ontmoeten. Dat geeft haar de gelegenheid met George te bellen.

Hij reageert niet op haar telefoontje, maar stuurt wel een sms dat hij haar over een kwartier zal bellen. Mooi, dan kan ze ondertussen een rustig plekje opzoeken.

‘Hello honey, how are you? Wat heb je gedaan vanmorgen?’

‘Prima lieverd, vanmorgen heb ik Viña del Mar bezocht, onder andere de bekende bloemenklok, maar zoiets hebben we ook wel in Nederland. Sterker nog, ik vind die in Den Haag veel mooier. Na dit telefoontje ga ik hier in een van de strandtentjes lunchen. Ik zit nu op een bankje aan de boulevard, je ruikt de zee en ik krijg trek in een lekker visje.’

‘Ik loop de hele morgen aan je te denken, honey. Het is een beetje ziekelijk aan het worden voor een man van mijn leeftijd. Je zit ‘under my skin’ en belet me bijna om me te concentreren op mijn werk.’

‘Ah, gelukkig. Ik dacht dat ik een beetje gek aan het worden was. Bij alles wat ik doe denk ik: wat zou George hiervan vinden? Dat is ook niet normaal, hoor. We zijn dus twee oude gekken bij elkaar,’ grapt ze.

‘Ik weet het niet. Misschien moeten we later al die plaatsen nog maar een keer samen bezoeken. Ik heb veel voor mijn werk gereisd, maar dat was geen vakantie. Soms ging ik ergens iets cultureels doen, maar ik voelde me ook prima als ik met een goed boek in een comfortabele stoel zat met een glas whisky. Ik ben door de bank genomen snel tevreden en over het algemeen een gelukkig mens.’

‘O fijn, je kunt je in ieder geval zelf vermaken. Het woord vervelen komt in mijn woordenboek sowieso niet voor. Het komt goed uit dat je van whisky houdt, want ik heb een groot aantal bijzondere uitgiftes. Mijn man was een liefhebber. Rook jij, George?’

‘Nee, ik rook niet en jij?’

‘Ik ook niet, maar ik heb zo’n ideaalbeeld van een man die whisky drinkt, een sigaar rookt en dat we dan samen naar een brandend haardvuur staren. We voeren een goed gesprek en o ja, niet te vergeten; een grote hond aan mijn voeten.’

‘Haha, je bent een romanticus, honey. Ik merk dat ik nog niet goed weet wat ik na mijn pensionering eind van het jaar zal gaan doen. Misschien in Londen blijven wonen, alhoewel ik met die stad niet veel heb, of terug naar mijn roots in Zweden. Behalve de vakanties bij mijn grootouders heb ik er niet zoveel herinneringen aan. De mooie natuur en de rust spreken me wel erg aan. Misschien moeten we samen een heel andere keuze maken en zomaar ergens op de wereld opnieuw beginnen.’

‘Zweden is inderdaad een schitterend land. Ik ben er diverse keren voor mijn werk geweest.’

‘Voor je werk? Wat moest je daar dan doen?’

‘Vergaderen. Ik was lid van een internationale organisatie die zich bezighield met verkeersvoorschriften. Daardoor heb ik veel gereisd. Meestal ging ik wat eerder of ik bleef na de bijeenkomst wat langer op eigen kosten.’

‘Klinkt niet verkeerd. Waar zou jij willen wonen? Wil je dat we een bestaand huis kopen of er eentje laten bouwen? Dat zijn allemaal vragen die over elkaar heen buitelen als ik aan onze toekomst denk.’

‘Ik weet nog niet waar ik zou willen wonen. Als het mogelijk is op het platteland en dan het liefst een wat kleiner appartement en een grote stad in de buurt.’

‘Oh, je wilt de rust van een hutje op de hei én af en toe de luxe van de stad.’

‘Klopt helemaal. Voor het huis heb ik wel ideeën. In ieder geval groot, hoge plafonds en ramen tot aan de grond. Ik hou niet van bekrompenheid. Het uitzicht moet fantastisch zijn en een lekker klimaat.’

‘Behalve het klimaat is dat allemaal mogelijk in Zweden.’

‘Zeker, alleen zijn er wel veel muggen en ja, het klimaat is ook niet helemaal wat ik voor ogen heb. Ik moet, als ik uit bed kom, direct naar buiten kunnen lopen en een duik in het zwembad nemen. En het liefst de dag net zo afsluiten. Dat is vrijheid voor mij.’

‘Klinkt bescheiden, mevrouw Liam.’

‘En een tuin met veel roze en paarsachtige bloemen. Een tuin is een must voor mij. Nou ja, wat is een must? Als je liever naar een onbewoond eiland wil, ga ik ook mee, hoor. Bouwen we van wrakhout een hut. Ook geweldig, maar ik wil wel af en toe naar de vaste wal voor wat luxe, een concert of een uitgebreid diner. Me feestelijk aankleden en me lekker uitdossen. Oftewel, genieten!’

‘Welja, mevrouw doet maar duur.’

‘Je hebt zelf gezegd dat geld geen rol speelt en dat je me in de watten wilt leggen. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd, hoor. Mijn geheugen is goed.’

‘Okay honey, ik moet aan het werk. Ik spreek je later weer.’

Pam stopt haar mobiel in haar tas en gaat bij het eerste restaurant naar binnen.

Ze heeft trek en bestelt een ‘menu del dia’ met vis. Wat er allemaal in zit weet ze niet, maar het smaakt verrukkelijk. Terwijl ze naar de zee staart, schiet “mevrouw Liam” door haar hoofd. Zei George dat nou net? Ach, wie weet.

Ze moet zich haasten om op tijd bij de baai te zijn, waar ze met de chauffeur heeft afgesproken. Ze rijden naar boven naar Valparaíso, een van de mooiste en kleurrijkste steden van Chili. Hier is oud-president Salvador Allende geboren die in 1973 werd afgezet door dictator Augusto Pinochet; met dezelfde geboorteplaats. Pam houdt van zulke grond met historie.

De chauffeur wijst haar hoe ze het beste kan lopen via de wijk met alle kleurrijke oude gebouwen, die op de Unesco World Heritage lijst staan. Ze spreken af dat Pam hem zal bellen als zij beneden is.

Ze loopt via de smalle straatjes en steegjes naar beneden en neemt de muurschilderijen in zich op. Alhoewel er veel zijn aangebracht om de mankementen in de muren te verdoezelen, doet het niets af aan de schoonheid.

Eenmaal beneden ziet Pam dat ze qua tijd nog best een boottochtje kan maken om vanaf zee de stad te zien die op 42 heuvels is gebouwd. Wat is Valparaíso mooi, zeker als je van een afstand kijkt. Het licht van de late middagzon rijgt al die kleurrijke gebouwen aaneen tot een schitterend palet. Op de bakens bij de haven liggen zeehonden vredig te zonnen en doen waar ze goed in zijn: niets. Het tafereel vormt een vreemd contrast met de vele oorlogsschepen in deze haven.

Haar gedachten dwalen af naar George, die nu ook op een schip zit. Als hij inderdaad op het eiland Crusoë is, zijn ze wel heel dicht bij elkaar. Wat zou ze graag bij hem zijn.

Hoofdstuk 9

Pam zit net bij het zwembad te ontbijten met haar zondagse glaasje champagne - tradities moet je ook op reis in ere houden - als de ober komt vragen of ze kamer 908 heeft.

‘Ja, dat klopt, kijk,’ ze legt haar sleutel op tafel.

‘Ik ben bang dat er iets niet klopt, u bent al uitgecheckt en ik kan het drankje niet meer op uw kamer boeken.’

‘Dat moet een vergissing zijn, ik ga pas de 25ste weg.’

‘Het is vandaag de 25ste, mevrouw.’

Ze kijkt de ober aan alsof hij van een andere planeet komt.

‘Dan heb ik een probleem. Ik had een vroege vlucht.’ Rustig blijven en vooral geen paniek, Pam. De wereld vergaat niet als je een vliegtuig mist. Eerst maar je ontbijt naar binnen werken en niet vergeten de champagne op te drinken. Als je veel onderweg bent raak je het besef van tijd kwijt.

Op haar kamer, waar ze gewoon in kan en al haar spullen nog staan, probeert ze eerst een nieuwe vlucht te boeken voor later op de dag. Dat valt tegen: vandaag zijn er alleen nog vluchten met overstap beschikbaar en bovendien komt ze dan morgen pas aan. In dat geval kan ze net zo goed een nacht langer blijven en morgen een rechtstreekse vlucht nemen.

Op naar de receptie, waar ze inmiddels een bekend gezicht is. Ze moeten haar teleurstellen, want het hotel zit helemaal vol.

Ze besluit naar het vliegveld te gaan om daar misschien iets te regelen.

Het systeem wordt heftig gecheckt en wonder boven wonder lijkt het te lukken.

‘Ik kan u als reserve voor de vlucht van 14.33 uur zetten. Als dat niet lukt, komt u weer bij mij terug en boek ik de eerste vlucht morgenochtend voor u.’

‘Wat zijn de kosten?’

‘Niets, en mocht het vandaag niet lukken dan krijgt u een voucher voor een hotel.’

Pam bedankt de medewerkster hartelijk, ze kan het zich bijna niet voorstellen. Wat een service!

Ruimschoots op tijd zit Pam bij de gate; hopelijk kan ze mee. Eindelijk hoort ze iets wat op haar naam lijkt: Pieternella en nog wat. Ze kan mee! En wat een verrassing… ze zit zelfs businessclass! Dit geintje moet ze vaker uithalen.

Ze is de laatste passagier en de enige vrije plaats is naast een man met een gebruind, tanig gezicht en verzorgd haar tot op zijn schouders. Hij staat op en helpt haar met de handbagage. Zijn figuur mag er ook zijn. Iemand die goed voor zichzelf zorgt, dat is aan alles te zien.

Pam raakt meteen in gesprek met deze medereiziger, die zich voorstelt als Paco Castellano. Hij vertelt dat hij een im- en exportbedrijf heeft waarvoor hij veel reist. Al snel blijkt dat hij binnenkort samen met zijn partner naar Amsterdam gaat.

‘Daar heb ik jaren gewoond,’ zegt Pam en ze begint ongevraagd informatie over hem uit te storten wat hij beslist wel en beslist niet moet doen als hij in Nederland is. Bijna alles wat ze opnoemt staat echter al op zijn lijstje. Hij heeft zich duidelijk goed voorbereid.

‘Ik woon in Coyhaique, een plaats die nog geen honderd jaar oud is. Ik denk dat het een groot contrast zal zijn met Amsterdam,’ zegt Paco.

‘Wat een toeval! Volgende week, 5 maart, ben ik in Coyhaique en ik logeer dan in Lodge Cerro Negro, iets buiten het dorp.’

‘Toe maar, dat is een heel mooi verblijf. Mag ik je dan uitnodigen voor de lunch en wat van het dorp laten zien?’

‘Dat lijkt me geweldig!’

‘Eens kijken. Wij halen je rond 11.00 uur op, toeren eerst rond en gaan dan wat eten in een Chileens specialiteitenrestaurant. Ik neem aan dat je het niet erg vindt als ik mijn partner meebreng?’

‘Nee, natuurlijk niet.’

De vlucht verloopt vlot en ze nemen in het vliegtuig afscheid, want Paco heeft alleen handbagage en dat kan Pam helaas niet zeggen.

Hoofdstuk 10

In de hal van het vliegveld wordt Pam opgewacht door een medewerker van het autoverhuurbedrijf. Ze rijden naar een industrieterrein vlak bij de luchthaven, waar een heleboel auto’s staan te wachten op hun tijdelijke bestuurders. De Toyota Hilux, waar ze in de e-mails om heeft gevraagd, ziet ze er niet bij staan.

Ze stapt het kantoor binnen en krijgt meteen kippenvel. Belachelijk om de airco op zo’n lage temperatuur te zetten, daar worden mensen ziek van. Buiten ruim dertig graden en hier lijkt het gewoon te vriezen.

‘Hi,’ groet een morsige man, terwijl hij achter zijn balie iets afhandelt. Ze gaat op het bankje tegenover hem zitten. Eigenlijk heeft hij best leuke trekken: een baardje van een paar dagen dat hem niet misstaat, een bos gitzwarte krullen die er verzorgd uitzien en een paar ogen; wauw! Om bij weg te zwijmelen. Helaas is er een zwaar contrast met zijn smoezelige kleding en vieze handen met afgekloven nagels. Ze gruwelt ervan. Jammer van zo’n knul. Het is haar overigens opgevallen dat de meeste mannen hier mooie ogen hebben.

‘Hello ma’am, how are you? Can I help you?’

‘Jazeker. Ik heb een auto geboekt voor de komende dagen.’

‘Okay! Okay, mag ik uw paspoort, rijbewijs en creditcard?’

Hij tuurt eindeloos op zijn scherm en vraagt dan aan een oudere collega om assistentie.

‘Ma’am, er is een probleem, u kunt helaas geen auto huren.’

‘Hoezo, u kunt helaas geen auto huren?’

‘Nou, vanwege uw leeftijd.’

‘Dus u beweert dat we al die tijd hebben gecorrespondeerd over iets wat ik niet kan huren? U wist toch vanaf dag één wat mijn leeftijd was?’ ze kijkt hem nijdig aan.

‘Klopt,’ is zijn laconieke reactie, ‘sorry, ik kan u niet verder helpen.’

‘Wilt u uw baas dan roepen?’

De oudere man, die eerder op het scherm meekeek, wordt weer ten tonele gevoerd. Of hij echt de baas is betwijfelt ze.

‘Het probleem zit hem in het grotere risico. Statistisch gezien hebben oudere bestuurders veel meer kans schade aan auto’s toe te brengen en vrouwen maken dat risico nog groter.’

Intussen is het humeur van Pam er niet op vooruitgegaan en dat wordt door die opmerking over vrouwen opgezweept naar het kookpunt. Je moet bij haar niet aankomen met opmerkingen over vrouwen die geen auto kunnen rijden. Ze heeft meer dan 25 jaar in de verkeersveiligheid gewerkt. Bij de militairen werd ze jaarlijks bijgeschoold voor groot materieel, zoals vrachtwagen en bus en voor de motor bij het Politie Verkeersinstituut. Ze deed daar beslist niet onder voor haar mannelijke collega’s. Integendeel. In ieder geval is ze vastbesloten hier niet weg te gaan zonder de besproken Toyota.

‘We kunnen misschien de verzekering aanpassen...,’ zegt de oudste van de twee.

Omdat ze eerder al had gelezen dat bestuurders boven de 65 jaar veel meer premie betalen dan jonkies, maakt ze daar geen bezwaar tegen. De jongeman vult nu de benodigde papieren in en duwt ze onder haar neus. Ze ziet gelijk dat ze haar een Škoda mee willen geven.

‘No way!’ is haar reactie.

Ze weet dat een goede auto essentieel is om je comfortabel en veilig te voelen. Haar tocht loopt vanaf hier door Patagonië en dat gebied staat bekend om zijn slechte wegen, die bij veel regen zelfs als onbegaanbaar worden bestempeld.

‘Ik wil een fourwheeldrive en eentje die hoog op zijn wielen staat,’ zegt ze tegen de jongeman achter de balie. Als Amber het hoorde zou ze zeggen: “Mijn moeder zet even haar directeursstem op.”

Gelukkig helpt het.

‘Dan hebben we alleen een Toyota en dat is echt geen auto voor een vrouw.’

‘Oh nee? Waarom dan niet?’

‘Stuurt veel te zwaar en de auto is te groot.’

‘Geen enkel probleem.’

Ze pakt haar internationale rijbewijs waarop staat dat ze werkelijk alle mogelijke rijbewijzen in haar bezit heeft en toont dat vol trots aan de baliemedewerker.

Even valt er een stilte en dan komt het volgende bezwaar.

‘Het lijkt ons geen goed idee, mevrouw. Het is moeilijk parkeren met zo’n auto.’

‘Nou, volgens mij ga ik naar de middle of nowhere en daar verwacht ik echt geen parkeerproblemen.’ Nadat de jongeman wat nieuwe bezwaren heeft opgeworpen, die Pam met nog groter gemak weerlegt, daagt ze hem uit door te zeggen: ‘Als ik nu eens bewijs dat ik met die auto kan rijden?’

De jongeman staart haar met open mond aan. Waarop Pam zegt: ‘Zet de auto voor de deur en we gaan hem om de beurt parkeren. Als ik hem veel slechter neerzet dan u, dan neem ik de Škoda.’

De jongeman grinnikt en zijn slechte gebit wordt zichtbaar.

Intussen hebben de andere medewerkers in de gaten wat er aan de hand is en leidt dat tot hilariteit. Van alle kanten moedigen zijn collega’s hem nu aan, waarbij het overigens de vraag is of hij hun hele gesprek goed vertaalt. Hij is de enige die een beetje Engels spreekt en geniet zichtbaar dat het allemaal om hem draait. Lachend neemt hij de uitnodiging aan.

Een robuuste, rode Toyota Tundra V8, hoog op zijn terreinbanden en met een bullbar, wordt de garage uitgereden. Daarna zetten de mannen twee auto’s zodanig achter elkaar neer dat de Toyota er net tussen kan worden geparkeerd. De baliemedewerker is als eerste aan de beurt. Het begint al niet lekker, want als hij in de achteruit schakelt vliegen de tandwielen je bijna om de oren. Vervolgens rijdt hij de auto met een veel te grote snelheid achteruit en moet hij een paar keer steken voordat hij redelijk geparkeerd staat. In haar werkzame leven als examinator zou ze het eindresultaat met een klein zesje beloond hebben.

Nu is Pam aan de beurt. Ze neemt alle tijd, ze weet wat ervan afhangt. Met deze auto wil ze naar het zuiden van Chili. Ze stelt de spiegels, wat de jongeman niet heeft gedaan, verzet de stoel want haar benen zijn waarschijnlijk iets korter, trapt de koppeling en het rempedaal in en start de motor.

Tot dusver gaat alles goed.

Ze rijdt heel langzaam de auto zo dicht mogelijk naast de voorste auto en dan draait ze in één vlotte beweging naar achteren. Zonder dat ze hoeft te steken, staat de auto perfect tussen de twee andere auto’s in.

De toeschouwers staan er een beetje stil bij, steken hun duim op en verdwijnen weer in de garage. Dat was een onverwachte tegenvaller. De oudere man komt naar haar toe en geeft haar een high five en een grote grijns.

Daarna zijn ze erg behulpzaam. Wanneer Pam op de kaart laat zien wat haar einddoel is, vragen ze of ze dat zeker weet. Het is een onherbergzaam gebied en als het flink geregend heeft moet ze een omweg van minstens vijf uur maken.

‘Je hebt nu natuurlijk wel een prima auto.’ De baliemedewerker grinnikt en geeft haar een kaart waarop de eventuele blokkades te zien zijn en belangrijker: hoe ze daar dan uit moet komen. De kaart mag ze lenen, als ze hem maar terugbrengt.

De hele toestand heeft zo’n anderhalf uur in beslag genomen. Jammer van de tijd, maar ze gaat zingend op weg naar haar volgende avontuur.

Hoofdstuk 11

Vlak bij het verhuurbedrijf ziet Pam een McDonalds. Mooi, even een snelle koffie en met George chatten. Of de lodge aan het bergmeer wifi heeft weet ze niet. Het zou wel een veiliger gevoel geven als ze weet dat ze bereikbaar is. Ze stuurt een berichtje en na een paar minuten reageert George. Hij is druk, maar maakt wel even tijd voor haar.

‘Ik mis je zo ontzettend, honey. Kunnen we niet afspreken dat we ieder uur even contact hebben?’

‘Dat lijkt me een beetje te veel van het goede, lieverd. Bovendien kan het niet altijd.' Pam vertelt in het kort welke problemen ze had bij het verhuurbedrijf en hij moet er erg om lachen.

‘Kun je echt zo goed autorijden?’

‘Ja. Ik heb rally gereden en ben ooit in een grijs verleden karting kampioen van Nederland geweest. Helaas rijd ik vaak te hard en dat levert wel problemen op, want in Frankrijk krijg je niet alleen een bekeuring, je hebt ook een puntensysteem. Bij iedere overtreding krijg je strafpunten en bij twaalf strafpunten ben je je rijbewijs een poosje kwijt.’