De Verleiding

Veronique Serie

Grace L. Marbot

Copyright © Grace L. Marbot

All rights reserved.

Auteur: Grace L. Marbot

Coverdesign: Hans van der Mey

Druk: Pumbo.nl

ISBN: 9789463454629

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

1

De trein stopte, de treindeuren werden geopend en een groot aantal reizigers stapte uit. Het was een uitzonderlijk warme zomerdag. De meeste reizigers begaven zich snel richting schaduw.

Clémence Dickens stond op het perron te wachten en zocht tussen de vele in- en uitstappende reizigers naar een voor haar bekend gezicht. Kort daarna zag ze de man naar wie zij had gezocht naar haar toe komen lopen. Groot, sterk, gespierd, soepel en met een veerkrachtige tred, precies zoals zij hem kende. Gekleed in een donkergrijze pantalon met daarboven in dezelfde kleur een strak stretch T-shirt met korte mouwen, voorzien van een wit boordrandje. Uiteraard het bijpassende colbert over de arm.

Clémence gaf hem een stralende glimlach en knikte goedkeurend naar de man die op haar afliep. Pastoor Bernhard Austermann lachte terug en versnelde zijn pas. Bij haar aangekomen begroette hij haar hartelijk. Samen liepen ze druk pratend richting de uitgang van het station. Clémence zag in het T-shirt middenvoor een kruis in de stof geweven. Typisch Bernhard, dacht ze, hij had altijd al een zeer uitgesproken en bijzondere stijl gehad. Clémence maakte hem een compliment over zijn goed getrainde lichaam en outfit. Hij lachte, omarmde haar en kuste haar hoofd. ‘Dank je Clémence, wat heb ik dat gemist. Ik vind het heerlijk je stem weer te horen en de blik in je ogen te zien, die deze details naar waarde weten te schatten.’

De laatste keer dat zij Bernhard had gezien was tweeënhalf jaar geleden. Het afscheid was niet alleen haar in die tijd zwaar gevallen. Clémence was sinds haar vijfentwintigste hoofd van de huishouding, maar vooral ook als persoonlijk assistent van pastoor Bernhard Austermann aangesteld en dat was ze nog steeds. De afgelopen tweeënhalf jaar had pastoor Bernhard in Rome doorgebracht. Clémence was blij dat ze het werk weer samen met hem kon gaan voortzetten. Ze wist dat het voor Bernhard een grote bevrijding was weer terug te zijn en in een parochie te kunnen werken.

Bij de auto aangekomen vroeg Bernhard haar hoe de pastorie eruitzag. Clémence lachte en keek hem veelbetekenend aan. ‘Het is perfect,’ en ze gaf hem een knipoog.

Bernhard keek haar doordringend aan en zei: ‘Echt?’

‘De voorzienigheid was met u, meneer pastoor,’ zei Clémence en keek hem vanonder haar zonnebril aan.

Bernhard lachte, haalde zijn handen door zijn haar, zuchtte en zei: ‘Ik verheug mij erop. Dank je Clémence, ik wist dat ik op je kon rekenen.’

Terwijl ze door de stad reden, wees Clémence hem op gebouwen en hun bijzonderheden. Pastoor Bernhard keek haar aan en vroeg hoelang zij zich werkelijk had voorbereid op de opdracht voor de nieuwe parochie.

Ze keek hem vlug aan, trok haar zonnebril iets omlaag en antwoordde: ‘Vooral grondig, meneer pastoor, vooral grondig. Alles wat u direct moet weten, heb ik voor u beschreven en ligt klaar op uw bureau in uw werkkamer. En zoals altijd kunt u de details later met mij invullen, aanvullen en aangeven.’ Deze keer lachte ze niet, ze keek hem serieus aan.

Pastoor Bernhard schudde even zijn hoofd en zei: ‘Je bent klasse, Clémence, in één woord klasse. Ik zou dit alles nooit zonder jou kunnen doen, dank je.’

Bernhard Austermann had 25 jaar geleden uit de vele kandidaten voor de functie van huishoudster en persoonlijk assistent voor Clémence gekozen. Hij had daarbij naast het bestuderen van de algemene informatie over de verschillende kandidaten goed geluisterd naar zijn instinct. Deze vrouw had alles gehad wat hij zocht, in enkele seconden wist hij dat zij de juiste kandidate was. Hoe hij zijn intuïtie moest gebruiken, had zijn moeder hem al jong geleerd. Voor Bernhard Austermann was het bijbrengen van specifieke taken en bijzonderheden rondom zijn werk aan Clémence geen enkel probleem geweest. Daarnaast had Clémence een bijzonder interessante achtergrond. Haar stijl, kennis en vaardigheden maakten de perfecte match.

Na enkele weken bleek dat beide personen elkaar volkomen konden vertrouwen. Haar snelle, scherpe geest, het überhaupt zo vergaand kunnen meedenken, dat was veel en veel meer dan dat wat je van een mens zou kunnen verwachten. Tot zijn grote vreugde had Clémence zeer snel door wat belangrijk was en hoe ze haar rol moest invullen. Dat bleek zojuist weer; haar toon, haar houding, geweldig! Helder, vriendelijk, zakelijk, duidelijk en altijd precies op de grens. Bernhard Austermann gaf haar een goedkeurende blik, richtte zijn ogen kort naar boven, glimlachte en dankte voor wat hij gekregen had.

Terwijl Clémence wachtte om de kleine oprijlaan naar de pastorie op te rijden, keek Bernhard om zich heen en besefte dat dit voorlopig zijn nieuwe thuis zou zijn.

De grote pastorie lag links van de kerk en was direct met het kerkgebouw verbonden. Het had een prachtige tuin, die grensde aan het kerkplein. De oprijlaan kon van twee zijden worden ingereden en direct tegenover de entree lagen op zeven meter afstand parkeerplaatsen voor bezoekers.

Clémence bracht de auto voor de deur tot stilstand en zei met een brede lach: ‘Welkom thuis, meneer pastoor.’

Bernhard keek om zich heen en wat hij zag beviel hem prima. Ze stapten beiden uit. Bernhard keek over het kerkplein naar de kerk en was onder de indruk van de Oud-Romaanse en deels vroeg gotische bouwstijl van het gebouw. In 1700 waren de kerk, haar voorportaal, de vrije trappen en het achtersteven op indrukwekkende wijze aangepast. De barokke bouwstijl en kunst maakten deze kerk tot een van de meest bezochte toeristische attracties van de stad. De foto’s die hij eerder had bekeken, hadden niets te weinig getoond, het gebouw was schitterend.

‘Pastoor Austermann, pastoor Austermann.’

Bernhard keek om en zag hoe twee heren al groetend op hem afliepen. Hij lachte en liep naar de heren toe.

‘Pastoor Austermann,’ sprak een van hen, ‘hartelijk welkom in onze parochie.’

Clémence was snel richting Bernhard gelopen en introduceerde de heren aan de pastoor en visa versa. Reetz, de koster, was een kleine dikke man.

Koster Reetz had samen met zijn vrouw een tijdschriften- en tabakswinkel aan de overkant van het kerkplein en was verantwoordelijk voor het beheer van het kerkgebouw en de bijgebouwen.

De andere man, uitzonderlijk lang en mager, werd aan hem voorgesteld als kapelaan Donders.

Clémence zei dat zij de lunch voor de pastoor ging maken, groette de heren en liep richting de voordeur.

Bernhard Austermann stond met veel zelfvertrouwen voor de twee heren, die hem met ontzag en verbazing aankeken. Vijftien maanden hadden ze gewacht op de nieuwe priester in hun parochie en daar stond hij dan. Een man van midden in de vijftig, met een sterk ontwikkeld fysiek lichaam, je zou kunnen zeggen een gezicht met karakter, doordringende blik, zeer modern gekleed. Dat was het laatste wat ze hadden verwacht.

De onuitgesproken vragen die zichtbaar werden op de gezichten van de koster en de kapelaan werden door Bernhard met een brede lach beantwoord. ‘De vele werkzaamheden, maar wellicht vooral de zeer gevarieerde werkzaamheden die mijn beroep met zich meebrengen, hebben mij geleerd dat ook fysieke topconditie geen overbodige luxe blijkt.’

‘Prima,’ sprak de koster. ‘Uw parochie is groot, u zult het nodig hebben.’

Bernhard knikte bevestigend en richtte zich tot kapelaan Donders. ‘Kapelaan, u komt om half drie voor onze eerste bespreking, niet waar?’ En vroeg toen aan Reetz: ‘Wij hebben om half vijf nog een afspraak. Klopt?’

De kapelaan en de koster bevestigden samen snel met een korte ‘ja, ja dat is correct’.

‘Nu dan, heren, ik zie en spreek u beiden later op de dag. Als u mij wilt excuseren, dan ga ik nu lunchen en mijn werkkamer inspecteren.’ Bernhard Austermann gaf hen allebei een stevige hand, groette de heren hartelijk, draaide zich om en liep met krachtige tred richting de entree van de pastorie.

De koster en de kapelaan keken elkaar aan. De koster haalde zijn schouders op en zei: ‘Wauw, ik weet het niet, hij is zo fit, zo… zo… ik weet het niet, hij is zo werelds. Wat denk jij, Ernst?’

Ernst Donders schudde langzaam het hoofd. ‘Tja, niet direct wat je verwacht bij een pastoor en zeker niet bij een van zijn leeftijd.’

‘Och,’ sprak de altijd optimistische koster; ‘nieuwe tijden, Ernst, nieuwe tijden. De oude voormalige pastoor Gğludvin was niet meer van deze tijd en kon de grootte van de parochie niet meer aan. Niet gek overigens, de man was 75 geworden en is al anderhalf jaar geleden met emeritaat gegaan.’

Ernst bevestigde dit en vulde aan: ‘Hij is er en wij moeten het samen met hem voor elkaar krijgen.’

‘Ik zie het positief,’ sprak de koster. ‘Hij is in topconditie en wanneer hij dat op alle andere niveaus ook is, kan hij onze parochie uitstekend dienen, wat jij, Ernst?’

Ernst beaamde licht twijfelend. De blik in de ogen van deze man, zijn houding. Hij had iets, deze pastoor, wat hem een onrustig gevoel gaf. Doch hij voelde zich gesterkt door de woorden van Olav Reetz en vermande zich. Nee, ik moet de man leren kennen en dan mijn oordeel vellen, dacht hij, niet op zijn uiterlijk, niet alleen de eerste indruk, dat is niet fair.

‘Kom, laten wij ook gaan lunchen, het is half één. Isabel heeft onze lunch zeker al lang klaar staan.’ Ernst knikte en gaf Olav een lach. ‘Ja, laten wij Isabel geen erger geven, ik verheug mij zeer op onze gezamenlijke lunch.’

Bernhard liep de gang in en zag Clémence in de keukendeur staan. Ze wenkte hem en stelde voor om nog vóór de lunch de pastorie te verkennen. Hij knikte instemmend. Clémence liet de ontvangst- en werkkamers zien, de keuken, de bijkeuken en de gang waarop twaalf kamers uitkwamen en die leidde tot de tuin en het koetshuis.

‘De tuin doen we later,’ zei Clémence.

Daarna liet ze de kamers op de eerste etage zien, waarvan drie met badkamer en een met een separate badkamer. Vier van de zes kamers konden met elkaar worden verbonden. Aan weerszijden van de gang was een trap. De ene trap kwam in de hal uit, de andere in de bijkeuken met een deur naar de lange gang. De inrichting was een combinatie van modern met antiek. Alles was uitgevoerd in beige en lindegroene tinten, met accenten in korenblauw, lila en aubergine.

Bernhard maakte een diepe buiging voor Clémence. ‘Prachtig,’ sprak hij. ‘Wat heb je dat schitterend gedaan.’

Het aanwezige antiek in de pastorie was door Clémence geërfd na de dood van haar ouders. De eenvoud van de verder overwegend moderne stijl maakte het geheel tot een goed uitgebalanceerde inrichting. Bernhard streek door zijn haar, draaide zich een paar maal om en keek weer naar Clémence. Clémence had hier de afgelopen zeven maanden alleen doorgebracht en de woning onder haar vakkundige leiding laten renoveren en inrichten. Ze kende Bernhard, ze wist dit was ook zijn stijl was en de sfeer die het geheel uitademde was precies de sfeer waarin hij zich goed voelde.

‘Perfect,’ zei Bernhard. ‘Mijn dank is groot.’ Hij liep naar haar toe en omarmde haar stevig. ‘Dank je, dank je, Clémence, je hebt jezelf overtroffen.’

Clémence was zichtbaar blij en zei dat ze het met liefde en met veel plezier had gedaan. ‘Zullen we dan maar gaan lunchen?’ zei ze lachend.

‘Ja,’ zei Bernhard, ‘ik ben heel erg benieuwd naar wat je voor mij hebt weten uit te vinden over deze gemeente en het bisdom.’

Clémence keek Bernhard steels lachend aan en antwoordde: ‘Alles op zijn tijd, meneer pastoor. Alles op zijn tijd.’

Na de lunch trof pastoor Bernhard op het bureau in zijn werkkamer de mappen aan waar Clémence over had gesproken tijdens de lunch. De eerste map zat vol met statistieken: het aantal inwoners, leeftijdscategorieën, educatie, sociale lagen, geloofsovertuigingen, de politieke gezindheid in de stad en dat alles specifiek geordend voor de verschillende stadswijken. De andere map was aanmerkelijk dikker en was voorzien van een hardcover met slot. In deze map zat de belangrijkste informatie voor zijn persoonlijke werk. Met een tekort aan priesters waren de parochies daar waar het kon vergroot, zodat de gelovigen zoveel mogelijk konden deelnemen.

Tijdens de lunch had Clémence Bernhard verteld dat hij het laatste stukje van de gewenste aanpassingen voor zijn werk zelf moest uitzetten. Bernhard had begrijpend geknikt en haar kort bemoedigend toegelachen. Hij wist waarop zij doelde.

Veel tijd om zijn dossiers uitgebreid te bestuderen was er niet, kapelaan Donders was precies op tijd voor het gesprek.

Later die dag vroeg pastoor Austermann de koster de beste aannemersbedrijven van de stad uit te nodigen voor het maken van een offerte voor het vernieuwen van de biechtstoel. De koster had de pastoor verbaasd aangekeken en hem toegefluisterd dat het biechten op die wijze niet meer van deze tijd was. Of althans dat het gebruikmaken van een biechtstoel, tja, toch eigenlijk passé was.

‘Klopt, mijn beste man,’ had pastoor Austermann geantwoord en hij had daarna terug gefluisterd: ‘Daar ga ik verandering in brengen.’

Koster Reetz informeerde bij thuiskomst direct zijn vrouw over de wensen van de nieuwe pastoor.

Isabel Reetz was eveneens zichtbaar verbaasd en vroeg: ‘Hoezo nieuwe biechtstoel? Wat is er mis met de huidige? Trouwens, biechten is toch iets wat men alleen nog op afspraak kan doen, niet?’

De koster keek zijn vrouw fronsend aan, schudde langzaam het hoofd en haalde zijn schouders op. ‘Nu ja,’ zei hij tegen zijn vrouw, ‘het gaat eigenlijk om de huidige klassieke biechtstoel waarin, zo zou men kunnen zeggen, specifieke details worden aangebracht.’

Isabel keek haar man vragend aan. ‘Lieverd,’ sprak zij, ‘kun je dit toelichten? Ik begrijp niet helemaal wat de bedoeling is.’

Koster Reetz keek zijn vrouw aan en vertelde haar dat hij niet over de specifieke aanpassingen mocht spreken.

‘O,’ zei Isabel niet begrijpend. ‘Of zou het zo kunnen zijn dat dit de laatste ontwikkelingen uit Rome zijn?’ vroeg zij haar man. ‘Weet je wat, Olav,’ sprak ze ferm, ‘bel morgen de aannemers, geef de specificaties door en wanneer de biechtstoel is aangepast, zullen wij vernemen waar het voor bedoeld is en hoe het in zijn werk gaat.’

Olav Reetz voelde zich gerustgesteld door de woorden van zijn vrouw. De volgende dag zou hij de offertes aanvragen en afwachten.

Ernst Donders zat aan zijn eettafel de avondkrant voor hem op tafel. Een diepe zucht ontsnapte hem bij het bladeren door de krant. Hij had moeite zich te concentreren op het avondnieuws. Zijn gedachten bleven afdwalen naar Bernhard Austermann. Deze pastoor had iets, hij kon niet zeggen wat het was, maar hij had iets wat hem zorgen baarde. Nee, nee, de man mag dan charmant zijn, er goed uitzien, intelligent zijn en humor hebben. En toch, daar zat iets wat hem onaangename gevoelens gaf.

Ernst leunde achterover en besloot koffie te zetten. Wellicht verbeeld ik het mij, dacht hij. Wellicht ben ik gewoon bang dat ik minder goed met Austermann overweg kan. Met pastoor Gğludvin, tja, wij hadden maar een half woord nodig om elkander te verstaan. Ik moet mijzelf eenvoudig ruim de tijd geven om aan Austermann te wennen. Dat de samenwerking met Gğludvin zo goed was verlopen, was natuurlijk ook te danken aan het feit dat wij twintig jaar samengewerkt hadden en dat uit deze samenwerking een goede vriendschap was ontstaan. Ik moet mijzelf hernemen, er meer open in gaan staan. Austermann is veel jonger dan Gğludvin en heeft duidelijk een heel ander karakter. Wellicht is hij helemaal niet zo verkeerd voor onze toch wel ingeslapen parochie.

Met een kopje koffie in zijn hand liep Ernst terug naar de woonkamer en zette zich opnieuw aan het lezen van het avondnieuws.

Pastoor Austermann zat in zijn fauteuil te lezen toen Clémence op de deur klopte en binnentrad. Op het kleine dienblad stonden twee karaffen met drank, twee glazen en een schaaltje met nootjes. Clémence sprak Bernhard in een curieuze taal aan. Bernhard Austermann antwoordde met een vanzelfsprekendheid, alsof hij in zijn moedertaal sprak. Ze schonk de glazen met een van de dranken vol en zei hem dat ze nog een kleine verrassing voor hem had. Ze liep om het bureau heen naar de wand waar het schilderij van zijn moeder hing, wreef met haar hand over de wand, waarna de wand zich in beweging zette. Een deel van de muur schoof achter het andere deel, waardoor er een tussenkamer tevoorschijn kwam.

De lichten gingen aan. Eén blik was slechts voldoende, de tussenkamer bleek vakkundig ingericht met wijnrekken en wijnkasten.

Bernhard sprong op en liep de ruimte in. ‘Oh la la,’ zei hij vol bewondering, ‘très bien fait.’ Hij liet zijn blik over de kasten en flessen glijden, floot zachtjes, keek naar Clémence met een blik vol respect en nét toen hij wat wilde zeggen, legde ze haar wijsvinger op haar lippen om hem te gebieden dat hij stil moest zijn.

Clémence liep naar een van de kasten die grensde aan de tegenovergelegen muur en trok de deur open. De flessenrekken zaten vast aan de deur en draaiden naar buiten. Ook hier ging de verlichting automatisch aan, waardoor twee trappen en een gang zichtbaar werden.

‘O, is dat wat ik denk wat het is, Clémence?’ vroeg Bernhard licht opgewonden.

Clémence knikte en lachte.

‘O, mon Dieu, o, mon Dieu!’ Hij keek haar aan en vroeg: ‘Et dis moi les acolytes?’

‘J’ai besoin encore de votre aide sur deux points,’antwoordde ze.

Hij grijnsde en zei: ‘Ça me plaît, ça me plaît beaucoup.’

Bernhard liep de trap af en Clémence volgde hem terstond. Beneden aangekomen stonden ze in een ruimte die een perfecte workout-studio bleek te zijn. Bernhard sprak snel met Clémence in een curieuze taal en zij antwoordde even snel als hij vragen kon stellen. Bernhard keek rond en keek haar vragend aan. Ze lachte en wees naar de spiegel. Hij grijnsde en tikte met zijn wijsvinger tegen zijn hoofd. Pratend liepen ze weer terug naar boven. Ze spraken zacht. De klanken waren anders, weer deze andere taal, maar de intonatie duidelijk afwijkend van zo even.

Na het rustig bestuderen van de wijnen en champagnes in de verschillende wijnkasten begaven Bernhard en Clémence zich zacht pratend terug naar Bernhards werkkamer. Bernhard maakte een buiging voor Clémence, kuste haar voorhoofd.

Clémence op haar beurt tikte met haar hand drie maal op zijn borst ter hoogte van zijn hart.

Bernhard zette een paar passen naar achteren en greep naar zijn colbert. Uit zowel zijn binnen- als zijn buitenzak haalde hij kleine doosjes. Het grootste van de twee doosjes gaf hij met een charmante glimlach aan Clémence, die het met een even charmante glimlach aannam. Bij het zien van het kunstig gemaakte amulet met daaraan een schitterende ketting, liet ze een diepe zucht ontsnappen. Ze bestudeerde het juweel aandachtig, verzekerde met lichte emotie in haar stem Bernhard dat ze diep geraakt was door de schoonheid van het juweel. Even keken ze elkaar veelbetekenend aan.

Bernhard nam het amulet uit het doosje en hing het om haar hals. Clémence bracht haar hand naar het amulet en streelde de piramiden die zichtbaar waren aangebracht. Bernhard greep naar zijn pols, waaraan hij een soort horloge droeg. Het horloge zag er net zo uit als het amulet, ook dit was voorzien van de piramiden. Hij wreef even kort met zijn vingertoppen over een van de piramiden, alvorens het andere doosje te openen. Haar nieuwsgierige blik toverde een brede lach op zijn gezicht. Hij nam haar linkerhand en schoof de ring uit het doosje aan haar ringvinger, prevelde enkele woorden, in die onverstaanbare taal.

Langzaam bracht hij haar hand met de ring naar zijn mond en kuste deze lang en teder. Terwijl Clémence een lichte kniebuiging maakte en met haar hoofd kort een instemmend knikje maakte, begon de ring aan haar vinger te gloeien. Beiden spraken ze alsof ze mantra’s herhaalden, korte tijd later dronken ze hun glazen leeg en namen ze afscheid.

Bernhard zette zich opnieuw in de fauteuil naast de leestafel, waar hij de rest van de avond genoot van de lectuur en de goede wijn die hij voor zichzelf had uitgekozen. Hij wierp een korte blik op de twee ringen aan zijn handen die beide roodgloeiend om zijn vingers zaten.

Clémence had zich teruggetrokken in haar kamer, liet het bad vollopen, druppelde eerst nog wat lavendelolie in het water, en liet zich daarna voorzichtig in het heerlijke warme water glijden. Ze kon met volle tevredenheid terugkijken op deze dag. Een symbolische dag, een dag van een lang gekoesterde hereniging. De grote, bizar gevormde ring, nog altijd gloeiend aan haar vinger, siste hevig bij het contact met het water.

Precies wat ik heb gevraagd, dacht Clémence tevreden bij het aanschouwen van de perfect gesmede symbolen op haar ring. Langzaam liet ze zich achterover glijden en legde haar hoofd te rusten op de daarvoor gemaakte uitsparing. Vanaf morgen begon het parochiewerk, ze kon bijna niet wachten. Het gaf haar een bijzonder gevoel. Dat er nog veel van deze mooie dagen zouden volgen, daarvan was ze heel zeker. Het bracht haar in een intens gelukkige stemming.

2

Twee volle jaren na de aankomst van Bernhard Austermann was niets meer hetzelfde in onze schitterende oude stad. Het was onmogelijk om niet op een of andere wijze betrokken te zijn bij een van zijn vele activiteiten. Austermann heeft een werkelijk ongelofelijke daadkracht, een ijzeren wil, beangstigend veel kennis en invloedrijke contacten over de hele wereld. Ik zou een lange lijst kunnen maken van situaties waaruit dit blijkt. Ongeacht het thema of wat je wenst, hij heeft altijd een connectie tot iets of iemand. Zijn invloed is verre van gering en hem onderschatten is niet slim.

En dan is er natuurlijk nog Clémence. Clémence is een bijzondere kracht naast hem. Soms denk ik weleens: zonder haar is hij verloren. Dat is natuurlijk niet waar, maar zij heeft iets buitengewoons, iets wat mij intrigeert. In de afgelopen maanden is mij duidelijk geworden dat Clémence de enige persoon is die Bernhard Austermann werkelijk vertrouwt. Hij vereert haar, dat is in zoverre dat ik het kan beoordelen geheel terecht. Clémence is zijn rots in de branding.

En zo wil het dat ook ik niet ontkwam aan de invloed van Bernhard Austermann. Onze ontmoeting was vrij kort na zijn aankomst twee jaar geleden. Ik weet niet meer hoelang het gesprek met Austermann precies had geduurd. Drie kwartier misschien? Wellicht iets langer. Sommige mensen steken veel tijd in het veranderen van hun leven, vaak ontdekken ze dan na lange tijd dat er in wezen niets veranderd is. Een vijfenveertig minuten durend gesprek was voor mij genoeg geweest, genoeg om mijn besluit te nemen. Dat besluit wat mijn leven overigens dramatisch heeft veranderd.

Wat er dan zo anders is geworden? Mijn leven heeft meer inhoud, of eigenlijk andere inhoud. Interessantere, soms zelfs bizarre uitdagingen, extreme fysieke inspanning, discipline, veel privileges en niet onbelangrijk: behoorlijk veel spanning en humor. Tot slot, en wellicht is dat toch het meest essentiële, veel kennis, onmiskenbaar veel kennis, en inzichten die mijn hele wezen bewegen en doen groeien.

Veronique schudde haar lange haren naar achter, knikte een paar keer bevestigend voor zichzelf en keek voor zich uit.

Het mooie aan deze ontwikkeling is dat het nog veel verder dan dat gaat. Niet alleen mijn persoonlijk leven heeft dramatische veranderingen ondergaan. Nee, nee, sinds die dag beïnvloed ik zeer bewust het leven van anderen. Mijn persoonlijke inzet en inbreng zetten juist bij anderen dingen in beweging. En wel op een aard en wijze die ik zelf nooit had kunnen bevroeden. Ik beleef de wereld sindsdien vanuit een volstrekt ander perspectief.

Veronique keek op in de richting van het grote, kamerhoge raam waar zij zichzelf in gereflecteerd zag en gaf haar eigen verschijning een lieflijke, tevreden glimlach. Eindelijk voel ik mij thuis, dacht ze. Ik heb de innerlijke rust die ik zo wenste. Het heeft mij bewuster gemaakt van wat ik wel en niet wil en van wat ik wel of niet kan. Ik geniet, ik neem, ik geef. Dat aan dit alles consequenties zitten is mij niet vreemd. De status van alleen maar de mooie en intelligente vrouw zijn van, is verleden tijd. De huidige exclusieve business van begeleiding heb ik er aan toegevoegd.

Magnus zei me kortgeleden, nadat wij lang hadden gesproken over een van mijn opdrachten, quasi-schertsend: ‘Veronique, je bent nog jong, schrijf nu maar vast aan je memoires, noteer alles en ben uitermate gedetailleerd. Geen mens gaat dit ooit geloven.’ Hij voegde er toen ernstig aan toe: ‘Niet ondenkbaar dat je in de toekomst een dergelijk gedetailleerd beschreven werk nodig zult hebben.’

Magnus had gelijk, dacht ze, dit is precies wat ik vanaf heden zal doen. Veronique lachte ondeugend en sprak hardop: ‘Magnus, geen zorgen, ik schrijf aan mijn memoires.’

Het is vandaag precies twee jaar geleden dat ik mijn eerste gesprek had met Austermann. Nu zit ik met mijn tablet, comfortabel op de grote bank, op mijn meest favoriete plaats in ons huis. Ik zit hier niet omdat het mijn kamer is, maar puur vanwege het spectaculaire uitzicht.

Veronique schoof wat verder naar achteren op de bank en richtte automatisch haar blik in de richting van de gigantische glazen puien. Een kleine zucht van blijdschap was hoorbaar. ‘Deze glazen puien bieden zo’n fenomenaal uitzicht en zo’n wonderlijke weidse blik in de wereld buiten mij,’ mijmerde ze voor zich uit. ‘In de wereld, waarin mijn nieuwe handelen zich afspeelt.’

Veronique keek nogmaals door de kamer naar de hoge ramen en liet haar blik over de contouren van het landschap in de verte glijden. Ze lachte en dacht hardop: deze constante weerspiegeling van de wereld buiten mij scherpt alle zintuigen. Beide werelden, mijn innerlijke en, deze waarin in ik verblijf, de uiterlijke zijn onlosmakelijk met elkander verbonden. Had ik dit vroeger eerder als een algemeen gegeven gezien, of zelfs ter kennisgeving aangenomen, dan is het nu de basis waarop ik mijn leven inricht.

In gedachten verzonken, richtte Veronique zich op haar tablet. De volgende zinnen verschenen ras op het nog bijna lege elektronische blad.

Mijn eerste ontmoeting met pastoor Bernhard Austermann. Pastoor Austermann werd twee jaar geleden aangesteld in de grootste parochie van de stad. Nog nauwelijks aangekomen in onze grote parochie had Magnus hem direct uitgenodigd voor een kort onderhoud in onze nieuwe villa. Nu er weer een pastoor ter beschikking was gekomen, konden we onze wens in vervulling laten gaan: een housewarmingparty organiseren, waarbij de woning voorafgaand aan de party ingezegend zou worden. Austermann kwam diezelfde week nog op bezoek.

Bij mijn thuiskomst, vroeg in de avond, was pastoor Austermann nog altijd met Magnus in gesprek. Dat beiden een goede roséwijn apprecieerden behoefde bij het zien van de twee lege flessen op het kookeiland en een derde halfvol in de wijnkoeler geen verdere uitleg.

Ik denk dat het de vriendschappelijke, vertrouwde, nee, dat is niet het juiste woord, de intieme sfeer die daar hing toen ik binnenkwam was die mij zo raakte. Het was alsof ze in een soort cocon, een vacuüm, zaten, die door mijn thuiskomst schijnbaar, zij het voorzichtig, werd stukgemaakt. Het hele tafereel, de sfeer, de houding van de mannen, het zag eruit alsof ze oude vrienden waren en elkaar al jaren kenden. Zo is dat, soms vind je mensen direct sympathiek.

Na de begroeting heb ik pastoor Austermann door onze woning rondgeleid. Tijdens het gesprek dat toen plaatsvond bleek dat de man nog verstand van bouwkunst had ook. De Zwitserse architectuur van onze nieuwe villa had hij direct herkend. Zo waren de bijzondere aanpassingen, die ver weg van een standaard waren en die op onze wensen waren doorgevoerd, hem evenmin ontgaan.

Hoe kan ik deze man, deze pastoor, het beste beschrijven? Hij is in één woord, en dat zou eigenlijk voldoende moeten zijn, excentriek. Hoe oud hij precies is, weet ik niet. Ergens midden in de vijftig denk ik, al geeft hij me soms de indruk dat hij best weleens veel en veel ouder kan zijn. Een man met een bijzonder voorkomen, een beetje kunstzinnig; mannelijke uitstraling, een extravagant en bijzonder moeilijk te begrijpen karakter. De schepper heeft de absolute schoonheid en goedheid, als wel het lelijke en het slechte op indrukwekkende wijze zichtbaar en voelbaar weten te verenigen in deze man. En geloof mij, hij vertegenwoordigt al deze aspecten steeds weer zeer indrukwekkend waardig.

Een paar kenmerken zijn op zijn minst het beschrijven waard. Bernhard Austermann is gezegend met een zeer goed gevormd, doch niet overdreven gespierd lichaam, zo’n lichaam dat je eigenlijk verwacht bij een jonge atleet. Een markant gebeeldhouwd gezicht met een strakke kaaklijn, waarin zich regelmatig diepe lijnen vormen die het gezicht diep tekenen. Hij heeft grote grijze ogen, die door lange donkere wimpers zijn omrand en donker, half grijzend en licht krullerig kort haar. Altijd perfect passende kleding, beslist maatwerk. En dan dat T-shirt, met ingeweven kruis. Als je goed kijkt, zie dat het geen christelijk kruis is, maar het Ankh-teken. Zijn grijze T-shirt met witte boordrand en grijze herenkostuum maken, ondanks dat het meesterlijk gemaakt is, nooit de indruk overdone te zijn. Hij is stijlvol, elegant en hoe paradoxaal het ook klinken mag, eenvoudig en volkomen natuurlijk in zijn voorkomen.

Veronique typte snel en accuraat door. Het lichte typen op het toetsenbord was het enige dat hoorbaar was in de grote ruimte.

Echte eyecatchers zijn de ringen die Austermann draagt. Aan iedere hand draagt hij een opmerkelijk exemplaar. Nu is het voor een priester niet ongewoon om ringen te dragen. Deze exemplaren zijn echter op zijn minst kunstzinnig en betekenisvol. Eén ring is van witgoud en voorzien van een groot gouden Ankh-teken, met aan weerszijden een inscriptie.

De andere, even opmerkelijke ring, is van geelgoud waarop in roodgoud het Yod-teken is afgebeeld. En ook hier zijn aan weerszijden van de ring letters gegraveerd. Beide ringen zijn ongebruikelijk. Ze zeggen meer over de man dan dat wij zo op het eerste ogenblik willen of kunnen zien.

Wat zijn bijzondere karakter betreft, de Engelsen zouden zeggen: ‘He has a very quick and extreme sharp mind.’ Wanneer hij ontspannen is en lacht, straalt zijn hele wezen niets anders dan goddelijke liefde, schoonheid en een vreemd soort van verleiding uit. Wanneer je hem zo treft, in deze staat, zo ontspannen, dan is dat een van die bijzondere momenten die door iedereen die hem leert kennen wordt gekoesterd. Alleen al zijn verschijning, zijn fysieke aanwezigheid, raakt de meeste mensen tot diep in hun wezen. En dat is waarachtig ook waarneembaar bij dieren.

Veronique zuchtte licht, toverde een vermakelijke glimlach rond haar mond en schreef verder.

Wat mogelijk nog veel indrukwekkender is, is de andere kant van zijn karakter, die hij met net zo veel natuurlijkheid en vanzelfsprekendheid naar voren brengt. Dan staat plots een volkomen andere man en persoonlijkheid voor je. Wordt zijn lach het ene moment ervaren als een warm bad, een weldaad voor alle zintuigen, dan voelt het volgende moment als een duik in ijswater, dat een voelbare, angstaanjagende, demonische, koude en ongekende hardheid in je laat optrekken. Zijn verbluffende schoonheid en de bijna engelachtige sierlijkheid en gratie waarmee hij zich kan bewegen, lijken in die momenten nooit te hebben bestaan. Het mooie mannelijke gezicht verandert tot een met diepe lijnen geboetseerd masker.

En dan is er nog die alles doordringende oogopslag. O ja, zijn ogen, zijn ogen, dat is het indrukwekkendste onderdeel van Austermanns fysieke verschijning. Die intense blik. Hij kijkt niet werkelijk naar je, niet naar je fysiologische proces. Nee, hij kijkt naar binnen, zijn blik richt zich direct op je ziel. O nee, nee, dit is geen fantasie of hysterie! Wanneer je hem ontmoet, dan weet je het. Je voelt het. Je voelt in je hele wezen hoe hij in staat is alles wat tot jou behoort te laten bewegen. Wanneer je het aandurft, of liever wanneer je het aankunt in zijn ogen te blijven kijken, kan het voor een opening zorgen die bizarre levensinzichten geeft. Of je nu deze donkergrijze ogen ontmoet met een onheilspellende of met een open neutrale blik, het is hoe dan ook onmogelijk zijn blik te vergeten. Een moment van onbedachtzaamheid terwijl je een glimp van zijn ogen meekrijgt, kan je emotioneel aan de rand van een afgrond brengen, of je voelt jezelf starend in een dreigende, grote, zwarte zee. Wie de moed heeft of, erger, wie gedwongen wordt in zijn ogen te blijven kijken, betreedt een tot dan toe ongekende wereld en krijgt plotselinge inzichten, die nadien een zeer, zeer lange verwerkingsperiode betekenen voor de betrokkenen.

Deze, extreme tegenstrijdigheden binnen deze man hebben hem snel bekendheid gegeven, niet alleen in onze stad. De bijna tastbare warmte die hij verspreidt met zijn lach en zijn goedkeuring laten wij ons allen welgevallen. De ijzige kilte, het angstaanjagende masker, de weinig woorden die hij nodig heeft, het meenemen naar andere werelden, zijn zo andere plotselinge lichaamstaal, dat alles ervaren de meesten als verlammend en extreem angstaanjagend. En toch willen velen zo vaak als mogelijk in zijn nabijheid kunnen verkeren. Eerlijk moeten wij bekennen, hij zet werelden in beweging. Nee, nee, het ligt net iets anders, hij schept werelden door ons in beweging te zetten.

Veronique keek op alsof haar gedachten door iets werden verstoord. Vervolgens knikte ze bevestigend alsof ze tegen zichzelf sprak. Ze gunde zichzelf weer een korte blik op het landschap. De zon kwam tevoorschijn, om daarna snel te verdwijnen achter een van de vele wolken.

Gek genoeg voel ik mij vrijwel altijd op mijn gemak bij hem, ongeacht de staat waarin hij verkeert. Nou ja, het is natuurlijk niet zo dat zijn extreme stemmingen langs mij heen gaan alsof er niets aan de hand is. Wanneer ik mij in zijn nabijheid begeef, word ik wel degelijk zeer sterk beïnvloed. Zijn stemmingen zijn tot diep in mijn wezen voelbaar. Instinctief wist ik bij onze eerste ontmoeting hier in ons huis dat ik de keuze had mijzelf honderd procent te openen voor iets onbekends, of het volledig te laten. Ik had de keuze dicht bij hem te staan, of gesloten en ver van hem weg te blijven. Ik heb gekozen voor de eerste optie.

O ja, Austermann heeft nog een gave, iets wat hij meesterlijk beheerst en wel dit: het stellen van vragen. Dit kan ik kort en helder omschrijven. Hij is ongelofelijk geraffineerd en daar verbaas ik me steeds weer over. Het is meesterlijk zoals hij iemands vertrouwen weet te winnen en binnen enkele minuten de diepste verlangens, angsten of levensvraagstukken aan zijn gesprekspartner weet te ontfutselen. Het is bij mij niet anders vergaan. Ook ik heb mijn ziel en zaligheid in dat vijfenveertig minuten durende gesprek blootgelegd. En ik doe het nog, ik geef hem nog altijd bewust toegang, en dat geeft, curieus als het mag klinken, rust. Instinctief weet ik dat deze man precies weet waar het aan scheelt. Hij behoeft geen uitleg van wie dan ook. Hij ziet het, hij voelt het, hij weet het, hij hoort het, hij ruikt het en hij proeft het, bij mij net zoals bij iedere ander die zijn pad kruist.

Zijn spontane hartelijke uitnodiging om op donderdagochtend bij hem langs te komen, alarmeerde overigens direct mijn hele wezen. Waarom ik zo gealarmeerd was, was mij op dat moment nog niet duidelijk, maar al mijn zintuigen waren opslag in de hoogste staat van paraatheid, iets wat hem uiteraard niet was ontgaan. Het waren uiteindelijk zijn zwijgen en vriendelijk uitnodigende blik die mij hebben gekalmeerd. Daardoor voelde ik mij gesterkt om zijn uitnodiging aan te nemen, en verzekerde hem dat ik ernaar uitkeek.

De daaropvolgende dagen waren een emotioneel, persoonlijk drama. Mijn altijd zo vindingrijke innerlijke wereld leek een volkomen eigen wil te hebben en hield mij voor enkele dagen gegijzeld. Een theaterstuk met twee hoofdrolspelers, mijn oerangsten als antagonist en mijn bijna kinderlijke vertrouwen als protagonist. Inventief als ze waren, probeerden ze mij te overtuigen van hun gelijk. ‘Ga niet want,’ en daar stak de redenaar van wal. ‘Ga wel want,’ en daar werd ik wederom bedolven onder spannende en kunstig opgebouwde volzinnen. Na achtenveertig uur had ik het gevoel in een spagaat te liggen. Ik voelde mij verward en fysiek ziek.

Op de bewuste donderdagochtend heeft het ‘wel gaan’ uiteindelijk gewonnen, maar niet omdat het een betere redenaar was. Nee, meer omdat een andere stem, een speler die tot dan toe blijkbaar alleen als toeschouwer aanwezig was, zich kort en krachtig en toch met een zekere nonchalance meldde: ‘Wat denk je dat er kan gebeuren? Het gesprek kan in het slechtste geval tot niets leiden. Wanneer Austermann geen bijdrage kan leveren aan dat wat juist voor jou interessant is, bedank je hem eenvoudigweg voor zijn tijd en moeite en vertrek je. Dat is precies wat je anders ook zou doen.’ Ik ben gegaan en die 45 minuten hadden meer effect op mij dan alle lange, diepgaande en vaak urenlange discussies met Magnus van de afgelopen achttien jaar.

Veronique glimlachte, trok haar benen wat verder omhoog en leunde wat dieper in de comfortabele kussens van de bank.

Het gesprek van die bewuste donderdagochtend was efficiënt maar ook curieus, wat daarna plaatsvond volkomen buitenissig en voor velen ondenkbaar, maar bovenal ontoelaatbaar. Aan het einde van mijn gesprek met Austermann zocht ik oogcontact met hem door het houten raam met het bloemtafereel van snijwerk en gaatjes. Toen onze blikken kruisten, wist ik het. Ik had angst, diepe angst. Mijn hele wezen schreeuwde een voor mij op dat moment nog altijd onverklaarbare diepe angst uit. Een angst zo sterk, zo dominant, dat mijn hart zich openlijk uitsprak niets liever te wensen dan deze angst te kennen en meester te worden.

De woorden die mijn hart spraken, die zich naar mijn weten slechts in gedachten hadden gevormd, waren blijkbaar voor hem hoorbaar geweest. Nog voor andere gedachten zich konden ontwikkelen, antwoordde iets in mijn wezen dat de bevrijding van deze angst nabij was. Een misselijkmakend gevoel dat gepaard ging met een vlaag van twijfel maakte mij onzeker. Onzekerheid bekroop mij en toch was er die ene stem in mij, die mij er krachtig van overtuigde dat het goed was zo. Ik riep mijzelf tot de orde. Wees sterk en heb vertrouwen. Rillend probeerde ik mij te concentreren, terwijl iets in mij steeds contact zocht met de ogen van Austermann. Dat moment, precies dat moment, met die blik in zijn ogen, zal ik nooit vergeten. Wat er werkelijk door mij heen ging, kan ik nog altijd moeilijk verwoorden.

Misschien is het te beschrijven. Daar moet ik wellicht een extra stuk aan wijden in mijn memoires. Die paar seconden oogcontact creëerden voor mij een overweldigend inzicht, een blik in een voor mij nog onbekende en heel andere wereld. Deze wereld bleek echter in mij; zij was een onderdeel van mij, doch ik had tot aan dat moment geen toegang gehad tot deze wereld. Iedere vezel in mij wist: er bestaat geen twijfel, hij weet het, hij weet echt alles! Hij kende mijn vragen, mijn angsten, mijn ambities, mijn zwaktes, mijn sterktes. Noem het en hij kent het. En geloof mij, hij weet nog veel meer dan dat. Mijn hart klopte voelbaar razendsnel in mijn keel. De oerangsten voelbaar in iedere vezel van mijn lichaam terwijl ik twijfelde of ik wel de juiste beslissing nam, had hij met een glimlach waargenomen. Dat ik hem op dat moment vroeg of hij echt dacht dat dit voor mij zou gaan werken was volslagen absurd.

Hij gaf mij een ferme bevestiging en zei vervolgens zachtjes: ‘Ik denk dat dit perfect is voor je.’

Plotseling had hij die verleidelijke lach op zijn gezicht getoverd en mij een knipoog gegeven. Normaal doet mij dit niets en lach ik beleefd terug. Nu voelde ik mij psychisch echter extreem gesterkt en diep geraakt, alsof mijn ziel was gekust, de wereld zich in mij had verruimd, er was iets aan mijn welbekende wereld toegevoegd. Deze intense, magische blik maakte het onmogelijk mijn ogen af te wenden. Iets hield mij tegen. Net toen ik dacht te verdrinken in die grijze ogen overviel mij de absurde gedachte dat ik een leven lang zonder wervelkolom had rondgelopen. Mijn lichaam en geest waren zich plots bewust van de kracht en de macht van het fysieke lichaam en in het bijzonder van de wervelkolom en de vergaande functie die deze heeft.

In de verte doemde een vlammend zwaard op, instinctief wist ik dat het symbool stond voor de wervelkolom. Het zwaard bewoog zich in mijn richting terwijl het groter werd. Voor mijn gevoel hield het ongeveer een meter voor mij stil op het moment dat het zich precies tussen mij en Bernhard Austermann bevond.

Ik kon niet anders dan staren naar het vlammende zwaard. Eerst dacht ik dat ik het mij verbeeld had. Maar de vlammen waren niet alleen symbolisch aanwezig, de hitte van het vuur was voelbaar op mijn huid. Toen dat het vurige zwaard zich meer en meer in mijn richting bewoog, zag ik tot mijn schrik hoe een damp van mijn lichaam leek op te stijgen. Angstig als ik was, probeerde ik me terug te trekken. Ik wilde schreeuwen.

Austermanns stem werd hoorbaar, maar ik kon hem niet verstaan. Tot mijn verbazing werd ik rustig. Als toeschouwer nam ik waar hoe het vurige zwaard zich langzaam in de richting van mijn wervelkolom, schouders en nek begaf om daar stil te blijven hangen. Ik zag ik hoe het vlammende vuur zich doofde. De kleurverandering was fenomenaal. Het zwaard nam de kleur van de omgeving aan. Het zwaard werd onherkenbaar. Niet veel later was het een met mijn lichaam.

Ik was opslag veranderd. Ik voelde een innerlijke rust, maar tegelijkertijd een onrust, een extreme alertheid. Mijn hoofd was gevuld met vreemde gevoelens en gedachten over recht en onrecht, maar op een heel ander niveau dan ik dat gewend was. Mijn gedachten vormden zich koortsachtig. Niets beleefde ik nog als voorheen.

Ik heb verzocht dit toen al met Austermann te bespreken.

Zijn antwoord luidde en ook nu nog: ‘Veronique, heb geduld. De tijd zal je het antwoord brengen.’ Wat hij altijd liet volgen door zijn geheimzinnige lach. Na een diepe zucht zei hij dan: ‘Zwaarddragers, tja, zwaarddragers hebben allemaal een uiterst interessante weg af te leggen.’

Deze ervaring was bizar, zo wonderlijk ik er nog vaak aan terugdenk. Zijn blik was op zijn zachts gezegd mysterieus, zijn glimlach was eigenaardig, iets tussen een waardering en een invitatie om de uitdaging aan te nemen.

Toen Austermann begon te spreken, onderbrak hij mijn roes en mijn gemijmer. In mijn ooghoek zag ik nog net hoe hij naar een belletje dat naast hem stond greep, wat hij vervolgens kort en krachtig liet rinkelen. Nogmaals sprak hij enkele woorden die ik niet kon begrijpen, maar mijn ziel wist dat dit een keerpunt in mijn leven was, dat als ik de uitdaging zou aannemen niets meer zou blijven zoals het is. Mijn hele wezen was enkele seconden in uiterste paraatheid.

Achter mij werd een tot dan toe onzichtbare deur in de wand geopend. Austermann zei mij, door het houten raam, dat ik hem aan moest blijven kijken. Terwijl ik mijn ogen op hem gericht hield, kwam er iemand binnen die mij blinddoekte en kort rukte aan mijn jurk. Op dat moment wist ik niet echt wat er van mij verwacht werd en vroeg zacht wat ik moest doen.

‘Ontdoe jezelf van je kleding,’ fluisterde de man achter mij.

Enkele seconden later stond ik geblinddoekt en naakt voor twee totaal vreemde mannen. De schoonheid van mijn perfecte naakte vrouwenlichaam beroerde de twee mannen. Korte kuchen, hoorbaar slikken. Ik weet dat mijn lichaam als mooi beschouwd wordt en dat is geen leugen. Het is zoals wij dat zouden zeggen zeker niet door Gods linkerhand geschapen.

Veronique ging wat verzitten op de bank en trok haar benen nog wat meer naar zich toe. De herinnering aan dit specifieke moment maakte haar lichaam wakker.

Er werd op de glazen schuifdeur geklopt.

Veronique riep: ‘Binnen.’

Een dame gekleed in een lichtgrijs mantelpak schoof de deur open, nam het dienblad van de trolley en trad binnen. Ze groette kort, zette het dienblad op de salontafel naast de bank waar Veronique op zat en vroeg beleefd maar vriendelijk of ze nog verdere wensen had.

Veronique schudde het hoofd, de dame het vertrek snel verliet.

Ze schonk zichzelf thee in, nam een hap van een van de sandwiches, pakte haar tablet weer vast en zei tegen zichzelf: ‘Schrijf het op, schrijf het op, geen mens gaat dit ooit geloven.’ Met een brede glimlach richtte ze zich weer op haar verhaal.

De man achter mij fluisterde wat in mijn oor. Ik volgde zijn bevel op, nam mijn grote stevige borsten in mijn handen en streelde ze.

‘Trek aan je tepels,’ klonk het zacht in mijn oor, terwijl hij op mijn ronde billen begon te slaan.

Op verzoek duwde ik mijn grote borsten omhoog en bracht mijn tepels naar mijn mond. Krachtig zoog ik er om beurten aan, zodat ze heerlijk lang en hard werden. Mijn borsten zijn mijn trots, met als kroon de mooie, grote, harde, licht gekleurde tepels. Het zuigen en trekken gaf zoals altijd intense gevoelens van genot. De tintelingen die ontstonden door de handslagen op mijn billen lieten mij zeker niet onberoerd.

De man achter mij ondervond hoorbaar plezier aan zijn taak. Hij sloeg licht kreunend en met regelmaat op de dikke, ronde, roomwitte billen, die bij iedere slag warmer en roder werden. ‘Zet drie stappen naar voren en steek je tepels door de bloemvormige gaten,’ zei hij.

Ik huiverde licht, de gedachte alleen al maakte mij nat. Gewillig drukte ik mijn harde, naar voren staande tepels door de openingen. Zodra ze aan de andere kant naar buiten staken, trok Austermann stevig aan de punten alsof hij ze nog verder wilde uitrekken.

Mijn onderlijf reageerde sterk. Ik moet mij beheersen, ik moet mij concentreren, sprak ik tot mijzelf. Spontaan duwde ik mijn kont wat naar achteren om meer spanning op mijn billen te krijgen. Iedere tik maakte mij ontvankelijker voor meer. Dat ik hiervan genoot was zichtbaar en duidelijk hoorbaar.

Austermann zei lachend dat ik het goed deed en dat ik mocht genieten. Zijn vingers aan mijn tepels maakten mij radeloos. Ik zuchtte en duwde met mijn handen mijn borsten tegen het houten raam zodat mijn tepels zo ver mogelijk door het raam prijkten.

Lachend schoof hij tepelklemmen op mijn tepels, terwijl hij deze maximaal uit het raam trok. De aanhoudende pijnprikkels die de aangebrachte tepelklemmen teweegbrachten golfden als een kolkende zee krachtig door mijn lichaam. Kreunend van genot draaide ik met mijn kont. Ik wist dat ik vastzat in het raam en dat ik mij niet meer kon draaien of terugtrekken. De rilling van genot kon en wilde ik niet onderdrukken.

De man achter mij fluisterde in mijn oor dat hij het waanzinnig lekker vond om zo’n mooie vrouw zo gewillig te maken. ‘Geniet van de gevoelens die in je aanwakkeren,’ en meteen daarop sloeg hij krachtig op mijn billen.

Daar klonk een nieuw commando: ‘Steek je tong door een opening.’

Terwijl ik met mijn handen mijn grote borsten streelde, stak ik gewillig mijn tong door het houten raam. Een kleine klem met een koortje eraan werd op mijn tong gezet. Het klemmetje paste net door de opening. Aan het einde van het koortje was een grotere klem bevestigd die niet door het gaatje paste. Ik kon mijn hoofd daardoor bewegen maar niet te ver.

Mijn tepels deden heerlijk pijn en stimuleerden alle erogene zones. Oh ja, ik was klaar voor meer.

Daarna kwam een tweede man de kleine ruimte binnen. De twee mannen achter mij kwamen aan mijn zijde staan, pakten mijn armen vast en brachten deze in één beweging omhoog. Op deze manier werd ik tegen de wand voor mij gedrukt. Mijn polsen werden licht ingewikkeld in een brede, zachte band met klittenband, waarna ze werden vastgehaakt aan bijpassende koorden en muurhaken.

Vervolgens trokken ze mijn onderlijf zover mogelijk naar achteren. Mijn benen werden gespreid. Mijn borsten werden volledig uitgerekt, waardoor de spanning op mijn tepels extreem toenam. O God, wat was dat lekker. Mijn tepels stonden strak, waren hard en werden volledig uitgerekt door de tepelklemmen. Mijn tong zat vast en was strak ingeklemd. Luid kreunend liet ik weten dat ik genoot van deze behandeling.

Een van de mannen nam de blinddoek weg, waarna een derde persoon binnentrad. De drie mannen begonnen om beurten op mijn billen te slaan.

Ik begon te hijgen. Wat verrukkelijk vier mannen die mij verwennen. De slagen werden harder; ik gilde niet van pijn, maar van puur genot.

Austermann zei mij hem aan te blijven kijken en stil te zijn. Ik probeerde stil te zijn, wat maar deels lukte. Ik hijgde en kreunde zacht. Om de spanning van de pijnprikkels wat af te bouwen, draaide ik met mijn onderlijf. Oh, wat reageerde mijn lichaam, was ik nog nooit zo snel opgewonden geweest. De bewegingen vergrootten de spanning op mijn borsten en tepels nog meer. Mijn billen gloeiden, ik wist dat ze nu knalrood moesten zijn. Rillend van genot ging mijn aandacht naar mijn inmiddels gezwollen clitoris, die de lustgevoelens aanwakkerde.

Plots hielden de mannen op. Een van hen ging dicht naast mij staan, legde zijn handen op mijn billen en trok ze uit elkaar. Een van de andere mannen wreef met een dikke kwast mijn anus in met chilipeperolie. Daarna wreef hij de vibrator die de derde man in zijn hand had in met dezelfde olie. Vervolgens wreef hij mijn clitoris en schaamlippen ermee in en zette er klemmen op. Mijn luide kreunen wond ook de mannen op.

‘Ben stil, kijk mij aan en luister naar je lichaam,’ hoorde ik Austermann zeggen. Zijn stem klonk alsof deze alleen in mijn hoofd hoorbaar was. De blik in zijn grote donkergrijze ogen gaf mij plotseling heel andere gevoelens. Een fractie van een seconde leek mijn leven stil te staan. De lustgevoelens waren uitgebannen, mijn fysieke lichaam niet meer voelbaar.

‘Kijk me aan,’ galmde zijn stem door mijn hoofd. Met het kruisen van onze blikken overviel mij een gevoel opgezogen te worden. De gevoelens die tot dan voor mij verborgen waren gebleven, lieten zich horen en voelen. De bevestiging dat een moment van extase mij naar een andere, ongekende wereld kon begeleiden, deed mijn innerlijke vuur aanwakkeren.

Overweldigende gevoelens beheersten mijn zijn. Een korte curieuze gedachtestroom en uitzonderlijk bizarre beelden vormden zich voor mijn ogen. Als door de bliksem getroffen voelde mijn lichaam anders dan voorheen. Ik ontdekte dat ik mijn hitsige, supervrouwelijke lichaam vanuit meerdere perspectieven voor hetzelfde doel kon benutten. Nee, zo had ik de mogelijkheden nog niet beschouwd.

De beelden en gedachten verdwenen net zo plotseling als dat ze gekomen waren, waardoor de pijnprikkels weer de overhand namen en mijn lustgevoelens mij gewillig terug in het hier en nu dwongen.

Mijn hele wezen schreeuwde: ‘Geef je over!’ En dat deed ik, want ik wilde niets liever dan dat. Achter afgezien was dit, naast het trouwen met Magnus, de beste beslissing die ik ooit heb genomen.

Zijn stem klonk nu meer vertrouwd dan ooit. De woorden ‘blijf mij aankijken’ klonken bijna als engelengezang. Terwijl een van de mannen achter mij met een vibrator mijn anus penetreerde, liet ik het contact met zijn ogen niet meer los. Volslagen onmogelijk mij nog verder te beheersen, liet ik de rillingen door mijn lichaam vloeien en kreunde hevig. Austermann zei iets onverstaanbaars, waarna de twee mannen die naast mij stonden direct reageerden. Mijn onderlichaam werd nog verder naar achteren getrokken en mijn benen werden maximaal gespreid. Mijn enkels werden met klittenband omwikkeld en vastgehaakt aan korte kettingen die onder aan de wand zaten bevestigd.

‘Beweeg je onderlichaam, blijf bewegen. Concentreer je op je gevoelens,’ zei Austermann, terwijl de vibrator kronkelde in mijn anus. Op de vraag of ik ervan kon genieten, kreunde en hijgde ik. ‘Geef mij antwoord,’ hoorde ik hem zeggen.

De vibrator werd verwijderd en wederom met de chiliolie ingewreven. Naast de draaifunctie werd nu hoorbaar ook de trilfunctie aangezet, om vervolgens mijn anus hiermee te verwennen. De vibrator werd keer op keer ingewreven met de olie om mij daarna ermee te penetreren. Mijn anus stond in vuur en vlam. Ik schudde met mijn onderlijf, kreunde en hijgde. Ik sloot mijn ogen om mij te concentreren op mijn lichaam.

‘Kijk mij aan. Je tong staat in een klem maar je kunt praten, geef antwoord,’ beval hij mij.

‘Ja, o ja, ja! Ik geniet, dit is wat ik wil, heerlijk. Ga door, ga door.’