Het getal

van het monster

Het getal van het monster

P.H. Vermont

Het getal van het monster

Deel 3 in de Probe-serie - e-Book

Copyright © 2021 Pierre Henry Vermont

Auteur: P.H. Vermont

Druk paperback versie: Pumbo.nl

Redactioneel advies: Esther Bevers, TerraTekst

Omslagontwerp, vormgeving binnenwerk:

P.H. Vermont

Uitgever: P.H. Vermont

Urban science fiction thriller

ISBN 978-94-6406-837-5

NUR 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden,

of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Wat er aan vooraf ging

Pythia

Hedge

Intercept

Cycladen

Najaden

Freerun

Witte kelder

Plaka

Trench

Santorini

Strandfeest

Lofoten

Padua

Narvik

Deep crisis

Apocalyps

Zonder het getal vergaat de aarde

Wat er aan vooraf ging

In Probe – deel 1 van de serie – maakten de vier jongeren (Paul, Thomas, Marion en Senne) kennis met een bezoeker van buiten de aarde – de Probe. Die is door eenvoudige technieken onzichtbaar. Toen ze daar - na een griezeltocht op het landgoed Havenshade - aan boord kwamen, kregen ze de mogelijkheid om zich heel erg snel over grote afstanden te verplaatsen. Op het landgoed zitten ze vaak samen op het elektronica-laboratorium van Senne. Die woont met zijn moeder Svea en haar hulp Jenny op het landgoed. Dat is niet ver van hun school, het Kelton Lyceum in de plaats Keltonbridge, in Engeland ten noorden van Sheffield.

In Zuiderlicht – deel 2 – gingen ze op zoek naar de moeder van Marion die bleek te werken aan een geheim project bij een genenbank. Ze kregen toegang tot de Core, het besturingscentrum van de Probe. Daar is alle technologie beschikbaar en kunnen ook nieuwe instrumenten gemaakt worden. Laboratoria, microrobots, alles is er. Ze kregen extra technologie, zoals een bril waardoor ze direct contact hebben met de Probe. De bril kan alles wat ze zien direct naar de Probe sturen en kan ook als telescoop werken.

Maar het belangrijkste is, dat ze daarmee ook dingen kunnen zien die onzichtbaar zijn, zoals de Probe.

Natuurlijk werkt de bril ook als beeldtelefoon. Ze kregen speciale ‘overalls’ van beeldvlies, waarmee ze zelf onzichtbaar zijn als ze de bril opzetten. Voortaan worden ze beschermd door LPR’s (lightprobes). Die zijn licht, klein (2m), snel (3 mach), geruisloos en onzichtbaar. Ze hebben dezelfde voortstuwing als de Probe (elektrostatisch) en kunnen alles hacken. In enkele minuten kunnen ze een digitaal netwerk overnemen. Ze kunnen stemmen exact nabootsen en die alles laten zeggen wat in de LPR is bedacht. Daarmee kunnen ze ook iedereen bellen, zelfs op geheime telefoons. Ze projecteren bewegende hologrammen van mensen, dieren of voertuigen inclusief hun radarbeeld. Een verschil met de werkelijkheid kan niemand zien. Bij de LPR’s horen ook microvectors (MVR’s). Dat zijn bijna gewichtloze onzichtbare tennisballen die naar het plafond zweven en dan alles opnemen wat er in een ruimte gebeurt. Alle informatie gaat via LPR’s naar de Probe. Met hun techniek maken de LPR’s een totale illusie zodra dat nodig is. Alleen de vier kunnen door hun speciale bril zien wat wèl of niet echt is.

Door de onaardse technologie hebben ze alle vier erg veel macht zonder dat iemand het weet. Hun avonturen brengen hen op plaatsen die zo gevaarlijk zijn, dat niemand dat wil meemaken …

als er een keus zou zijn.

1. Pythia

Een uur na schooltijd kwam Paul het lab in, terwijl Senne bezig was om de kapotte motor te vervangen van zijn nieuwe drone. Hij mompelde iets over school toen Senne omkeek. Met zijn volle mond kon hij niet duidelijker zijn. Hij at zijn mond leeg toen hij was gaan zitten en herhaalde het.

“Op studiereis naar de Cycladen. Met de hele klas. Dat heb je vanmorgen gemist.”

Senne reageerde niet op zijn mededeling.

“Goed idee, Paul. Voor mij mag je ook zo’n stuk halen. Jenny zei al dat ze iets lekkers ging maken. Dat jij weer het eerste stuk krijgt verbaast mij eigenlijk niks.”

Paul nam een hap en maakte geen aanstalten om op te staan.

Hij wachtte tot Senne zou reageren op zijn nieuwtje.

“Moest je vandaag weg of zo? Omdat je niet op school was?”

Senne keek verstoord op. Hij had er vandaag moeten zijn, dat wist hij ook wel, maar er was iets tussengekomen. Eigenlijk wist hij niet meer hoe belangrijk dat was. Hij was gewoon bezig.

Paul stond toch op en slofte langzaam de trap af naar de keuken. Voordat hij iets kon vragen had Jenny twee bordjes klaargezet met dezelfde appeltaart die hij net had geproefd. Ze was vrolijk, dat merkte hij wel. Van de problemen met Tjalmo liet ze in elk geval niets meer blijken. Even later liep hij het lab weer in en zette het tweede bordje neer bij Senne. Die nam een hap en ging door met sleutelen aan zijn drone.

“Dus wie weet”, begon Paul opnieuw. “De reis kan een heel gedoe zijn, maar het kan ook leuk worden.”

Senne had er blijkbaar toch iets van begrepen.

“Cycladen, hè. Maar welke dan? Toch niet allemaal hoop ik?”

Nu werd het moeilijk. Dat het in Griekenland was en dat daar veel eilanden waren had Paul wel begrepen, maar hoe al die eilanden mochten heten, dat ging hem te ver. Hij keek om zich heen terwijl hij nadacht welke namen hij had gehoord. Senne had al direct een scherm geopend en noemde ze op. Paul kletste zich er uit met een vaag antwoord.

“Nou, de drie grootste, denk ik.”

“O, de grootste drie? Jullie gaan naar Naxos, Andros en Paros?”

Paul keek verrast. Hij had geen idee. Naxos kon wel kloppen.

“Ja. Daar gaan we naar toe met de hele klas. Jij dus ook.”

Senne had een tweede drone gepakt en ging door met sleutelen. Paul zag dat zijn mededeling nog niet over kwam.

“Dus jij hebt veel zin om mee te gaan, Senne?”

Die realiseerde zich dat de vraag vaker gesteld zou worden. Wanneer moest hij zijn mening geven? Eigenlijk wilde hij wel een beetje positief overkomen. Maar ja …

“Totale tijdverspilling” zei Senne, terwijl hij probeerde om weinig emotie te laten klinken. “Je denkt toch niet, dat ik mee ga doen aan die onzin?”

Paul probeerde zijn gezicht in de plooi te houden, maar de reactie van Senne was zo voorspelbaar dat het bijna niet te doen was.

“Het zal toch wel moeten” zei hij laconiek, maar hij liet Senne gissen naar de reden daarvoor.

Zijn telefoon ging. Het was Marion. In de klas was ze die ochtend erg vrolijk toen de studiereis werd besproken.

“Hoi, Marion. Ja, op het lab zit ik. Senne denkt na wat hij allemaal wil gaan doen op de Cycladen."

Senne keek op toen Paul over hem begon.

"Ja het is natuurlijk een echte studiereis, hè. Het is geen vakantie" vervolgde Paul, die daarna in de lach schoot van het antwoord dat Marion gaf. Hij zag dat Senne probeerde om te doen of hem dat niet interesseerde en besloot hem nog even te plagen.

“Ja, natuurlijk heeft ie daar veel zin in. Hij staat hier rond te springen van de voorpret. Hij wil alle details zo snel mogelijk weten.”

Marion had blijkbaar een leuk antwoord, want Paul lag dubbel.

Senne kon zich niet inhouden.

“Zeg maar tegen Marion dat ik zeker niet mee ga. Ook al gaat Grimsly op zijn kop staan.”

Nu sloeg hij de plank mis. Doordat hij die ochtend niet in de klas had gezeten, wist hij niet dat Grimsly helemaal niet mee zou gaan. De studiereis werd door mevrouw Greenfield geleid.

Paul had zijn telefoon weggestopt. Marion was niet van plan om nu hun kant op te komen.

“Wat zei ze nou allemaal?” vroeg Senne.

“Marion heeft er wel zin in. Die probeert echt niet om thuis te blijven. Dat is trouwens ook niet handig, want de studiereis is voor je eindrapport.”

Langzaam begon Senne te twijfelen. Het kon nog moeilijk worden om niet mee te gaan met dat reisje – of wat ze op school allemaal hadden verzonnen. Misschien moest hij iets slims bedenken om er onderuit te komen.

“Marion kan daar zwemmen en duiken. Dat snap je wel, Senne.”

Die was daar niet van onder de indruk. Zwemmen kon overal. Nou ja, in de fjorden zou hij zelf niet gaan zwemmen. Vaak was het daar koud. Om te zwemmen was Griekenland vast leuker.

“En jij dan, Paul? Wat heb jij daar te zoeken?”

Hij hoopte dat hij hem kon opjutten om de reis niet leuk te vinden.

“Ik ga daar klimmen”, zei Paul. “Ik vermaak me vast wel.”

Het zat niet mee. Paul ging hem niet steunen. Misschien dat Thomas hem nog wel gelijk zou geven, anders was hij de enige in de klas, die niet mee wilde. Daar zou hij op school gedonder mee krijgen. En ook met Svea.

Thuis had Thomas zijn grote microscoop opgeborgen, samen met de preparaten die hij die middag had gemaakt. Hij was er met zijn hoofd niet echt bij. Hij realiseerde zich steeds meer dat ze niet langer moesten wachten om de gevaarlijke satelliet op te halen.

Die was kwijtgeraakt in een baan richting Mars en bevatte informatie over het gevaarlijke DNA dat de moeder van Marion had ontdekt. Ze hadden haar met de Probe opgehaald uit een geheim laboratorium in Noord Canada, maar dat was een onmogelijke actie geweest. Daardoor was het ook een probleem voor Marion zelf. Het project waaraan haar moeder werkte was zo geheim dat bijna niemand ervan wist. Dat ze met de Probe was gered wist ze niet en ze zou dat ook nooit te weten komen. Het was goed gegaan, maar de satelliet met DNA informatie was nog niet gevonden.

Paul en Senne leken zich daar niet druk over te maken. Maar de satelliet moest worden gevonden voordat er iets mis zou gaan. Daarvoor hadden ze nog anderhalve dag. Van de Probe hadden ze een paar dagen geleden een waarschuwing gekregen.

Hij moest het zelf doen. Dan maar alleen, zonder hulp. Marion ging nu vaak met haar moeder op stap, omdat die weer terug was. Misschien moest hij toch maar even bij haar langs gaan.

Toen hij de deur uitliep om naar de Tearoom van de tante van Marion te gaan, kreeg hij een bericht in zijn bril. Het was van Senne.

‘We gaan naar de Probe. Kom gauw hierheen, Thomas.’

Senne had zeker iets nieuws gemaakt. Daarom was ie er natuurlijk niet, vanmorgen. Hij had niet altijd een reden nodig om van school weg te blijven, maar als hij die had zou hij die zeker gebruiken. Toch realiseerde Thomas zich dat Senne zijn uitvindingen nooit meenam naar de Probe. Er moest iets anders zijn. Hij liep richting Havenshade. Marion kon wel een half uurtje wachten.

Het was vrij donker in de koepelvormige ovale ruimte van de Core toen Thomas naar binnen liep. Het was fijn om hier weer te zijn.

Er was geen andere plek waar ze zulke technologie onder hun vingertoppen hadden, en ze wisten waarschijnlijk nog maar voor een deel welke technologie dat allemaal was. Of zoals Dezen het had samengevat. ‘De Core is het centrum van de totale macht.’

Onder de vloer zag hij een langzaam ronddraaiende satellietkaart van Spitsbergen. Het leek op een trage landing waarbij grote zeevogels onder hen door schoten terwijl ze op jacht waren in de Arctische oceaan.

Paul en Senne zaten achter een groot scherm dat vol liep met gegevens. Toen Thomas ging zitten, was het beeld in de vloer weer verdwenen.

“Vertel op. Wat is er allemaal aan de hand?”

Paul zei niets, maar Senne keek om. Het leek wel of hij opgelucht was dat Thomas binnenkwam.

“Ha, Thomas. Mooi dat jij meegaat. We zijn niet lang weg hoor. Over een uur zijn we hier weer terug.”

Paul keek op van zijn scherm en protesteerde direct.

“Een uur? Nou, zo kort niet hoor. Ik denk dat we zeker twee uur nodig hebben. Dan kan ik kijken of ik al mijn klimspullen heb.”

Thomas keek stomverbaasd. Hij begreep blijkbaar niet waar het over ging. Paul zag het aan hem.

“We gaan naar Naxos. Je weet wat ze vanmorgen vertelden over de studiereis. Senne wil weten hoe leuk het gaat worden.”

Senne realiseerde zich dat hij Thomas als medestander moest krijgen, voordat Paul een mooi verhaal ging vertellen. Op Marion hoefde hij niet te rekenen, die vond de studiereis nu al geweldig.

“Marion is gaan zwemmen” zei Senne. “Met haar moeder, dat snap je wel. Dus we gaan voor Paul even kijken op Naxos. Dan zien we binnen een kwartier dat het daar te saai is om te landen.”

Voor Thomas was het duidelijk. Senne had er geen zin in. Die wou niet mee. Zelf had hij vanochtend in de klas het verhaal van de studiereis gewoon over zich heen laten komen. Ze zouden naar Naxos gaan en naar andere eilanden. De reis met het vliegtuig zou een hele dag duren. Dat was wel erg lang. Hij had daar niet meteen zin in, maar een studieweek met de hele klas zou leuk kunnen zijn. Senne wilde dus niet de enige zijn die de studiereis niet zag zitten. Voorlopig kon hij het beste zijn mond houden.

Ze zaten al op tweehonderd kilometer hoogte toen ze zich nog maar net hadden vastgegespt. De Probe schoot steeds sneller omhoog toen ze enkele minuten later boven de Alpen naar het zuiden gingen in de richting van de Cycladen. Ze kozen de kortste route naar Naxos. Snelle reizen met de Probe waren gewoon geworden. Over een paar minuten zouden ze vanaf duizend kilometer hoogte steil dalen naar de Egeïsche Zee.

Thomas wist nog precies wat Greenfield daarover had gezegd. Naxos was één van de eilanden, en ze zouden met de boot naar andere eilanden gaan. Ze moesten dan een werkstuk maken van tien bladzijden, maar meer mocht natuurlijk ook. Veel klasgenoten hadden meteen geprotesteerd. Hoe kreeg je in hemelsnaam tien bladzijden vol geschreven? Foto’s maken leek ze het beste. Daarmee kon je zeker de helft opvullen, misschien wel meer.

Het beeld dat ze onder de vloer dichterbij zagen komen liet het diepblauwe water zien van de Egeïsche zee. Bij het dalen zagen ze de eilanden groter worden. Hier en daar rotsachtig en kaal, maar ook groen en mysterieus. De nieuwe kalkwitte huizen in dorpjes en kleine steden op de eilanden leken groter dan de verspreid liggende ruïnes van gelig en grauwwit marmer. Samen vormden ze het decor van dit prachtige land dat in de geschiedenis zoveel standaarden had gezet. Zelfs Senne moest voor zichzelf toegeven dat hij het beeld dat onder hen dichterbij kwam mooi vond, al was het voor hem nog geen reden om uit te stappen.

Paul had een soort reisgids meegenomen die zijn moeder in de huiskamer had liggen, omdat ze een keer naar Griekenland wilde gaan. Dat zei ze vaker, maar meestal gingen ze gewoon naar Llandudno in Wales. Daar kon zijn vader naar antieke klokken zoeken.

“Wist je dat ze een Orakel hadden, Thomas? Daar kon je vragen wat je moet doen en dan kreeg je advies van hun goden. Apollo of één van die andere. Of een paar goden tegelijk. Superhandig.”

Thomas vroeg zich af wat Paul wilde. Die keek lachend rond.

“Het kan zijn, dat het Orakel dicht is, Paul. Misschien moet je ze bellen voor een afspraak.”

Paul reageerde verbaasd. Had Thomas het nou begrepen?

“Natuurlijk is het dicht, Thomas. Er zijn alleen ruïnes. Ik wil daar rondkijken. Het schijnt een flinke klimtocht te zijn.”

De Probe was gedaald tot een paar honderd meter. Door de vloer konden ze goed zien waar ze zouden landen. Schuin voor hen lagen de nog lege stranden van Naxos waar de zee kleine golven over het zand spoelde. Het stadje dat er boven lag, schitterde in de kille voorjaarszon. Erg druk leek het daar nog niet te zijn.

Ze hingen nu vlak boven het westelijke strand bij Naxos stad.

Even later waren ze uitgestapt. Ze hadden de overalls aangehouden om niet op te vallen als ze iets bijzonders zouden willen. Ze waren onzichtbaar. Naar de stad was het een paar kilometer lopen over een vrij smalle weg. Senne had wat moeite om Paul en Thomas bij te houden, maar hij liet dat niet merken. Er stond een koude wind uit het noordwesten, dat konden ze wel zien aan de paar mensen die op straat liepen. Door de overalls voelden ze daar weinig van, maar de zomer was nog ver weg. De lage palmen langs de weg zagen er grauw uit.

De overalls beschermden hen tegen het weinige verkeer rond Naxos stad. Microcamera’s in hun overalls stuurden alle beelden door naar de LPR die hen op tien meter hoog volgde. Als een auto te snel achter hen aan kwam rijden, leek er opeens een wegversperring achter hen te zijn. Dat was een hologram vanuit de LPR. Voor de wegversperring werd dan achter hen geremd, soms heel hard. Als een auto te hard achter hen kwam aanrijden, leek het voor de bestuurder of die een overstekende voetganger op zijn motorkap kreeg, met het geluid van de botsing erbij. Dan verscheen er een klein bericht in hun bril. ‘Verkeer afgeremd.’ Toen Paul omkeek en zwaaide, kreeg hij antwoord van een blauwe laser die een knipperend signaal naar hen stuurde. Hij zag dat er nog twee LPR’s op twintig meter hoogte achter hen hingen.

Een half uur later liepen ze het stadje binnen. Het was stil in Naxos stad. In maart was er nog niet veel te doen. De school had besloten om er vanaf half april heen te gaan, over ruim een maand. Zomers was het daar meestal druk, dus in april was het gemakkelijker om onderdak te regelen voor de hele klas. Ze konden dan zo veel mogelijk op één plek zitten, samen met de Griekse school die bij de uitwisseling betrokken was. Mevrouw Greenfield had nog niet precies verteld hoe alles georganiseerd zou worden, maar iedereen zou bij een Grieks gezin logeren voor de hele periode.

Senne kon nog wel eens gelijk hebben. In het stadje was nu weinig te doen. Ze zouden zelf op zoek moeten gaan naar iets dat interessant was. Dieper in zee voorbij het strand, of in de grotten die voorbij de heuvels lagen, of de ravijnen daarachter. Ze moesten zoeken bij de ruïnes. En ze moesten in zee duiken bij de steile rotsen, waar op de zeebodem geheime resten konden liggen van oude paleizen.

Paul vond het nu te langzaam gaan en wilde weg.

“We gaan terug. Ik wil dat de Probe ons ophaalt bij het strand.”

Er verscheen direct een bericht in zijn bril. Als ze dichtbij het centrum naar zee zouden lopen, konden ze vlak boven het water in de Probe stappen. Paul rende in de richting van het smalle strand dat niet ver van het centrum lag. Thomas had hem al snel ingehaald, terwijl Senne probeerde om hen bij te houden. Even later liepen ze naar de zee. De Probe hing vijftig meter verderop en raakte de golven. Ze zagen een pad van lichtblauw glasmetaal vanaf de ingang, net onder het wateroppervlak. Het liep tot aan de vloedlijn. Het was zo onzichtbaar als de Probe, maar met hun bril zag het er uit als blauw glas. Vreemd genoeg werden hun voeten niet eens nat toen ze naar de ingang liepen.

Paul was naar de grote ruimte gelopen en was op de ronde bank gaan zitten, gevolgd door de anderen. Hij gaf instructies nadat ze al waren opgestegen.

“We willen naar Delphi, Dezen. Dat is ook in Griekenland.”

Thomas keek hem verbaasd aan. Aan zijn gezicht kon hij niet zien of het grappig bedoeld was. De Probe steeg snel naar een paar honderd meter en ging naar het noorden. Een paar minuten later daalden ze boven de ruïnes van de Apollo tempel waar een oude spreuk met veel moeite te lezen was. ‘Gnothi seauton’ - ken uzelf.

Ze waren geland boven het oude Amfitheater dat iets noordelijker lag dan de resten van de tempel.

Senne keek door de vloer en de wanden naar buiten.

“Waar moeten we nu nog naar kijken, Paul?”

Er kwam geen antwoord. Paul was direct naar buiten gelopen.

Op de schermen zagen ze hem over rotsen springen, voorbij de cipressen rond de ruïnes, in de richting van de bergen achter de vroegere tempel. Voordat Senne het goed in de gaten had, was Paul al een heel eind verder. Thomas was achter Senne aan naar de Core gelopen en zat rond te kijken op de schermen. Hij keek naar alle informatie over de omgeving. Op een van de schermen kreeg hij de beelden van de LPR die Paul volgde. Die was omhoog geklommen, zo te zien om bij de ingang te komen van de grotten die werden verborgen door de schaduwen van hoge cipressen.

Senne had het vertrek van Paul op het scherm gevolgd en werd steeds ongeduldiger. Naxos hadden ze gehad, de ouwe stenen bij Delphi ook. Hij wilde naar huis, terug naar zijn lab.

“Ik wil hier weg, Thomas. Hoe krijgen we Paul weer mee?”

Thomas probeerde zich in te leven in de omgeving. Het waren erg oude ruïnes die om hen heen lagen. De restanten van een belangrijke beschaving van meer dan tweeduizend jaar geleden. De grote marmeren gebouwen waren eeuwenlang het centrum van die beschaving geweest. In witglinsterende steden boven het kristalheldere water van de Middellandse zee dreven ze op hun macht en schoonheid. In eeuwen dat hun havens vaak vol lagen met de vis die met grove netten rond de eilanden vers was gevangen. Toen er al heerlijke gerechten werden gemaakt van de groenten en vruchten van het land tussen de cipressen. Waarom wilde Senne hier meteen weer weg?

“Laten we even rondkijken. Misschien kunnen we Paul helpen met zoeken.”

Senne keek ongeduldig. Wilde Thomas nu ook blijven?

“Paul zoekt niks. Hij kijkt rond, maar eigenlijk zoekt hij niks. Hij loopt alleen rond om bij toeval iets leuks te vinden. Ik wil naar huis, Thomas.”

“Ok, maar ik ga even kijken. Als het niet interessant is, kunnen we hem opjutten om terug te gaan.”

Even later stond ook Thomas buiten. Door zijn bril kon hij via de LPR goed zien welke kant Paul op was gegaan. Hij besloot om dat te proberen, al moest hij er rekening mee houden dat Paul goed kon klimmen. Hij zou hem vast niet overal kunnen volgen.

De grond was droog. Er lagen veel grote rotsblokken waarmee hij rekening moest houden. Er overheen springen zoals Paul meestal deed, dat ging niet altijd. Soms moest hij er overheen klimmen, of een ander pad kiezen.

Er was een gat in de berg verderop. Hij zag het nu pas. Het was de ingang van een grot. Hij had zijn grote zaklamp aangezet en liep voorzichtig naar binnen. Het licht verdween in de leegte van de grot.

“Paul. PAUL!”

Er kwam een zachte echo terug van zijn stem. Het was hier groot, heel groot.

In zijn bril kon hij zien waar Paul was. Dat was driehonderd meter verder, in een zijgang. Paul antwoordde via de Dezen bril.

“Ha je bent er ook.”

Paul had hem dus niet horen roepen.

“Hier woonde de Pythia. Wist je dat?”

Wat had Paul nou weer gevonden? Thomas probeerde zijn kant op te lopen, maar hij wilde niet vast komen te zitten. Het klimmen viel tegen.

“Ik ben er bijna, Paul. Wacht even, anders hou ik je niet bij.“

Even later zag hij hem staan in een grote nis in de diepte van de grot. De rotsen achter hem kaatsten een wit-blauw licht terug. Hij stond aan de rand van een soort grote vijver waarvan het water als een roerloze spiegel achter hem lag. Het was spookachtig en mooi tegelijk.

“De Pythia wist alles, Thomas. Die was het echte Orakel van Delphi, wist jij dat?”

Thomas liet de vraag langzaam tot zich doordringen.

“Wat zou je dan willen vragen?”

“De Pythia is er niet meer, Thomas. Al tweeduizend jaar niet. En bovendien weet Dezen een miljoen keer meer dan de Pythia ooit had kunnen bedenken.”

Thomas glimlachte om de overbodige mededeling. Paul wist niet alles, maar onnozel was hij niet.

De echo van hun stemmen kaatste terug uit de hoogte van de blauwe nis. Daarna was het stil. Opeens viel hem dat op.

Hij keek omhoog naar de weerkaatsing van het licht boven hen, naar de spiegeling ervan in het water. Nu realiseerde hij zich hoe bijzonder de omgeving was. Mooi en overweldigend. Als ze niets zeiden en alleen luisterden, was de stilte volmaakt. Hij deed moeite om de stilte tot zich te laten doordringen. Hij probeerde om daarin het allerkleinste geluid te horen. Hij concentreerde zich op het geluid dat er niet was. Was er iets dat de volmaaktheid van de stilte kon bederven? Of iets dat de stilte even kon aanraken? Hij probeerde zich zo min mogelijk te bewegen. Hij hield zijn adem in. Hij probeerde zo stil te ademen dat hij het zelf niet meer kon horen. Toen, na een paar minuten hoorde hij het. Het klonk heel kort. Het geluid van één druppel die het water raakte. Eén enkele druppel die omlaag kwam uit de gewelven van de grot. Kwam die van een paar meter hoog? Of van tien meter? Het was één druppel die de volmaakte stilte doorbrak, waarna zijn echo een paar seconden bijna onhoorbaar nagalmde in de blauwe nis waar de ziener-priesteres veel van haar ingevingen had gekregen. Over de oogsten, de reizen, de liefdes en de oorlogen op de eilanden in de zee van het paradijs. De voorspellingen van de Pythia. Lang geleden. Paul had gelijk. Het was de moeite waard om hier te zijn.

Al was het maar even.

“Denk je dat we hier nog iets kunnen vinden, Paul? Veel mensen hebben hier al eerder gezocht.”

Paul zei niets. Hun echo was opgelost in de stilte. Als ze hier weg zouden gaan, hoe lang zou dat duren? Misschien wel voor eeuwig.

Toen ze bij de Probe terugkwamen stond Senne bij de ingang.

“Ik heb al lang gevonden wat jullie zochten. Ik laat het even zien.”

Even later zaten ze in de schemerachtig verlichte Core met tussen hen in een compleet hologram van de grot waar Paul en Thomas net hadden rondgelopen. Alles wat ze nog niet precies hadden gezien, was daarin terug te vinden.

“Allejezus wat een fantastische beelden zijn dit.”

Senne deed of het gewoon was, maar Thomas wilde weten hoe het werd gedaan.

“Wat voor beelden zijn dit, Dezen?”

“Het beeld wordt gevormd met een combinatie van hoogfrequent echo en dieptescans. Jullie zouden dit LIDAR noemen, maar dit werkt nauwkeuriger.”

Thomas was laaiend enthousiast. Hij had er wel eens van gehoord. Het werd gebruikt om diep in de aarde te kijken, of in zee. De Probe gebruikte daarvan een verfijnde vorm.

“Er zijn daar vreemde paddenstoelen” zei Senne.

Dat was Paul’s hobby. Nu kon hij hem iets nieuws vertellen.

“De sporen van die paddenstoelen gaven hallucinaties. De Pythia was bedwelmd als ze haar voorspellingen deed. Sommige stoffen werken op je hersenen, ook op je intuïtie. De Pythia kreeg het door die stoffen.”

Paul keek somber. Senne had dat waarschijnlijk net gehoord. Die had net zoveel intuïtie als een zak doperwten. Wat hij zelf in de grot had gezien, toen de tijdloze stilte over hen heen was gevallen, ging hij niet uitleggen. Misschien zou het nog meevallen, maar wat hij had gevoeld was akelig, al was het maar kort. Thomas had dat niet gemerkt. En Senne praatte gewoon door.

“Dus hoe echt de voorspelling van de Pythia was, weet niemand. Er was trouwens twijfel over de rol van de priesteres. In oude geschriften wordt gesproken over het goud dat voor de voorspellingen werd betaald.”

Thomas bestudeerde intussen de grotten met de hologrammen in de Core, maar iets nieuws kon hij niet vinden. Hij had gevraagd om de beelden op te slaan, zodat ze daar later in konden zoeken. Die vraag was overbodig, dat kon hij natuurlijk weten.

Senne wilde snel terug naar huis. Paul had hem er niet van kunnen overtuigen dat de studiereis leuk zou zijn.

Tien minuten later daalde de Probe bij Havenshade. Paul liep meteen naar buiten en ging in de richting van zijn huis, zonder te groeten. Thomas liep op een afstandje achter hem aan.

“Gaat het wel goed, Paul? Ben je moe of zo?”

Paul deed geen moeite om antwoord te geven.

“Ik ga gewoon naar huis.”

Er was iets. Blijkbaar wilde hij er niets over zeggen.

“Vond je de grot van de Pythia interessant, Paul?”

Die draaide zich om en keek Thomas aan alsof hij gedachten kon lezen. Toen gaf hij langzaam antwoord. Zijn ogen stonden donker.

“Heb jij ze ook gezien? De schaduwen van getallen? Te veel waren het er. Gevaarlijke getallen.”

Thomas schrok. Het was heel raar wat Paul zei. Tegelijk leek het wel of hij nu slimmer was dan Marion en Senne samen. Waar ging dit over? Hij keek rond terwijl hij probeerde te begrijpen wat Paul zei. Die was meteen doorgelopen. Hij wilde het hem vragen, maar hij zag hem niet meer. De vraag danste nog urenlang rond in zijn hoofd, maar vrolijk werd hij er niet van. ‘Wat zijn gevaarlijke getallen? Waar moet ik die gezien hebben?’

Paul zou wel al lang thuis zijn.

De volgende ochtend had Svea de brief die was binnengekomen geopend, nadat Jenny koffie voor haar had ingeschonken. Ze was schuin tegenover haar gaan zitten. De brief was geen leuke verrassing. Er zat een document aan vast met verwijzingen naar een rapport van Alma Freeman, die eerder op het landgoed was geweest. In de brief stond dat de Inspectie Ecologie morgen zou komen.

Waarom kwam dat rapport van Alma nu weer ter sprake? Svea had zelf onderzoek laten doen naar vleermuizen op het landgoed. Dat was geen probleem, dat was al lang gebleken.

Ze had die ochtend naar Manchester willen gaan, maar dat kon ook een andere keer. Als de inspectie kort duurde was ze er ook maar meteen van af. Ze belde haar advocaat in Sheffield. Die kon alles meteen afhandelen. De andere post schoof ze opzij.

“De rest kan weg, Jenny. Er is verder niks bijzonders bij.”

Svea sprong op toen Senne de trap afrende om de deur uit te gaan.

“Senne! Senne, kom even hier wil je? Gisteren heb ik je ook al niet gezien. We moeten even wat afspreken.”

Hij was rennend de trap af gekomen, maar was nu bij de voordeur gestopt nadat hij zijn jas al half had aangetrokken. Hij kwam voorzichtig de kamer binnen en keek achterdochtig naar zijn moeder en naar Jenny.

“Is er wat belangrijks? Ik wilde net even weggaan.”

Dat even – dat kon van alles betekenen, dat wist Svea wel. Een uur, een dag, of een paar dagen diep op het landgoed. Of ergens anders. Ergens. Senne keek ongeduldig.

“Dat kan wel zijn, Senne, maar je moet even weten dat de inspectie morgen langskomt. Waarschijnlijk op een paar plaatsen op het landgoed. Het is beter als jij ze niet voor de voeten loopt. Dus ook geen drones of lasers graag.”

Senne had meteen de pest in. Pottenkijkers, daar had hij dus geen zin in. Geen drones laten rondvliegen? Het moest niet gekker worden. Daar ging hij zich dus weinig van aantrekken. Zelfs als de Probe er niet was en de LPR’s ook niet, dan kon hij nog steeds een onzichtbare drone laten rondkijken terwijl ze daar bezig waren.

Zijn computer zou dat aansturen, ook als hij weg was.

“O, en wat moeten ze nou weer?”

“Eerlijk gezegd weet ik nog niet waar het allemaal vandaan komt. Ze verwijzen naar een rapport van Alma Freeman. Ik heb dat rapport nooit gekregen, alleen een korte samenvatting. Ik heb eigenlijk geen idee wat ze willen. Dr. Tjalmo heeft hier al eerder naar vleermuizen gezocht. Daar kwam niet veel uit. Misschien willen ze iets anders weten.”

Bij Senne begon de irritatie flink op te lopen. Die Tjalmo was een crimineel, maar Svea wist dus van niets. Zijn echte naam was Nevlit. Dat wist zij niet, en hij kon haar dat ook niet vertellen. Dat moest nog een keer worden opgelost. Wie zat hier nou weer achter? Als het gevaarlijk werd konden de LPR’s wel ingrijpen voordat iemand iets zou merken, maar vervelend was het wel.

Hij besloot om niks meer te zeggen.

“Ze gaan hun gang maar, ik kom daar niet.”

Dat was maar half waar. Hij wilde de indruk wekken dat het hem niets kon schelen, anders moest hij dingen gaan uitleggen. Zijn moeder voelde dat een beetje aan, al wist ze niet hoe het zat. Ze was niet op haar gemak toen Senne meteen weer vertrok.

Nadat hij naar buiten was gegaan, belde ze haar advocaat. Haar toelichting was maar kort.

“Om vijf uur ben je hier? Mooi. We moeten wat afspraken maken voor het bezoek van die inspectie morgen. Je mag daarbij zijn.”

Uit haar toon kon hij wel opmaken dat hij geen keus had.

Thomas was een tijdje bezig geweest met nieuwe preparaten voor zijn microscoop en keek naar buiten hoe het wisselvallige weer van die ochtend plaats had gemaakt voor een dik wolkendek. Dat leek steeds donkerder te worden en kondigde een stortbui aan.

Er kwam een signaal binnen op zijn bril. Het berichtje van Marion was maar kort. Hij was er eerder bang voor geweest, maar nu leek het echt te gebeuren. Hij was op een laag stoeltje gaan zitten en keek somber voor zich uit, terwijl de regen steeds harder tegen het raam van zijn kamer kletterde. Hij las het nog eens, alsof hij het verkeerd begrepen kon hebben. Dat was niet zo. Het stond er echt.

‘We gaan binnenkort verhuizen, Thomas. Naar Manchester.’

2 Hedge

In Lausanne was het weer af en toe stormachtig nu de winter ten einde leek te lopen. Het regende niet erg, maar het waaide hard. Ook hier in het noordwesten van Zwitserland leken de winters steeds korter te worden. De sneeuw die twee weken had gelegen op de Quai d’Ouchy was bijna weg gesmolten. In het verdorde grasveld van het Drieseizoenen Hotel stond de sneeuwpop steeds verder weg te zakken. Twee weken geleden was die door een paar hotelbedienden gemaakt, toen de sneeuw nog vers was. Het restant zag er grauw uit. De hotelgasten die naar de boulevard liepen om te kijken naar de stormvlagen die over het meer joegen keken meestal niet op van een dure auto, maar de wagen die nu de ingang inreed, trok de aandacht.

“De nieuwe Bentley” zei een van hen.

Maar al meteen realiseerde hij zich dat het niet klopte. De wagen die langs reed was vele malen duurder dan een Bentley. En de motor die erin lag, was extreem. Maar degene die de brede toegangslaan van het hotel inreed terwijl ze de motor zonder koppel op de wielen nog even liet razen, wist precies wat zij deed. Zij was een coureur, ze was erg ervaren, en de Bugatti Chiron waarin ze nu reed, had een zestien cilinder motor van 2800 pk. Dat was genoeg om een Bentley in twee stukken te scheuren.

Ze zette het monster breed neer voor de ingang toen ze naar binnen liep. Met de doorgezonden foto’s had ze zich goed voorbereid. Ze zou degene die ze moest afhalen direct kunnen vinden. Als ze haar ogen dicht deed zag ze het gezicht van Aspa Kostidi, maar haar naam kende ze niet. Ze moest haar brengen bij de Midas company jet op het vliegveld van Lausanne. Binnen twintig minuten.

Tynra keek rond in de marmeren hal van het hotel, maar ze zag haar niet. Ze was twee keer rondgelopen langs de zithoeken en nissen aan de voorkant. Ze probeerde haar nu te bereiken met haar telefoon. Een naam had ze niet gekregen, alleen een nummer. Toen ze dat belde, werd er niet opgenomen.

Ze kreeg een alarmberichtje binnen. De Bugatti was gehackt.

Iemand had het slot open gekregen. Dat was vrijwel onmogelijk. Ze keek niet langer rond, maar rende onopvallend naar buiten.

Toen ze het monster wilde openen, zag ze dat er iemand op de bijrijdersstoel zat. Ze keek nog eens. Het was haar gast. Die keek heel even opzij en maakte geen aanstalten om uit te stappen of te groeten. Ze stapte behoedzaam in en legde beide handen op het stuur.

“Hij zat op slot. Het is onmogelijk om hier in te stappen zonder code. Deze wagen kan niet worden gehackt.”

Ze keek voor zich en zag niet het vage glimlachje van haar passagiere, die geen antwoord gaf op haar indirecte vraag.

“Adrien had al verteld dat ik met zijn nieuwe speeltje zou worden opgehaald. Hij zei dat jij kan rijden.”

“Ik ben Tynra. Meneer Cserpeka heeft zijn nieuwe radar gestuurde Chiron meegegeven. Daarvan zijn er drie in de wereld. Ik breng u direct naar het vliegveld.”

Voordat ze helemaal uitgesproken was, had ze de startknop al ingedrukt, maar zonder te schakelen. De motor brulde nu als een ongetemde draak. Even later reden ze over de Galerie de Marcolet richting A9 naar het vliegveld van Lausanne. Toen Tynra in haar spiegel keek zag ze twee motorfietsen die haar met extreme snelheden probeerden te volgen. Bij tweehonderd kilometer per uur zou dat het uiterste vragen van hun concentratie. Ze keek twee seconden in haar spiegels. Het klopte. Ze probeerden het echt. Ze hadden blijkbaar geen idee wat een Chiron was. En deze kenden ze zeker niet. Ze glimlachte om de hopeloze pogingen. Ach, als iemand het wilde proberen wilde ze de uitdaging ook niet minder maken. Ze tikte even extra op het gas. De Chiron reed nu tweehonderdtachtig kilometer per uur, op iets meer dan de helft van haar topsnelheid. Ze deed steeds minder moeite om bekeuringen te voorkomen en slalomde behendig door het verkeer met snelheden die regelmatig boven driehonderd zaten. De elektronische besturing zorgde er samen met de radarcomputer voor dat ze geen botsingen zou veroorzaken. Ze voelde de adrenaline in haar schouders en in haar heupen, terwijl haar nekharen inmiddels overeind stonden. Als intens genieten een paar seconden kende, was dat nu, op de rand van haar dodelijke snelheid. Een klein foutje zou de Chiron verticaal kunnen lanceren, maar in haar spiegels was geen racemotor meer te zien.

Aspa zag wel hoe gevaarlijk ze reed, maar ze had ook gezien dat ze naast een coureur zat. Met het avontuur waar ze zich nu in zou storten wilde ze geen gevoeligheid tonen. Dat zou Adrien vast graag horen. Ze deed haar ogen dicht en liet het geraas van de motor rustig op zich inwerken. Het was overweldigend, maar niet onaangenaam. Tien minuten later reden ze via een zijingang het vliegveldterrein op en remden zonder veel motorgeluid op de parkeerstrook naast de vliegtuigen, waar ook de Midas-jet klaar stond. Het was geen klein toestel, maar een middelgrote Boeing.

Adrien Cserpeka stond haar op te wachten. Hij zwaaide voor zijn doen vrolijk toen de Chiron stilstond en toch nog even de motor liet razen. Aspa was als eerste uitgestapt en pakte haar zwarte rugtas. Ze groette hem met een knikje en keek Tynra even aan. Ze draaide zich om zonder te groeten en liep naar de ingang van de jet. Cserpeka was naar Tynra toegelopen.

“Mijn bewakers heb je niet gezien denk ik?”

Ze keek hem aan met een vage glimlach.

“Twee motorfietsen?”

“Ze hebben hun best gedaan, kreeg ik net door.”

“Tsja, met dat drukke verkeer bij Lausanne.”

Adrien Cserpeka was achter Aspa aan naar binnen gegaan.

“Wat fantastisch dat je zo vroeg kon komen, Aspa. We zaten al op je te wachten. Nu zijn we compleet.”

Ze reageerde niet.

“Ik hoop dat het verder geen probleem was?”

Nu ging hij te ver. Hij had haar zo ongeveer gesommeerd om te komen, terwijl ze bezig was met iets anders. Dat had haar flink geïrriteerd.

“Ik zal je niet lastig vallen met planningsrisico’s van flitstransacties, Adrien. Als het niet meteen in miljoenen dollars kan worden vertaald, wordt het wat onoverzichtelijk.”

Ze hield zich in. ‘Onoverzichtelijk voor jou’ zei ze niet, al bedoelde ze dat wel.

Hij haalde zijn schouders op en schonk zijn glas bij. Hij wachtte rustig tot ze weer in een betere bui was. Aan voorspellingen daarover waagde hij zich niet.

“Water voor jou? Of toch iets lekkers?”

Ze probeerde haar irritatie te vergeten.

“Water. Dan is er straks nog iemand nuchter hier.”

Ze was de jet verder in gelopen en groette de anderen.

“We hebben een mooie plaats voor je” zei Lauren. “Mocht er onderweg nog iets te zien zijn. Een beetje grijs is het vandaag wel, maar de storm van vanochtend zal wel gaan liggen.”

“Ik laat de bemanning hun gang gaan” zei Cserpeka.

“Ze hebben nog even tijd nodig, daarna vertrekken we.”

Aspa nam een paar slokken en keek het kleine kringetje rond.

Lauren Drake had haar glas champagne bijna leeg. Adrien zat weer aan de Ierse whisky, Midleton VR.

“Leuk toestel, Adrien” zei Bern Keller. “Vrij nieuw zeker?”

“Twee maanden. Mijn crew heeft er zeshonderd uur opzitten. Ze zijn tevreden. Speciale turbines. We kunnen daar in twee uur zijn.”

“En dan hopen we maar dat Adrien zijn plannen wat beter heeft uitgewerkt dan de laatste keer” zei Keller luchtig. “Het klonk toen nogal geïmproviseerd.”

“Jaja, Bern. Het was vorige keer niet duidelijk genoeg. Maar vandaag gaan we het precies uitleggen. Daarom is mijn vriendin Aspa er weer bij. Ze gaat de hele aanpak vertellen. Onderweg naar mijn eiland is er tijd genoeg.”

Lauren keek uit het raampje naar de rechtervleugel. Ze schatte hoe breed het toestel zou zijn. Ze keek hem geamuseerd aan.

“Heb je een nieuw vliegveld laten aanleggen Adrien? Moest je het zwembad nog laten verplaatsen?”

Dat sloeg op de vorige bijeenkomst. Hij antwoordde geduldig.

“Ik begrijp je zorgen, Lauren. We landen vandaag dichtbij op een groter eiland. Het laatste stukje met de helikopter duurt maar een kwartier. Ik maak het zo prettig mogelijk. Het is nu te koud voor mijn bootje.”

Ze liet merken dat ze opgelucht was door deze oplossing. De grote speedboot van de vorige keer, toen ze planerend over de stormachtige golven naar het eiland gingen, was geen grappige herinnering. Het weer was onstuimig. Ze had hem toen gevraagd of het een kapot watervliegtuig was.

Aspa Kostidi vroeg zich af waar Keller over na zat te denken. Die keek haar kort aan met de nodige achterdocht. Ze was naar zijn mening misschien te vulgair gekleed in haar kalfsleren pak dat zijn beste tijd had gehad. Het zou wat. Ze was hier niet om vrienden te worden met Keller of Drake, maar omdat ze Adrien kon helpen. Voor een leuk honorarium.