Waar de wolken eindigen

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Sant'Anna

Jerrad Hoff

Waar de wolken eindigen

literaire thriller

JHB

Waar de wolken eindigen

© Jerrad Hoff
www.jerradhoff.nl

Druk: oktober 2020
Omslagontwerp: JHB
Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: Unsplash

ISBN   978 94 640 6916 7

NUR   305

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

“The point of revenge is not in the completion but in the process.”

— Park Chan-wook

“Where have all the good men gone

And where are all the gods?”

— Bonnie Tyler

Heden, juni 2010

Every person above the ordinary has a certain mission

that they are called to fulfill.

— Johann Wolfgang von Goethe

Na een scherpe bocht komt het vliegtuig weer horizontaal en wordt de afdaling verder ingezet. De lucht is in alle windrichtingen wolkeloos en de zon laat de diepblauwe Stille Oceaan onder ons fonkelen alsof er ontelbare stukjes glas aan de oppervlakte drijven. Een zwerm vogels, van die grote witte met lange, puntige snavels, slingert als een bewegelijk lint laag onder het vliegtuig door; eerst oostwaarts en daarna in noordelijke richting.

De eindbestemming nadert nu snel krijgen we te horen. Hoewel we er vele jaren geleden vaker zijn geweest, neemt de spanning bij ons toe. Het weerzien met een plek vol gruwelijke herinneringen maakt vandaag, de dag dat wij verjaren, nog specialer, nog gedenkwaardiger. Van toeval is echter geen sprake. Het tegenovergestelde is waar. Zoals de golven van een zee altijd trouw blijven aan de stromingen van het water, ongeacht hoe hoog en woest ze zijn, zo volgen wij de koers die het leven voor ons heeft bepaald. Hij brengt ons waar dat nodig is.

Vierentwintig jaren telt ons bestaan sinds vandaag. Een leven dat voor driekwart is gevuld met eenzaamheid, verdriet, pijn en wreedheden die ons voorgoed hebben getekend. De diepste littekens zijn echter onzichtbaar voor het oog. Ze zijn in onze zielen gekerfd, net als onze wrok. In de zes jaar die wij in vrijheid leven, hebben reeds velen geboet. Onze wraak is niettemin net als onze liefde eindeloos. Samen vormen ze de stuwende kracht die ons helpt de koers in het leven te blijven volgen, zodat we hen kunnen blijven straffen die dienen te worden gestraft.

We voelen dat het vliegtuig een nieuwe bocht maakt en kijken door een raampje naar buiten. Het uitzicht doet ons glimlachen. We voelen de opwinding in onze buik en strijken haar uit ons gezicht achter een oor. De landing is zacht en niet veel later komen we tot stilstand.

In de deuropening zien we de diepglanzende limousines voor ons gereedstaan. Geflankeerd door lijfwachten genieten we even van de middagzon op onze schouders en de zwoele wind die onze huid streelt en met ons haar speelt. Over treden zetten we weer voet in de stad van de engelen. Portieren worden voor ons geopend en achter ons gesloten. De limo’s komen in beweging.

Het gaat beginnen.

1

Brodnax Artist Agency-gebouw, Beverly Hills

Karen Wilton draait de armband om haar pols nijdig rond. Nog niet zo lang geleden leek het een werkdag als geen ander te worden. Tien minuten nadat hij was binnengekomen, had ze de eerste uitbrander om de oren gekregen. Vervolgens een tweede, een derde en een vierde. Tot zover niks bijzonders. Inmiddels is hij nog geen twee uur op de zaak en is ze de tel van uitbranders, verwensingen en woedeaanvallen al een poosje kwijt.

Niks was goed en alles was haar fout. Allereerst was de koffie te heet, toen te koud. Vervolgens smaakte deze nergens naar. Toen was hij van mening dat haar bureau meer weghad van een vuilstort dan van een werkplek. De twee afspraken die te laat waren, had zij ongetwijfeld verkeerd vastgelegd. Dat zijn iPad zich bij de eerste aanraking uitschakelde, was ook aan haar te wijten. Uiteraard had het er niets mee te maken dat hij gisteren voor vertrek naar huis vergeten was dat kloteding aan de lader te leggen, zoals de rest van de zaak dat wel doet. Het slechte beeld op zijn vier televisieschermen rekende hij haar eveneens aan. Zeker driemaal had hij haar gevraagd wat zij met ze had uitgespookt.

Haar bureau had ze opgeruimd en afgestoft, voor de televisies had ze een monteur gebeld die beloofd heeft vandaag nog langs te komen. De afspraken van vanmiddag én van morgen en de dag erna had ze voor de zekerheid telefonisch bevestigd. De iPad ligt al even aan de oplader. Aan de smaak van de koffie kan ze echter niets veranderen. In elk geval niet zoals hij dat bedoelt. Ze had wel extra haar best gedaan om er nog dikkere, nog smeuïgere rochels in te deponeren dan dat ze doorgaans al doet.

In het keukentje, uit het zicht en gehoor van iedereen, had ze ook deze ochtend weer haar keel enkele keren krachtig geschraapt, ditmaal alsof het spuug vanuit haar tenen moest komen, en de fluim langzaam in de dampende mok laten afdalen. Een verstandige zet bleek niet veel later toen hij in haar aanwezigheid met een tevreden blik van de koffie had gedronken.

Met weinig woorden wimpelt Karen een collega van een etage lager af. Zonder op zijn reactie te wachten, verbreekt ze de verbinding met een glimlachje dat zonder veel fantasie als vals kan worden omschreven. De voldoening is echter van korte duur. Haar dunne lippen, zachtroze en diepglanzend in binnenvallend zonlicht dat zich in het glazen blad van haar bureau reflecteert, brengen een zucht voort, weliswaar zacht, maar van begin tot eind gevuld met mismoedigheid.

Het is vandaag exact vier jaar geleden dat ze na een drie minuten durend sollicitatiegesprek tot zijn secretaresse was gebombardeerd. Het kortste en meest waardeloze sollicitatiegesprek dat ze ooit had meegemaakt. Maar ze had de baan en dat was destijds het enige dat telde. De euforie was echter op de eerste werkdag al om zeep geholpen toen andere secretaresses haar hadden ingefluisterd dat velen haar waren voorgegaan. Een precies aantal wist niemand te noemen, maar de schattingen liepen uiteen van dertig tot ruim veertig. Een handjevol was uit zichzelf vertrokken, de rest had daarentegen die kans niet gekregen en was op staande voet ontslagen. De laatste zelfs binnen anderhalf uur.

Met vier jaar lang klote klusjes uitvoeren, dagelijks de meeste grove beledigingen slikken, snauwerige commando’s incasseren en zijn kamer uitgejaagd worden als een schurftige straathond, heeft ze het record van zijn langstzittende secretaresse met ruim twee jaar verbroken. Een ongekende prestatie, is ook het oordeel van de andere secretaresses.

Dat hij een andere mening is toegedaan, bleek vanmorgen wel toen felicitaties, een dikke bos bloemen of zelfs maar een opmerking over de afgelopen vier jaar uitbleven. Geen: ‘Gefeliciteerd met het vierjarig jubileum, Karen.’ Geen: ‘Fijn dat je na al die jaren nog steeds mijn secretaresse bent, Karen.’ Of: ‘Hoe gaat het op deze buitengewone dag met je, Karen?’ Niks van dat. Zelfs geen: ‘Goedemorgen, Karen.’ ‘Breng koffie,’ was het enige dat hij tijdens het voorbijlopen snauwde.

Hem haten is dan ook kinderspel. Terugkijkend was er na de eerste werkdag niet meer dan een week of twee, drie, hooguit vier, voor nodig om hem meer te haten dan wie dan ook. En ze is niet de enige. In tegendeel. Eigenlijk kent ze niemand die Jack Brodnax niet uit de grond van zijn of haar hart haat. Soms vraagt ze zich af of die anderen ook weleens dromen hoe ze hem met een botte zaag in stukjes opdelen terwijl hij volledig bij kennis is en het uitschreeuwt van pijn. Hem keer op keer strotten en vervolgens reanimeren zijn ook bijzonder vermakelijke beelden om de vrije tijd mee door te brengen. Bovendien maken ze de werkdag erna draaglijker.

Vanzelfsprekend heeft ze vaak op het punt gestaan om ontslag te nemen, vooral toen bleek dat hij blind was voor haar avances, voor de ruime inkijk die ze hem bood in haar bloesjes, en eveneens stokdoof bleek te zijn voor haar ondubbelzinnige opmerkingen waarvan de meest doorgewinterde sloerie nog het schaamrood op de kaken zou krijgen.

Niet één keer heeft ze een reactie ontvangen op haar inspanningen, hoe creatief, schaamteloos en uitnodigend ze ook waren geweest. Vreemd genoeg kreeg ze ook niet te horen dat ze ermee moest stoppen. Alsof hij ze gewoonweg niet opmerkte. Alsof ze een geestverschijning is en hij als enige in heel LA haar niet kan zien en horen.

De reden dat ze is gebleven, zelfs toen duidelijk werd dat seksuele handelingen haar carrière niet zouden bespoedigen, is simpel: niemand anders in deze kut stad kan zich de secretaresse noemen van Jack Brodnax. Samen met zijn vrouw Joan, reeds zeer succesvol met haar cateringbedrijf in Hollywood, richtte hij iets minder dan drie decennia geleden de Brodnax Artist Agency op. Na hooguit een jaar vanuit hun toenmalige woning op Mulholland Drive te hebben gewerkt, nam het bedrijf haar intrek in een bescheiden kantoorpand op nog geen vijf minuten lopen van de huidige locatie: het grote glazen gebouw op de hoek van Santa Monica Boulevard en Roxbury Drive.

Inmiddels heeft de agency kantoren in zes landen, meer dan honderd agenten en een veelvoud daarvan aan juridische en administratieve medewerkers op de loonlijst die voor vijftien tot twintig procent van de gage contracten afsluiten voor de clientèle van wereldberoemde televisie- en filmsterren. Een serieuze serie of speelfilm produceren zonder de Brodnax Artist Agency, door iedereen in de industrie kortweg B.A.A. genoemd, is vrijwel onmogelijk. Niet voor niets wordt het bedrijf door Fortune Magazine gezien als een van de meest invloedrijke organisaties in de amusementsindustrie.

Een andere reden om niet vrijwillig op te stappen is het gebrek aan alternatieven. Werken achter de kassa in een bomvolle supermarkt, in een belachelijk uniform baggervette hamburgers aan baggervette klanten verkopen, of een levende etalagepop spelen in een modezaak, zijn banen die haar pertinent niet in het bloed zitten. Nooit meer, nog geen dag.

Dat acteren haar ook niet in het bloed zit, wilde ze eerst niet aan, maar na achtentwintig audities heeft ze de moed opgegeven. Het duurde korter om te ontdekken dat een carrière in de porno-industrie eveneens niet voor haar is weggelegd. Na de eerste opnamedag kon ze een week amper lopen en zitten. Zelfs roerloos liggen was al pijnlijk geweest.

Telefoontjes opnemen en afwimpelen, botte uitbranders pareren en een geestverschijning spelen, zit haar blijkbaar wel in het bloed, heeft ze kennelijk een ongeëvenaard talent voor. Wel erg jammer dat ze daar geen Oscars voor uitdelen. Ze zou er dan zeker vier op de schoorsteenschouw hebben staan.

Na een diepe zucht beantwoordt Karen de volgende telefoonoproep. Niet veel later verbreekt ze de verbinding en gluurt met iets toegeknepen ogen over haar koffiemok naar de jonge vrouw die een half uur geleden schuin tegenover haar bureau op een van de vier Biedermeier stoelen is gaan zitten en sindsdien aandachtig in een Vanity Fair leest alsof de rest van de wereld niet bestaat. Deze vrouw is de reden dat de harde laag eelt op haar ziel, die ze in de vier jaar bij B.A.A. als bonus heeft gekregen, vandaag niet toereikend is om Jacks uitbranders van zich af te laten glijden.

Ofschoon ze haar niet kent, nog nooit heeft gezien in de agency, de roddelbladen, de magazines, of zelfs maar een glimp van haar op televisie heeft opgevangen, mag ze de jonge vrouw niet. Eigenlijk meteen al niet toen ze zich bij haar had gemeld voor Jack. Er is ook geen noodzaak om haar persoonlijk te moeten kennen om een hekel aan haar te kunnen hebben. Ze kent het type maar al te goed. Twee derde van Hollywood zit ermee vol: platzak, volledig verstoken van enig talent anders dan wat vaardigheden in bed en volkomen vertrouwend op hun uiterlijk waarvan ze denken dat deze aantrekkelijk is, komen ze naar LA, er heilig van overtuigd dat een paar dikke tieten en een sletterige mentaliteit volstaan om het te gaan maken op het witte doek. Absurd. Als het haar niet is gelukt waarom zou het een ander dan wel lukken?

Deze jonge vrouw is echter wel knap, moet ze met tegenzin toegeven. Belachelijk knap zelfs. Het lange en glanzende korenblonde haar, met hier en daar wat lichtere stukjes, valt losjes en natuurlijk, maar op een wijze die alleen een peperdure kapsalon op Rodeo Drive voor elkaar kan krijgen. Het gezicht is symmetrisch, met volle sensuele lippen, een krachtige kaaklijn, perfecte wenkbrauwen, een klassieke, rechte neus en zwart omlijnde, ongewoon felblauwe ogen die dwars door je heen lijken te kijken.

Al bij al, en niet op de laatste plaats door de lange, zongebruinde benen en de enorme tieten onder de zwarte zijde, een combinatie van fysieke eigenschappen die sinds haar aanwezigheid voor heel wat extra commotie op de etage hebben gezorgd. Het is ronduit gênant om keer op keer al die kwijlende rukkers doelloos voorbij te zien slenteren. Kerels zijn toch zo verdomd voorspelbaar.

Karen blikt over een schouder naar de wand van getint glas waar een dichtgedraaide blindering naar binnen kijken onmogelijk maakt. Een ogenblik overweegt ze om Jack alsnog in zijn bespreking te storen en hem te informeren over zijn bezoek. De herinnering aan zijn laatste woede-uitbarsting, waarbij ze de spetters spuug weer in haar gezicht kan voelen, doet haar besluiten de jonge vrouw te laten wachten.

‘Nee, geen belangrijke telefoontjes,’ fluistert Karen wat later in de headset tegen Jack. ‘Er zit hier wel een mevrouw Leary. Een half uur, denk ik, misschien iets langer. Hoe bedoel je, Jack? Ik mocht je toch niet storen? Hallo?’

De brede glazen deur achter haar zwaait open en ze ziet hoe Jack met grote stappen en een brede glimlach langs haar bureau loopt om zijn bezoek persoonlijk op te halen. De uitbundige omhelzing en zoenen op de wangen waarmee hij de jonge vrouw verwelkomt, zijn minstens zo ongewoon voor hem. De pisnijdige blik die hij haar kort toewerpt, terwijl hij met zijn bezoek langs haar bureau terug naar zijn kamer loopt, is wel weer vertrouwd en brengt haar antipathie tegen de vrouw van het een op het andere moment naar ongekende hoogte.

Opgewekt en met een arm om haar schouders leidt Jack de jonge vrouw zijn grote en luxueus ingerichte kantoorkamer binnen. Aan de lange vergadertafel van glas en staal, die plaats biedt aan twintig personen, gooien enkele van zijn werknemers gehaast hun spulletjes in attachekoffertjes en verdwijnen vervolgens vriendelijk knikkend langs hen de kantoorkamer uit. De enige die van Jack moet blijven wordt door hem voorgesteld als Helen Oaks, zijn oudste senior-agent, een stevige vrouw van midden veertig met halflang, roodbruin haar. Ze gaan in de U-vormige zithoek zitten.

Helen neemt recht tegenover de onbekende vrouw plaats en heeft moeite om niet naar haar te staren. Vanzelf, en hoewel de haarkleur de enige zichtbare overeenkomst is, moet ze kort terugdenken aan het blondje waarnaast ze vanochtend wakker is geworden. De naam van de jonge meid wil haar even niet te binnen schieten. Het escortbureau zal dat ongetwijfeld kunnen nakijken, als ze de volgende keer voor haar belt. Misschien wel vanavond. Een blik op haar horloge vertelt haar dat ze nog iets meer dan een half uur heeft om bij haar lunchafspraak te komen. Ze besluit om hooguit nog vijf minuten te blijven.

‘Ik vind het erg vervelend, maar ik moet helaas gaan,’ verontschuldigt Helen zich na zo’n twintig minuten kletsen over wissewasjes. ‘Ik heb een belangrijke zakenlunch.’

‘Zeg die maar af. We hebben je hier nodig.’

‘Ik heb een afspraak met Johnny Des…’

‘Afzeggen. En laat alle senior-agenten direct hierheen komen.’

Helen kijkt Jack verrast aan. Haar tot dunne streepjes geëpileerde wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Wat kan ik als reden zeggen?’

Hij glimlacht naar de vrouw naast zich op de bank en legt kort zijn hand op haar arm. ‘Zeg maar dat ik ze wil voorstellen aan mijn nieuwe vennoot. Vanaf twaalf uur vandaag is Roma voor vijfenzeventig procent eigenaresse van de Brodnax Artist Agency.’

Het nieuws slaat bij iedereen als een bom in. Niemand had gedacht dat na dik achtentwintig jaar nog de dag zou komen dat Jack iemand naast zich aan het roer van de onderneming zou toelaten. Iemand met medezeggenschap over zijn bedrijf. Het bedrijf dat hij eigenhandig heeft opgebouwd, het bedrijf dat hij volgens eigen zeggen als enige goed kan leiden. En nu schijnt hij ineens het roer van zijn bedrijf niet een klein beetje, zelfs niet voor een flink deel, maar bijna geheel uit handen te hebben gegeven.

De persoon die dat roer nu voor driekwart in handen heeft, kan dus niet alleen zijn beslissingen tegenhouden, maar ook geheel zelfstandig nemen. Volgens Helen een vrouw van begin, midden twintig wiens naam bij geen van de senior-agenten een belletje doet rinkelen. Het moet dus iemand van buiten de amusementsindustrie zijn, was meteen de conclusie. Iemand zonder kennis van zaken. Wel iemand met diepe zakken. Met heel erg diepe zakken.

Na de verbijstering kwam al vlug het onbegrip en vooral de woede. Alle senior-agenten hoopten al jaren, hoewel ze tot enkele minuten geleden ervan overtuigd waren dat Jack liever geblinddoekt de Santa Monica Freeway zou oversteken dan één procent van zijn bedrijf aan een ander af te staan, op een vennootschap, hoe klein ook. En nu was het iemand van buiten de agency op achterbakse wijze gelukt om hem driekwart van B.A.A. afhandig te maken.

De kamer van Jack Brodnax was nog nooit zo snel volgestroomd met senior-agenten. En nog nooit was er zo stil rondom de vergadertafel plaatsgenomen. Alle blikken in de kamer gaan naar hetzelfde punt: de plek waar Jack gewoonlijk zit, in de stoel aan het hoofd van de tafel die achter zijn rug om door iedereen in de agency ‘De Zetel’ wordt genoemd. De zetel heeft echter een zwiep gekregen en staat enkele meters verderop eenzaam in een hoek.

Jack staat op de lege plek voor de vergadertafel, met de armen over elkaar, breed glimlachend, onmiskenbaar zeer goed geluimd, zoals de meesten hem al in geen tijden meer hebben gezien. Schuin achter hem staat de onbekende jonge vrouw die, hoewel alle blikken in de kamer op haar gericht zijn, opmerkelijk ontspannen oogt.

Alle aanwezigen komen voor zichzelf algauw tot de conclusie dat het moeilijk wegkijken is van de jonge vrouw. Niet alleen vanwege haar opvallende schoonheid, maar ook door een elegantie en vrouwelijkheid die men tegenwoordig niet vaak meer ziet. Haar houding, manier van glimlachen, maar ook de wijze waarop ze haar achter een oor strijkt, de brede gouden armbanden om haar polsen verdraait of haar gewicht van het ene hooggehakte zomerschoentje naar de andere verplaatst; alles getuigt van een natuurlijke gratie. Een natuurlijk gratie die slechts zeer weinigen bezitten en waarvoor sommige van hun cliënten peperdure cursussen hebben gevolgd in de hoop zich een dergelijke vrouwelijke sierlijkheid eigen te kunnen maken. De jonge vrouw aan het eind van de vergadertafel is het onomstotelijke bewijs dat aangeboren elegantie het altijd wint van aangeleerde elegantie.

Jack kijkt kort naar de jonge vrouw om en begint dan te praten op de wijze waarop hij in een niet zo ver verleden bekend om stond: bevlogen, enthousiasmerend en overtuigend. Hij vertelt over de voorbije jaren, de groei van de agency en zijn toekomstvisie op de amusementsindustrie. Ook de persoonlijke gevoelens van zijn vrouw en zichzelf haalt hij aan en bekent vervolgens tot iedereens verbazing dat hij het plezier in het werk al enige tijd kwijt is. Hij had het gevoel met de agency op een dood spoor te zijn terechtgekomen. Dat vertelde hem dat het hoogste tijd was voor nieuw bloed in de organisatie, iemand van buitenaf met frisse ideeën en een vernieuwende visie. Iemand die de agency door de komende decennia kan loodsen. Als een wonder heeft hij die persoon gevonden in de verschijning van een buitengewoon charmante jongedame: Roma Leary. Behalve visie en durf bezit Roma ook de financiële middelen om haar plannen te realiseren. Hierdoor was het hem al snel duidelijk geworden dat zij de aangewezen persoon is om de agency groter, sterker en invloedrijker te maken dan deze ooit is geweest.

Op Jacks verzoek neemt ze zijn plek voor de vergadertafel in. Roma bedankt hem voor zijn vriendelijke woorden en de rest voor hun snelle aanwezigheid. Ze strijkt haar uit het gezicht achter een oor en is nog enkele tellen stil.

‘Ondanks dat jullie ongetwijfeld ook met veel plezier geluisterd zullen hebben naar Jacks openhartige verhaal kan ik me zeer goed voorstellen dat jullie met name overdonderd zijn door ons partnerschap. Onze excuses hiervoor. Helaas was dit om verscheidene redenen onvermijdelijk. Ik kan mij eveneens zeer goed voorstellen dat op dit moment de meest rampzalige scenario’s door jullie hoofd gaan. Laat ik daar meteen een eind aan maken. Er gaat intern niets veranderen, alles blijft zoals het is. Niemand hoeft voor zijn of haar baan te vrezen. Er wordt niemand in dit gebouw of in een van de andere kantoren ontslagen en…’

‘Excuses dat ik je nu al onderbreek, maar als er niets gaat veranderen, hoe zal de agency dan uiteindelijk groter, sterker en invloedrijker dan ooit worden?’

‘Kyle is het toch?’ De goedgeklede man halverwege de tafel knikt zichtbaar verrast. ‘Het is niet de agency die moet veranderen om groter, sterker en invloedrijker dan ooit te worden, Kyle, dat tonen de jaarrapporten wel aan, maar het is de rest van de amusementsindustrie die moet veranderen. Behalve mijn investering in B.A.A. zal ik nog veel meer investeren. Het merendeel overnames van andere toonaangevende bedrijven in de industrie. Deze bedrijven zullen aan B.A.A. worden toegevoegd zodat wij een full service kunnen gaan aanbieden die uniek is voor de amusementsindustrie. Wij leveren dan niet alleen de acteurs, actrices en regisseurs, maar ook de studio’s, productiemaatschappijen, scenarioschrijvers en bijvoorbeeld de special effects, het geluid en de belichting.’

Roma kijkt rustig langs de vergadertafel en ziet dat haar woorden hun uitwerking niet missen. Ze wacht kort alvorens ze verdergaat.

‘B.A.A. gaat de amusementsindustrie volledig domineren. Zonder ons zal er straks geen serie, geen show en geen speelfilm meer worden gemaakt. In elke productie zullen wij aandeel hebben en onder ieder contract zal onze naam staan. Heb ik je vraag zo voorlopig naar wens beantwoord, Kyle?’

Kyle Harris knikt en wil net een nieuwe vraag stellen als Angela Sorenson, de jongste senior-agent, achteraan de tafel, hem voor is.

‘Kun je vertellen hoe je van plan bent om al deze bedrijven over te nemen? Vertegenwoordig je een investeringsgroep? Want dergelijke overnames realiseren, zal een werkelijk gigantisch kapitaal vereisen. En dan zijn er nog de bedrijven die niet willen worden overgenomen.’

Roma knikt en gaat schuin op de rand van de tafel zitten. ‘Dank voor de vragen, Angela. Ik vertegenwoordig geen enkele investeringsgroep. Ik handel geheel zelfstandig en alle investeringen worden gedaan met mijn eigen kapitaal. Uiteraard ben ik mij ervan bewust dat sommige bedrijven in eerste instantie niet zullen staan te trappelen om te worden overgenomen, hoewel de onderhandelingen met een flink aantal inmiddels zeer vergevorderd zijn. Ik weet zeker dat we uiteindelijk de belangrijkste bedrijven zullen weten te overtuigen dat samenwerking in ieders belang is. Laat ik het zo zeggen, om met de woorden van de beroemdste filmgangster allertijden te spreken: ik zal ze een voorstel doen dat ze niet kunnen weigeren.’

Na een klein half uur vragen beantwoorden, geeft Jack aan dat de ontmoeting is afgelopen. Niet meer dan vijf minuten later zijn ze alleen. De vriendelijkheid in zijn diepliggende ogen maakt onmiddellijk plaats voor onzekerheid en angst. Ze volgen Roma argwanend terwijl ze op haar gemak van de kamerhoge ramen, die de hele lengte van de kamer beslaan, naar de tegenovergelegen muur wandelt. Ze bekijkt de vele ingelijste foto’s die een overzicht geven van een kwart eeuw Hollywood glorie. Op een ieder van hen is Jack Brodnax met een beroemdheid te zien.

‘Is dit wat je wilde?’ vraagt hij voorzichtig.

Zeker een minuut tikt voorbij zonder dat er wordt gesproken. Met een diepe zucht ploft hij op de bank neer. Zijn brede schouders hangen, net als zijn hoofd. Hij gaat met beide handen door zijn haar.

‘Alsjeblieft, ik heb me aan mijn kant van onze afspraak gehouden. Hou jij je nu ook aan jouw kant van de afspraak?’

‘Hou op met jammeren. Alsjeblieft zeg. Zolang je doet wat ik wil, met de inzet en overtuiging die ik wil, hoeft niemand te weten wie Jack Brodnax echt is. Maar stel me eenmaal teleur en het luizenleventje zoals je dat kent, zal op slag een regelrechte hel worden. In de gevangenis doen ze echt hele, hele akelige dingen met smeerpijpen zoals jij. Iedere dag weer. En in een celstraf van twintig tot dertig jaar zitten heel wat dagen.’

2

The Fountain Coffee Room, Beverly Hills Hotel

Ondanks het voor Beverly Hills begrippen vroege tijdstip is The Fountain Coffee Room in het Beverly Hills Hotel goedgevuld. Over French Toast, frisse salades, heerlijk ruikende Western Omelettes en Smoked Scottish Salmon Omelettes heen spreken gasten op levendige toon met elkaar. Een enkeling begint de nieuwe dag alleen met een dampende cappuccino en het gezelschap van de nieuwste editie van The Los Angeles Times.

Helen Oaks roert driftig in haar kopje koffie en blikt opnieuw op haar horloge. Ze haalt het mobieltje uit haar Vuitton handtas tevoorschijn, staart naar het scherm en besluit dan om haar toch niet te bellen. Na een slok van de koffie, die lauw begint te worden, denkt ze terug aan afgelopen nacht waarin ze maar enkele uurtjes slaap heeft gekregen.

Eenmaal thuis had ze de avond grotendeels bellend doorgebracht met de senior-agenten die ze nog niet had gesproken, om ook hun meningen over Roma Leary te polsen. Net als bij de persoonlijke gesprekken die ze eerder op de dag had gevoerd, waren de reacties op de nieuwe zakenpartner van Jack overwegend positief. Hier en daar had een bedenking doorgeklonken, maar die schreef ze meer toe aan de afgunst dat een jonge vrouw van buiten de agency het wel is gelukt om vennoot te worden, dan aan een gebrek aan vertrouwen in diens plannen.

Zelf is ze enthousiast over Roma’s plannen. Met de juiste aanpak kunnen deze plannen weleens heel goed voor haarzelf uitpakken. Misschien met een toppositie binnen het nieuwe B.A.A. De gedachte aan een plek in de raad van bestuur van het machtigste bedrijf in de amusementsindustrie had haar uren wakker gehouden, net als de beelden van haar nieuwe bazin. Uiteindelijk had ze het escortbureau maar weer gebeld. De jonge blondine van de vorige avond was door het late tijdstip niet meer beschikbaar en daarom had ze ingestemd met een andere meid. Een half uur voordat de zon was opgekomen, was de rondborstige brunette met blonde pruik weer vertrokken. Daarna had ze nog een kleine drie uur geslapen. Uitgerust was ze er niet door geworden.

‘Mevrouw Oaks, klopt het dat u een afspraak heeft met mevrouw Roma Leary?’

‘Klopt helemaal, Brian.’

‘Mevrouw Leary verzoekt u vriendelijk om haar in haar bungalow te ontmoeten.’

‘In haar bungalow?’

De jonge ober kijkt vlug op het blaadje in zijn hand. ‘Mevrouw Leary is gast in een van onze Presidential Ultra Bungalows. Zal ik u voorgaan naar de bungalow?’

Helen knikt. Ze had eigenlijk niet anders verwacht. De exclusieve Presidential Ultra Bungalows zijn zelfs voor het Beverly Hills Hotel prijzig. De bungalows met drie slaapkamers, privé-zwembad en alle denkbare luxe zijn alleen weggelegd voor de allerrijksten.

Door de prachtig in bloei staande tuin bereiken ze het meest private gedeelte van het dertien hectare grootte hotelterrein, waar de Presidential Ultra Bungalows zich bevinden. De ober klopt op de deur en neemt vervolgens afstand. Als een vrouwenstem Helen door de deur heen binnenroept, knikt de ober beleefd en verdwijnt.

Helen stapt de bungalow binnen en sluit de deur achter zich. Over de walnotenvloer doet ze enkele stappen de woonkamer in. Het interieur is een gebalanceerde mix van mediterrane en moderne meubels en kunst. Langs een openstaande schuifpui is een zwembad met waterval te zien. Erachter bevindt zich een verhoogd terras met comfortabel ogende zitmeubels.

‘Ik ben hier, Helen,’ klinkt verderop uit een gang.

Langs de eettafel die plaats biedt aan tien personen wandelt Helen de gang in waar de stem vandaan is gekomen. In de deuropening van een slaapkamer blijft ze stilstaan.

‘Kom verder.’

Amper halverwege de slaapkamer blijft Helen eensklaps stilstaan als ze langs de openstaande deur ineens oog in oog staat met Roma. Slechts gekleed in een zwart kanten BH en bijbehorende string staat de jonge vrouw in de badkamer voor een spiegel en woelt fanatiek met een handdoek door haar natte haar. De inhoud van de opvallend laag uitgesneden BH beweegt enthousiast mee op iedere beweging. Helen probeert weg te kijken, maar kan niet voorkomen dat ze nog even gluurt naar de meest perfecte billen die ze ooit in haar leven heeft gezien.

‘Mijn excuses,’ zucht Roma. Vervolgens stapt ze op Helen af en drukt onverwacht twee zoenen op diens wangen. ‘Ik heb mijn wekker geen enkele keer gehoord. En de wake-up calls van de receptie ook niet. Het zal de jetlag zijn. Londen stuurt blijkbaar mijn bioritme nog aan. Nogmaals mijn excuses.’

Overrompeld door de zoenen en door de vrijmoedige wijze waarmee Roma met haar schaars geklede lichaam in haar aanwezigheid omgaat, wuift Helen de verontschuldiging weg.

‘Ik droog snel m’n haar, trek een jurkje aan en dan kunnen we gaan. Ga alsjeblieft zitten.’

Helen zakt op de rand van het Kingsize bed neer en kijkt de slaapkamer rond. Al vlug gaat haar blik terug de badkamer in, waar de jonge vrouw precies in het licht van enkele halogeenspotjes weer druk bezig is met het droogwrijven van haar haar. Net als tijdens hun kennismaking komt ze weer tot de conclusie dat Roma een uitzonderlijk mooi en perfect geproportioneerd lichaam heeft. Hoewel de borsten hierop een uitzondering vormen. Die zijn toch wel buiten proportie te noemen.

‘En, bekomen van de eerste schok?’

‘Bijna,’ lacht Helen zodra ze beseft dat de vraag op de ontwikkelingen van de vorige dag slaat. ‘Het zal nog wel even duren voordat het allemaal goed is doorgedrongen.’

‘Dergelijke grote veranderingen na zo veel jaren is ook niet niks.’

‘Zestien jaar werk ik bij B.A.A.’

‘En daarom ben je ook zo waardevol voor mij en de zaak. Ik reken op je hulp de komende tijd, Helen.’

‘Vanzelfsprekend. Je kan voor tweehonderd procent op me rekenen. Dag en nacht. Zeven dagen per week. Wat er maar nodig is om de plannen te doen slagen.’

‘Dat zal ik niet vergeten,’ verklaart Roma en verdwijnt vervolgens in een inloopkast. Ze gaat verder als ze met een zwart, matglanzend Dior jurkje is teruggekeerd. ‘Ik ben iemand die loyaliteit goed beloont. En dan bedoel ik extreem goed.’

Helen glimlacht. Even overweegt ze om haar bereidheid nog wat aan te dikken, maar besluit dan om het hierbij te laten en nog zo lang mogelijk te genieten van al dat moois dat zich slechts op enkele meters van haar bevindt.

Lausanne Road, Bel Air

Richard Andrews, een middelgrote man van eind veertig die zijn wereldroem te danken heeft aan een populaire reeks spionagefilms waarin hij de hoofdrol speelt, schaterlacht luidkeels. Hij heft zijn bijna lege glas Chablis Grand Cru over de goedgevulde eettafel richting Roma en knipoogt.

‘Daar toost ik op, Roma. En ik toost ook op de verhalen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo heb gelachen.’

Helen toost met hem mee en neemt vervolgens naar zijn voorbeeld ook een grote slok van de goed gekoelde witte wijn. Hoewel ze Richard Andrews niet kan uitstaan, niet als acteur en al helemaal niet als mens, ronduit verafschuwt eigenlijk, moet ze hem helaas gelijk geven.

Zelf heeft ze ook in geen tijden zo gelachen als nu. Door de ontspannen sfeer zou een buitenstaander zomaar kunnen denken dat dit geen zakelijke lunch, maar een weerzien is tussen drie vrienden die elkaar lange tijd niet hebben gezien. En dat is niet haar eigen verdienste. De blondine die schuin tegenover haar zit is daar volledig verantwoordelijk voor. Roma heeft sinds hun aankomst in de villa van Richard Andrews overtuigend aangetoond dat ze niet alleen een schoonheid met veel geld is.

Ze is zeer intelligent, weet over de meest uiteenlopende onderwerpen mee te praten en onderbouwt haar meningen met solide argumenten en een enorme dosis humor. Deze jonge vrouw heeft de natuurlijke gave om vreemden in enkele minuten volledig voor zich te winnen en vervolgens compleet in te pakken. En dat is een genot om te zien.

Wat minder plezierig is om opnieuw getuige van te moeten zijn, denkt Helen terwijl ze haar glas leegdrinkt, is Richard Andrews die zijn naam als dwangmatige rokkenjager probeert te bevestigen. Bij het buitenzwembad, aan het begin van de ontmoeting, toen hij nog in de veronderstelling was dat Roma haar nieuwe assistente is, had hij geen kans onbenut gelaten om haar lastig te vallen met flirtende blikken en dubbelzinnige opmerkingen, de een nog meelijwekkender dan de ander. Dat was wel anders geworden toen ze hem had verteld over Roma’s positie binnen B.A.A. en hem aansluitend in grote lijnen haar plannen had voorgelegd. Met zijn mond open had hij haar secondelang aangestaard, alsof ze hem had verteld dat de Paus geen katholiek is.

Niet veel later waren ze voor de lunch naar binnengegaan en had Richard Andrews langzaamaan zijn geflirt weer voortgezet, alhoewel ditmaal beduidend subtieler. Ondanks zijn aangeboren lompheid beseft hij blijkbaar maar al te goed dat de eigenaresse van B.A.A. iets anders is dan een assistente van een agent.

‘Ik ben echt onder de indruk, om nog even terug te komen op ons eerdere gesprek,’ glimlacht Richard Andrews, nadat een bediende de eetkamer is uitgelopen. ‘Maar eerlijk gezegd lijkt het me ook geen eenvoudige opgave gezien de inhalige ego’s die het voor het zeggen hebben in de business. Het zou weleens een heel erg hard en vooral een heel erg smerig gevecht kunnen worden.’

Roma haalt haar blote schouders op en glimlacht. ‘Ik reken juist op de hebzucht van bepaalde personen. Hoe groter die is, hoe groter mijn kansen. Maar goed, laten we er ook niet meer van maken dan het is. Uiteindelijk is het niets meer dan geld verpakt in een leuk verhaal dat van eigenaar wisselt.’

Na een knipoog schenkt hij de glazen nogmaals in. ‘Als ik ergens behulpzaam bij kan zijn, dan moet je maar een seintje geven. Ik heb veel goede contacten in de filmwereld, waarvan sommigen me nog wat verschuldigd zijn.’ Hij glimlacht net iets te welwillend en twijfelt een tel, alsof hij zich opeens iets bedenkt. ‘Misschien kunnen we binnenkort mijn hulp wat gedetailleerder bespreken. Wellicht tijdens een etentje?

‘Goed idee, Richard,’ antwoordt Roma en strijkt haar uit haar gezicht. ‘Geef me straks je visitekaartje, dan bel ik je binnenkort op.’

Richard Andrews knikt en slaat vervolgens niet veel later zijn ogen neer als hij bemerkt dat ze hem recht in zijn ogen blijft aankijken. Het gebeurt hem niet vaak dat hij van een knappe vrouw wegkijkt. Nooit eigenlijk, realiseert hij zich. Helen staart hem heimelijk aan, leegt haar volle glas met een teug en bedankt dan stilletjes God dat hij haar lesbisch heeft gemaakt.

Hartford Way, Beverly Hills

De zilvergrijze Audi stopt bij de driesprong en wacht tot de tegenliggers voorbij gereden zijn en slaat dan linksaf Oxford Way in. Het is voor het eerst sinds de terugrit stil in de auto. De donkergetinte ramen en de airconditioning zorgen ervoor dat de buitentemperatuur van bijna dertig graden niet voelbaar is. Helen en Roma kijken elkaar op hetzelfde moment aan en schieten beiden weer in een schaterlach.

‘Misschien kunnen we binnenkort mijn hulp wat gedetailleerder bespreken,’ roept Helen met een zware bromstem, waarmee ze Richard Andrews opvallend goed imiteert. ‘Wellicht tijdens een etentje?’ Nadat ze weer zijn uitgeschaterd, is Helen even stil. ‘Ga je hem echt bellen, voor een etentje?’

‘Zijn steun kunnen anderen ook over de streep trekken. Maar het gaat wel een lunch worden in een druk restaurant. Het is duidelijk dat hij een toetje in gedachten heeft dat op geen enkele menukaart staat.’

‘Geef ‘m eens ongelijk,’ floept Helen eruit voordat ze er erg in heeft. In een oogwenk besluit ze van onderwerp te veranderen. ‘Heeft Jack je trouwens verteld…’

‘Waarom geef je Richard Andrews geen ongelijk?’

Helen krabt zich stevig in het haar. Ze kan zich wel voor het hoofd slaan. Hoe dom kun je zijn? Ze geeft de vele glazen Chablis die Andrews haar tijdens de lunch heeft gevoerd de schuld van de ondoordachte opmerking die veel, zo niet alles over haarzelf vertelt.

‘Je bent toch ook — hoe zeg ik dat? — Je bent toch ook een hele aantrekkelijke vrouw?’

Voor de tweede keer sinds het vertrek is het stil in de auto.

‘Wil je hier stoppen, Helen?’

‘Hier al? Ik kan je naar de ingang van het hotel rijden,’ oppert ze voorzichtig, onzeker of haar opmerking de reden is dat haar passagiere al een paar honderd meter voor het Beverly Hills Hotel wil uitstappen.

‘Ik loop het laatste stuk wel.’

Helen zet de Audi aan de kant stil en kijkt toe hoe Roma haar veiligheidsriem losmaakt. ‘Zoals afgesproken neemt Bob Hastings je overmorgen mee naar Victoria Pass.’

Roma knikt en opent het portier. Ze stapt uit en draait zich terug de auto in. ‘Heb je misschien zin om binnenkort samen te gaan eten? En dan geen lunch.’

Helen knikt. ‘Om over het werk te praten?’

‘Ook. Maar aangezien we erg nauw zullen gaan samenwerken, lijkt het me verstandig als we elkaar beter leren kennen.’

‘Helemaal mee eens.’

Nadat ze afscheid hebben genomen, sluit ze het portier. Ze zwaait nog een keer door het zijraam naar Helen voordat deze wegrijdt. Als de auto uit het zicht is, haalt ze eerst het mobieltje uit haar handtas en vervolgens het visitekaartje dat Richard Andrews haar heeft gegeven.

Terwijl ze het telefoonnummer intoetst kijkt ze niet op als er enige meters voorbij haar een zwarte Mercedes langs de weg rustig tot stilstand komt. Ook niet als eenzelfde zwarte Mercedes, met eveneens geblindeerde ramen, recht voor haar stopt.

Een breed geschouderde, in een zwart pak gestoken man stapt aan de passagierszijde uit en opent het achterportier. Kort is een vuurwapen onder zijn colbert zichtbaar. Hij trekt het colbert dicht en knikt naar Roma terwijl ze aan hem voorbijloopt en op de achterbank plaatsneemt. Het portier gaat dicht en de man neemt weer plaats op de passagiersstoel voor haar. Beide Mercedessen komen weer in beweging.

Ze glimlacht naar de man naast zich en pakt zijn hand vast. Met een duim volgt ze het brede, lichtgekleurde litteken dat van halverwege de wijsvinger doorloopt tot voorbij de boord van het overhemd dat iets uit de mouw van het colbert steekt.

‘Richard, je spreekt met Roma. Klopt, ik verspil inderdaad liever geen tijd. Dus wat denk je van een etentje vanavond, bij mij in het hotel? Dat praat makkelijker.’

Terwijl Richard Andrews aan het woord is, verdraait Roma de brede gouden armbanden tot de sluitingen zich weer aan de binnenzijde van de polsen bevinden. Net als tijdens de lunch ergert ze zich mateloos aan zijn geforceerd lage stem. Het heeft er alle schijn van dat hij daarmee zijn mannelijkheid lijkt te willen benadrukken.

‘Wat dacht je van half negen? Inderdaad, het Beverly Hills Hotel. Ik zit in Presidential Ultra Bungalow nummer twee. Nee, je hoeft niet naar de receptie. De bungalow heeft een privé-ingang. Volg de borden maar. Wat zeg je? Ja, ik kijk er ook naar uit.’

Ze verbreekt de verbinding en legt haar hoofd tegen de hoofdsteun. Tevreden glimlachend sluit ze haar ogen. Richard Andrews heeft toegehapt. En Helen Oaks hoeft alleen nog een zetje te krijgen. Een heel klein zetje.

Juni 1998

He marks out the horizon on the face of the waters

for a boundary between light and darkness.

— Job 26:10

Met mijn ogen tot spleetjes toegeknepen, tuur ik de Atlantische Oceaan af op zoek naar het schip dat met lichtschitteringen mijn gedachten heeft verstoord. Als ik de tweemaster met de hulp van nieuwe schitteringen heb gevonden, plaats ik mijn kin terug op mijn blote knieën en fantaseer dat ik aan boord ben. De eindbestemming doet er niet toe, zo lang het maar ver hier vandaan is.

Het besef dat het einde van de wereld nog niet ver genoeg is en dat ze me zelfs daar zullen weten te vinden, maakt mijn blik in een ommezien troebel. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en besluit het zeiljacht toch te gebruiken om de geheime plek in mijn dromen te bereiken: ver voorbij de horizon, een paradijselijk strand waar ik slenterend in de zon kan genieten van water en zand, zonder te worden tegengehouden door meters hoge hekken, zonder te worden gevolgd door camera’s en zonder de aanwezigheid van een van hen.

Met een blik opzij zie ik een van hen enkele meters verderop roerloos als een standbeeld in het mulle strandzand staan. Alleen de sigaret in zijn hand beweegt af en toe naar zijn mond. Ik vraag me af of hij het wapen onder zijn jasje zal gebruiken als ik nu opsta, het water inloop en richting horizon begin te zwemmen, naar het denkbeeldige leven dat erachter op mij wacht. Misschien dat ik het op een dag toch moet proberen.

De helikopter duikt achter het drie verdiepingen tellende en uit Indiana kalksteen opgetrokken landhuis vandaan en blijft enkele tellen stil in de lucht hangen, als een reusachtige bromvlieg die een geschikte landingsplek zoekt, en daalt vervolgens af naar zijn vaste plek in het felgroene, uit Engeland geïmporteerde gazon. De motor valt stil, rotorbladen doorklieven de lucht steeds langzamer, deuren gaan open en weer dicht. Zonder om te kijken, weet ik dat ze rechtstreeks naar binnen gaan voor een paar drankjes. Daarna ben ik aan de beurt.

Maar ik mag niet klagen. Ik heb uren ongestoord kunnen dromen. Nadat ik de ogen heb gesloten, keer ik opnieuw terug naar mijn fantasieplek. Terwijl de zon mijn gezicht verwarmt en een heerlijke bries door mijn haar gaat, geniet ik van een leven dat ik niet ken en ook nooit zal kennen. Mijn mondhoeken gaan vaak omhoog en ik hoor me zelfs enkele malen grinniken.

Het onbehagelijke gevoel dat me plotseling bekruipt brengt me met een ruk terug naar het strand waar ik zit. Ik heb even nodig om mijn ogen aan de felle zon te laten wennen, maar zie dan dat mijn bewaker verdwenen is. Dan moet de middagborrel tot een eind zijn gekomen. Met een vlugge blik over mijn schouder zie ik dat een silhouet me nadert. Ik weet wie het is, alleen al door de furieuze wijze waarop ze door het zand stapt. Vlug keer ik terug naar mijn fantasieleven achter de horizon, waar de wolken eindigen.

‘Ik moet gaan,’ fluister ik en probeer te glimlachen. ‘We zien elkaar misschien straks.’

Hoewel ik haar voeten al achter me door het zand hoor ploegen, blijf ik zitten. Ik wacht tot het allerlaatste moment, kom omhoog en draai me dan om. Zoals verwacht raakt de vlakke hand me vol en keihard in het gezicht. Ik tol een kwartslag opzij en val op handen en knieën voorover in het zand. Bloed drupt meteen in hoog tempo tussen m’n handen in. Dan treft een voet me meedogenloos in de buik. Lucht wordt samen met een kerm langs m’n bloedende lippen naar buiten geperst terwijl ik opzij rol en op m’n rug terechtkom. Een knie, die zonder aarzeling in m’n maag wordt geplant, doet me dubbelslaan, maar twee woeste uithalen in m’n gezicht dwingen me onmiddellijk terug in het warme zand.

Enkele ogenblikken doet ze niets. Haar donkerbruine ogen vlammen van razernij en fonkelen van opwinding. Hoewel ik de nieuwe, zorgvuldig uitgemikte klap ruim van tevoren zie aankomen, doe ik geen enkele moeite om me te verweren. Een snelle blik richting horizon brengt me in een oogwenk terug naar de plek waar ze me niet kunnen vinden, niet kunnen raken en niet kunnen deren.

Ik krijg nog een snoeiharde trap tegen mijn zij te verduren. Dan trekken twee handen, diep in mijn lange haar verstrengeld, me met wilde rukken naar de oceaan. Even later verdwijn ik kopje onder — het is een paradijselijk strand, verzin ik snel: zand wit als kalk, palmbomen groen als jong gras en water blauw als de mooiste lucht — proestend en rochelend kom ik weer boven. Net lang genoeg om de longen instinctief vol met lucht te zuigen voordat ik opnieuw onderga, bovenkom en weer onderga.

Ik word steeds langer onder water geduwd. Iedere keer lijkt het er meer op dat de oceaan zich voorgoed boven mij heeft gesloten en ik voor de laatste keer lucht heb binnengekregen. Ik onderga het gelaten en concentreer me op het paradijselijke strand — er waait een heerlijk briesje, zacht, zwoel en soms toch ook verkoelend. Het water is zalig en nodigt uit om dieper te gaan. Ik fantaseer dat ik doorloop tot mijn kin de waterlijn raakt — kokhalzend kom ik weer boven en gedeeltes van mijn karige ontbijt komen samen met scheuten zout water en sliertjes slijmerig bloed naar buiten. Mijn maag biedt hevig weerstand, alsof die geen afstand wil doen van de appel en de twee geroosterde toastjes.

Dan word ik, opnieuw met wilde rukken, naar een ondieper stuk getrokken. Haar zwaar opgemaakte gezicht komt vlak voor de mijne. De ogen vlammen minder, maar de glinstering is toegenomen. Het puntje van haar tong gaat langzaam langs de bordeaux gestifte onderlip. Even is het onwerkelijk stil. Zelfs de golven lijken geen geluid meer te maken.

‘Dit is de laatste keer dat je me ongehoorzaam bent geweest!’ gilt Elizabeth Silkwood woest in mijn gezicht. Toch begint de kwaadheid het van de opwinding te verliezen. Ze likt nogmaals aan haar onderlip en haar tepels priemen opzichtig door de drijfnatte zijde van de koperkleurige jurk. ‘Als ik zeg dat je slaapkamer opgeruimd moet worden, dan ruim je die ook op! Hoor je me, kleine rot slet?’

‘Ja, mevrouw Silkwood.’

‘We wilden eigenlijk iets leuks gaan doen, omdat je vandaag twaalf jaar bent geworden. Een klein feestje. Gezellig met zijn drietjes. Maar ik had beter moeten weten: iedere keer bedenk je weer een manier om de stemming te verzieken.’

‘Het spijt me, mevrouw Silkwood,’ fluister ik schuldbewust en timide, terwijl ik stiekem uitgelaten ben.

‘Is dat het enige wat je kan zeggen, waardeloze tyfus slet?’

‘Het… he…’ Ik hoest water op en ga vlug verder. ‘Het spijt me echt heel erg, mevrouw Silkwood. Het zal niet meer gebeuren. Nooit meer…’

‘Hoe vaak moet ik herhalen dat geen enkele ongehoorzaamheid meer van je wordt getolereerd? De volgende keer is het echt, en dan ook écht de laatste keer. Dan pak ik de telefoon en wat er dan gebeurt is niet mijn schuld. Knoop het voor eens en altijd in je oren dat ik bepaal wie de zon weer ziet opkomen en wie niet.’

‘Ja, mevrouw Silkwood, ik heb het in mijn oren geknoopt,’ knik ik en sla mijn ogen neer, zoals ze dat graag ziet. Intussen heb ik steeds meer moeite om mijn opwinding te verbergen. Plotseling laat ze me los. Nadat ze vergeefs de drijfnatte jurk langs haar lichaam glad heeft proberen te strijken, hoor ik haar nijdig brommen.

‘Goddomme! Kijk dan wat je hebt gedaan: mijn nieuwe Chanel helemaal naar de knoppen. Ik had hem speciaal voor ons feestje gekocht, domme pest slet die je bent! Ik zou je eigenlijk hier ter plekke moeten verzuipen, dat zou voor iedereen beter zijn.’

‘Het spijt me echt heel erg, mevrouw Silkwood…’

‘Het spijt me, het spijt me. Aan je spijt heb ik geen sodemieter. Je komt me dadelijk maar helpen omkleden. Maar doe goddomme eerst wat aan je uiterlijk. Ik word kotsmisselijk van je.’

Zonder nog een woord of een blik aan me te verspillen, laat ze me alleen op het strand. Ik kruip op handen en knieën het water uit en vind op goed geluk het bergje zand waar nog niet zo lang geleden mijn voeten onder hebben gezeten.

Ik zak er behoedzaam naast en grijp zacht kermend naar mijn buik. Daarna bevoel ik voorzichtig mijn gezicht. De wangen gloeien alsof ze in brand staan en de lippen zijn gebarsten en iets opgezwollen. Het bloeden wordt geleidelijk minder. De bloedsmaak niet. Terwijl mijn blik vanzelf de horizon vindt, haal ik voorzichtig natte plukken haar uit mijn gezicht. Hoewel dat nieuwe pijnscheuten veroorzaakt op mijn lippen, glimlach ik breeduit.

Ik ben jarig! Ik ben vandaag twaalf jaar geworden!

Nu moet ik alleen nog achterhalen welke maand en dag het is.

4

Presidential Ultra Bungalows, The Beverly Hills Hotel

Het is windstil. Zelfs de kleinste blaadjes aan de struiken bewegen niet. Vanaf de rand van het zwembad staart Roma naar het helderblauwe water, glinsterend onder de ochtendzon die zich enkele minuten geleden uit de greep van wat stapelwolken heeft weten te bevrijden. Met beide handen strijkt ze het haar strak naar achteren en geniet een paar seconden van de warmte op haar gezicht. De stilte in de tuin van de bungalow, alsof afgelopen nacht de complete mensheid heeft opgehouden te bestaan, is ook heel erg aangenaam, bedenkt ze zich.

Nadat ze haar handen plat achter zich op de tegels heeft geplaatst, beweegt ze haar onderbenen kalm door het water. Sommige van de draaikolkjes en wervelingen reiken tot halverwege het zwembad. Terwijl ze met een zucht haar rug recht, vullen beelden van de vorige avond vanzelf weer haar gedachten, zoals ze dat al doen sinds ze vanochtend vroeg voor het eerst haar ogen opende. Daglicht begon net langs de gordijnen te gluren.

Ze hadden lang in de tuin getafeld. Nog voordat het eten door een ober van het hotel was opgediend, was het haar al duidelijk geworden dat Richard Andrews zijn roem als acteur niet te danken heeft aan zijn talent. Ondanks dat desinteresse, en vooral spijt dat hij ernaar had gevraagd, regelmatig in zijn ogen te zien was geweest, had ze hem opzettelijk langer dan noodzakelijk over haar overnameplannen verteld. Het was leuk om hem te ergeren.

Daarna was zijn meest favoriete gespreksonderwerp ter sprake gekomen: Richard Andrews. Komisch bedoelde anekdotes waren afgewisseld met verhalen die geen ander doel hadden dan zo veel mogelijk beroemde namen aan elkaar breien. Indruk maken is erg belangrijk voor Richard Andrews.

Ze had het prima gevonden en hem de indruk gegeven dat ze aandachtig luisterde. Geleidelijk had ze hem steeds regelmatiger, en vooral ook steeds minder subtiel, blikken gegund in het lage decolleté van het jurkje dat daarvoor ontworpen lijkt. Ze had het kledingstuk er in elk geval wel speciaal voor aangeschaft. Vrij snel nadat de ober en de chef-kok de bungalow hadden verlaten, waren ze op de ligbedden naast het zwembad beland. Ieder op een eigen ligbed overigens, want Richard bleek minder doortastend dan zijn naam als vrouwenversierder doet vermoeden. Of was hij alleen terughoudend bij haar?

Daarom had ze hem op nog meer inkijk en dijen getrakteerd. Het resultaat was wederom nihil. Pas toen ze zichzelf met een pijnlijk gezicht van haar hoge hakken had bevrijd, was hij bij haar op het ligbed gaan zitten. Na een opvallend slecht uitgevoerde voetmassage waren ze naar het Kingsize bed in haar slaapkamer verhuisd, waar ze hem eindelijk het toetje heeft kunnen geven waar hij al sinds de lunch bij hem thuis op uit was.

Later, terug in de tuin, had ze hem uitgelegd dat een affaire met verplichtingen voor haar geen optie is en dat discretie, gezien haar positie bij de agency, uitermate belangrijk is. Uiteraard had Richard volmondig ingestemd, alsof hij alleen haar daarmee een plezier doet. Voor het gemak had hij met geen woord gerept over zijn vrouw en drie jonge kinderen die zich op dat moment op nog geen tien minuten rijden in Bel-Air bevonden.

Misschien daarom had ze gisternacht, vlak voor zijn vertrek, enige minuten de behoefte gevoeld om met de zware, kristallen whiskykaraf, die op een tafeltje tussen de ligbedden stond, iets te doen waarvoor deze niet bedoeld is. Ze had alleen haar arm hoeven strekken om de karaf op de tast te vinden en vervolgens het harde glas met zijn hoofd in aanraking laten komen. Drie of vier keer zou toereikend zijn geweest om zijn schedel tot pulp te slaan. Hoewel de aandrang bijzonder sterk was, had ze deze toch weten te weerstaan. Misschien omdat ze wist dat ze dat altijd later nog kan doen. Of kan laten doen.

Voetstappen achter zich op het terras halen haar uit haar gedachten. Sean O’Malley, een twee meter lange vijftiger, met een breed, massief postuur en een uitstraling waardoor de meesten, al was het alleen maar voor de zekerheid, zeker als het daglicht afwezig is, maar al te graag een blokje omlopen, reikt haar een handdoek aan. Langs hem begroet ze Sandy Mendoza die verderop in de zitkamer staat. Ze gaat op het ligbed zitten waarop ze eerder de zon heeft zien opkomen en droogt haar voeten en onderbenen. Daarna glijdt ze met haar blote voeten in de hooggehakte zomerschoenen van zwart leder en gespt de bandjes dicht.

‘Sandy, kun je ons even alleen laten?’ vraagt Sean, waarna hij met een hand over zijn donkerbruine, strak achterovergekamde haar gaat. De goed uitziende, atletisch gebouwde vrouw van Midden-Amerikaanse afkomst, knikt. Zonder een woord te zeggen, verlaat de voormalig Navy Seal en Secret Service agente met vier jaar Witte Huis ervaring, de bungalow.

‘Wat is er met je?’

Roma haalt haar schouders op. ‘Zou er wat moeten zijn?’

‘Is het Richard Andrews?’

‘Wat is er met hem?’ wil zij op haar beurt weten, alsof ze zijn vraag niet begrijpt. Dan zucht ze zacht. Verder ontkennen is nutteloos. Hij kan haar lezen als een boek dat hij zelf heeft geschreven. Daarbij wil ze ook niet tegen hem liegen. Ze staart naar haar schoenen. ‘Misschien. En misschien doordat ik een rotnacht heb gehad.’

‘Ik weet het. Ik heb je twee keer wakker gemaakt.’

Ze kijkt naar hem op en legt dan haar gezicht in haar handen. Ze kan zich niet herinneren hem naast haar bed te hebben gezien. Dan kijkt ze hem weer aan. ‘Ik kan me de nachtmerrie zelfs niet meer herinneren.’

‘Wil je je die dan graag herinneren?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Wat is het probleem dan?’

Roma schiet in de lach en gooit de handdoek naar hem. Ondanks de korte afstand mist ze hem op een halve meter. Haar gelach sterft abrupt weg. ‘Denk je dat de nachtmerries ooit minder zullen worden?’

‘Geen idee,’ antwoordt hij, starend naar het zwembad. Het heeft geen zin om te liegen of iets te beweren zonder te weten of het klopt. Het geschreeuw en gehuil van afgelopen nacht en de paniek in haar rood gehuilde ogen, ondanks dat hij haar al ontelbare keren eerder uit een dergelijke nachtmerrie heeft gehaald, zullen hem nog lang bijblijven.

‘Zeg wat je kwijt wilt, Sean.’

‘Laten we weggaan,’ stelt hij kalm voor, zonder een tel bedenktijd nodig te hebben. ‘Het vliegtuig kan binnen een half uur gereedstaan. Je hoeft hier niet te zijn. Wij hoeven hier niet te zijn.’

‘Maar ik wil hier zijn,’ reageert ze, ineens furieus. ‘Ik wil in deze door God verlaten schijtstad zijn. Als er verdomme iemand is die weet dat ik mijn hele leven al doe wat anderen wilden, wanneer ze dat wilden en hoelang ze dat wilden, dan ben jij dat wel. En als er iemand is die begrijpt wat we hier doen nog het enige is dat ik wil doen in de tijd die mij nog rest, dan ben jij dat wel.’    

Roma kijkt van hem weg en zegt iets onverstaanbaars. Het is ook niet voor hem bedoelt. Ineens kijkt ze hem weer aan. Haar felblauwe ogen zijn gevuld met verdriet. ‘Maar jij hoeft hier niet te zijn, Sean. En ik ben het werkelijk spuugzat dat we het hier opnieuw over hebben. Je hebt genoeg boetedoening gedaan en al je zonden ruimschoots goedgemaakt. Dus als je liever wilt gaan, ga gerust je gang, doe wat je wilt, het is mij om het even.’

Hij kijkt haar aan. Zijn staalgrijze ogen staan vriendelijk, zoals ze altijd naar haar kijken. Hij voelt medelijden, vanwege de nachtmerries, door het feit dat ze niet weet dat hij haar afgelopen nacht heeft gewekt en ze elkaar daarbij ook hebben gesproken. Hij voelt medelijden voor haar vanwege het leven dat ze heeft gekend, en voor de pijn, het verdriet en de verwarring die haar in het huidige leven nog steeds teisteren.

Zeker een minuutlang is het stil tussen hen.

‘Dat had ik niet mogen zeggen,’ zucht Roma, veert van de ligstoel op en is met enkele stappen bij hem. Ze valt hem met beide armen om de hals. ‘Het spijt me. Ik weet niet wat me ineens bezielde. Ik…’

‘Nee, je hebt gelijk. Ik hoef hier inderdaad niet…’

Met een vinger op zijn mond brengt ze hem tot zwijgen. Ze kijkt hem recht in de ogen. ‘Ik had niet het recht om zoiets te zeggen. Er is niemand in de wereld die ik meer verschuldigd ben dan jij. Zonder jou… Dit hier, dit symboliseert wat jij hebt gedaan, dit is het fysieke bewijs dat ik niemand meer verschuldigd ben dan Sean O’Malley.’ Ze gaat met haar vingers van zijn mond naar het diepe litteken dat in een bijna rechte lijn vanaf zijn linkerslaap tot ruim voorbij de kaak reikt. Met een vingertop volgt ze het langzaam en nauwkeurig van begin tot eind. Daarna drukt ze haar lippen er voorzichtig op, alsof ze bang is om hem daarbij pijn te doen.

‘Ik ben je eeuwig dankbaar — wij zijn je eeuwig dankbaar…’

‘En ik jullie.’

Brodnax Artist Agency-gebouw, Beverly Hills

Helen Oaks drukt het slot van haar zwarte aluminium Zero Halliburton attachekoffer dicht en pakt haar mobieltje op om te kijken of ze nieuwe berichten heeft. Met een blik opzij ziet ze dat bijna iedereen de kamer uit is. Om de tijd verder te rekken, rotzooit ze nog wat op het mobieltje totdat ze alleen zijn en draait zich dan richting Jack Brodnax. Ze vraagt zich af of hij wel in de gaten heeft dat ze nog in de kamer is.

‘Ik ga zo naar Johnny.’

‘Doe hem de groeten,’ reageert hij zonder op te kijken van de iPad.

‘Zal ik doen.’ Helen komt iets uit de vergaderstoel, maar zakt dan weer terug. Ze aarzelt even. ‘Jack, mag ik je wat vragen?’

‘Wat wil je weten?’ zucht hij.

‘Als je geen antwoord wilt geven, dan begrijp ik dat wel.’

‘Wat wil je weten?’

‘Het gaat over Roma…’

‘Wat is er met haar?’ Voor het eerst haalt hij zijn blik van de tablet. ‘Is er iets gebeurd?’

‘Nee, er is niets gebeurd.’

‘Maar?’

‘Geen maar.’

‘Wat is het probleem dan?’

Ze weifelt alvorens ze antwoord geeft. ‘Ik probeer te snappen wat je heeft doen besluiten om een deel van de agency aan haar te verkopen.’

‘Godver, Helen. Dat heb ik toch allemaal uitgelegd toen we het partnerschap bekendmaakten en als ik me niet vergis, zat jij toen toch ook in deze kamer?’

‘Ik begrijp de reden wel, Jack, maar meteen driekwart van de zaak? En ik begrijp al helemaal niet hoe je met haar in contact bent gekomen. Ik heb je nog nooit met een enkel woord over haar horen praten. Niemand van de agenten kent haar of heeft zelfs maar van haar gehoord. Ik heb ook wat gegoogeld naar de naam Roma Leary en kreeg niets wat maar enigszins in haar richting wijst. Of ze moet haar kruidenwinkeltje in London hebben verkocht en met dat geld de driekwart van jouw bedrijf hebben betaald, want dat is de enige Roma Leary die ik in die omgeving kon traceren. Gezien haar investering in de agency en de vele andere overnames die ze gepland heeft met haar privévermogen hebben we het over iemand die in de top honderd van de Forbes 400 moet staan. Maar ze komt zelfs niet voor in de hele lijst. Maar ook in Engeland is ze de grote afwezige op de lijsten van de extreem rijken. Erg merkwaardig. Bovendien komt ze ook niet over als iemand met zo veel geld. Natuurlijk weet ze zich te kleden en heeft ze een goede smaak wat betreft sieraden en onderkomen, maar ik mis het personeel, het gevolg van assistenten en advocaten. Ik heb zelfs nog geen bediende of chauffeur bij haar in de buurt gezien. Het zou me niet verbazen als ze haar kleding zelf strijkt. Ik vraag me dus serieus af hoe goed je haar kent en misschien geen inschattingsfout hebt gemaakt en de dupe bent geworden van iemand met een knap uiterlijk en een vlotte babbel die uit is op jouw geld.’

Jack leunt achterover in de grote vergaderstoel en observeert haar. Zelf had hij meer van Roma’s personeel gezien dan hem lief is. Geen assistenten of advocaten, maar een groepje angstaanjagende kerels die hem op klaarlichte dag een auto in hadden geduwd waar hij vervolgens met haarscherpe beelden was geconfronteerd met een kant van zijn persoonlijkheid waar niemand vanaf weet. Zelfs zijn vrouw niet. Het duurt nog even alvorens hij begint te praten. ‘Wat ik je ga vertellen, blijft binnen deze kamer.’

‘Uiteraard.’

‘Ik meen het serieus. Niemand mag hier van afweten. En je stopt onmiddellijk met het spelen van privédetective.’ Na haar belofte gaat hij verder. ‘Je kunt niets over haar vinden omdat Roma Leary niet haar echte naam is. Ze heeft haar voor- en familienaam veranderd om incognito te kunnen leven, zodat ze niet bij iedere stap een horde paparazzi en aasgieren achter zich aan trekt. Ze wil worden beoordeeld op haar persoon en haar handelen, en niet al op voorhand worden afgerekend op een naam die veel emoties, afgunst en vooroordelen zal oproepen.’

‘Wat is haar echte familienaam dan?’ wil Helen zichtbaar opgewonden weten.

‘Dat kan ik je niet vertellen.’

‘Het blijft echt tussen ons.’

‘Ik ben gebonden aan een zwijgplicht die contractueel is vastgelegd, Helen.’

‘Kan je dan wel zeggen waar jij haar dan van kent?’

‘Nergens van. Zij heeft contact met mij opgenomen.’

Enige tijd is het stil.

Helen schuift naar de rand van de zitting en buigt zich naar hem toe, alsof ze bang is dat iemand meeluistert. ‘Dus ik heb gelijk dat ze ergens in de top honderd van de Forbes 400 staat?’

‘Zeg maar top vijf, misschien zelfs wel top drie, als haar werkelijke rijkdom openbaar zou zijn. Ze komt uit een familie die al vele generaties tot de allerrijksten van de wereld behoort. Een familie die anderhalf eeuw geleden al tot in de allerhoogste kringen verkeerde en nog steeds relaties onderhoudt met onder andere het Witte Huis, het Vaticaan en verschillende Koningshuizen, om maar wat te noemen.’

Helen ploft verbijsterd achterover in de rugleuning. ‘Nu begrijp ik het: pappie en mammie zitten achter de plannen van de overnames.’

‘Lijkt me stug,’ snuift Jack. ‘Beiden zijn al jaren morsdood.’

‘Haar ouders zijn dood?’   

‘Vliegtuig of bootongeluk. Ik weet het niet precies en het interesseert me ook geen ruk. Omdat er geen andere familie was, was zij als enig kind ook de enige erfgename. Hoeveel ze precies heeft geërfd weet ik niet, maar ik heb wel begrepen dat het tientallen miljarden zijn.’

‘Tientallen miljarden,’ mompelt Helen voor zich uit. Ze zwijgt kort en gaat dan op luidere toon verder. ‘Er is iets aan haar dat ik niet kon plaatsen. In het begin wist ik niet wat het was, ook omdat het niet altijd zichtbaar is. Maar toen Roma laatst bij me in de auto zat, wist ik het ineens.’

‘Ik heb werkelijk geen idee waarover je het hebt.’

‘De blik in haar ogen. Ze heeft soms iets triest in haar blik, alsof ze diep ongelukkig is.’

‘Waarschijnlijk omdat ze tot de tien procent behoort die vijfentachtig procent van de wereld bezit. Nogmaals: ik heb geen idee waarover je het hebt.’

Helen trekt een gezicht en ziet op haar horloge dat ze te laat is voor haar afspraak. ‘Schijtzooi, ik moet gaan.’

‘Vergeet niet wat ik heb gezegd: geen woord tegen de rest en ook geen enkel woord tegen Roma zelf. Ik weet dat ze je erg mag, maar daar komt gauw een eind aan als ze ontdekt dat jij alles over haar weet.’

‘Hoe weet jij nou dat ze me erg mag?’

‘Omdat ze me dat heeft verteld. Vraag me niet wat, maar ze heeft grote plannen met je.’

Helen haalt haar schouders achteloos op, maar heeft grote moeite om haar opwinding te verbergen. Dan verdwijnt ze de kamer uit.

Jack vloekt zacht als de deur achter haar weer dicht is. De iPad belandt met een gooi in het midden van de lange vergadertafel. Hij hoopt dat alles goed is gegaan en ze tevreden zijn over wat ze zonet hebben gehoord. Net zoals bij de drie andere senior-agenten is het verhaal er bij Helen in elk geval ook als zoete koek ingegaan. Meer kan hij niet doen. Hij heeft alles precies gezegd zoals ze hem hebben geïnstrueerd.

Dream Star Studios, Barham Boulevard, North Hollywood

Het gesprek met Victoria Pass heeft iets meer dan een half uur geduurd en is moeizaam verlopen. Bob Hastings, sinds zes jaar senior-agent bij de Brodnax Artist Agency en bijna even lang agent van de wereldberoemde actrice die kan terugkijken op een meer dan veertig jaar durende carrière, is opgelucht dat de ontmoeting voorbij is. Traditiegetrouw had hij, amper over de drempel van de kleedkamer, een stroom van sneren, verwijten en botte beledigingen over zich heen gekregen, alsof het hem valt aan te rekenen dat er in grote Hollywood filmproducties geen plek is voor oude, uitgemergelde heksen.