Zwarte tranen

Von Kumbruck

Zwarte
tranen

Monniken lab

Copyright © 2020 B. Vonkumbruck Uitgeverij Monniken lab

Eerste druk juli 2020

Auteur: B. Von Kumbruck Uitgeverij: Monniken lab

Redactie: Nathalie Prontera

Vormgeving & Lay-out: drukkerij Van der Poorten Kessel-Lo

ISBN: 978-94-640-7371-3

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Von Kumbruck

Von Kumbruck

Voor Nathalie,

Bedankt voor je geduld, je begrip, je onvoorwaardelijke steun en hulp, maar vooral voor je liefde.

Regendruppels, ontelbaar, ze zijn met veel. Een ruwe parel die uit het niets lijkt te komen.

Gevormd door haar weg. Gevormd omdat zij is losgelaten. Gedumpt.

Wat haar beschermde en ooit koesterde, heeft haar verstoten en bruut verlaten. Ze zoekt naar een weg, maar krijgt niet de tijd om haar pad te vinden. Ze gaat richting afgrond wetende dat zij te pletter zal storten.

Op de ondergrond zal zij neerkomen, hard en zonder genade. Deze cyclus gaat ten einde. Haar is niets gevraagd, geen keus gelaten. Zij wist dat dit ooit zou komen, maar berustend in de hoop dat wat eens koesterde altijd zal koesteren, is zij vandaag verraden.

1

Verstiger, 17 mei 1980

Starend kijkt Valentina voor zich uit, haar blik op oneindig. Gedachten schieten als losse flarden met de snelheid van een rollercoaster door haar hoofd. Het denken is sinds november niet meer gestopt. Toen, in die ellendige maand, is er veel gestopt. De vooruitzichten, de toekomst, de plannen en de vele leuke ideeën hebben sindsdien plaatsgemaakt voor een snijdende pijn en een gevoel van leegte. Uitgeput is ze. Haar energie is vervlogen samen met alles waar ze zo naartoe heeft geleefd. De kamer is donker en stil. De stilte bevat iets kleverigs, zeg maar claustrofobisch, alsof de zuurstof in de kamer haar plots wordt ontnomen. De stilte brengt ook troost. Het voelt alsof ze haar omhelst en als een kalmte over haar heen valt. Met het beetje aan kracht dat ze nog bezit, komt ze overeind en zoekt ze een weg naar de rand van het bed. Het gonzen van haar hoofd helpt haar herinneren aan de vloed van tranen, die haar hersenen hebben uitgedroogd door heel de nacht in stilte te huilen.

Eens rechtgekomen zoekt Valentina verdwaasd haar kamerjas. Deze ligt wat verderop naast de oude stoel, die ze als aandenken van haar grootmoeder heeft gekregen. Haar grootmoeder was een rustige en zachtaardige vrouw bij wie ze altijd terechtkon en wie in haar jeugdige jaren een grote rol heeft gespeeld in haar opvoeding. Ze was het type vrouw dat leefde in eenvoud en haar geluk putte uit de omgang met anderen en haar kinderen om zich heen. Ze grijpt de kamerjas van de grond. Bij het rechtkomen kijkt ze zichzelf in de spiegel aan. Haar huid is bleek, bijna grauw zelfs. Haar ogen zijn dof, de huid rondom gezwollen en door wallen bedekt, gecamoufleerd met uitgelopen mascara. Ze barst in tranen uit. Alweer.

Uit angst om gehoord te worden verbijt ze haar tranen, maar haar verdriet is groter en neemt de bovenhand. Ze drukt beide handen op haar mond om in stilte te rouwen. Met haar gezicht leunend tegen de spiegel rollen haar tranen over het glas en vormen een spoor van zoute herinneringen. Al snikkend zakt ze in elkaar en met gebalde vuisten drukt ze haar gezicht tegen de koude ondergrond. Bewegingsloos blijft ze liggen. Ze slaapt. Eindelijk.

Een niet goed aaneengesloten gordijn geeft doorgang aan een volhardende zonnestraal, die het donker in de kamer doorbreekt. Het scherpe licht doet haar ontwaken. Verdwaasd kijkt ze om zich heen.

O jee, ik ben op de grond in slaap gevallen, denkt ze bij zichzelf. Haar spieren zijn verkrampt en haar lichaam voelt koud, alsof ze bij winterse temperaturen heeft buiten geslapen. Vandaag is het 17 mei. Buiten is het 31C°, maar voor Valentina is het gure winter.

Ze gaat richting het raam, trekt het gordijn voorzichtig opzij, alsof het maar met één haakje vasthangt. Het felle licht van de zon, die boven aan een stralende hemel staat, verblindt Valentina, waardoor ze haar door tranen verzoute gezicht fronst. Haar troebele blik wendt zich naar de prachtige Amerikaanse judasboom met haar zachtroze en heerlijk geurende bloesems. Het is haar lievelingsboom. Ze herinnert zich nog goed de allereerste keer dat ze deze boom zag staan in de tuin langs de lange oprijlaan aan de ouderlijke villa van Robert. Sinds kort woont het inmiddels vijf en een halve maand gehuwde stel in de riante villa samen met Lucette, de moeder van Robert. Haar herinneringen gaan terug naar een goed jaar eerder. Het moment waarop ze hier voor het eerst kwam. Een zwoele zaterdag in juni. Ze was toen nog maar pas negentien jaar oud geworden. Zenuwachtig maar vol enthousiasme en met een licht verlegen glimlach stond ze met haar blitse gele fiets in de hand voor de majestueuze poort aan de oprit van de villa. Het laatste jaar was Valentina een vrouw geworden. Zo voelde ze zich immers ook. Het kind in haar was verjaagd door de drang een vrouw te willen zijn. Mocht je haar een jaar eerder gesproken hebben, dan zou je haar ongetwijfeld als een dromerige, romantische ziel getypeerd hebben. Ja, ze was van het romantische type. In haar gedachten zag ze zichzelf vaak sjouwen met buggy’s. Ze was er rotsvast van overtuigd dat eens ze gehuwd zou zijn, ze een grote kroost zou hebben. Een huis vol kinderen. Een huis vol genegenheid en warme liefde. Toen ze destijds aan de imponerende oprit stond, voelde ze zich ineens terug het kleine meisje. Hoewel ze er heel vrouwelijk, charmant en oogverblindend uitzag in haar witte jurk met bloemenprint, voelde het alsof ze haar lievelingsknuffel uit haar kindertijd, een klein kastanjebruin aapje, in haar hand had in plaats van haar fiets. Met een krop in haar keel stapte ze verder de oprit op. Links van haar zag ze een prachtige boom, die in volle weelde stond te schitteren. Hij leek wel iets goddelijks te hebben. Zijn prachtige bloesems werden omgeven door tal van vlinders en bijen die in de beste verstandhouding hun gastheer wisten te paaien.

Plots wordt ze opgeschrikt door het geluid van een wagen. Ze bergt haar herinneringen zorgvuldig op en besluit vliegensvlug haar dagdroom te laten voor wat hij is. Het is Roberts wagen die gezwind de oprit opgereden komt. Ze rept zich bij het raam vandaan, spurt naar de kast, trekt een spijkerbroek en afgeleefd T-shirt aan, doet nog snel haar haren samen en gaat roerloos op haar bed liggen. Aan de schelle stem van haar schoonmoeder Lucette te horen, is Robert inmiddels in de woonkamer. Valentina heeft Lucette de bijnaam Nepenthes gegeven, vanwege haar gelijkenis met de vleesetende bekerplant Nepenthes alata. Deze plant omringt zich met andere, maar zorgt er strategisch voor dat ze afhankelijk van haar worden, ook al heb je dit helemaal niet door. Integendeel, ze lokt je door haar spel van gespeelde vriendschap en onoprechte naastenliefde, waardoor je als een nietsvermoedend insect in haar beker glijdt en verteerd wordt door haar heimelijkheid. Nooit heeft Valentina voeling gehad met haar oma’s favoriete spreuk niets is wat het lijkt, maar sinds ze Nepenthes heeft leren kennen, ziet ze de rauwe betekenis hiervan in. Het kraken van de houten trap en het weerklinken van lederen schoenzolen die gezwind over de treden heen schuiven, verwittigen Valentina van Roberts komst.

‘Lig je nu nog in je bed? Had je moeder niet kunnen helpen met het avondeten? Je doet de laatste tijd niets anders dan het luie wijf uithangen. Het enige wat je kan is liggen janken.’

‘Maar ... maar ... ik ...’ Overmeesterd door de kwetsende woorden van Robert en wel wetend dat dit haar zoals zo vaak kon te wachten staan, voelt ze zich verpletterd door wat hij zegt. Ze drammen als scherpe, snijdende messen diep in haar hoofd. Tranen zetten zich op en rollen al snel over haar wangen.

‘Maar Robert, ik heb ... ik bedoel ... wíj hebben gisteren twee kinderen verloren!’ schreeuwt ze uit. ‘Hoe kan je ... wat verwacht je toch van me?’

‘Maak dat je binnen vijf tellen aan tafel zit en stop godverdomme met janken.’ Als een geslagen hond loopt ze naar de trap.

‘Auw, wat?!’ schreeuwt ze, als Robert haar bij de arm neemt en hij haar als een uitgehongerde dobberman, met op elkaar staande tanden, waarvan enkel het schuim op de bek ontbreekt, afblaft.

‘Durf geen scene te maken aan tafel, want het zal je beste dag niet zijn!’ In de wil te gehoorzamen loopt ze verder. Wanneer ze bijna onderaan de trap staat, loopt Lucette haar negerend voorbij. Met haar T-shirt veegt ze stiekem haar tranen weg. Aan tafel heerst er een gespannen sfeer. Valentina weet dat als ze zich nog maar durft te verroeren, ze kansloos is voor een spervuur aan duivelse blikken en stekende antwoorden. Stil kijkt ze voor zich uit. Hoewel ze geen honger heeft, eet ze een klein stukje van het maïsbrood.

‘Ze kan terug eten,’ zegt Lucette. ‘Je bent een comédienne eersteklas, Valentina.’ Aan de grijns van Robert te zien, geniet hij stiekem van Lucettes opmerkingen. Lucette is een valse en dominante vrouw die er alles aan doet om als een platwals over je heen te gaan. Wanneer ze bovenop je zit, blijft ze het liefst nog even hangen voor ze langzaam vooruitrijdt. Ze voedt zich met het pijnigen van anderen. Ze neemt je in haar macht zodat je aan haar lippen hangt. Wanneer ze beseft dat het vertrouwen tussen haar en haar medemens op het gewenste niveau zit, slaat ze genadeloos, zoals het een volbloed psychopaat beaamt, toe. Ze ziet zichzelf als oppermachtig. Ze wil regeren en heersen en is een aanhouder in het meedogenloos uitvoeren van al haar plannen. Valentina legt het stukje brood dat ze in haar hand houdt terug op haar bord en verlaat al huilend de tafel.

‘Hier gaan we weer,’ zegt Lucette.

‘Ga terug zitten!’ roept Robert met luide stem.

Valentina voelt een bui van woede opzetten, maar overmeesterd door haar angst kan ze niets zeggen.

‘Gaan we nog wat liggen janken?’ roept Lucette. Met open mond kijkt ze het tweetal vol ongeloof aan. Ze denkt bij zichzelf hoe vreselijk mensen kunnen zijn, waartoe ze in staat zijn en dat menselijkheid in de pure zin van het woord niet vanzelfsprekend en onlosmakelijk verbonden is aan mens zijn. Na alles wat er de afgelopen maanden gebeurd is, weet Valentina dat het kwade in eerste instantie onherkenbaar en leep is. Genadeloos trekt het je mee, diep in zijn hol, waar het je versmacht en je onderdompelt in een bad van eeuwige duisternis. Waar kwijlende demonen opgewonden over elkaars gulzige koppen lopen om jou als eerste te kunnen verscheuren.

Valentina draait zich om en loopt richting haar kamer. Hier aangekomen valt ze door haar knieën neer voor het bed en trekt een kussen over haar hoofd, zodat ze al haar woede de vrije loop kan laten. Plotseling schrikt ze op van Lucette haar schelle stem.

‘Ik verwittig je, meisje. Stop je gejank want Robert en ik krijgen dadelijk nog een inzinking van je flauw gedoe.’

‘Hebben jullie er al eens bij stilgestaan hoe zwaar ik het heb? De dokter heeft gisteren gezegd dat ik een miskraam heb gehad. Of ben je dat soms vergeten, Nepenthes?’

‘Dat is je eigen stomme fout, Valentina.’

‘Wat zeg je me nu? Hoe kan het ...’

‘Dat het je eigen fout is. Je brengt alleen maar ongeluk. Je bent een heks! Trouwens het waren ook de kinderen van Robert. Voor hem is het nog zwaarder. Jij blijft nu hier op je kamer. Robert zal in een andere kamer slapen, zodat je hem niet meer tot last kan zijn met je gejammer. En voor je eigen bestwil, waag het niet nogmaals om me Nepenthes te noemen of ik verkas je vandaag nog naar een andere plek. Net zoals ik met die zus van jou gedaan heb. Jij bent al een even emotionele teef als dat stuk onbenul!’

Voordat Valentina nog maar een woord kan uitbrengen, gaat de deur op slot. Ze hoort de voetstappen van Lucette in stilte vervagen. Wanneer ze zichzelf opduwt aan de matras van haar bed, voelt ze een immense pijn die doortrekt naar haar bovenbenen. De pijn is te vergelijken met die van weeën. Het komt naderbij, denkt ze bij zichzelf. Het moment waar ze sinds gisteren met een grote afkeer en angst op wacht. De kleine mensjes die door haar lichaam uitgestoten zullen worden. Haar kinderen die nooit zullen spelen. Hevige bloedingen dringen door haar kleed. Ze haast zich een weg naar de badkamer. Wanneer ze bij de kamerdeur staat, wordt ze eraan herinnerd dat Lucette deze gesloten heeft. Ze slaat met beide handen op de deur en roept zo hard ze kan. Zeker twintig minuten lang slaat en bonkt ze op de deur, roepend om hulp. Er komt niemand. Er is alleen zij en het gelach van Robert en Lucette, die zich voeden met haar verdriet. Rillend en uitgeput door emotie trekt Valentina haar doorbloede kleed en doorweekte ondergoed uit. Ze veegt het bloed van haar benen. Ze voelt zich vernederd en alleen. Er gaat een diep gevoel van schaamte door haar heen.

Wanneer ze haar kamerjas van de stoel neemt, denkt ze nogmaals terug aan haar grootmoeder en aan haar onbezonnen jeugdige jaren vol geluk, plezier en bakken aan warme liefde. Wanneer ze vroeger als kind visualiseerde dat ze later ging trouwen en kinderen zou krijgen, had ze nooit gedacht dit soort leven te zullen leiden. Met haar kledij als kompres tussen haar benen gepropt, legt ze zich neer op bed. Uren staart ze naar het plafond. Ze denkt zoals altijd aan Leonel, Claire en Helena, maar ook aan haar lieve en zachtaardige ouders, die enkele maanden geleden tijdens een brutale homejacking op gewelddadige wijze van hun leven beroofd werden. Vaak praat ze met hen alsof ze bij haar zijn. Dat ze de mensen, die haar het nauwst aan het hart lagen, moet missen, doet haar onbeschrijfelijk veel pijn. Het is als een pijnlijke, ongeneeslijke wonde waarvan de diepte niet zichtbaar is. Een gruwelijke pijn die ze alleen moet dragen en met niemand kan delen. Wanneer ze zichzelf in slaap heeft gehuild, is haar lijden weer voor even gestopt.

2

Zes maanden eerder ...

Verstiger, 2 november 1979

‘Wat lief van jou, Robert. Wauw, ik kan mijn ogen niet geloven. Ongelofelijk!’ Met grote verliefde ogen en een even grote glimlach kijkt ze Robert aan, die met een boeket van eenentachtig rode rozen voor haar staat.

‘Eenentachtig rozen voor elk jaar dat ik je gelukkig wil maken, tot je honderd bent.’

‘Jij bent echt zo fantastisch! Mama, kijk wat ik van Robert heb gekregen, omdat we zes maanden samen zijn. Geweldig toch?’

‘Dat is een heel mooi boeket, prachtig. Je hebt goede smaak, Robert.’

‘Mama, is het oké voor jou als ik vanavond bij Robert blijf overnachten? Er is een feestje en veel vriendinnen van school zijn ook daar.’ De moeder van Valentina kijkt bedenkelijk.

‘Je vader kan je ook komen halen als je wil?’

‘O nee, mama, dat hoeft helemaal niet.’

‘Wees gerust, mevrouw. Ik zal goed zorg dragen voor uw dochter.’ Valentina’s moeder glimlacht: ‘Och Robert, dat weet ik wel. Je bent een lieve jongen. Mijn dochter mag van geluk spreken iemand zoals jij getroffen te hebben.’

‘Dat is waar. Ik weet dat ik een lief uit de duizend heb. Het is een schatje! Ik ben zo klaar. Ik ga vlug wat spullen pakken, Robert.’

‘Je moet niet veel meenemen. Er hangen thuis nog enkele mooie jurkjes van mijn moeder.’

‘Je bent een grapjas,’ zegt Valentina.

‘Dat is helemaal geen grap, het zijn best mooie jurken.’

‘Doe niet zo mal, man! Laat me voortmaken dan ben ik dadelijk terug.’ Kleren van zijn moeder, lacht ze in zichzelf, terwijl ze zich naar boven rept om wat spullen bij elkaar te zoeken. Eens beneden, hoort ze de motor van Robert zijn lichtblauwe BMW 320 E21 cabriolet ronken. Hij heeft deze bolide van zijn ouders gekregen voor zijn eenentwintigste verjaardag. Hij is super fier op zijn wagen en behandelt dit blinkende metaal als een soort heiligdom. Veel van zijn vrienden zijn dan ook stiekem jaloers en reageren zelfs afgunstig als hij erover praat. Dit zal misschien ook wel komen door de manier waarop Robert over zijn bezittingen spreekt. Vaak komt hij opschepperig over, soms zelfs snobistisch. Als Robert iets wenst, hoeft hij het maar gewoon te vragen en even later heeft hij het. Het valt ook wel eens voor dat hij in eerste instantie iets niet krijgt, zoals het ook een goede maand geleden geschiedde toen hij geld voor een motor wilde en dit niet kreeg, dan is er geen huis te houden met hem. Bij het betreffende voorval werd hij zo furieus dat hij al de potten, die op het fornuis aan het pruttelen waren, in één ruk op de grond trok. Heel de keukenvloer lag bezaaid met gerechten, die bestemd waren voor een diner die avond met een select groepje vrienden van Roberts ouders. Om de goede vrede te bewaren en om erger te voorkomen, heeft zijn moeder toen snel toegegeven. Het gevolg was dat de te verorberen spijzen, waarmee de tafel die avond rijkelijk gevuld was, van de lokale traiteur kwamen en dat er in de garage een knalrode motor stond te glimmen.

‘Voorzichtig met je nagels dat je geen krassen maakt!’ zegt hij, als Valentina het portier wil openen om in te stappen.

‘Geen zorgen, dat weet ik ondertussen wel,’ lacht ze.

‘Ik ga me alvast omkleden,’ zegt Valentina, wanneer ze niet veel later bij Robert thuis zijn aangekomen.

‘Wacht heel even, laat je spullen hier maar liggen. Ik heb nog een verrassing voor je.’

‘Nee, dat meen je niet! Nog een verrassing? Wat is het?’

‘Kom maar mee. Je gaat het echt prachtig vinden, daar ben ik van overtuigd.’ Vol enthousiasme neemt Robert Valentina bij haar hand, terwijl hij opgewonden zijn garderobekamer binnenstapt. Wanneer hij fier voor een atypisch rek met kleding, die niet onmiddellijk tot mannen outfits behoort, blijft staan, ziet ze onmiddellijk waar hij op doelde. Met verstomming geslagen kijkt ze afwisselend naar de inhoud van het kledingrek en naar de guitige glimlach van Robert, die haar plots doet denken aan een afbeelding van Democritus. Ze wil iets zeggen maar slikt haar woorden terug in. Ze kan niets uitbrengen. Ze is verbijsterd door wat haar ogen zien. De mimiek van Robert verandert. De guitige glimlach verdwijnt en maakt plaats voor een eerder gespannen gezicht waarin tekenen van teleurstelling te merken zijn.

Dit is een nare en ongemakkelijke situatie, denkt ze bij zichzelf.

Nog enkele seconden blijft het stil, maar dan doorbreekt ze de stilte.

‘Zijn dit niet de jurken van je moeder, Robert?’ In de afgelopen dertig seconden flitsten al de gelegenheden en momenten door haar hoofd, waarin Lucette deze opvallende stukken droeg.

‘Ja, dit zijn mijn moeder haar allermooiste jurken,’ zegt hij trots.

‘Waarom hangen ze hier en wat is de verrassing?’

‘Ze zijn voor jou.’

‘Wat? Waarom?’ brengt ze al lachend uit, maar aan zijn blik kan ze afleiden dat het geen grap is.

‘Ik wil dat je deze kleren draagt als je bij me bent en als we samen uitgaan.’

‘Ik wil deze dingen helemaal niet dragen. Ik heb mijn eigen kleren. Trouwens, je moeder is meer dan dertig jaar ouder. Ik moet er toch niet gaan bijlopen als een oude vrouw?’

‘Mijn moeder is geen oude vrouw! Ze is een vrouw met klasse en heeft een uitstekende smaak. Je kan nog veel van haar leren. Zij is een voorbeeld voor jou!’

‘Een voorbeeld voor mij? Wat bedoel je daarmee?’

‘Dat je potentieel hebt, Valentina. Je hebt alleen weinig smaak en eigenlijk ook geen klasse. Hier kan je allicht weinig aan doen, aangezien je dit van thuis uit niet hebt meegekregen. Wij weten wat goed voor je is en zullen je het allemaal wel aanleren. Je hoeft je alleen maar naar haar voorbeeld te gedragen, dan komt alles goed.’ Als een paaltje dat het met een zware hamer te doen krijgt, voelt Valentina zich in de grond zakken.

‘Weet je wel dat dit heel kwetsend is, wat je allemaal zegt?’

‘Heb ik iets gezegd dat niet waar is misschien?’ Terwijl ze hem aankijkt, worden haar ogen waterig en voelt ze de teleurstelling opzetten.

‘Kijk Valentina, je bent een prachtige jonge vrouw, maar je draagt vaak vodden.’

‘Vodden!? Weet je wel hoe hard mijn vader werkt voor zijn gezin, om ons de kleren te laten kopen die we mooi vinden?’ Robert draait met zijn ogen.

‘Luister, moeder en ik hebben het hierover gehad en ...’

‘Wacht even. Jij hebt het hier met je moeder over gehad?’

‘Ja, ze was zo vriendelijk om deze jurken in mijn kast te hangen.’

‘Dus het was haar voorstel?’

‘Neen, het was mijn voorstel. Ik heb haar opgedragen de kleren in mijn kast te hangen.’

‘Je hebt het je moeder opgedragen?’ Valentina draait zich om en loopt naar de deur. Wanneer ze bij de deuropening komt, kijkt ze om.

‘Sorry, ik dacht dat je anders was.’ En ze loopt verder.

‘Als je nu gaat, Valentina, hoef je nooit nog terug te komen!’ roept Robert haar na. Teleurgesteld schudt ze haar hoofd en trekt de deur achter zich dicht.

3

‘Ik voelde me vernederd. Zelfs in shock. De manier waarop hij me aankeek. Hij had een blik in zijn ogen die ik nooit eerder bij hem heb gezien. Ik kan het ook niet plaatsen. Ik weet enkel dat het me erg beangstigd heeft.’

‘Dat geloof ik best,’ zegt Claire. ‘Wat een opvattingen heeft die vent. Hij ziet een vrouw als de onderdanige in een relatie. Stel je voor, je mag zelfs niet kiezen wat je aantrekt. En dan nog de kleren van zijn moeder. Valentina, die kerel is niets voor jou. Ik heb je al zo vaak gezegd dat ik iets naars voel als ik naar hem kijk. Goed dat je bij hem weg bent gegaan. Hij heeft veel te veel losse eindjes in zijn bovenkamer.’ Claire vertrekt haar gezicht en draait met haar wijsvingers tegen de zijkanten van haar hoofd. Hierdoor moet Valentina lachen.

‘Je bent zelf niet goed wijs!’

‘Best mogelijk maar honger heb ik wel,’ zegt ze al lachend, terwijl ze de muffin van Valentina’s bord neemt. Voor ze er iets kan tegen inbrengen, heeft Claire er al een flinke hap uit gebeten.

‘Bedankt, lief van jou dat ik je muffin mag hebben.’

‘Je bent echt niet te doen,’ zegt ze al gierend, terwijl ze naar de volgepropte mond van haar vriendin kijkt. Claire is sinds de lagere school haar beste vriendin en zielsverwant. Ze zijn samen opgegroeid zoals zussen. Eigenlijk zijn ze beiden kind aan huis. Er hebben misschien wel honderd slaappartijen plaatsgevonden in hun kinderjaren, waarbij ze stiekem wakker bleven tot de ochtenddauw de nacht verdrong en ze de eerste vogels hoorden fluiten. Zij is echt haar hartsvriendin bij wie ze altijd terechtkan. Helaas heeft Claire een enorm zwaar jaar achter de rug waarin Valentina haar ontzettend hard heeft moeten opvangen en steunen.

Vorig jaar in het begin van de zomer is haar broer samen met haar vriend verongelukt, toen ze terug op weg naar huis waren van een honkbalwedstrijd. Het waren beste vrienden, die ook in hetzelfde team speelden. Op weg naar huis zou volgens de politie Claires broer de controle over het stuur verloren zijn, waardoor de wagen enkele keren over de kop is gegaan en vuur heeft gevat. Claires broer, die aldus aan het stuur zat, is uit de wagen geslingerd en was op slag dood. Haar vriend, Zjef, zat gekneld in de wagen en is levend verbrand. Het was een trieste periode en een donker gordijn dat over het dorp hing. Iedereen kende deze uiterst sympathieke jongens wel ergens van. Niemand kon vatten waarom hun zoiets vreselijks overkomen was.

‘Wat zegt je moeder eigenlijk?’ vraagt Claire.

‘Over wat moet ze iets zeggen?’

‘Dat je bij Robert bent weggegaan gisteren en dat je thuis bent gaan slapen.’

‘Oh, ik heb gezegd dat ik me niet zo goed voelde en liever thuis wilde zijn, zodat hij toch naar het verjaardagsfeest kon gaan. Ik wil het niet aan mijn moeder vertellen. Stel je voor dat het toch nog goed komt.’

‘Wat!?’ zegt Claire, terwijl ze nog snel van haar schuimige koffie nipt.

‘Goed komen? Wil je dat het nog goed komt? Wat zit er in je gebak, Valentina!? Denk alsjeblieft toch even na.’

‘Oké, oké, goed, geen zorgen ik zal het even laten rusten. Genoeg over mij. Hoe is het eigenlijk met jouw liefdesleven gesteld?’ zegt ze snel om een twist in het gesprek te brengen. ‘Heb je die hunk, je knappe date van vorige week nog teruggezien?’

‘Tommy?’ zegt Claire met een glimlach. ‘Ja, toevallig gisteren. Ik heb hem eerlijk verteld dat ik het allemaal nog niet zo goed weet. Het ongeluk en de dood van Zjef lijkt nog alsof het gisteren was. Ik heb het gevoel dat ik het nog niet volledig verwerkt heb. Ik zag de teleurstelling op z’n gezicht, maar hij leek het wel te begrijpen. We zien elkaar binnen twee weken terug.’

‘Ik begrijp dat het nog allemaal heel moeilijk voor je is, maar je verdient het echt om terug verliefd te worden en gelukkig te zijn. Als iemand het verdient, dan ben jij het wel. Je hebt genoeg gerouwd.’

‘Bedankt, dat is lief van je. Och, we zien wel hoe het loopt. Ik moet trouwens verder. Hier is geld voor de koffie.’

‘Laat maar zitten, Claire. Dit was er eentje van mij.’

‘Je bent een schat, Valentina!’

Wanneer Valentina bij haar thuis toekomt, opent haar zus de deur. Voordat ze de deurknop nog maar kan aanraken zegt ze: ‘Waar vind je zo een lief, Valentina?’

‘Huh, wat zeg je, Helena? Ik kan niet volgen?’

‘Waar je zo’n kerel vindt die je zo in de watten legt. Gisteren een geweldig boeket rozen en vandaag weer wat anders. Kijk, dit pakje heeft hij aan moeder gegeven met de vraag om het aan je te bezorgen. Ze heeft hem nog gezegd dat je elk moment kon thuiskomen, maar hij liet weten haast te hebben. Valentina, ik smeek God elke dag om ook zo’n lief te vinden. Iemand die me ook overlaadt met cadeautjes. Wat wil een mens nog meer?’ Glimlachend, alsof ze op wolken loopt, kijkt Helena dromerig naar het plafond. Valentina negeert haar zus, scheurt het papier van de verpakking en ziet een zwart blinkend doosje tevoorschijn komen. Wanneer ze het doosje opent, ziet ze een perfect gevouwen briefje met het opschrift: Ik mis je! Liefs, Robert.

Ze legt het papiertje op de tafel en haalt de inhoud uit het doosje.

‘Wauw, die kosten een fortuin!’ roept haar zus.

‘Inderdaad, ze zijn echt prachtig,’ zegt Valentina. Ze loopt naar de spiegel en past de in het licht schitterende, uit diamant vervaardigde oorbellen.

‘Je staat er onvoorstelbaar beeldig mee. Het is nu niet meer je zwarte haar dat het hardst glimt.’

‘Dankjewel, Helena,’ glimlacht ze. Plotseling worden de zussen opgeschrikt door het gerinkel van de telefoon, die vlak naast hen staat. Helena neemt de hoorn van de haak: ‘Hallo, met familie Vanderblemden-Kilsh. Ja, zij is thuis,’ zegt Helena met een geniepige glimlach op haar gezicht. ‘Een momentje, ik geef haar door.’ Ze geeft de hoorn door aan haar zus.

‘Wie is het?’ vraagt Valentina.

‘Surprise,’ knipoogt Helena.

‘Hallo, met Valentina.’

‘Is het doosje tot bij jou geraakt?’

‘Ja, dankjewel maar ik ...’

‘Het spijt me dat ik gezegd heb dat je nooit meer hoefde terug te komen eens je bij me zou weggaan. Ik meende het niet,’ onderbreekt hij haar.

‘Het was heel kwetsend wat je tegen me hebt gezegd. Ik ben er erg hard van geschrokken. Ik wist niet dat jij ook zo’n kant had.’

‘Zo’n kant? Wat bedoel je daar nu weer mee?’

‘Als jij jezelf dát nog moet afvragen, heb je jouw fout nog niet ingezien, denk ik.’

‘Ik kan het echt niet verdragen als je zo tegen me doet.’

‘Ik vond het ook niet fijn hoe je tegen me hebt gedaan.’ Even blijft het stil.

‘Kan ik je vanavond spreken?’ vraagt Robert.

‘Liever niet.’

‘Waarom niet?’

‘Vrienden van mijn ouders, die jij trouwens te min vindt, komen straks op bezoek en vader gaat koken.’

‘Je verkiest dus de vrienden van je ouders boven mij?’

‘Nee, dat heb ik niet gezegd, maar ik wil vanavond graag thuis zijn. Je weet dat ik veel belang hecht aan momenten met mijn familie.’

‘Oké, dan weet ik genoeg.’ Voor Valentina nog iets kan inbrengen, heeft Robert de telefoon ingehaakt.

‘Hij heeft gewoon ingehaakt,’ zegt ze met open mond. ‘Ik val van de ene verbazing in de andere met hem.’

‘Wat een arrogante zak,’ spuwt Helena eruit. ‘Maar geef toe, toch wel een zalig cadeau, hé zus?’ vervolgt ze. Valentina draait met haar ogen, grijpt naar haar oren en ontdoet zich van Roberts cadeau.

‘Ik wil ze niet dragen.’ Ze legt de oorbellen op de tafel naast het doosje.

‘Ik ga een douche nemen. Mocht hij nog bellen, zeg dan maar dat ik er niet ben.’

‘Met veel plezier. Ik draag ze wel. Met mijn bruine haar staan ze ook beeldig!’ antwoordt Helena.

‘Ze zijn er!’ roept Valentina als Sarah en Mitch, de vrienden van haar ouders, de oprit oprijden.

‘Doe je ook even open, alsjeblieft? Ik kom niet zo goed overeen met de saus op dit moment.’

‘Geen probleem, vader. Ik hoop dat jullie het kunnen bijleggen,’ zegt Valentina al lachend. Wanneer ze de deur opent, komen Sarah en Mitch haar tegemoet.

‘Zie ze daar eens staan, Mitch, wat voor een prachtmeid is ze toch geworden.’

‘Dankjewel, lieve Sarah,’ zegt ze al blozend. ‘Welkom, fijn dat jullie er zijn. Kom erin!’ Wanneer ze de deur wil sluiten, ziet ze de auto van Robert, die enkele huizen verder geparkeerd staat, plots vertrekken. Dat kan niet, denkt ze bij zichzelf. Dat kan Robert niet geweest zijn. In deze straat komt zelden iemand die niet uit de buurt is. Het zal wel iemand anders geweest zijn met dezelfde wagen als die van hem.

Aan tafel zit de sfeer er goed in. Mitch heeft met zijn hilarische verhalen iedereen al bijna van zijn stoel doen rollen. Hij heeft goud in het sappig navertellen van de voorvallen die hij heeft meegemaakt op zijn werk. Mitch is receptionist hier in het plaatselijke hotel van Verstiger. Hij maakt meermaals knotsgekke toestanden mee met toeristen, die voor enkele dagen het idyllische dorp willen verkennen, dat bekend staat om zijn mooie wandelingen langs de Verstiger meren. Wat verderop ligt het Boundor gebergte dat voornamelijk in het voor- en najaar geweldig populair is omwille van zijn waanzinnige natuurschoon.

‘Hoe gaat het eigenlijk in de liefde, Valentina?’

‘Mitch, dat zijn je zaken toch niet!’ zegt Sarah al lachend, terwijl ze haar hoofd hevig heen en weer schudt.

‘Geen probleem, Sarah. Het is helemaal geen staatsgeheim. Maar alles gaat goed,’ knipoogt ze. Ik heb geen zin om het openbaar te maken en heel het verhaal te doen, denkt ze bij zichzelf. Valentina moet wel nog steeds denken aan de op Roberts gelijkende wagen die ze bij haar buren zag staan. De telefoon gaat over. Haar vader neemt op.

‘Goedenavond, met Vanderblemden-Kilsh?’ Het blijft stil aan de overkant. ‘Hallo ... hallo, met wie spreek ik alsjeblieft? Hallo?’ Er wordt ingehaakt.

‘Allicht verkeerd verbonden ... Nu ik toch rechtsta, ga ik er gebruik van maken om nog een goede fles van het schavot te halen.’

‘Klinkt als een strak plan!’ zegt Mitch. De telefoon rinkelt nogmaals.

‘Ik ga wel,’ zegt Valentina en neemt de hoorn van de haak. ‘Met Vanderblemden-Kilsh?’

‘Kan ik je zien vanavond?’

‘Robert? ... ik heb je toch al gezegd dat we vanavond bezoek hebben.’

‘Oké!’ Hij haakt in.

‘Wie was het?’ vraagt haar vader.

‘O niemand. Gewoon iemand die verkeerd verbonden was.’

‘Dat zal dan wel dezelfde geweest zijn als daarnet. Ook opgelost bij deze. Wie wil er graag een glas van deze patser? Een cabernet sauvignon van 1978!’

‘Voor mij niet, vader, dankjewel. Als jullie het niet erg vinden dan ga ik even rusten. Ik voel me niet honderd procent,’ zegt Valentina.

‘Gisteren ook al niet,’ zegt haar moeder. ‘Het zal wel door de vermoeidheid komen. Ga maar naar je kamer en rust wat uit op je bed.’

‘Dat ga ik ook doen. Excuses dat ik jullie even verlaat.’

‘Geen probleem,’ klinkt het in koor.

Gisteren was het een smoesje, maar vandaag voel ik me echt niet goed. Misschien heb ik het wel verdiend. Karma, omdat ik gelogen heb waarom ik thuis ben komen slapen, denkt ze bij zichzelf. Nee, vergewist ze zich. Karma is niet van toepassing op onschuldige leugentjes voor bestwil. Wanneer ze nog maar heel even op haar bed ligt, komt een vlaag van misselijkheid opzetten. Voor ze het beseft, staat ze boven het toilet te kokhalzen.

‘Gaat het met je?’ hoort ze ineens achter haar.

‘Het is al beter geweest,’ antwoordt Valentina.

‘Kan ik iets doen voor je?’

‘Nee, dank je, Helena. Ik ga terug naar bed.’

Heel de nacht wordt Valentina geplaagd door opkomende vlagen van misselijkheid, die telkens weer hun piek weten te overschrijden. Wanneer het al een eind in de nacht is, valt ze uiteindelijk uitgeput in slaap.

‘Goedemorgen. Gaat het beter met je?’

‘Ik denk het wel, maar om eerlijk te zijn, weet ik het niet.’

‘Ik heb een eitje gebakken, daar zal je van opkikkeren.’ Wanneer haar moeder het bord voor haar neerzet en de geur van het ei Valentina tegemoetkomt, duwt ze de stoel van tafel en rent naar het toilet. Ze moet overgeven, maar buiten wat slijm zit er niets meer in haar maag.

‘Hier, een glas water.’

‘Dank je, mam.’

‘Als het straks niet over is, maken we een afspraak voor je bij de dokter.’

‘Geen zorgen. Ik zal me dadelijk wel weer beter voelen. Allicht gewoon iets verkeerd gegeten gisteren.’

‘Oké, ik ga dan. Als er wat is, bel me dan op m’n werk.’

‘Geen zorgen, mam.’ Wanneer ze hoort dat haar moeder het huis verlaat, rent ze als een gek naar de telefoon en vormt het nummer van Claire.

‘Claire? Ben jij het?’

‘Valentina? Jij bent vroeg vanochtend! Scheelt er wat?’

‘Ik moet je dringend spreken.’

‘Oké ... wat is er zo dringend?’

‘Dat vertel ik je dan! Kan je na de les naar de Café Latte komen?’

‘Ja, dat lukt wel.’

‘Dank je, dan zie ik je daar.’

4

Enkele uren later ontmoet Valentina Claire in Café Latte.

‘Wat was er nu zo dringend?’

‘Je moet me helpen, Claire.’

‘Met wat?’

‘Ik heb een groot probleem, denk ik’.

‘Wat is er dan?’

‘Ik denk dat ik zwanger ben!’

‘Wat!?’ Claire begint te lachen. ‘Je bent me voor de gek aan het houden. Ik heb je wel door.’

‘Claire, kijk naar me. Ik ben zwanger!’ Claires glimlach maakt plaats voor een verontwaardigde blik.

‘Oh fuck! Je meent dit echt? Waarom denk je dat? Hoe weet je het zo zeker?’

‘Ik ben twee weken overtijd en doe niets anders dan braken.’

‘O mijn God. Wat nu?’ zegt Claire.

‘Dat weet ik niet. Daarom wilde ik je zo snel zien. Niemand anders weet het. Niemand mag het weten. Mijn ouders weten dat ik gisteren heb zitten overgeven en deze ochtend is mijn moeder me zelfs een glas water komen brengen op toilet. Ik kan het niet blijven verbergen. Als ze weten dat ik zwanger ben, dan krijgen ze een beroerte.’

‘Heb je al een test gedaan?’

‘Nee, ik heb geen test nodig. Ik weet het gewoon. Ik voel het.’

‘Laten we niet op de zaken vooruitlopen en eerst maar eens een test doen. Ik ga even naar de drogist. Ik ben zo terug.’

‘Wil je dat echt doen voor mij?’

‘Je bent mijn beste vriendin. Je bent er altijd geweest voor mij. Nu is het mijn beurt om eens iets terug te doen. Ik ben zo terug.’

Tijdens het wachten op de terugkomst van Claire raakt Valentina in haar gedachten verzonken. Ze denkt over hoe ze dit bij haar thuis zal moeten uitleggen en hoe haar vader Robert verantwoordelijk zal stellen.

‘Valentina, Valentina, hallo!?’

‘Sorry!’ reageert Valentina geschrokken.

‘Is Claire weg?’

‘Ja ... nee ... eigenlijk niet, ze komt zo terug.’

‘Alles oké met jou?’

‘Alles oké, Neil, dankjewel.’

Neil is de eigenaar van Café Latte. Een lieve en vriendelijke man die haar ouders ook goed kent. De zaak was eerst van zijn vrouw. Maar nadat ze de strijd tegen kanker heeft verloren, kon hij het niet over zijn hart krijgen de zaak te verkopen. Hij heeft beslist om zijn job op te geven en zelf de koffiebar over te nemen, zodat hij toch nog ergens bij haar kan zijn, zoals hij het zelf altijd zegt.

‘Geef me je handtas,’ zegt Claire als ze terug binnenkomt. Ze propt een papieren zakje in Valentina haar handtas.

‘Bedankt, jij bent echt de allerbeste.’

‘Waar wacht je op, ga dan, hup!’

‘Wat? Hier in de tent van Neil? Je bent niet wijs!’

‘Oké, doe het dan maar bij je thuis. Je moeder zal er vast niet van opkijken als je met een zwangerschapstest in je hand naar het toilet wandelt! Wat als ze het toevallig zou zien? Hier is de kans dat je opvalt quasi nihil. Bij je thuis is er naast je moeder ook nog je vader, en je nieuwsgierige zus. Statistisch bekeken is dit voor jou de meest geschikte plek.’

‘Jij met je berekeningen altijd, maar je hebt allicht gelijk, tot zo!’

‘Als het op berekeningen aankomt, heb ik meestal gelijk. Succes!’ zegt Claire. Als er zowel in het grote als het kleine vakje een streepje verschijnt, ben je zwanger. Als er enkel in het kleine vakje een streepje verschijnt, ben je niet zwanger, leest Valentina in stilte van de bijsluiter. Ze maakt een kruisteken in de hoop dat er maar één streepje tevoorschijn komt. Ze heeft het er enorm warm van gekregen. De bijsluiter van de test kleeft aan haar handen. Ik voel me net een crimineel die met illegale praktijken bezig is, denkt ze bij zichzelf. Ze probeert het hoofd koel te houden en plast zoals voorgeschreven enkele seconden op de stick. Ze schuift het staafje voorzichtig terug in de houder. Ze slikt de bol die zonet in haar keel is komen te zitten met veel moeite weg. De minuten lijken wel dubbel zo lang te duren. Ze voelt haar hart bonzen in haar hoofd. Er flitsen allerlei scenario’s voorbij, maar er is slechts één dat haar voorkeur geniet. Plots voelt ze een hels warme gloed door haar lichaam stromen. Het zweet breekt haar uit. Haar rug is in enkele seconden doorweekt. Haar adem stokt. Ze blijft verstijfd staan. Dit kan niet, denkt ze bij zichzelf. Nee! Nee! Dit is niet waar. Laat het niet waar zijn. Oh godverdomme. Nee, nee, nee ... Ze slaat haar handen voor haar ogen en zakt tegen de witte muurtegels op de grond. Ze moet enkel de deur openen om het toilet uit te lopen, maar ze kan het niet. Het is alsof haar hand het slot niet kan raken. Alsof er tientallen kilo’s lood aan haar lichaam zijn bevestigd. Paniek en chaos is het enige wat ze voelt. De twee rode strepen staan op haar netvlies gebrand. Door al haar gedachten heen staan de twee rode strepen steeds op de achtergrond.

‘Valentina, Valentina!’ roept Claire zachtjes wanneer ze op de deur van het toilet klopt. ‘Hé Valentina, geef antwoord.’ Valentina draait het slot van de deur om. Als Claire het toilet binnenkomt en haar vriendin als een hoopje radeloosheid ziet zitten, weet ze onmiddellijk hoe laat het is.

‘Kom hier, meid,’ zegt ze. Valentina klemt haar armen stevig rondom haar.

‘Ik ben bang. Ik weet niet wat te doen. Wat moet ik doen, Claire? Help me alsjeblieft!’ Met haar tranen doorweekt ze al snel de blouse van haar vriendin. Ze snikt en hapt in paniek naar adem. Ze is ten einde raad.

‘Rustig maar, alles komt goed.’

‘Hoe dan? Zeg me alsjeblieft hoe?’

‘Dat weet ik nu nog niet, maar we vinden er wel wat op.’

‘Dat gaat niet, Claire, dat gaat nooit. De situatie is onomkeerbaar.’

‘We moeten hier weg, Valentina, voordat er iemand ons hier zo ziet en heel het dorp weet wat er gaande is. Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer je even te vermannen. Ga jij al naar buiten. Wacht op mij, dan ga ik betalen.’ Zoals afgesproken loopt Valentina naar buiten en wacht op haar. Als Claire terug is, zegt ze: ‘Ik moet het tegen Robert vertellen!’

‘Wat? Ben je daar zeker van?’

‘Misschien dat hij verandert als hij weet dat we samen een kind zullen krijgen.’

‘Dat is een illusie, die kerel gaat niet veranderen. Dat is zijn persoonlijkheid.’

‘Hij gaat er toch achter komen als ik het hem niet vertel. Wat dan? Ik ga het alleen maar erger maken. Dit kan ik nooit verbergen.’

‘Er zijn ook andere oplossingen, Valentina.’

‘Andere oplossingen? Hoe bedoel je?’

‘Je kan het laten weghalen.’

‘Wat, abortus!? Nee, dat nooit! Dat wil ik niet, nee. Ik ben er principieel tegen. Als mijn familie dat weet, spreken ze nooit nog tegen me.’

‘Je hebt hier niet voor gekozen. Misschien moet je jouw principes voor een keer aan de kant schuiven. Ga je je toekomst en ambities opgeven?

Wat met de universiteit volgend jaar?’

‘Nee, Claire, ik kan het niet. Vanavond zie ik Robert. Ik ga het hem vertellen.’

‘Het is jouw keuze, Valentina, maar ik zou er toch goed over nadenken als ik jou was. Laat het even bezinken en als ik iets voor je kan doen, weet dan dat ik er ben voor je. Altijd!’

‘Dank je, dat is lief. Ik denk dat ik je hard ga nodig hebben de komende maanden.’ Ze omhelst Claire, drukt zich stevig tegen haar aan en stapt op haar fiets.

‘Bel me straks als je hem gesproken hebt!’ roept Claire nog van ver.

‘Oké, doe ik.’

‘Je bent net op tijd voor het avondeten,’ zegt haar moeder. ‘Waar was je?’

‘Sorry mam, ik was met Claire in Café Latte. We zijn de tijd uit het oog verloren. Ik moet trouwens heel dringend even naar Robert bellen. Ik had eigenlijk beloofd hem een uur geleden al te bellen. Hij zal anders wel heel ongerust zijn. Ik kom zo.’ Weer een leugentje om bestwil. Wat voelt het slecht om te liegen, denkt ze bij zichzelf. Als ze het nummer draait, neemt Robert enkele tellen later op.

‘Ik bel je even om af te spreken voor vanavond.’

‘Vanavond? Nope, dan kan ik niet!’

‘Hoezo? We hadden gisteren toch afgesproken om elkaar vanavond te zien?’

‘Jij hebt gesuggereerd dat we elkaar vanavond zullen zien, omdat je mij gisteren niet wilde zien. Vandaag kan ik niet. Zo gaat dat in het leven. Vandaag is vandaag en morgen is een andere dag!’

‘Robert, alsjeblieft, ik moet je zien vanavond.’

‘Ik kan vanavond niet, morgen kan ik misschien wel.’

Wat kan hij soms zo onuitstaanbaar zijn, denkt ze in zichzelf. Ik moet dit anders aanpakken.

‘Er is iets aan de hand dat jij moet weten.’

‘Ik wist het. Je hebt een ander!’ zegt hij opgejaagd.

‘Nee, Robert, er is niemand anders. Hoe kom je daar nu weer bij?’

‘Wat is het dan?’

‘Dat kan ik je niet vertellen via de telefoon.’

‘Oké simpel, dan zien we elkaar morgen.’

‘Het is dringend! Je moet het echt weten!’ zegt ze met verheven stem. Het blijft even stil.

‘Oké, laat het de moeite waard zijn! Om kwart voor acht ben ik bij je thuis!’

‘Goed, tot straks,’ zucht ze.

Wanneer ze de deur opent, staat er een vrij gelaten Robert voor de deur. Hij zit in een heel andere rol als enkele dagen geleden, toen hij op deze plek stond met zijn eenentachtig rozen, gaat er door haar hoofd.

‘Fijn dat je bent gekomen.’

‘Wat moet je me nu zo dringend vertellen?’ vraagt hij op de man af.

‘Laten we eerst even naar de woonkamer gaan. Mijn ouders en zus zijn toch niet thuis. Wil je graag wat te drinken hebben?’

‘Nee, hoeft niet. Vertel het nu maar gewoon! Wie is het?’

‘Er is niemand anders. Dat heb ik je trouwens al meermaals verteld. Het doet pijn dat je me niet gelooft.’

‘Zeg dan wat er is?’ antwoordt hij bitsig.

‘Robert, ik weet niet hoe ik het moet zeggen, want volgens mij is er geen goede manier hiervoor en ...’

‘Stop met rond te pot te draaien, Valentina!’ klinkt het met verhoogde stem. Even aarzelt ze.

‘Ik hou van je!’

‘Wat!?’

‘Vind je het niet leuk dat ik je dat zeg?’ Hij komt voor haar staan en raakt met zijn neus de hare.

‘Valentina, je krijgt nog welgeteld vijf seconden om me te vertellen wat je te zeggen hebt, anders ben ik weg.’

‘Ik hou van je!’ Robert draait zich om en loopt richting de deur. Ze beslist het eruit te gooien.

‘Ik ben zwanger!’ Alsof hij een geest gezien heeft, blijft hij bewegingsloos en verstijfd met zijn rug naar haar toegekeerd staan.

‘Zeg me dat je liegt.’

‘Ik lieg niet!’

‘Je liegt! Je kan niet zwanger zijn.’

‘Ik heb een test gedaan.’

‘Nee, het kan niet. Het is niet van mij. Het kan niet van mij zijn!’

‘Wat zeg je? Niet van jou? Ik kan niet zomaar zwanger worden hoor!’

‘Het kan niet van mij zijn. Het mag niet. Ik wil hier niets mee te maken hebben. Je bent met een ander geweest zoals ik al vermoedde. Hij heeft je laten zitten en nu wil je me erin luizen!’ Verontwaardigd kijkt Valentina hem aan.

‘Dat is grof wat je zegt. Ik ben je nooit ontrouw geweest.’

‘Je kan niet bewijzen dat het van mij is.’

‘Waar zijn je woorden van enkele dagen geleden? Ik merk er niets van dat je me gelukkig wil maken. Je maakt me net heel ongelukkig op de manier hoe je tegen me doet. Ga maar weg, Robert! Ga godverdomme gewoon weg!’ schreeuwt ze hysterisch en legt haar hoofd op de eettafel.

Het blijft enkele minuten muisstil.

Haar adem heeft de antieke tafel vochtig gemaakt. Hierdoor geeft het de smaak vrij van oude bijenwas die ze op haar lippen proeft.

‘Het spijt me, Valentina, ik had dit niet mogen zeggen.’ Haar reactie om hem weg te sturen heeft hem uit zijn lood geslagen.

‘Ik ben moe, Robert. Ik ben ontzettend moe.’ Hij beseft dat hij zich anders moet gedragen, wil hij de situatie naar zijn hand kunnen zetten.

Niemand mag weten dat ze zwanger is, denkt hij.

‘Rustig nu maar. Wij komen er samen wel uit. Jij en ik.’

‘Ik ben bang voor wat komen zal. Ik weet niet wat we moeten doen.’

‘Kom voor enkele dagen naar mijn thuis. Dat geeft ons wat ruimte om na te denken. We zien dan wel weer verder. Wat denk je ervan?’

Misschien is dat nog niet zo slecht, denkt ze bij zichzelf.

‘Oké, ik regel het hier thuis wel. Ik verzin er wel iets op. Vanavond kom ik naar jou.’

5

‘Robert, kom eens!’

‘Wat is er, moeder?’

‘Wat scheelt er met Valentina?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Hou me niet voor de gek. Ik wil dat je haar erbij haalt.’

‘Waarom? Ze voelt zich niet zo goed en is even aan het rusten. Dat overkomt iedereen al wel eens. Toch?’ Lucette kijkt Robert met een strenge blik aan. Ze kent haar zoon als geen ander en weet wanneer hij liegt. Ook al is hij erg pienter en gewiekst wanneer het op liegen aankomt.

‘Goed, dan ga ik zelf wel naar haar.’

‘Dat doe je niet. Je laat haar met rust!’ Hij neemt zijn moeder bij de arm. ‘Je blijft hier en laat haar met rust, zeg ik je!’

‘Het is voor je eigen bestwil. Je loopt je ongeluk tegemoet! Denk je dat ik onnozel ben!? Dat ik niet door heb wat er gaande is?’

‘Maar moeder ...’ Lucette gaat naar boven en opent zonder aankondiging de deur van de slaapkamer.

‘Deze komedie stopt nu! Het is afgelopen! Heb je me verstaan?’ Valentina kijkt haar en Robert, die achter zijn moeder staat, overdonderd en met verschrokken blik aan.

‘Je moet niet zo verwonderd kijken, mijn beste Valentina. Ik weet wat er hier gaande is. Hoelang dacht je dit geniepig gedoe nog verborgen te kunnen houden? Ik ben ook een vrouw, maar meer nog ben ik een moeder. En deze moeder, mijn lieve Valentina, gaat haar zoon ervoor behoeden dat hij zijn fantastisch uitgestippelde leven niet laat vergallen door een onbenullig ongelukje!’

Onbenullig ongelukje, denkt ze bij zichzelf. Is dat hoe zij ernaar kijkt? Het wordt haar ineens duidelijk waar Robert zijn grofgebektheid vandaan heeft.

Ook al hebben Lucettes venijnige woorden Valentina diep geraakt, toch beslist ze om het gesprek van haar kant beschaafd verder te zetten.

Verlaag je nooit tot het niveau van een ander. Dat is waar haar ouders gedurende haar opvoeding herhaaldelijk op gehamerd hebben.

‘Hoe weet je het zo zeker? Je hebt het me niet eens gevraagd,’ zegt Valentina.

‘Ik hoef het niet te vragen. Ik weet zeker dat je zwanger bent, brutaal kind!’

‘Moeder, luister alsjeblieft even, ik ...’

‘Zwijg, Robert! Als jij je verstand had gebruikt, hoefde ik haar hier niet eens over te spreken. Val me dus alsjeblieft niet in de rede, want je hebt een fameuze stommiteit begaan!’ Ze wendt zich terug naar Valentina.

‘Ik herhaal het nogmaals: jij, jongedame, moet één ding zéér goed beseffen en dat is dat ik het leven van mijn zoon niet laat verknallen door dit voorval.’

‘U noemt uw kleinkind een voorval?’

‘Hahaha!’ Ze wijst naar de buik van Valentina. ‘Noem dit alsjeblieft niet mijn kleinkind, want dát zal het nooit zijn!’ Valentina schrikt van de wreedheid waarmee Lucette haar standpunt wil duidelijk maken.

‘We gaan samen naar een oplossing zoeken. Robert en ik hebben dit besproken,’ zegt Valentina.

‘O wat leuk, en wat hebben jullie naïevelingen dan zoal besproken? Hebben jullie misschien al een schattig naampje gekozen? Wat dacht je misschien van Oliver? Of Jennifer voor een meisje? Och, hou er toch mee op, stelletje dromers.’

‘Moeder, ik wilde ...’ Zijn moeder kijkt hem met vuur in de ogen aan, waardoor hij ogenblikkelijk stopt met spreken.

‘Meekomen jij! Ik wil je onder vier ogen spreken. En jou spreek ik later vandaag nog, jongedame!’ Wanneer Robert en zijn moeder de kamer verlaten, kan ze niet geloven dat wat er zich zonet afgespeeld heeft echt gebeurd is. Ze voelt zich als uitschot behandeld. Ze wil het liefst van al naar huis. Naar haar warme thuis waar er niet de geringste kans bestaat dat iemand haar zo zou behandelen. Ze beseft dat het een risico is als ze naar huis gaat, dat haar misselijkheid haar allicht zal verraden. Of erger nog, dat haar moeder samen met haar naar de dokter zal gaan.

‘Waar zit je verstand, Robert? Is dit de dank die je vader en ik krijgen na de opvoeding die wij je gegeven hebben? Hoe kon je zo dom zijn om zo’n del uit het dorp zwanger te maken?’

‘Moeder, dit was helemaal niet de bedoeling. Ik wist niet wat te doen, wat ik moest aanvangen ... toen ze me vertelde over die verdomde, ellendige zwangerschap. Ik raakte in paniek, maar bedacht toen dat ik kalm en rustig moest blijven om de situatie te overzien en tot een oplossing te komen. Niemand mag weten dat ze zwanger is.’ Als een hulpeloos wezen staat hij voor zijn moeder. Als een kind dat ongehoorzaam is geweest en het nu aan zijn moeder opbiecht, smeekt hij dat zij haar gebroed nu zal bijstaan en bescherming biedt.

Nietszeggend kijkt ze haar zoon met een weinig goeds belovende, doordringende blik aan. Ze blijft hem gedurende een hele tijd star aankijken. Zonder één spier in haar gezicht te vertrekken, stapt ze op hem af. Ook al is het zijn moeder, Robert zal nooit wennen aan haar akelige, kille blik.

‘Natuurlijk mag niemand dit te weten komen, jongen. Ik heb deze voormiddag Friedlers al gebeld.’

‘Wie? Anthony Friedlers?’

‘Ja. Hij heeft me het telefoonnummer gegeven van een arts in Murtwoy die dergelijke dingen, die ook binnen vooraanstaande families helaas al eens kunnen voorkomen, discreet weet op te lossen,’ zegt ze met opgehaalde neus.

‘Wat!? Dat gaat Valentina nooit willen. Daar ben ik zeker van.’

‘Sinds wanneer heeft dat wicht iets te willen, Robert? Wil jij je studies stopzetten? En je goede leven dat je te wachten staat laten vergallen door haar? Of dacht je soms dat je vader en ik jullie en dat kind met open armen in huis zullen nemen, terwijl jullie als leeglopers een platzak leven zullen leiden?’ Robert kijkt zijn moeder aan.

‘Natuurlijk wil ik dat niet.’ Zonder geld zal de liefde niet lang standhouden. Liefde wordt gevoed door geld. Alles wordt gevoed door geld, denkt hij bij zichzelf. Robert zou zich werkelijk geen leven zonder het monetaire kunnen en willen voorstellen. Deze gedachte alleen al maakt hem angstig. Voor geld zou hij veel doen. Durf maar te zeggen, alles!

‘Dat dacht ik al. Het enige wat wij gaan doen, is je domme fout rechtzetten. Die zwangerschap wordt afgebroken en deze week nog wel!’

‘Hoe gaan we Valentina zo ver krijgen, moeder?’

‘Dat gaat zichzelf wel oplossen. Het zal een gevolg zijn van logische stappen die elkaar zullen opvolgen. Wees gewoon bekommerd om haar. Je doet maar alsof. Daar ben je immers de beste in.’ Lucette lacht met schelle stem, terwijl ze haar zoon over de wang wrijft.

‘Kom, we gaan naar dat drachtig zeugje van jou!’ Wanneer ze in Valentina’s kamer toekomen, spreekt Lucette haar aan: ‘Valentina, kindje, eerst en vooral mijn excuses voor de woordenwisseling van daarnet. Ik heb met mijn zoon, de vader van je kind, daarnet het een en ander uitgeklaard. Ook heb ik een uiterst betrouwbare connectie van mij gecontacteerd, reeds jarenlang een vriend van de familie, Dr. Friedlers. Hij kan je aan het einde van deze week nog onderzoeken. Zo zijn we zeker dat alles goed gaat met jou en de baby. Wat denk je ervan?’

Welke heilige is zonet tot haar gekomen, denkt Valentina bij zichzelf. Wat is er met haar gebeurd? Ze lijkt wel een heel andere persoon. Ze heeft zelfs een glimlach.

‘Euhm, ja,’ zegt ze aarzelend. ‘Dat zou heel goed zijn, mevrouw. Dankjewel hiervoor.’

‘Mevrouw, mevrouw, zeg maar gewoon Lucette. Wij zijn nu bijna echte familie dus die dankjewel mag je ook achterwege laten. Kindje, ik stel wel voor dat je aan je ouders laat weten dat je nog een tijdje hier zal verblijven. Maar hou je zwangerschap nog even stil tot we zeker zijn dat alles goed zal verlopen. Ik zou graag, als ik zo vrij mag zijn, de zorg voor jou op mij willen nemen, zodat ik zelf ook een goede kijk heb op hoe het met je gaat. Begrijp je me? Zou je dat zien zitten, lieverd?’

‘Ik denk het,’ zegt Valentina lichtjes aarzelend.

‘Mooi zo, dat doet me een enorm plezier. Ik spreek immers ook niet elke dag een contact van me aan en ik doe dat al zeker niet voor iedereen. Laten we dit dan ook maar onder ons houden! Kunnen we dat zo afspreken?’

‘Natuurlijk,’ zegt Valentina als ze instemmend knikt.

‘Aangezien je appetijt de laatste dagen zoek is, wil ik de komende dagen wat lekkers voor je maken. Wat zou je graag willen eten?’

‘Goh, ik weet het niet. Normaal eet ik alles graag, maar de laatste dagen heb ik enorm veel zin in tomatensoep. Ik zie het constant voor me, een heerlijk geurende kom tomatensoep.’

‘Robert, jongen, rij eens naar de groentewinkel om een grote tros glimmende tomaten?’

‘Zeker, moeder. Ik vertrek onmiddellijk.’

‘Jongen, neem ook een tros bananen, wat sinaasappels, een kiwi of vier en een bakje aardbeien mee, dan kan ik ook wat smoothies maken. Dat is goed voor je, Valentina, zulke vitaminebommetjes.’

‘Dat is erg vriendelijk van u, Lucette, bedankt.’ Al spreekt ze haar naam nog wel met enige aarzeling en hoorbaar ongemak uit. Lucette verlaat de kamer. Als ze de deur achter zich dichttrekt, lacht ze heimelijk in zichzelf. Laat ze maar denken dat we naar Friedlers gaan. Die kwal zal ze nooit zien!

‘Hier heb je alles waar je om vroeg. Ik heb ook nog wat besjes meegenomen. Ze waren in promotie,’ zegt Robert. Niet dat het haar wat uitmaakt, denkt hij bij zichzelf. Ik weet niet of ze eigenlijk enig besef heeft over de prijs van een bakje bessen. Ze heeft geen één enkele dag in haar leven hoeven te werken, zelfs geen halve. Het enige wat ze moet doen, is niet te veel tegen mijn vader ingaan. Zolang ze dat doet, zal geld voor haar nooit een probleem zijn.

‘Oké, geweldig! Laat je moeder nu maar wat werken in de keuken. Ga

Valentina gezelschap houden of studeer wat.’

‘Moeder, mag ik je nog wat vragen?’

‘Als het snel kan, want ik wil aan het avondmaal beginnen.’

‘Hoe wist je eigenlijk zo zeker, zonder enig bewijs te hebben, dat Valentina zwanger is?’ Lucette kijkt op en legt de tomaten die ze in haar handen heeft neer.

‘Het bewijs was er. Daar heb ik niet veel moeite voor moeten doen om dat te vinden. Wie zoekt die vindt!’

‘Ik kan niet volgen? Zou je alsjeblieft wat specifieker kunnen zijn?’

‘Het doet er niet toe, Robert.’ Hij wacht even en denkt na.

‘Maar natuurlijk, het ligt voor de hand. Je hebt haar spullen doorzocht en daar heb je de zwangerschapstest gevonden? Dat doe je ook altijd bij mij. Als je een vermoeden hebt van iets, doorzoek je stiekem mijn hele kamer.’ Lucette kijkt voor zich uit.

‘Ik wil er geen woord meer over horen. Er mag niet meer gesproken worden over die zwangerschap. Geen woord meer, hoor je?’

‘En vader?’

‘Geen woord jongen, géén wóórd!’ Wanneer Robert de keuken verlaat, neemt Lucette een fles melk uit de koelkast. Ze giet de inhoud ervan in een maatbeker. Vervolgens neemt ze een blauw-wit geruite handdoek uit de la en wikkelt deze om de fles. Wanneer ze de keuken verlaat, ontdoet ze zich van haar schoenen en sluipt ze verder op de toppen van haar tenen over het met bloeiende bloemen bezaaide, half overdekte, glazen terras. Ze kijkt voor een derde keer subtiel achter zich en weet nu zeker dat niemand haar heeft gezien. Ze zet haar weg verder naar het riante bijgebouw, dat zich achteraan in de tuin naast een al even riante vijver bevindt. Dit is Jacques zijn territorium. Als hij niet aan het werk is, komt hij hier naartoe om zich te ontspannen of om gewoonweg verder te werken. Eenmaal per maand vindt er een vergadering plaats in ‘De Lodge’ zoals Jacques het heeft genoemd. De lodge beslaat een groot deel van het bijgebouw en is een luxueus ingerichte chalet met bar en lounge. Er bevindt zich ook een afgesloten werkkamer met een zwaar ogende, donkergroene kluis die hij van zijn vader heeft gekregen toen het bedrijf van vader op zoon is overgegaan. Binnen het gezin zijn er duidelijke afspraken gemaakt over het gebruik van de lodge en het betreden van de werkkamer. Zo mag de lodge enkel gebruikt worden als Jacques toestemming heeft gegeven en die geeft hij gewoonweg niet. Voor het betreden van de werkkamer is er een nultolerantie.