Hij

Alex-duet #1

HANNAH HILL

Reeds verschenen van Hannah Hill:

Verbonden met elkaar-serie:

#1: Jij

#2: Ik

#3: Wij

Duisternis serie:

#1: Verwoestende Duisternis

#2: Verlangende Duisternis

#3: Verterende Duisternis

#4: Verlichte Duisternis

De kerstborrel

Alex-duet:

#1: Hij

#2: Zij (verschijnt eind maart 2021)

ISBN 978-94-642-0033-1

ISBN 978-94-642-0032-4 (e-boek)

NUR 343

––––––––

Copyright © 2021 SVM Publishing

Omslagontwerp: SVM Publishing

––––––––

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is een werk van fictie. Alle namen, plaatsen en gebeurtenissen kwamen tot stand door de verbeelding van de auteur, of zijn fictief gebruikt. Elke gelijkenis met een bestaand persoon, dood of levend, berust op louter toeval.

Om ten volle van het Alex-duet te kunnen genieten,

is het aan te raden eerst

de verbonden met elkaar serie te lezen.

1

Alex

Ik leek wel gek. Het was vier uur in de ochtend. Een uur eerder dan ik hoorde te beginnen.

‘Alex?’ hoorde ik mijn baas Guido van boven roepen. De verraste toon in zijn stem, liet me weten dat hij me vast ook voor gek verklaarde.

‘Ja. Ik ben het,’ riep ik en liep naar het espressoapparaat. Als ik de dag wilde doorkomen moest ik daar nu mee beginnen.

‘Ik weet niet wat je hier zo vroeg brengt, maar je krijgt gewoon vanaf vijf uur betaald,’ zei Guido die vanaf de wenteltrap naar beneden kwam gelopen.

Ik blies in het kleine kopje om het verkoelingsproces te versnellen. Ik ging hem de reden van mijn vroege aanwezigheid niet aan zijn neus hangen. Dan verklaarde hij me pas echt voor gek. En terecht. Vijf uur in de ochtend beginnen was vroeg genoeg, niemand met een gezond verstand plakt daar vrijwillig een uur aan vast. Zeker niet met een zeventien-urige werkdag in het verschiet. Toch was ik vanochtend om half drie opgestaan om hier op tijd te zijn. Allemaal om haar.

‘Maak je niet druk. Ik doe dit niet om je meer geld af te troggelen.’

Guido bleef onder aan de trap staan en keek me met een frons en opgetrokken neus aan. ‘Is dit dan een poging om een loonsverhoging te krijgen? In dat geval moet je wel wat meer doen dan een uur eerder beginnen.’

Grijnzend wreef ik over mijn gezicht en gaapte. ‘Geen zorgen. Ik heb er geen bijbedoeling mee. Ik was vroeg wakker en kon niet meer slapen. Dat is alles.’

‘Ja, ja.’ Guido liep naar het bord om het nieuwe dienstrooster op te hangen. Ik zou daar straks wel naar kijken. Eerst moest ik aan de slag, anders had ik net zo goed niet eerder kunnen beginnen.

Een half uur en twee espresso’s later was ik zo goed als klaar. Ik hoefde me alleen nog om te kleden in die afgrijselijk knalroze polo die we verplicht moesten dragen. Alsof de kleur al niet erg genoeg was, stond op de voorkant, over de gehele linkerzijde, in vier talen ‘reisleider’ geschreven. Waardoor elke toerist ons aansprak, of die bij onze groep hoorde of niet. Maar dat was lang niet het ergste. Dat was de achterzijde, waarop het bedrijfslogo stond geprint. Een enorme schildpad met wielen als achterpoten en een uitlaat achter op zijn schild. Met een brede glimlach hield hij met zijn voorpoot een duim in de lucht. Die duim leek echter op een joint, aangezien de rook van de uitlaat om de schildpad heen dwarrelde en zijn halfgeopende ogen en scheve grijns geïnterpreteerd konden worden alsof hij hartstikke stoned was. We liepen compleet voor gek. De baas wilde er niets van horen. Zijn vrouw en hij vonden de schildpad schattig en er mocht geen slecht woord over gezegd worden. Volgens hem onderscheidden we ons van de andere touringcarbedrijven en reisleiders. Zo waren we herkenbaar voor onze eigen klanten en tegelijkertijd makkelijk te onthouden door potentiële nieuwe klanten. Over dat laatste had hij gelijk, maar niet om de juiste redenen. Grote kans dat iedereen ons onthield als de gekken in die roze polo’s, met een verslaafde schildpad op hun rug.

Ik had net de helft van mijn haren in een knotje gebonden, toen mijn mobiel overging.

‘Weet je wel hoe laat het is?’ bromde ik.

‘Shit, heb ik je wakker gebeld? Ik dacht dat je had gezegd dat je vandaag vroeg moest beginnen.’

‘Klopt. Ik vind het gewoon leuk om je te stangen.’

‘Eikel.’

‘Dat klopt ook,’ zei ik met een ingehouden lach.

‘Alex. Je bent zesentwintig geworden. Tijd om volwassen te worden!’ hoorde ik Jessica op de achtergrond roepen. Ik stond op de speaker.

‘Volwassen en ik is een combinatie die bij mij niet samengaat. Straks eindig ik nog voor mijn dertigste samenwonend en verloofd.’

De opmerking, waarmee ik uiteraard aan mijn neef Adam en zijn verloofde Jessica refereerde, liet niet alleen Jessica lachen, ik kon zelfs mijn neef horen gniffelen.

‘Het zal je goed doen,’ reageerde Adam. ‘Wat ik van Martina heb begrepen ben je zeker de helft van de nachten van huis, en ik hoef het niet te vragen om te weten in wiens bed je die nachten slaapt. Of beter gezegd, in wiens “hotelbed” je slaapt.’

‘Mijn zus en jij moeten jullie neuzen uit mijn zaken houden,’ snoof ik.

Dit keer lachte Adam hardop. ‘Zo te horen lukt het mij ook nog steeds om jou op de kast te jagen.’

‘Zeg, moeten jullie niet naar bed? Volgens mij is het in Miami al tien uur geweest.’

‘Hé!’ riep Jessica. ‘Ik ben even oud als jij, Alexander Vieri!’

Zelfs na drie jaar bleef het gek om mijn zelfgekozen achternaam te horen. Niet dat ik niet blij was om van ‘De Luca’ af te zijn, maar het deed me er wel steeds aan herinneren.

‘Tja, jullie hebben ervoor gekozen jezelf zo jong vast te leggen. Na bijna een jaar huwelijk zit de sleur er vast al in. Dus wie de schoen past...’

Ik hoorde hoe Jessica met een weerwoord wilde komen, maar door Adam werd onderbroken.

‘Cara, nu is hij jou aan het stangen.’

‘Ik krijg jou nog wel,’ zei Jessica. Dit keer luid en duidelijk, waaruit ik kon opmaken dat ze de mobiel had overgenomen. ‘Als je hier bent voor het eenjarig huwelijksfeest zal ik je helpen herinneren hoe wij hier feesten. Kijken hoelang je ons nog kunt bijhouden.’

‘Oké, cara,’ zei Adam. ‘Geef die mobiel maar weer aan mij. Je windt je alweer veel te veel op en dat is niet goed voor je zo vlak voor het slapengaan.’

Aan het geluid te horen gaf Jessica mijn neef een klap. ‘Jullie zijn allebei even erg. En laat me je helpen herinneren dat jij degene bent die de dertig nadert.’

Er klonk wat gestommel en een excuus van Adam, maar dat werd niet geaccepteerd. Niet gek, aangezien hij door zijn excuses heen bleef lachen.

‘Goed, ik moet dit gesprek afronden,’ klonk Adams geamuseerde stem weer aan de lijn. ‘Ik heb wat goed te maken.’

‘En dat vind je vast heel erg,’ reageerde ik.

‘Niet bepaald. Het ziet ernaar uit dat we toch naar bed gaan, alleen nu voor wat nachtelijke activiteiten.’

‘Zo mag ik het horen. Misschien is er nog hoop voor jullie.’

‘Luister,’ zei Adam op zakelijke toon. ‘Ik belde je om te zeggen dat ik een ticket voor je heb gekocht. Ik zal het naar je doormailen.’

‘Adam, ik kan mijn eigen ticket betalen.’

‘Dat weet ik, maar het is ons feest en jij bent mijn gast. Dus ik betaal.’

Wetende dat het geen nut had ertegenin te gaan, slikte ik hoofdschuddend een weerwoord in.

‘Ik ga aan het werk. Veel plezier met de goedmaakseks.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei Adam. ‘Er is geen seks beter dan goedmaakseks.’

Lachend verbraken we de verbinding en liep ik verder naar beneden.

‘Casanova!’ riep mijn collega Benito en klopte me hard op mijn rug. ‘Had je het weer over seks?’

‘Volgens mij ben jij de enige die het altijd over seks heeft,’ zei ik.

‘Maar in tegenstelling tot jou, heeft Benito het nooit,’ voegde Riccardo toe en hield zijn hand tussen ons in omhoog. Grijnzend sloeg ik mijn hand om zijn duim voor ik hem een hand gaf en als laatste een boks.

‘Ik had anders gisteravond nog een heerlijk Portugese in mijn bed,’ riep Benito.

‘Die opblaaspop die je uit Portugal hebt telt niet,’ reageerde Riccardo. Lachend sloeg ik op zijn uitgestoken hand.

‘Hou je bek,’ riep Benito, maar kon zijn eigen glimlach niet bedwingen.

‘Heb je vandaag de Venetië-tour?’ vroeg Riccardo, waarop ik knikte.

‘Ai, sterkte.’

Ik had wel meer dan sterkte nodig. Niet alleen was ik vandaag samen met Carmine reisleider, een vrouw die de veertig ruimschoots was gepasseerd, wat haar niet belette om mij te willen versieren, maar ook was de buschauffeur van vandaag Emilio. Superaardig, maar stokoud en een fanatiek antiekverzamelaar. Er stond me dus een busreis van twee en een half uur te wachten waarin ik mezelf tegen Carmine’s dubbelzinnige opmerkingen en ongepaste aanrakingen moest weren en Emilio’s gezwets over klokken, kandelaars en kunst moest aanhoren. Eenmaal in Venetië zou ik het te druk hebben met de tour door de stad, maar we moesten ook nog terug. Ik kon dus alleen maar hopen op een leuke groep toeristen, die zowel de heen- als terugreis dragelijk konden maken.

‘En jullie?’

‘De Comomeer-tour,’ antwoordde Riccardo.

‘Ik de Verona,’ zei Benito.

Gapend wreef ik voor misschien wel de tiende keer over mijn vermoeide gezicht. Misschien werd mijn slaaptekort wel mijn grootste uitdaging van vandaag.

De deur ging open, waarna mijn collega Isabella kwam binnengelopen. Met haar. Alle vermoeidheid was onmiddellijk weg. Ze was nog even mooi als ik me haar herinnerde. Ik had haar in ieder geval niet mooier gemaakt in mijn hoofd. Sterker nog, van zo dichtbij zag ze er nog beter uit.

Met een onzekere blik volgde ze Bella naar binnen en keek voorzichtig om zich heen. Ze nam de ruimte in zich op en ik wenste dat ze ook naar mij zou kijken. Helaas trok Bella haar aandacht waardoor ze haar gezicht wegdraaide. Als gevolg vielen haar licht golvende haren voor haar gezicht. Het was niet veel langer dan mijn eigen haar. De punten van de bruine lokken vielen net over haar schouders. Toch was het lang genoeg om het zicht op haar profiel weg te nemen.

‘O, ik ken die blik,’ zei Riccardo naast me. ‘Wie is dat?’

Dat was de grote vraag. Ik had geen idee wie ze was. Nog niet, tenminste. Vorige week had ik haar voor het eerst gezien. Mijn bus reed net weg toen ze kwam aanlopen. Ik had mijn ogen niet van haar af kunnen houden en had naar haar gestaard tot mijn bus de bocht om reed. De hele dag had haar prachtige figuur, met rondingen op de juiste plaatsen, in mijn kop gezeten. Hoop dat ik haar terug zou zien had ik niet, maar ze was het perfecte plaatje geweest om mezelf die nacht met mijn rechterhand naar een hoogtepunt te brengen.

Mijn verbazing was dan ook groot geweest toen ik haar twee dagen geleden weer zag. Samen met Bella had ik haar bij de baas op het kantoor zien zitten. Beneden had ik op haar gewacht met het voornemen om een praatje met haar te maken. Maar een half uur later was ze er nog niet en zat mijn tijd erop. Die dag had ik de korte sightseeingtour en was ik niet lang weg, maar natuurlijk was zij dat wel toen ik terugkwam.

Ik had het er niet bij gelaten en had zo nonchalant mogelijk over haar geïnformeerd bij mijn baas. Ze was een Amerikaanse wereldreiziger en zou hier drie maanden komen werken. Op de vraag waarom hij toch een tijdelijke kracht aan had genomen, wat hij nooit deed, kreeg ik als antwoord dat ze vloeiend vijf talen sprak. Van dat voordeel wilde Guido profiteren. Al was het maar voor drie maanden. Ook kwam ik te weten dat ze bij Isabella’s ouders verbleef, wat haar link met Bella verklaarde. Wel was dat opvallend, want ik wist dat Bella’s ouders hun huis slechts voor uitwisselingsstudenten beschikbaar stelden.

Ik wilde niet dat Guido mijn obsessie over haar zou opmerken en stopte met mijn vragen, ondanks dat ik er nog genoeg had. Ik moest dus meer over haar te weten komen en daar ging ik geen dag langer mee wachten. Dit was de reden dat ik hier als een gek voor dag en dauw naartoe was gekomen. Ik had alles gedaan wat ik moest doen, dus ik had een goede twintig minuten voor ik me bij mijn bus moest melden.

Ik had nog één obstakel.

Bella.

Benito floot. ‘Dat is een mooi exemplaar. Is ze nieuw?’

Riccardo zei dat hij geen idee had en tikte me aan met zijn schouder. Daarmee haalde hij me uit mijn trance.

‘Volgens mij heeft Casanova zijn nieuwe slachtoffer op het oog,’ lachte Benito.

‘Hou je bek.’

‘Nou, nou. Wat zijn we opeens lichtgeraakt over een chickie.’

Wijselijk hield ik mijn mond. Ik was niet van plan te laten merken dat ze veel meer voor me was dan dat. Geen enkel chickie had namelijk langer dan een nacht mijn gedachten vastgehouden. Zij had ze echter al een week beheerst. En als ik zou bekennen dat ik mezelf op slechts haar herinnering had afgerukt, zouden ze er nooit over ophouden.

‘Ik heb nog tien minuten. Heb je een wingman nodig?’ vroeg Riccardo. Mijn collega en beste vriend. Hij kende me goed genoeg om te weten wat ik nodig had. Zelf kon ik Bella namelijk niet lozen. Hoewel ze naast Riccardo en Benito mijn leukste collega was, zou ze me nooit alleen met het nieuwe meisje laten. Daarvoor kende Bella me te goed. En nu ik wist dat ze bij Bella’s ouders verbleef, was het waarschijnlijk om aan te nemen dat Bella zich verantwoordelijk voor haar voelde.

Na mijn bevestiging ging Riccardo eropaf. Bella wees net op de verschillende papieren op het bord toen Riccardo zich bij het tweetal voegde. Ik zag hoe Bella het meisje aan hem voorstelde. Ze lachte verlegen terwijl ze zijn hand schudde. Het stelde niets voor. Riccardo was me nota bene aan het helpen om haar voor mij alleen te krijgen. Toch voelde ik een steek van jaloezie toen hij haar kleine hand in de zijne nam.

‘Jezus, wat een geil wijf,’ zei Benito nu hij haar gezicht beter kon zien.

Die opmerking moest hij met een elleboog tussen zijn ribben bekopen.

‘Fuck man. Ben je gek geworden?’ proestte hij en greep tegelijkertijd in zijn zij.

Het lukte Riccardo om Bella mee te lokken. Tijd om in actie te komen.

‘Stel je niet zo aan,’ zei ik tegen Benito, die nog steeds voorovergebogen stond.

Ik liep op mijn obsessie af en betrapte mezelf erop dat ik nadacht over een openingszin. Een openingszin! Dat deed ik nooit. Ik had het niet nodig. Of ik nou iets grofs, liefs of zelfs iets onzinnigs zei, het had hoe dan ook effect. Het voordeel van een goed verzorgd uiterlijk. Mijn lengte, die voor de Italiaanse standaard ver boven het gemiddelde lag, werkte ook niet tegen.

‘Hoi.’

Hoi. Fucking hoi? Was dat het beste wat ik kon verzinnen? Ik had mezelf wel voor mijn kop willen slaan. Ware het niet dat ze zich op dat moment naar me toedraaide. Ze was niet mooi, ze was adembenemend. Twee grote goudbruine ogen keken naar me op. Ogen als de zon.

‘Bello come il sole...’

’S-Sorry. Lo... non... parlo... Italiano. Engels?’ stamelde ze.

Godzijdank. Ik had mijn opmerking over haar ogen, die zo mooi waren als de zon, per ongeluk hardop uitgesproken, maar ze had het niet verstaan. Mijn obsessie kon geen Italiaans. Wat ik had kunnen verwachten, aangezien Guido had verteld dat ze Amerikaans was. Jammer, het was geweldig om haar in mijn moedertaal te horen praten. Ze had een zachte warme stem en maakte daarmee het Italiaans minder hard. Maar Engels was uiteraard geen probleem. Voor iedereen hier was Engels een tweede taal. Dat kon ook niet anders als je in het toerisme werkte. Al kon niemand het, zoals ik, accentloos spreken. Een klein voordeel uit mijn ongewone jeugd, waar het de mannen in de familie met de paplepel werd ingegoten. Onder het mom van: ‘Goed voor zaken met buitenlanders.’

‘Geen probleem,’ zei ik in het Engels. ‘Ik ben Alexander. Alex voor vrienden, dus noem me Alex.’

Ze lachte verlegen voor ze mijn uitgestoken hand beantwoordde. Haar hand woog niets en verdween bijna in de mijne. Al was het haar lach die mijn aandacht opeiste. Haar lichtroze lippen om precies te zijn. Twee hele zoenbare lippen. Niet te vol, maar ook zeker niet te dun. Precies goed. Perfect.

‘Ik ben Lia.’

Lia. Eenvoudig, maar mooi. Het paste bij haar. Zonder make-up, een ingewikkeld kapsel of een overduidelijk bedachte outfit, was ze beeldschoon in haar eenvoud. Haar huid was egaal met enkele lichte sproetjes. Haar haar viel speels langs haar gezicht en danste bij elke beweging die ze maakte. In haar skinny jeans met witte tanktop kon ik haar figuur zien voor wat het was. Zoals ik me van die eerste dag herinnerde, had ze de juiste hoeveelheid rondingen, op de juiste plaatsen.

‘Lia. Je stond er een beetje verloren bij dus leek het me wel zo netjes om te vragen of ik je ergens mee kon helpen.’

Heel kort verscheen er een lichte frons tussen haar smalle wenkbrauwen. Ze keek neer op onze verbonden handen en probeerde haar hand los te trekken. Ik hield hem nog iets langer vast voor ik hem losliet. Ze schoof haar haren achter haar oor.

‘Was het zo duidelijk?’ glimlachte ze. ‘Ik ben hier nieuw en er komt veel op me af. Ik moet alles en iedereen nog leren kennen, maar dat zal vanzelf wel komen, hoop ik. Werk jij hier ook?’

Het was schattig hoe het ongemak van haar af straalde. Ik was er alleen niet zeker van of dat ongemak door mij kwam of door de spanning rondom haar nieuwe baan. Ik hoopte het laatste, maar mijn twijfel was groot. Normaal had ik namelijk een overduidelijk effect op meisjes. Meestal keken ze veel weg, begonnen met hun haren te spelen, rechtten onbewust hun rug, en nam hun stem een octaaf toe. Bij haar had ik echter geen idee of ze warm of koud voor me liep.

‘Ik mag hopen van wel, anders heb ik wel een hele slechte kledingsmaak.’

Haar ogen keken weg van de mijne en ze bestudeerde voor het eerst mijn totale voorkomen. Zodra haar ogen over het woord ‘reisleider’ gingen, in alle vier de talen, begon ze te lachen. Een heerlijke volle luide lach. Het stond in contrast met haar warme beheerste stem, wat het juist betoverender maakte. Weg waren de zenuwachtige trekjes en onzekerheden.

‘Hoe heb ik dat kunnen missen?’

‘Het geeft niet. Zolang je maar weet dat ik gedwongen word dit aan te trekken.’

Opnieuw begon ze te grinniken, maar die geweldige lach bleef uit. ‘Zo slecht staat het je anders niet.’

‘De kleur kan ik hebben, het logo daarentegen kan niemand hebben. Bereid je dus maar voor want ook jij moet eraan geloven.’

‘Ik kan niet wachten,’ zei ze op een verrassend enthousiaste toon. Normaal keken nieuwe werknemers er niet naar uit om rond te moeten lopen met een joint rokende schildpad op hun rug. 

‘Ik heb nog wel tijd voor ik bij mijn bus moet zijn. Zeg me wat ik voor je kan betekenen.’

‘Pardon?’ reageerde ze. Ik had niet verwacht dat die ogen nog groter konden worden. De vergelijking met de zon was meer dan treffend.

‘Je zei dat er veel op je afkomt en je alles en iedereen nog moet leren kennen. Laat me je helpen. Ik kan je het team voorstellen, rondleiden of iets vertellen over de gang van zaken van de werkzaamheden.’

‘O,’ zei ze nu mijn bedoeling op haar neerdaalde. ‘Dat is heel lief aangeboden, maar ik ben hier met Isabella. Zij heeft de taak om me in te werken.’

‘Dat is jammer.’ Ik verdiepte ons oogcontact en zorgde er voor dat de waarheid van mijn woorden haar niet ontging. Opnieuw verscheen die kleine rimpel tussen haar wenkbrauwen.

‘Alex!’

De geïrriteerde stem van ons gespreksonderwerp galmde door de ruimte. Mijn tijd met Lia zat erop. Ik keek om en zag hoe Bella met vernauwde ogen de laatste meters mijn kant op beende.

‘Hé, Isabella. Was jij er ook al?’ zei ik, de onschuld zelve.

‘Ach, rot toch op,’ snoof ze. ‘Ik had moeten weten dat Riccardo’s lulverhaal jouw werk was.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’ Mijn act begon scheuren te vertonen nu ik mijn grijns niet kon inhouden. Bella was een overduidelijke Italiaanse met het bijbehorende temperament. Met haar wilde je geen ruzie.

Gelukkig hadden we ondanks al ons geplaag en gekibbel nog nooit ruzie gehad. Daarvoor was onze band te goed. Zij was degene die mij wegwijs had gemaakt binnen het bedrijf drie jaar geleden en er was vrijwel meteen een vriendschap ontstaan. We waren als broer en zus, er zat dan ook nooit kwaad bloed achter ons geschreeuw.

‘Hou op, Alex, ik weet precies waar je mee bezig bent. Het was gewoon stom van mij om erin te trappen.’

‘Het enige waar ik mee bezig ben is mezelf voorstellen aan mijn nieuwe collega.’

We keken allebei naar haar om. Ze stond er ongemakkelijk bij, wederom met die grote ogen, en glimlachte onzeker nu we naar haar keken. Fuck. Bella en ik waren automatisch in het Italiaans overgeschakeld. Ik wist hoe een normaal gesprek tussen Italianen voor buitenlanders al als intens ervaren kon worden, laat staan als er echt werd geschreeuwd.

‘Sorry, dit ziet er heftiger uit dan het is,’ legde ik in het Engels uit. ‘Het zag er misschien niet zo uit, maar Bella en ik zijn vrienden.’

‘En als je vrienden wilt blijven, ga je af en hou je je koest,’ sneerde Bella in het Italiaans, voor ze zich naar Lia omdraaide en weer een lach opzette en in het Engels verderging.

‘Mijn collega Alex moet helaas aan het werk.’ Zonder me een kans te geven nog iets tegen Lia te zeggen, duwde ze haar aan haar schouder mee en kon ik slechts mijn hand naar haar ophouden toen ze met Bella de wenteltrap op liep. In antwoord hief ze ook haar hand en schonk me een kleine glimlach.

Shit. Ik had gehoopt dat dit contact mijn obsessie enigszins zou stillen, maar zo te voelen was hij nog groter geworden. Ik kon niet wachten tot ik haar weer kon spreken. Het grote nadeel was alleen dat Bella nu wel een goed idee had van mijn bedoelingen en dat was voor mij niet gunstig. Zij wist precies hoe ik was en kon mijn kansen bij Lia vergooien. Daar moest ik iets op bedenken. Maar eerst moest ik deze dag zien te overleven.

2

Lia

‘Hij is er nog niet.’

‘Wie?’ probeerde ik, maar aan Bella’s nauwelijks verhullende glimlach te zien, kon ik haar niet voor de gek houden. We liepen door het gebouw en mijn zoekende blik was vast minder subtiel geweest dan ik dacht.

‘Alsof je dat niet weet,’ was dan ook haar reactie.

‘Nee, dat weet ik niet,’ ontkende ik opnieuw.

‘Je hoeft je er niet voor te schamen hoor,’ zei Bella en liep een opslagruimte binnen waar ze kasten begon open te trekken. ‘Iedereen vindt Alex leuk.’

Alleen al bij het horen van zijn naam voelde ik mijn wangen warm worden. Gelukkig zag Bella het niet, aangezien ze met haar bovenlichaam in een van de kasten dook. Rommelend riep ze iets in het Italiaans, waarvan ik vermoedde dat het een vloek was.

‘Hij is ook leuk,’ voegde ze toe zodra ze haar rug had gerecht. Met twee roze polo’s verpakt in plastic kwam ze naar me toe gelopen in de gang en draaide de deur van de opslagkamer op slot. Ik volgde haar naar de grote kleedkamer, waar Guido, mijn baas, me een kluisje had toegewezen.

Gisteren was mijn eerste werkdag geweest en Bella had me uitgebreid rondgeleid, zowel binnen als buiten. Het touringcarbedrijf bevond zich net buiten Milaan en had daar een enorm perceel, waar alle twaalf touringcars op het eigen terrein konden staan, evenals een grote loods waarin de bussen onderhouden konden worden. Het was net een autowasstraat, maar dan tien keer zo groot. Logisch, gezien het formaat van de enorme bussen.

Binnen was het niet heel interessant. Beneden was er een ontvangsthal met daarachter twee ruimtes, waarvan een voor de reisleiders was bedoeld en de ander voor de buschauffeurs. Boven waren twee kantoren, een vergaderkamer, opslagruimte en een gezamenlijke kleedkamer.

‘Hier,’ zei Bella en duwde de twee roze verpakte polo’s in mijn handen. ‘Eén is voor nu en de andere kan je in je kluis bewaren.’

Ik haalde een van de twee polo’s uit de verpakking en kon niet anders dan lachen. Van veraf viel het niet op, maar als je van dichtbij naar de racende schildpad keek, kon je niet anders dan concluderen dat het beest een joint aan het roken was en al aardig high was.

Gisteren hoefden we er niet op uit, maar vanaf vandaag zou ik een week lang met de tours van Bella meelopen, om zo klaargestoomd te worden zodat ik het daarna zelfstandig kon doen. Ook ik moest dus vandaag aan de knalroze polo geloven.

‘Wat zit je te lachen?’ vroeg Bella.

‘O, niets bijzonders. Iets wat Alex gisteren zei,’ mompelde ik. Ik trok mijn eigen T-shirt uit en hees me in de bedrijfspolo. De stilte zorgde ervoor dat ik naar Bella keek. Net als eerder zat ze me met een scheve grijns gade te slaan.

Zuchtend rolde ik met mijn ogen. ‘Ga niet weer beginnen.’

Bella liep op me af en pakte allebei mijn handen vast. ‘Nogmaals Lia, iedereen vindt Alex leuk, en terecht. Hij is lief, gezellig, charmant, grappig, ongecompliceerd en staat altijd voor je klaar. En alsof die sukkel meer nodig heeft dat voor hem spreekt, is hij ook nog belachelijk knap.’

Op het laatste na moest ik dat van haar aannemen, dat had ik nog niet mogen ervaren, maar het was dat laatste dat voor het eerst in mijn leven mijn hart een slag had laten overslaan. Niet dat ik echt ervaring had op dat gebied, maar sinds ik vier maanden geleden aan mijn reis was begonnen, had ik de nodige mannen ontmoet en daar zaten hele leuke tussen. Alleen had ik bij geen van hen zo’n fysieke reactie gehad als bij Alex.

Al vanaf het begin, toen hij langer dan nodig mijn hand vasthield, kreeg ik het warm en moest ik mijn best doen mijn aandacht erbij te houden. De rest van ons gesprek was ik bezig geweest om het effect dat hij op me had te onderdrukken, waarvan ik alleen maar kon hopen dat het was gelukt. Niet alleen omdat ik er zelf door was verrast en geen idee had wat ik er mee aan moest, maar vooral omdat ik hem geen verkeerde indruk wilde geven.

Toen hij uiteindelijk zei dat hij het jammer vond dat hij me niet wegwijs kon maken in het bedrijf en me zo intens aanstaarde, wist ik dat ik verloren was. Het was dat Bella tussenbeide was gekomen, anders had ik het effect dat hij op me had niet langer verborgen kunnen houden. De tirade tussen de twee die volgde, werkte ontnuchterend waardoor ik mezelf kon herpakken.

‘Hij is een goede gast en hij kan een geweldige vriend voor je zijn, maar meer niet,’ ging Bella verder. ‘Hij leidt een losbandig vrijgezellenbestaan en is absoluut geen vriendjesmateriaal.’

‘Wie zegt dat ik een vriendje zoek?’ Nog voor ik het had uitgesproken had ik door hoe ze dit ook zou kunnen interpreteren. En aan haar mond te zien, met de inmiddels bekende stomme grijns, dacht ze inderdaad dat ik een onenightstand insinueerde.

‘Dat is niet wat ik bedoel,’ sputterde ik.

‘Van mij geen oordeel hoor, Lia. Wij vrouwen hebben ook alle recht op avontuurtjes.’

‘O mijn god,’ zuchtte ik en trok mijn handen terug.

‘Ik plaag je maar,’ lachte Bella.

Alle verdere werkzaamheden die nodig waren voor we zouden vertrekken liet Bella aan mij over. Gisteren had ik een stortvloed aan informatie gekregen en ik betwijfelde of het me allemaal zou lukken. Toch ging het best goed. Blijkbaar was het blijven hangen.

Als laatst meldden we ons bij onze bus, waarna we onze namenlijst met wijzigingen naast de routeplanner van de chauffeur hielden. Een niet onbelangrijke laatste check, want zoals nu het geval was, hadden we twee afmeldingen waardoor we één hotel konden overslaan en de rijroute aangepast moest worden.

Ik stond achter Bella in de deuropening van de bus, ze was druk in overleg met onze chauffeur. Luid gelach deed me omkijken. Vanaf de weg kwamen drie mannen aangelopen. Ik herkende Alex meteen. Hij stak met zeker tien centimeter boven Benito en Riccardo uit, twee andere collega’s aan wie Bella me gisteren had voorgesteld.

Ik was zelf niet heel lang, maar hier in Italië, waar de mannen ook niet heel lang waren, viel dat niet zo op. Met Alex vergeleken was ik echter een kop kleiner.

Hij droeg zijn rugtas over één schouder en hield hem met zijn hand op zijn plek. Met zijn vrije hand streek hij door zijn lange haar. Het hielp niets om het van zijn gezicht te houden. Een stevige bries liet de plukken opnieuw voor zijn ogen dansen. Gisteren had de bovenste helft in een klein knotje gezeten en hoewel hem dat ook goed stond, vond ik het los mooier. Ik had niet geweten dat ik lang haar bij een man geweldig vond, tot ik hem had ontmoet. Het was net iets korter dan het mijne en bij hem zaten er meer laagjes in, maar voor een man viel het alsnog onder het kopje lang haar. Met zijn brede, hoekige gezicht kon hij het goed hebben.

Hij lachte luid om iets wat Benito zei en onmiddellijk haakten mijn ogen zich vast aan zijn mooie mond, met daarin stralende rechte tanden. Net als Bella eerder had verwoord, was hij belachelijk knap. Met zijn lichtbronzen huid die door de zon leek gekleurd en volle donkerbruine haren, had hij de bekende Italiaanse uiterlijke kenmerken. Iets wat natuurlijk je smaak moest zijn, en sinds gisteren had ik ontdekt dat dat absoluut mijn smaak was. Vooral zijn lichtbruine ogen hadden indruk gemaakt en waren vannacht zelfs teruggekomen in mijn dromen. Helaas zaten ze nu verborgen achter een zonnebril, een item waar geen enkele Italiaan zonder leek te kunnen.

Alsof hij wist dat ik naar hem stond te kijken, draaide hij zijn hoofd en vond mijn gezicht zonder te zoeken. Dat er donker glas tussen zat, maakte geen verschil. Nog steeds sloeg mijn hart een slag over. Alex zei iets tegen Riccardo en Benito waarna hij hardlopend op me kwam afgesneld.

‘Lia,’ zei hij op een zwoele toon. ‘Goedemorgen.’

Net als gisteren begon ik het warmer te krijgen. Alsof het in de Italiaanse lentezon niet al warm genoeg was.

‘Goedemorgen,’ wist ik onaangedaan uit te brengen.

Alex’ mond trok in een onmogelijk brede glimlach. ‘Het is zeker een goede morgen.’

Ik kon niet anders dan zijn glimlach beantwoorden.

‘Welke tour heb je vandaag?’ vroeg hij.

‘De shoppingtour naar een of andere outlet,’ antwoordde ik. Het scheen de makkelijkste tour te zijn, dus voor mij goed om mee te beginnen. In anderhalf uur zouden we naar een nabijgelegen stad rijden waar de toeristen zich vijf uur lang konden vermaken voor we terugkeerden. In eerste instantie kon ik niet begrijpen waarom je als toerist in Milaan, de modehoofdstad van de wereld, naar een andere stad zou willen om te shoppen. Tot Bella me vertelde dat de gewone mens geen portemonnee heeft voor een stad als deze. Stom dat ik dat zelf niet had bedacht. Het zat gewoon nog niet in mijn systeem. Om geld had ik me nooit hoeven bekommeren.

‘Dan ben je vroeg terug,’ reageerde Alex met nieuw enthousiasme in zijn stem. ‘Net als ik. Dan hebben we tijd om vanavond samen te eten.’

‘En wie zegt dat ik met jou uit eten wil?’ Ik wilde niets liever, maar dat leek me niet verstandig.

‘Ik,’ zei hij. Hij nam de zonnebril van zijn neus en deed nog een stap naar voren. Omdat ik in de bus stond was ik een kop groter en moest ik op hem neerkijken nu hij zo vlak voor me stond. ‘Jij wilt met mij uit eten.’

God, zijn blik alleen al zou me over kunnen halen.

‘Alex, heb je geen werk te doen?’ zei Bella achter me en kwam naast me in de deuropening van de bus staan.

De ergernis was van zijn gezicht af te lezen. Zuchtend schoof hij zijn zonnebril terug op zijn neus en deed een stap naar achteren.

‘Ook goedemorgen, Bella.’

Rollend met haar ogen stapte Bella uit de bus en keek naar me op. ‘Ik moet wat van binnen pakken. Ik ben zo terug.’

Voor ik wat kon zeggen, begon ze tegen Alex in het Italiaans te ratelen terwijl ze hem tegelijkertijd met zich meenam. Hij reageerde met evenveel felheid en discussiërend liepen ze richting het gebouw.

*

Zoals Guido had voorspeld was de tour een makkie geweest. Eigenlijk was het zelfs saai. Zeker als je deze tour normaal gesproken in je eentje moest doen. Nadat we alle gasten bij hun hotels hadden opgehaald waren we naar de outlet vertrokken. Daar hadden Bella en ik ons teruggetrokken op een terrasje vlak bij de zuidingang, zodat de gasten ons konden vinden mochten ze ons nodig hebben. Ik was blij dat ik met Bella was, want zo waren die vijf uur tenminste gezellig. Uiteraard kreeg je wel altijd werk mee, maar dan nog was het prettiger om niet alleen te hoeven zitten.

Al had ik in tegenstelling tot Bella geen werk meegekregen, ik had wel genoeg te doen. Van Guido had ik een pakket informatie meegekregen over alle tours die het bedrijf verzorgde, met taakomschrijvingen. Het waren makkelijke instructies die grotendeels vanzelfsprekend waren, dus dat was te overzien. Waar ik me druk om maakte waren de lappen tekst die je als reisleider bij de meeste tours moest kunnen opdreunen. Natuurlijk mocht je de tekstkaarten gewoon gebruiken, maar Guido had me voor slechts drie maanden aangenomen vanwege mijn talenknobbel. Hij verwachtte dus dat ik de tekst in alle talen die ik rijk was kon opdreunen. In het Frans en Spaans had hij wel tekstkaartjes, maar natuurlijk niet in het Japans of Mandarijn. Die teksten moest ik dus eerst voor mezelf vertalen. Ondanks mijn kennis van beide talen, kon ik het niet lezen van een kaartje en tegelijkertijd in mijn hoofd vertalen en opdreunen.

‘Het is dus allemaal goed gegaan?’ vroeg Guido nadat Bella en ik uitgebreid verslag hadden gedaan van mijn eerste tour.

‘Absoluut,’ antwoordde Bella. ‘Ze is een natuurtalent.’

‘Goed om te horen. Dan wens ik je alvast succes,’ zei Guido tegen mij. ‘Want mij zal je de komende week niet zien.’

Ik had al van Bella begrepen dat hij en zijn vrouw op familiebezoek gingen in het zuiden van Italië. Een van de chauffeurs was zijn waarnemer, maar met een duidelijk inwerkschema en Bella maakte ik me geen zorgen om zijn afwezigheid.

Nadat we ons hadden omgekleed, ging Bella naar de wc en vulde ik mijn fles met water voor de terugweg.

Bella’s ouders woonden hier niet ver vandaan dus ik kon met gemak naar het werk lopen. Zonder een voorraadje water was dat geen doen in die hitte. Wat me deed denken aan mijn pet. Die lag nog in mijn kluis, dus ik liep terug naar boven om hem te halen. Toen ik beneden kwam was Bella nergens te bekennen. Misschien was zij eerder teruggekomen en had ze mij niet zien staan. Ze was vast buiten. Ik wilde net naar buiten lopen toen Alex naar binnen kwam gelopen.

‘Lia. Goedemiddag.’

‘Goedemiddag.’

‘Het is zeker een goede middag.’

Dezelfde woorden als vanochtend. Het maakte me aan het glimlachen.

‘Klaar om te gaan?’

Fronsend staarde ik in zijn opgetogen gezicht.

‘Ons etentje?’ verhelderde hij.

Onmiddellijk kwam de glimlach terug op mijn gezicht. ‘Ik ga niet met je uit eten.’

‘Dat is jammer.’ Hij was plotseling zo serieus dat ik het idee kreeg dat ik hem had gekwetst. Wat vreemd zou zijn, want hij had me niet eens uit eten gevraagd. Hij had het gewoon gezegd. Of het nu een grapje was geweest of niet, mijn reactie moest geen verrassing voor hem zijn.

‘Het spijt me. Ik moet gaan.’

Voor ik hem had gepasseerd pakte hij mijn pols. Een kort schokje ging door mijn lichaam. Niet het welbekende vervelende elektrische schokje waarvan je je hand wilde terugtrekken om over de plek te wrijven. Nee, dit was het soort elektrische schokje dat onder je huid kroop en al je aandacht opeiste.

‘Vroeg of laat. Het gaat sowieso gebeuren, Lia,’ zei hij vlak voor mijn gezicht.

‘Is dat zo?’ zei ik op uitdagende toon. ‘In dat geval hoef je je niet druk te maken om mijn afwijzingen en gewoon afwachten tot je voorspelling uitkomt.’

Mijn reactie liet zijn mondhoek opkrullen.

‘Je bent leuk.’ Alex bracht de rug van mijn hand naar zijn mond. Ik wist dat hij er een kus op ging geven en ik hield hem niet tegen. Deels omdat ik te verbaasd was dat hij dit echt ging doen, maar vooral omdat ik het helemaal niet erg vond.