Hotel op de Rots

Mel Hartman

Contents

Wie is wie?

Chapter 1

Chapter 2

Chapter 3

Chapter 4

Chapter 5

Chapter 6

Chapter 7

Chapter 8

Chapter 9

Chapter 10

Chapter 11

Chapter 12

Chapter 13

Chapter 14

Chapter 15

Chapter 16

Chapter 17

Chapter 18

Chapter 19

Chapter 20

Chapter 21

Chapter 22

Chapter 23

Chapter 24

Chapter 25

Chapter 26

Chapter 27

Chapter 28

Chapter 29

Chapter 30

Chapter 31

Chapter 32

Chapter 33

Chapter 34

Chapter 35

Chapter 36

Dankwoord

HOTEL OP DE ROTS

Jeugd

Eerste druk: 24 mei 2021

© 2021 Mel Hartman

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967938

NUR-code: 284

Dit boek draag ik op aan Yekaterina Siebelewsky.

Een getalenteerde artiest, allerliefste vriendin, wijze heks en onmisbare raadgeefster.

Wie is wie?

Hella

Grote zus van Serge

Vader: Kenny, moeder: Serena

12 jaar

Houdt van lezen, waterpolo en zwemmen

Serge

Kleine broer van Hella

Vader: Kenny, moeder: Serena

7 jaar

Houdt van computerspelletjes

Willy

Heeft geen broers of zussen

Vader: Alan, moeder: Barbara

12 jaar

Houdt van eten en vooral zoete dingen

Andy

Grote broer van Maggy

Vader: Eric, moeder: Patsy

14 jaar

Houdt van dieren, lezen en muziek

Maggy

Kleine zus van Andy

Vader: Eric, moeder: Patsy

10 jaar

Houdt van dieren en dansen

1

Hella heeft echt, maar dan ook echt, geen zin om met haar ouders en broertje op vakantie te gaan. Natuurlijk gaven ze haar geen keuze, zelfs niet toen ze voorstelde dat ze bij een vriendin kon logeren. Het is niet eerlijk, denkt Hella, ik kan niet wachten tot ik oud genoeg ben om te doen wat ik wil.

Mokkend zit ze op de achterbank van hun gammele Saab, naast Serge, haar vijf jaar jongere broertje. Meestal is hij even druk als tien kinderen, maar gelukkig is hij nu rustig. De iPad waarop de ene na de andere aflevering van een stomme, kinderachtige tekenfilm speelt houdt hem bezig. Hella scrolt door de Instagram-posts van haar vriendinnen. Zij hebben de tijd van hun leven; ze gaan shoppen, gaan naar het strand en hebben te gekke pyjamafeestjes. En wat ligt er voor Hella in het vooruitzicht? Twee weken Oostenrijk, met geen enkele afleiding behalve saaie wandelingen en vermoeiende fietstochtjes. Je moet zelfs een uur fietsen om in een meertje te kunnen zwemmen, en laat zwemmen nou het enige zijn waar Hella van houdt. Hella is namelijk heel goed in waterpolo en is van plan om later bij het Belgisch olympische team te gaan en wereldkampioen te worden.

‘Hoelang is het nog?’ vraagt Serge voor de zoveelste keer.

Hun moeder, Serena, draait zich naar hen om. ‘We zijn nog maar enkele uurtjes geleden vertrokken, liefie, het duurt nog even. Drie uur plus zes minuten, hoelang is het dan nog?’

‘Mams! De school is uit! Het is vakantie!’

Serge zucht overdreven diep en kijkt dan verder op zijn iPad. Hella rolt met haar ogen. Wat een stommerik is haar broertje toch. Het is meer dan tien uur rijden, waarom vraagt hij het dan telkens? Als de tijd nou sneller zou gaan door ernaar te vragen, zou het tenminste nog zin hebben. Dat zou pas cool zijn. Hella zou er dan voor zorgen dat de vakantie slechts een dag duurde, in plaats van twee weken.

‘Mam!’

‘Jeetje, Hella, ik zit vlak voor je. Een beetje rustiger, alsjeblieft. Wat is er?’

Hella buigt naar voren, tussen haar ouders in, en toont haar telefoonscherm waarop een foto te zien is. ‘Clara heeft de nieuwe iPhone gekregen en haar oude telefoon was nog niet eens zo oud als die van mij. Waarom krijg ik geen nieuwe?’

‘Hella,’ zegt haar vader rustig, ‘we hebben het erover gehad. Pas als de jouwe het niet meer doet, krijg je een nieuwe.’

Hella gromt. ‘Je bedoelt: dan krijg ik mams oude telefoon en krijgt zij een nieuwe. Zo gaat het telkens. Ik krijg de afdankertjes. Mijn vriendinnen lachen me daarom uit! De hele school vindt het zielig voor me.’

Mams draait zich om en kijkt haar boos aan. ‘Overdrijf niet zo, Hella. Je bent twaalf jaar. Wanneer je zelf je geld verdient, kun je alle telefoons kopen die je maar wilt. Dan doe je maar wat je wil met je geld. Trouwens, vroeger bestonden er geen iPhones; wij moesten het ook zonder die dingen doen. Je gaat er niet aan dood.’

‘Vroeger, vroeger! Er waren toen geen auto’s, en dat is toch waar we nu in rijden. Of televisies, en ik denk niet dat jullie zonder zouden kunnen. Het is gewoon een excuus dat jullie gebruiken. Jullie zijn gemeen en gierig!’

‘Hella!’

‘Ik haat jullie! Jullie zijn de slechtste ouders die er zijn. Ik wou dat ik Sasha’s ouders had! Zij krijgt altijd de allernieuwste dingen, en alles waar ze naar vraagt. Die ouders zijn pas cool!’

Serena werpt Hella een boze blik toe. Hella wendt haar gezicht af, kruist haar armen en kijkt nors naar buiten. Hella wenste dat haar ouders er niet meer zouden zijn, dan kon ze kopen en doen wat ze wil. Ze heeft al een heel lijstje in haar hoofd gemaakt: een paarse slaapkamer met zo’n bed in de hoogte, de nieuwste iPhone natuurlijk, een gigantisch televisiescherm waarop ze naar Netflix kan kijken en iedere week nieuwe kleding en zwempakken.

Serge steekt zijn tong naar haar uit, waarop Hella hem een stomp geeft.

‘Au! Máááám, Hella slaat me, héél hard.’

‘Hou je kop, klikspaan,’ sist Hella.

‘Je slaat me de hele tijd.’

‘Leugenaar! Dit was de eerste keer en het was dan nog zacht, softie.’

‘Niet waar, het was hard en je sloeg meerdere keren!’

‘Liegbeest! De volgende keer dat we in de buurt van een boerderij komen, gooi ik je tussen de varkens.’

Serge deinst achteruit en kijkt angstig. ‘Dat doe je niet!’

‘Allebei kop houden,’ roept Kenny, hun vader. ‘Of ik laat jullie hier aan de kant van de weg achter.’

‘Doe maar,’ mompelt Hella. ‘Dan ben ik tenminste van jullie af.’

Kenny kijkt haar waarschuwend via de achteruitkijkspiegel aan. Serena zucht en sluit haar ogen.

‘Dat ziet er niet goed uit,’ zegt Kenny.

‘Wat?’ vraagt Serena.

Kenny wijst naar de lucht voor hen. Donkere wolken stapelen zich in de verte op. Ze neigen van grijs naar zwart, en het ziet er inderdaad erg bedreigend uit, alsof daar de nacht reeds ingevallen is.

‘Dat hebben ze niet voorspeld,’ zegt Serena. ‘Het zouden zonnige dagen blijven zonder regen. Ik heb het weerbericht vanmorgen nog gecheckt.’

‘Hmm, misschien waaien ze nog weg. Er steekt behoorlijk wat wind op.’

Hella kijkt uit het voorraam. De wolken lijken op dikke, wollige, zwarte schapen, maar dan schapen die op bloed uit zijn en je aanvallen als ze je in de gaten krijgen. Hella huivert en voelt zich opeens heel erg ongemakkelijk. Die vervloekte fantasie van haar.

Ze gilt wanneer ze wordt opgeschrikt door een donderslag die heel dichtbij klinkt. En ja hoor, twee seconden later doorklieft een bliksemschicht de lucht en verlicht de omgeving kilometers ver.

‘Bangerik,’ grijnst Serge.

Hella houdt zich in om hem weer een stomp te verkopen. ‘Kijk jij maar naar je kleuterfilm, liegbeest.’

‘Misschien moeten we ergens een hotelletje zoeken,’ oppert Serena. Ze pakt haar telefoon. ‘Gelukkig is er geen ander verkeer op de weg. Hoe kan dat nou? Geen internetverbinding.’

Kenny’s stem wordt overstemd door een regenbui die plotseling neerdaalt, alsof iemand de douche boven hen aangezet heeft. De druppels vallen als kleine bakstenen op de voorruit. Hella is bang dat de ruit zal breken onder het gewicht van het water, maar ze is nog banger voor de bliksem. Had ze niet ooit gelezen dat je in een auto veilig bent, doordat je op rubberen banden rijdt? Ze hoopt het maar.

Kenny vertraagt tot ze bijna stapvoets rijden. ‘Ik zie geen steek meer.’ Hij buigt voorover tot hij bijna met zijn neus op de ruit geplakt zit. ‘De ruitenwissers kunnen het niet aan.’

‘Dit is te gevaarlijk,’ zegt Serena. ‘We moeten ergens stoppen. Straks komen we vast te zitten of rijden we ergens tegenaan.’

‘Mam, kijk!’ Hella wijst naar een bord van twee bij twee meter aan de kant van de weg.

Het wordt van bovenaf door lampen beschenen en het lijkt alsof de regen er met een boog omheen gaat. Maar dat kan niet. Ze ziet het vast niet goed. En toch, het bord lijkt het enige in de omgeving wat nog droog is.

Serena leest voor wat erop staat:

Het Rotshotel

Een verrassend familiehotel!

(Ouders ook welkom.)

200 meter rechtsaf

‘Wat een geluk!’ roept Hella boven het lawaai van de regen uit. ‘En zo dichtbij. Gaan we daarheen?’

‘Dat moet dan maar,’ antwoordt haar moeder.

Intussen gaan ze nog trager vooruit dan een slak en stijgt het waterpeil op de straat. De ene na de andere donderslag wordt gevolgd door een bliksemschicht, alsof ze daarboven een feestje aan het bouwen zijn. Hella krimpt telkens ineen; ze houdt niet van onweer, zelfs niet als ze veilig in haar bed ligt.

Ouders ook welkom, denkt ze, wat een vreemde zin. Ze wil er iets over zeggen tegen haar ouders, maar ze heeft geen zin om boven het lawaai van de storm uit te roepen, en bovendien is ze nog steeds boos op hen.

Serge bergt de iPad met een diepe zucht op. Het is onmogelijk de gedownloade tekenfilm nog te volgen; de ratelende en exploderende natuurgeluiden overstemmen alles.

Gespannen en in stilte legt het gezin de laatste meters naar het hotel af. Vaag, door het gordijn van regen, kan Hella een hoog gebouw zien. Haar vader zet de motor uit en als bij toverslag houdt het op met regenen en de donkere wolken verdwijnen alsof ze er nooit zijn geweest. De lucht is helderblauw en de zon schijnt priemend op hen neer. Vreemd, denkt Hella, alsof de regengod simpelweg een knop heeft omgedraaid.

Hella kijkt op naar het gebouw, dat op zijn minst indrukwekkend genoemd kan worden.

Het is een hotel zoals ze nog nooit heeft gezien, en ze twijfelt of het wel een goed idee is om daar een nacht door te brengen. Het ziet er eerder uit alsof het thuishoort in de hel of een griezelfilm.

2

Het hotel staat op een heuvel. Nee, wanneer Hella beter kijkt, ziet ze dat het een enorme rots is. Met daaromheen onregelmatige, grote, donkergrijze stukken steen die lukraak neergegooid lijken te zijn. Wat een vreemde plek om een hotel op te bouwen, denkt Hella.

Voor het hotel staan nog twee auto’s. Hella kan zich niet voorstellen dat iemand hier vrijwillig komt logeren. Ze zijn dus vast niet alleen overvallen door de storm.

Het gezin stapt uit de auto. Kenny rekt zich uit en Serena staart naar het hotel alsof ze niet kan geloven wat ze ziet. Daar denken Hella en haar moeder dan hetzelfde over. Het gebouw lijkt op een middeleeuws kasteel, met meerdere torentjes, maar dan in een huis gepropt. Donkere muren, zowel uit hout als baksteen, die het licht uit de omgeving lijken op te zuigen. Zo donker dat het hotel in de nacht vast opgaat in de omgeving en onzichtbaar wordt. Hella ziet ontelbaar veel ramen, met houten latten die ze in kleine stukken verdelen. Hoewel er overal lichten achter de ramen branden, komt het hotel allesbehalve gezellig over. Een rilling loopt langs Hella’s rug; het lijkt alsof de ramen haar bekijken en bepalen of ze een lekkere hap is om op te slokken.

Rondom het hotel is het landschap kaal, met dorre aarde en hier en daar nog een verloren rotsblok. Zo ver het oog reikt zijn er geen andere huizen in de buurt. Hella bukt even om aan de grond te voelen. Die is tot haar grote verbazing kurkdroog, alsof er geen druppeltje regen is gevallen! De enkele bomen zien er doods uit, hoewel het lente is en ze volop in bloei zouden moeten staan. Hella trekt haar neus op en niest. Er hangt een lichte geur van bederf, alsof iemand ergens rotte eieren heeft achtergelaten.

Kraaien cirkelen rondom de spitse torentjes met hun typische, krassende geluiden. Ze horen bij het hotel, Hella weet niet waarom maar daar is ze van overtuigd. Ze houdt niet van kraaien; ze vindt ze eng klinken, als boodschappers van onheil en leugens.

‘Zullen we maar doorrijden? Het weer is opgeklaard,’ oppert Serena.

Hella haalt opgelucht adem, haar moeder denkt er hetzelfde over als zij. Ze vindt het hotel er ook niet uitnodigend uitzien. Moeten ze hier nou werkelijk verblijven? Hella blijft nog liever in de auto slapen.

‘We hebben al een behoorlijk eind gereden,’ antwoordt haar vader. ‘En dat laatste stuk was vermoeiend. Laten we een nachtje bijkomen.’

‘Het is vast een spookhuis,’ roept Serge. ‘Leuk!’

Hella’s moeder trekt haar schouders op. ‘Goed, eerst inchecken en dan de spullen pakken?’

Kenny knikt en met zijn vieren naderen ze de grote voordeur. Er staan allerlei symbolen in het hout gekerfd. Hella heeft geen idee wat ze betekenen, al denkt ze dat ze Keltisch zijn en dus heel oud. Dat herinnert ze zich omdat haar vriendin Sasha een ring heeft die op een van de symbolen lijkt. Ze had die gekocht tijdens een trip met haar ouders naar Londen. Datzelfde symbool staat centraal in de deur en is groter dan het andere.

Hella meent zich te herinneren dat iedere krul een aparte betekenis heeft, al weet ze niet meer precies waar ze voor staan. Er staat haar iets vaag bij van een beproeving, een test, of iets dergelijks. Ze is van plan dat later op te zoeken. Hella zoekt graag dingen op, ze vindt het fijn nieuwe dingen te ontdekken en te leren, en symbolen zijn fascinerend en geheimzinnig.

De houten deur kraakt wanneer haar vader die opent.

‘Benieuwd of er andere gasten zijn,’ zegt haar moeder, die altijd graag nieuwe mensen leert kennen.

Ze komen in een grote ruimte terecht, bijna groter dan een voetbalveld. Het eerste wat Hella opvalt is de kroonluchter. Die is gigantisch en bevat honderden brandende kaarsen. Hella, praktisch als altijd, vraagt zich af hoe die kaarsen aangestoken kunnen worden; de kroonluchter hangt minstens tien meter in de lucht. Hella heeft een binnenpretje wanneer haar fantasie het weer overneemt. Misschien hebben ze vliegende bedienden in dit hotel, of circusacrobaten. Die zou ze dan wel willen ontmoeten. Het hotel ruikt heel erg oud, naar stoffige aarde, vergeelde boeken en muffe zolders, alsof er nooit wordt schoongemaakt.

Verder staat er nog een lange, houten balie die de hele rechtermuur in beslag neemt. Ook hierin zijn dezelfde Keltische symbolen gekerfd.

Als Hella omhoogkijkt, kan ze de vele verdiepingen van het hotel zien. Ze bevatten allemaal balustrades die uitkijken op de grote zaal die doorloopt tot het hoogste punt van het gebouw. De vele trappen zouden naar de verdiepingen moeten leiden, maar het is onmogelijk te zien welke trap naar welke verdieping gaat, alsof het één groot puzzelstuk is.

En dan ziet Hella de andere gasten. In het midden van de ruimte staan enkele sofa’s en fauteuils. Ze hebben zwarte of donkerrode stoffen bekleding en zien er oud en versleten uit. Aan vernieuwing doen ze hier niet, denkt Hella. Dit hotel is vast honderd jaar oud, misschien nog wel ouder. De andere gasten kijken om naar Hella, Serge en hun ouders.

Een van de mannen staat op en loopt met uitgestoken hand op Serena af. Hij is groot en gespierd en draagt een eenvoudige jeans en T-shirt met op zijn hoofd een pet. Hella vindt dat hij op een soldaat lijkt.

‘Hoi, ik ben Alan, en daar zitten mijn vrouw Barbara en onze zoon Willy.’

Handen worden geschud. Hella kijkt naar de zoon. Hij lijkt van haar leeftijd, maar kijkt niet vriendelijk, alsof hij een zure citroen in zijn mond heeft. Zure Willy, noemt ze hem in gedachten.

‘Kom erbij zitten,’ stelt de andere man voor. ‘Ik ben Eric en dit zijn mijn vrouw Patsy, onze dochter Maggy en onze zoon Andy.’ Eric heeft een maatpak aan en zijn haar is strak achterovergekamd waardoor zijn hoge voorhoofd nog meer geaccentueerd wordt. Hij zou zomaar een dokter kunnen zijn, denkt Hella, hij lijkt op onze huisarts. Zijn vrouw Patsy is groter dan hij en ook een stuk breder. Haar gebloemde jurk maakt haar nog vierkanter dan ze al is. Hella vergelijkt haar met een koekjestrommel.

Iedereen neemt plaats en Hella’s vader stelt hun gezin voor aan de anderen.

‘Zijn jullie eveneens door de storm overvallen?’ vraagt Patsy.

Serena knikt en kijkt naar buiten, door een van de vele hoge, smalle ramen. ‘Die storm is wel erg plotseling gaan liggen.’

‘Zo ging het bij ons ook!’ zegt Patsy. ‘Het ene moment konden we geen hand voor ogen zien, en zodra we bij het hotel aankwamen, was er geen vuiltje meer aan de lucht.’

‘Dat kan gebeuren,’ meent Eric. ‘Plaatselijke buien die snel opklaren.’

‘Met bliksem en donder, lieverd? Vreemd, hoor.’

Terwijl de volwassenen het bizarre weer en hoe ze bij het hotel terechtgekomen zijn bespreken, bekijkt Hella stiekem de andere kinderen uit haar ooghoeken en probeert ze te raden hoe ze zijn. Dit is een van haar favoriete spelletjes, mensen doorgronden. Ze overweegt om later therapeut te worden, net als haar tante Melinda. Volgens haar tante heeft ze er aanleg voor.

Zure Willy, met net zulk donker haar als zijn vader, zal ze zo veel mogelijk vermijden; hij ziet eruit als iemand die graag een potje vecht. Hij bekijkt de anderen met een blik alsof ze te min voor hem zijn. Hij doet haar denken aan Frank, een pestkop op school, aan wie iedereen een hekel heeft en die er plezier in schept om het de jongere leerlingen moeilijk te maken. Wanneer Willy’s moeder een arm om hem heen legt, duwt hij die weg, kijkt haar boos aan en schuift wat verder van haar weg op de bank. De moeder slaat gekwetst haar ogen neer, graait in haar tas en pakt er een chocoladereep uit die ze haar zoon overhandigt. Hij rukt het uit zijn moeders hand en bedankt haar niet eens. Jee, wat een bullebak, denkt Hella.

Maggy, met lang blond haar, een schattig wipneusje en een bril, lijkt haar iets jonger dan zij. Misschien negen of tien jaar? Ze glimlacht continu, maar dat komt Hella niet oprecht over, alsof ze iets verbergt en binnenpretjes heeft. Hella heeft een nichtje dat wel wat op haar lijkt. Als ze niet meteen haar zin krijgt, krijst ze de hele boel bij elkaar. Naast Maggy staat een grote tas boordevol speelgoed. Een roodharige pop piept er met haar hoofd bovenuit. Hella geeft haar de bijnaam Prinses Maggy, omdat ze er een beetje verwend uitziet.

Maggy’s broer – Hella meent dat hij Andy heet – is vast een paar jaar ouder dan Hella. Ze gokt dat hij veertien jaar oud is. Hij ziet er stil en verlegen uit, iemand die de kat uit de boom kijkt en verder zijn eigen ding doet. Andy werpt haar een snelle, warme blik toe. Hella mag hem wel en vindt hem eigenlijk best knap. Ze gniffelt stilletjes wanneer ze hem omdoopt tot Knappe Andy.

Hella vraagt zich af hoe ze haar zien. Door het vele sporten, onder andere waterpolo, is ze behoorlijk gespierd. Aan haar blonde halflange haar heeft ze een hekel; doordat het dun is, krijgt ze er nooit het gewenste model in. Anderen zeggen dat ze er niet onknap uitziet, eerder gewoontjes en niet opvallend.

Hella focust zich op het gesprek van de volwassenen.

‘Hebben jullie een receptioniste gezien?’ vraagt haar vader.

De anderen schudden hun hoofd.

‘Nee,’ zegt de vader van Willy, ‘en ik heb al een aantal keer op die bel daar gedrukt.’ Hij wijst naar de meterslange balie waarop, behalve een verlept boeket, alleen nog een koperen bel staat.

Prinses Maggy staat op, huppelt vrolijk naar de balie en slaat dan tot vervelens toe op de bel.

‘Maggy, hou daarmee op!’ roept haar moeder.

‘Ah, laat haar,’ zegt haar vader. ‘Er is hier niks anders te doen. We moeten toch iemand te spreken krijgen? Hoe komen we anders aan een kamer?’

‘Van jou mag ze altijd alles! Je verwent haar rot.’

Maggy blijft intussen, met een valse grijns, de bel steeds weer indrukken. Het maakt Hella horendol en op het moment dat ze wil opstaan om daar iets aan te doen, komt er plots, als uit het niets, een man achter de balie omhoog.

Maggy krijst wanneer hij een hand op die van haar legt.

3

Prinses Maggy kijkt niet meer voldaan, maar ronduit angstig. En terecht, vindt Hella, want de man ziet er eng uit. Hij is ontzettend lang, nog langer dan haar vader, die zeker niet klein is. Zijn gezicht ziet er platgedrukt uit, alsof hij met zijn hoofd tussen een pers heeft gezeten. Een platte neus met kleine gaatjes, grote ogen met irissen die zo licht zijn dat ze wit lijken, een dunne, kleine mond en een kale schedel. Hij is ongelooflijk dun en doet Hella denken aan een tak die elk moment kan breken, een tak met een gezicht dat zo dun is als een blad.

Zijn hand rust nog steeds op die van Maggy wanneer hij zegt: ‘Welkom iedereen, welkom in het hotel op de rots.’

Hij zegt het rustig, maar zonder gevoel. Net een robot, denkt Hella, en hij kijkt dwars door ons heen, alsof we er niet eens zijn.

Maggy rukt haar hand los en rent naar haar vader. Ze kruipt op zijn schoot en jammert zachtjes van de schrik. Haar vader veegt met een zakdoek haar tranen weg, terwijl Maggy haar hand warm wrijft alsof die door ijspegels is aangeraakt.

Hella’s vader staat op, maar loopt niet naar de balie. ‘Goeiemiddag meneer, zijn er nog kamers vrij?’

‘Een kamer,’ herhaalt de man.

‘Ja, dit is toch een hotel?’

Zijn stem blijft toonloos. ‘Een hotel, niet? Dat zei ik net, meen ik me te herinneren.’

‘Juist. Dus kunnen we een kamer krijgen? We zijn behoorlijk moe.’

‘Moe. Juist.’