Onderuniversum

Pen Stewart

ONDERUNIVERSUM

Young Adult

Eerste druk: 20 mei 2021

© 2021 Pen Stewart

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Binnenwerk: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967945

NUR-code: 285

Hoofdstuk 1

10 augustus 2665

Commandant Julian O’Mallaghan stapte van zijn zweefscooter. Hij keek in de avondschemer over de rand van de Amsterdamse bovenstraat naar beneden, in de stofsleuf. De gebruikelijke mix van zand, warmte en gettostank kwam hem uit de voormalige stadsgracht tegemoet, samen met de erbarmelijke gettoverlichting. De zon had de hele dag ongenadig gebrand en de resthitte die uit de stofsleuf en de gebouwen om hem heen straalde, was niet te harden. Het moest nog minstens vijfendertig graden zijn. Julians aandacht werd van de stofsleuf weggetrokken doordat commandant Kim Katera zijn naam riep.

Zijn vriendin zat op haar zweefscooter te wachten en wees naar de hemel boven de huizen in het zuiden. Een nachtzwarte muur rees op uit de woestijn achter Amsterdam en verduisterde de zonsondergang.

‘Zandstorm,’ riep ze, om boven de aanzwellende wind uit te komen.

‘Helmen op!’ riep Julian terug.

Hij sprong lenig op zijn zweefscooter en dook enkele seconden na Kim de Prinsengrachtstofsleuf in. Zandstormen waren geen onverwacht fenomeen in augustus en ze waren erop voorzien, ook al hadden ze hier eigenlijk al weg moeten zijn. Als majoor Gruytsma hem zag, zou hij wellicht weer op zijn donder krijgen. Het kon Julian geen barst schelen wat de kerel dacht of vond. Als voormalig gettobewoner was hij een overlever, onder alle omstandigheden.

Zelfs de allerslechtste.

En dit was uiteindelijk maar een zandstorm.

In een gecontroleerde val gleden ze op de zweefscooters naar de bodem van de stofsleuf, langs boven elkaar opeengepakte huisjes, kronkelpaadjes van opgehangen metaalconstructies en openingen van tunnels die als wormgaten in de ondergrond verdwenen.

Ze waren bijna op de bodem van de stofsleuf en de radioverbinding met de kazerne was weggevallen. Het natuurlijke bodempunt van wat honderden jaren geleden een gracht was geweest, waren ze allang gepasseerd. Ze zaten nu dieper in de grond, in de sleuven die de sloppenbewoners in honderden jaren van droogte hadden uitgegraven. Er waren nieuwe verstevigingen, verbindingen en doorgangen gemaakt. De Amsterdamse grachtengordel was nu een wereld vol uitschot die de nette wereld daarboven letterlijk ondersteunde en in stand hield. Het kwam de bovenstraters goed uit. Hier en daar maakten ze zelf verstevigingen om hun bovenwereld in stand te houden zonder de onderwereld in zijn bestaan te bedreigen.

Julian keek snel opzij naar Kim. Ze had ook haar helm op, maar zelfs nu ving hij de blije glans in haar ogen op.

Hij stabiliseerde de zweefscooter, tot hij zo’n drie meter boven de grond door de stofsleuf vloog. De metersbrede bodem liep vol met mensen die langs koopwaar, slijterijen en louche cafés slenterden.

Kim zwenkte naar links en Julian volgde haar. De meeste mensen schoten alle kanten op bij het herkennen van het stadslegerembleem. De vurige oranje badge die op de linkerborstzak van zijn uniform schitterde, kon niet beter symbool staan voor de autocratie die over Amsterdam heerste: het nachtblauwe amsterdammertje doorkliefde als een karikaturaal geslachtsorgaan het grondplan van de oude grachtengordel.

‘Gebruikelijke schuilplaats?’ vroeg hij via de intercom.

‘Wat dacht je anders, schat?’ klonk haar vertrouwde, beetje hese en snerende stem.

Hij grijnsde. Beiden zwenkten in een kleinere zijsleuf langs drank- en pooiershuizen en zweefden vervolgens aan topsnelheid door enkele oude metrotunnels, om vervolgens in de kleine stofsleuf uit te komen waar Kim haar flatje had.

Ze stapten af en Kim trok de oude garagepoort open, waarna ze beide dienstscooters naar binnen duwden. Boven hen zwol het geraas aan en de eerste zandwolken stoven over de stofsleuf heen. Een gedeelte van het zand dwarrelde natuurlijk ook in de sleuf en over enkele minuten zouden ze geen hand meer voor ogen zien. De sleuven fungeerden als tochttunnels en de wind zou erdoorheen gieren, alles wat niet vastzat op zijn weg meezuigend.

‘Snel.’ Ze greep hem bij zijn revers en trok hem de garage in.

De poort ratelde dicht.

Op de tast greep Julian Kims hand. Ze trok hem mee. Een zwak lichtpuntje vlamde op in het donker. Ze klommen een smalle trap op en even later stonden ze in een schemerige, stoffige woonplaats met aan de overkant twee deuren: de slaapkamers van Kim en haar overleden broer, Peskar Katera.

Kim trok de groezelige gordijnen weg van het enige raam dat het flatje rijk was. De slofsleuf erachter zag grauw en gelig van het stof dat erdoorheen vloog. Zandkorrels tikkelden tegen het glas, dat rammelde in zijn sponning. Hier en daar kletterde er buiten iets, metaal tegen metaal, en nu en dan huilde de wind langgerekt door de stofsleuf.

‘Nou,’ zei Kim met een grijns, terwijl ze de gordijnen weer liet dichtvallen, ‘we hebben in elk geval een excuus voor een wat langere pauze. Daar komt niemand doorheen. En mijn comband heeft geen bereik.’ Ze tikte op de armband, waarop nu een rood lichtje knipperde.

Julian knikte en was met een paar stappen bij haar. ‘Die combanden kunnen we beter uitschakelen,’ zei hij, en ze deden het meteen. Hij legde zijn handen om haar middel en trok haar met zich mee naar de bank midden in de kamer. Het was een brede bank en ze konden er naast elkaar op liggen.

‘Mm, dit is lang geleden,’ zei ze.

‘Zeg dat wel.’ Julian schikte de kussens zodat ze gemakkelijk konden liggen.

Ze zwegen beiden een hele tijd. Julian genoot van het gevoel van haar lichaam tegen het zijne.

‘Herinner jij je nog hoe we vroeger samen op strooptocht gingen in die kleine winkel, om de hoek bij je tante Em?’ vroeg Kim. ‘En hoe ze ons eens achternazat omdat we weer hadden gestolen? Hoe oud waren we toen, denk je?’

Hij hoefde er geen seconde over na te denken. ‘Veertien. We waren veertien, en de week ervoor had jij je verjaardag gevierd. Ik vond je het mooiste meisje dat ik ooit had gezien, maar je zag me amper, want die gozer uit Peskars bende zat achter je aan. Peskar had een bovenstraterswinkel overvallen om een feestje te kunnen geven voor jou.’

Ze lachte bij die herinnering, maar die lach doofde snel. ‘Ik mis mijn broer, Julian. En dit hier is de enige plek waar hij nog zo dicht bij me voelt.’

‘Ik mis hem ook,’ mompelde Julian in haar haar.

Ze vlijde zich dichter tegen hem aan, haar hoofd op zijn schouder, en hij kuste haar voorhoofd. Zijn armen lagen om haar heen en hielden haar losjes tegen zich aan gedrukt, zonder bedreigend te zijn. Toen ze ontspannen bleef liggen en een angstaanval eveneens uitbleef, liet hij bijna onhoorbaar zijn adem ontsnappen.

Hij sloot zijn ogen. Op een dag zou hij wraak nemen voor haar angstaanvallen, de schade die ze had opgelopen. Maar de rekening vereffenen met Amsterdam en Distortia? Die dag lag nog ver in de toekomst. De kans om in de zogezegd vijandige stadstaat Distortia te komen, was bijna nihil.

Hij liet zijn wang tegen Kims piekhaar rusten. Zijn handen gleden wat naar beneden, naar haar middel, daar waar haar legerhemd uit haar broek was losgekomen en hij haar huid kon voelen. Ze verstijfde even toen zijn hand onder haar kleding gleed, maar toen hij niet verderging, ontspande ze.

Hij onderdrukte een wanhopige zucht.

Uiteindelijk doezelden ze beiden een beetje weg.

Een diep gebrom wekte hem een onbepaalde tijd later en hij tilde voorzichtig zijn hoofd op. De zandstorm buiten? Maar het gebrom werd trillen en ging vervolgens over in schokken. Kim worstelde zich los uit Julians armen.

‘Wat voor de drommel…’ zei ze.

‘Een aardbeving?’ vroeg Julian, juist op het moment dat bij het schokken een heel hoge fluittoon klonk. Ze sloegen allebei hun handen over de oren en strompelden over de bokkige vloer van het flatje naar het raam.

Julian moest een hand van zijn oor halen om het gordijn open te schuiven, wat al een marteling op zich was. De fluittoon was zelfs toegenomen in sterkte.

Buiten was het donker. Zand waaide nog steeds door de stofsleuven en zette alles in een bruinige mist, maar toch liepen er mensen de straat op, roepend en gillend. Er kletterde van alles en het duurde even voor Julian doorhad dat er constructiedelen naar beneden vielen van hogerop tegen de stofsleufwand gebouwde hutjes.

Een dakplaat tuimelde door de sleuf, gedragen op een nog steeds in kracht toenemende wind. Julian deed snel een stap achteruit.

‘Wat is dit in godsnaam?’ schreeuwde Kim.

Julian schudde zijn hoofd. ‘Een nieuw aanvalswapen van Distortia?’ schreeuwde hij over het kabaal terug, maar Kim begreep niet alles wat hij zei en had haar handen weer over haar oren gedrukt. Hij deed hetzelfde. Opeens donderde een enorm gekraak door de stofsleuf. Een oogverblindend licht schoot uit de grond in stralenbundels naar boven. Julian trok Kim weg van het raam. De paar lichtbundels die hij kon volgen zetten alles wat ze aanraakten in vuur en vlam.

Dat was foute boel. Een brand in de stofsleuven...

Hij trok Kims handen van haar oren. ‘We moeten hier weg!’

Ze knikte, maar trok zich los. ‘Wacht!’

‘Wat? Nee! We moeten…’ Maar ze rende haar slaapkamer in. ‘Kim! Verdomme, de hele boel gaat hier zo meteen in de fik!’ riep hij. Ze kwam gelukkig al weer terug met een kleine fotolijst in de hand.

‘Het is de enige foto die ik van hem heb,’ zei ze met een onverzettelijke blik.

Julian slikte zijn commentaar in en greep haar hand nadat ze de foto van Peskar, hij wist ook zonder het te zien dat het een foto van haar broer was, in haar binnenzak had gestopt.

Geen tijd voor discussie.

‘Helm!’ zei hij, en ze griste hun helmen mee van de eettafel. Hij trok haar mee de trap af naar de garage.

Julian activeerde het buitenboordgeweer op zijn zweefscooter en loste één schot op het zwaarste vermogen. De poort werd naar buiten geblazen en beiden snelden op de scooters naar buiten.

Als stofsleuvers wisten ze maar al te goed hoe een brand hier verliep.

Julian had er één meegemaakt, toen hij nog maar net hier was. Hij had toentertijd het grote geluk dat er een brandschot was, nét voor het krot van een flatje waar hij met zijn oom en tante woonde.

En dat de brand aan de ándere kant van dat schot had gezeten.

Maar hier zouden ze niet al te snel een brandschot tegenkomen.

Deze stofsleuf, onder de huidige omstandigheden, was een kruising tussen het zevende terras uit Dantes hel en een slechte Mad Max-film. Zo’n heldenfilm die ze in de twintigste eeuw maakten, maar die honderden jaren later visionair was gebleken.

Ze zweefden zo snel mogelijk door de stofsleuf. Ze moesten een plek zoeken waar ze meer ruimte hadden om te stijgen én puin te ontwijken. Hier was het veel te smal. Julian keek de hele tijd naar boven, naar voren, onder hen…

Overal lagen puin, schroot en organische resten. Ooit waren die organische resten mensen. Van hoeren tot hoerenlopers, overvallers, moordenaars en goede mensen die gedwongen waren slechte dingen te doen om te overleven. Mensen zonder naam en gezicht, en bijgevolg zonder burgerrechten.

Nu zou niemand hen ooit herinneren of gedenken.

Er zou geen aards paradijs komen na de hel, zoals in het verhaal van Dante. Niet hier.

Ze minderden noodgedwongen snelheid.

‘Jee, Julian, kijk eens onder ons,’ zei Kim.

De bodem van de stofsleuf was op diverse plaatsen opengescheurd en de lichtbron moest zo heet zijn geweest dat het zand, door de kracht van de scheuring opgeworpen, nog tijdens de opstuwende krachten gesmolten en verglaasd was. Pieken, rotsen en golven van glas staken als bizarre stekels uit de ondergrond omhoog. Ze zigzagden eromheen, maar in het schemerduister en de rookwolken moesten ze hun snelheid nog verder verminderen.

‘Wat ís dit?’ vroeg Julian, zonder een antwoord te verwachten. Ze kwamen aan bij een stuk waar de sculpturen zo groot waren dat ze er nauwelijks omheen konden. Het glas gloeide op sommige plekken tegen de grond zelfs nog rood na.

‘Hier moet een massale hoop energie zijn vrijgekomen,’ zei Kim door de intercom. Ze klonk net zo verstomd en aangedaan als Julian zelf. ‘Pas op,’ riep ze.

Julians oren tuitten van de piep in de intercom door haar te luide stem en zijn scooter zakte even onbeheerst voordat hij de boel weer in de hand kreeg. Hij kon nog maar net naar links zwenken om een vallend brokstuk te ontwijken. In een regen van vonken viel het op een van de glazen uitsteeksels. Een dunner stuk van het glas brak met een luide kling in stukken en kletterde in het rond. Een vonkenregen danste op de wind mee door de stofsleuf en verdween wazig in de rookwolken, gloeiend rood met verbrand grijs vermengend.

Julian schakelde wat controleapparatuur op de zweefscooter in. Het stadsleger was van allerlei technische snufjes voorzien. Ze konden niet aan het Distortiaanse leger tippen, maar niettemin waren ze niet slecht uitgerust.

‘Mm, de stralingsniveaus hier liggen behoorlijk hoog, Kim,’ zei Julian. Het beeld op het controlescherm was op zijn zachtst gezegd verontrustend, zeker weten. ‘We moeten hier weg, anders krijgen we te veel straling binnen. Misschien is er een illegale opslagplaats geraakt door die beving en lekt er nu straling. We zijn dicht bij verbindingssleuf honderdzesendertig. Tijd om een interventie te doen, lijkt me.’

Meer kon hij over de intercom niet zeggen, want je wist maar nooit wie er meeluisterde op de technologische datasnelweg, maar Kim wist wat hij bedoelde met verbindingssleuf honderdzesendertig.

Ze gingen zo snel mogelijk verder, doken oude metrotunnels in en probeerden de massa wanhopige mensen onder hen te negeren die steeds groter werd naarmate de tijd verstreek. Het vuur was op meerdere plekken ontstaan en greep om zich heen. Er was geen bluszand en de bewoners konden niets anders doen dan proberen te vluchten en hopen dat ze een open brandschot bereikten voordat het vuur hen inhaalde. Julian vloekte in gedachten. Konden ze die mensen maar helpen! Ze schreeuwden en gilden door de tunnels en Kim en Julian moesten hoger vliegen dan gezond was, want de massa onder hen sprong in paniek naar de scooters in een poging een lift te krijgen. Nu hoogte verliezen zou hun doodvonnis betekenen, maar hoger vliegen betekende dat ze door een rookgordijn moesten.

‘Julian, normaal gesproken zou zo’n honderd meter voor ons een zijtunnel moeten zijn.’

‘Ik weet het, schatje, maar ik zie geen steek. Jij wel?’ Een wit licht aan zijn linkerkant sneed door de rook.

‘Daar!’ zei Kim. Hij kon nog net zien hoe haar scooter langszij van de zijne kwam. De rookwolken deden haar beeld flikkeren. Ze gleed weg van hem, naar links, in het licht. Hij volgde haar.

Ze kwamen in de kleinere zijtunnel.

Het was hier vreemd stil.

‘Mijn god, Kim, al deze mensen zijn dood.’ De grond lag bezaaid met lijken en er zat een nauwe scheur in de bodem, waar nog steeds dat witte licht doorheen kwam.

‘We kunnen hier niet blijven, de straling wordt echt kantje boord gevaarlijk,’ zei Julian. ‘Hoe langer we eraan blootgesteld zijn…’

‘Julian! Daar, voor ons! Zie je dat? Dat lijken wel… mannen.’

Julian ging iets lager vliegen. Hier was vreemd genoeg geen brand.

En toen zag hij het ook.

De scheur met licht was er nog steeds. Over een lengte van enkele meters stonden aan weerskanten mannen; ze hielden elkaars handen vast, liepen naar elkaar toe en plaatsten bijna als minnaars hun handen op elkaars borst. Wat er toen gebeurde deed Julian met de ogen knipperen.

De mannen stapten naar elkaar toe en hun handen verdwenen. Nee, dat was het niet exact, ze gleden ín elkaar.

Maar voor ze dat deden, keek één paar van hen Julian aan.

Ze keken hem récht aan.

Keken niet zomaar naar iets, nee, ze moesten hem hebben. Als een stel hyena’s of aasgieren die prooi hebben geroken.

En toen verdwenen ze.

Ze gleden in elkaar, werden één en losten op in het niets.

Een klap tegen zijn scooter deed Julian naar links schieten, in de richting waar de mannen spoorloos verdwenen waren.

‘Julian!’

De metalige ‘klang’ galmde nog na in zijn oren. Hij had een pijpleiding geraakt en de scooter danste ongecontroleerd door de tunnel. Iets schuurde tegen de onderkant.

Verdomme, ook hier waren die verglaasde zandpieken gevormd.

Vloekend en tierend trok Julian met de grootste moeite het ding weer in balans.

‘Zag je dat ook?’ vroeg hij tussen twee diepe ademteugen door toen hij de scooter de rookwolken stuurde.

‘Zag ik wat?’

‘Die mannen, die… in elkaar oplosten!’

‘Óplosten? Ik zag die mannen, ja, maar toen waren we er voorbij, ik zag ze niet meer…’

Hij kon zich zó voorstellen wat voor gezicht ze nu trok. De rimpels in haar voorhoofd, één wenkbrauw opgetrokken, het witblonde piekhaar een beetje grappig meetrekkend met de rimpels. Het deed hem bijna glimlachen.

Bijna.

‘Ik zal het me wel ingebeeld hebben. Laten we eerst een veilige plek zoeken,’ antwoordde hij.

Maar zijn maag zat nog steeds strak in de knoop. Een knoop die er al in zat vanaf het moment dat hij die twee mannen in elkaar zag schuiven en verdwijnen. Ondanks het dikke pak had hij het koud. Dit kon gewoon niet.

En er was meer…

Als men dit in het hoofdkwartier oppikte zou het een uitstekend excuus zijn om hen te dumpen. Of op te sluiten in het stadsgesticht.

De scheur onder hen werd smaller, tot ze er eindelijk helemaal voorbij waren. Het bleef spookachtig doods in deze tunnel. Ze zagen pas weer mensen toen ze eindelijk uit de tunnel waren en in het netwerk van stofsleuven kwamen. De stralingsniveaus lagen zelfs hier nog hoger dan normaal. De stofsleuven hadden altijd al een hogere stralingsgraad, omdat veel van de bewoners er illegale handelswaar op nahielden uit de oude tijden. Wat Julian nu echter op de metingen zag, was meer dan een ongelukje van een of andere kwakzalver. Hij moest dit rapporteren. De stofsleuf moest worden opgeruimd. De bewoners hadden medische zorg nodig. Hij klemde zijn kaken opeen toen een oude discussie met zijn overste hem te binnen schoot. ‘Je denkt toch niet dat die burgerrechtloze gettobewoners me wat kunnen schelen?’ had zijn leidinggevende gezegd toen Julian meldde dat de gezondheid van de bewoners gevaar liep door de rommel die ze vergaarden. ‘We grijpen enkel in als het gevaarlijk is voor de bovenstraters. Dat is je taak, O’Mallaghan, je bent nu een van ons. We zijn er om de veiligheid van de Amsterdamse burgers te waarborgen. Niet om waardeloze zwervers te beschermen tegen hun eigen dommigheid. Hoe minder sloppenbewoners, hoe beter.’

Eindelijk weken de rookwolken een beetje uiteen. Toch waagde hij het niet hen tot boven de stofsleuven te brengen. In de stofsleuven werkte de volgapparatuur in hun scooters allesbehalve goed, maar eenmaal uit de stofsleuven registreerde het hoofdkwartier meteen waar ze zich bevonden. Nog enkele stofsleuven verder lieten ze de gloed van de branden achter zich. Ze passeerden de buurt van de centrale zweefschotelhaven en naderden de IJ-vlakte. Het was ondertussen helemaal donker en ze hadden alleen nog het licht van de sterren om zich te oriënteren. Julian kende deze buurt gelukkig op zijn duim.

Hij zette de daling in. Kim volgde, en wat later verborgen ze de scooters in een zijspleet. Ze zetten de helmen af en schakelden alles uit.

‘Zo, tijd om Hidenori Nabuka eens een bezoekje te brengen,’ mompelde Julian. Hij onderdrukte de grimas die dat idee opriep. Hij nam Kim bij de hand en trok haar langzaam naar zich toe, tot ze opgingen in de schaduwen van de rotsen en hij enkel haar ogen nog zag schitteren in het vage sterrenlicht.

‘Weet je dat wel zeker?’ zei ze.

Hij wist niet zeker waar ze op doelde, het bezoek aan Hidenori, of het feit dat hij waarschijnlijk keek alsof hij haar hier ter plekke van haar kleren wilde ontdoen.

Ze maakte een twijfelend geluidje en schudde haar hoofd.

Hij trok haar dichter naar zich toe, tot hij zijn handen om haar middel kon leggen.

‘Hij is niet bepaald een engeltje, maar als er iemand is die ons meer kan vertellen over wat hier gebeurde, dan is hij het waarschijnlijk,’ zei hij. Verdomme, hij had helemaal geen zin om in dat rebellenhol naar binnen te gaan. Hij drukte zijn lichaam tegen het hare en liet zijn voorhoofd op dat van haar rusten. Zijn handen gleden langzaam langs haar lichaam naar boven, tot hij haar gezicht zacht omvatte.

‘Weet je zeker dat je oké bent? Die uitbarsting, die rare wezens…’

Ze liet hem niet uitspreken. Haar armen gleden om zijn nek en ze trok zijn hoofd naar zich toe. Hun lippen raakten elkaar en Julian vergat waar hij was, en waarom.

Toen hij haar eindelijk losliet, haar kruidige geur in zijn neus, zijn beide hartslagen veel te onstuimig, fluisterde hij tegen haar hals: ‘Van mij.’ Hij kuste de zachte huid en vond haar oorlelletje. Ze hapte naar adem. Hun ademhaling, hartslagen, huid en kussen waren een symfonie, volledig in evenwicht, volledig in contrast met de wereld.

‘Oké, tijd om naar die rebellen te gaan,’ zei ze na een nieuw tijdloos moment. ‘En om op Hidenori terug te komen, het is niet omdat hij de grootste delen van de stofsleuven in zijn macht heeft, dat hij van alles op de hoogte is wat zich hier afspeelt, Julian. Ik heb het al eerder gezegd en ik blijf het herhalen: je vertrouwt te veel op de rebellen.’

Ze twijfelde aan Hidenori. Julian moest een pure vreugdegrijns bedwingen. Hand in hand wandelden ze naar de ingang van Hidenori’s schuilplaats.

‘En hoe gaan we anders de leiders van Amsterdam en Distortia ooit verslaan, Kim?’ fluisterde hij onderweg.

‘Koppig als altijd,’ zei Kim en ze rolde met haar ogen. ‘En wat dan? Grijp jij de macht? Ga jij ervoor zorgen dat er vrede komt? Burgerrechten voor iedere Amsterdammer? Ha!’ Ze lachte.

‘Toen ik zes maanden geleden met dat plan kwam aanzetten, was je toch een stuk enthousiaster, Kim,’ zei Julian.

‘Nog altijd, joh! Die idioten moeten eruit, koste wat het kost.’ Ze streek met een hand door haar piekhaar, zodat het nog wat meer rechtop ging staan, en schudde toen haar hoofd. ‘Maar prefect Bomans heeft een enorme machtsstructuur om zich heen opgebouwd. Ik zie gewoon niet hoe we die ooit kunnen doorbreken,’ vervolgde ze. Samen wandelden ze in gemoedelijke stilte verder.

De stofsleuf waarin ze zich nu bevonden was zo goed als verlaten, in tegenstelling tot de stofsleuven dieper in de stad.

Enkele honderden meters voordat de stofsleuf verbreedde en via een hellend vlak overging in de woestijnvlakte, sloegen ze rechts af een kleine zijtunnel in. Op het eerste gezicht een oude mijnwerkerstunnel. Niet dat er in de ondergrond van Amsterdam veel te halen viel, maar soms vond men oude kanalen in bakstenen of beton. De zijtunnel was enkele meters verder door een schutting met een hangslot afgesloten. De metaalplaten op de schutting verhinderden pottenkijkers vrije inkijk en voor Julian kon aankloppen, werd een luikje in de metaalplaat opengeschoven.

‘Wat mot je,’ bromde iemand.

‘O’Mallaghan, voor Hidenori,’ zei Julian.

‘Wachtwoord?’

‘Moge alle stadstaten in vrede sterven.’

‘En alle burgers in vrede leven,’ klonk het antwoord.

De schutting kraakte open. Een zwaarlijvige wachtpost begluurde hen door de kier om vervolgens de afsluiting verder open te duwen, zodat ze erdoor konden.

‘Hidenori is nog aan ’t eten. Wacht hier, ik ga kijken of hij je al kan ontvangen.’

Julian knikte en de wacht vergrendelde alles achter hen. Niet enkel met een schuifslot, maar ook met het hangslot.

Julian was ervan overtuigd dat de toegang op nog extra, onzichtbare manieren beveiligd was, zeker weten. Hidenori liet nooit steken vallen en dat was een van de redenen waarom Julian de rebellenleider aan de ene kant wel mocht, ook al zaten ze nog niet zo lang op dezelfde golflengte. Tja, en aan de andere kant… er was een tijd geweest dat ze eerder concurrenten waren. Nu was er nog maar één punt waarop ze concurreerden.

De wachter kwam terug. ‘Hij heeft tijd voor je,’ zei hij. Een collega van hem nam zijn wachtpost over en ze volgden de man dieper de tunnel in.

De tunnel vertakte diverse keren. De bodem ging al snel over van stoffig zand naar gemetselde betonstukken, tot ze zelfs in een zaal kwamen met booggewelven. Een oude rioolwaterciterne. Deze ruimte moest minstens zeshonderd jaar oud zijn, van lang voor de tijd dat de maan vernietigd werd, de aardas kantelde en de Aarde zelf half om zeep ging.

Julian was nog nooit zo ver in dit gangenstelsel geweest en keek zijn ogen uit. Hidenori had het geld dat Julian hem de laatste maanden had toegestopt goed benut. Langs de muren lagen zweefscooters en Julian ontdekte zelfs twee Distortiaanse zweefschotels. Hij grijnsde toen hij de wachter de ruimte door volgde, een volgende gang in. Het was nog een heel eind lopen voordat de wachter op een bunkerachtige deur klopte. Binnen klonk een gedempt ‘Binnen’.

De deur draaide krakend open.

Hoofdstuk 2

Zwaar ijzer sloeg met een klap tegen de muur.

De lucht die hun tegemoetkwam, was een mengeling van een Japanse vluchtelingenkeuken, kelderlucht en een veel te lang niet gelucht kantoor. Het was walgelijk.

Julian greep Kims hand toen de wachter op de gang wegging en Hidenori’s persoonlijke lijfwacht hen doorliet. Het was een instinctief gebaar.

Het kantoor was net als zijn bewoner: knap, strak en sober. Een mat, een lage tafel, een kussen op de grond.

Hidenori was in de weer met het opruimen van kommen en eetstokjes. Kommen met mokta, een goedkope eiwitvervanger op basis van in de stofsleuven geteelde insecten, en wat zeldzame groenten stonden voor hem. Een schaal gestoomd sorghumgraan werkte het geheel af. Voedsel was altijd een probleem in de stofsleuven. Zelfs in de bovenstraten van Amsterdam was het niet evident. Het werd tijd dat hij weer eens wat eten uit de kazerne naar hier smokkelde.

Op een laag tafeltje in een hoek lag papier met een reeks tekens erop. De codering was een mix van oud Chinees en Koreaans en Julian begreep er geen fluit van, maar dat hoefde ook niet. De afgelopen maanden had Kim de basis van de code behoorlijk onder de knie gekregen. Nog een paar maanden en ze kon het net zo goed als Hidenori.

Kim liep hem voorbij en Hidenori kwam zwierig overeind. Hij schudde Kim de hand en zij gaf hem drie zoenen.

Julians maag keerde zo ongeveer om. Misschien moest hij die code ook maar eens bestuderen. Misschien kon Kim die aan hem leren.

Hij schudde de hand van de rebellenleider en kneep iets harder dan strikt noodzakelijk. Hij grijnsde waarschijnlijk ook te breed. Bah.

‘Vertel op, Julian! Wat voor nieuws van het front?’

Het front, zo noemde Hidenori de strijd tussen de stofsleuvers tegen de Amsterdamse stadstaat altijd.

‘Nou… niet zoveel, vrees ik. Kim en ik zijn de laatste weken vooral bezig geweest met luisteren, uit onze doppen kijken. We hebben enkele bovenstraters gevonden die misschien wel achter onze ideeën staan. Maar we moeten erg voorzichtig zijn, Hidenori.’

Hidenori schudde zijn steile, lange, donkerbruine haar naar achteren. Het deel dat niet hoog met een staart op zijn hoofd gebonden was, tenminste. ‘Maar daar kom je nu niet voor, is het niet, Julian?’

Nope, Hidenori was niet op zijn achterhoofd gevallen, zoveel was zeker.

Julian schudde zijn hoofd. ‘We zijn ternauwernood aan die uitbarsting in de stofsleuven ontsnapt.’

‘Dacht ik al.’

‘Hebben jullie hier iets gemerkt? Wij hebben namelijk een paar erg vreemde dingen gezien,’ zei Julian.

‘Ja,’ viel Kim hem bij. ‘Heb jij enig idee wat daar gebeurd is, Hidenori? Heeft je apparatuur iets opgepikt?’

Hidenori knikte kort naar zijn lijfwacht. Het was een breedgeschouderde blonde reus die met de handen op de rug stond, wat zijn enorme biceps nog meer deed uitkomen.

‘Kom, laten we naar mijn nieuwe commandocentrum gaan. Er is wel het een en ander, maar niet veel.’

De blonde reus liet hen naar buiten en volgde vervolgens op discrete afstand. Julian wist maar al te goed hoe getraind Hidenori was, maar toch had hij altijd een lijfwacht bij zich. En deze blonde spierbundel was uiterst speciaal, want hij was sinds kort Hidenori’s vriendje. Hidenori had er zijn vriendin, een fijne, maar dodelijk getrainde kooivechtster met Japanse roots, voor gedumpt.

Je vriendje als bodyguard, het was een sterkte, maar evenzeer een zwakte. Vaak kwam het verraad van binnenuit. Hij wierp een korte blik op Kim. Tja, en Hidenori... Je kon op elkaar vertrouwen, maar je wist nooit wat die ander dacht. Wat als Kim hém zou verraden?

Verraad van binnenuit… het kon iedereen overkomen.

Kim ving zijn blik en glimlachte. Hij lachte geforceerd terug en probeerde die zo plots opgekomen gedachten terug te dringen naar de krochten van zijn bewustzijn. Hij bleef er echter over malen terwijl ze Hidenori langs de aanlegsteigers in de oude riolen volgden naar het ‘commandocentrum’. Dat zenuwcentrum van opstandigheid was even groot als de ruimte met de aanlegsteigers, maar geen riool deze keer. Dit was een minder oud metrostation, waarschijnlijk uit de laatste bloeiperiode van wat ooit een land was geweest. Nederland bestond echter al ruim driehonderd jaar niet meer. Het was net als de andere landen van Europa aan interne twisten, de gevolgen van de aardaskanteling, massamigratie, overbevolking en voedseltekorten ten onder gegaan. Een hele beschaving was de afgelopen eeuwen ineengestort, en zij leefden nu in de puinhopen.

Het oude metrostation was met futuristische apparatuur uitgerust, ook dankzij de gezamenlijke inspanningen van Julian en Hidenori. Er zat smokkelwaar uit Distortia tussen, maar ook uit Rotterdam en zelfs Brussel.

Ze namen plaats voor een zwevend beeldscherm dat door een aanraking van Hidenori tot leven kwam.

Kim liet haar stoel meteen op zijn beide achterpoten balanceren, zoals ze altijd deed als ze er de kans toe kreeg of iets moest overdenken. Julian legde zacht zijn hand op haar schouder en duwde de stoel terug. Ze reageerde niet en hij moest zijn lachen inhouden. Ze wist ondertussen maar al te goed dat hij steeds bang was dat ze eens achterover zou tuimelen.

Hij trok zijn hand terug en meteen duwde ze de stoel weer op zijn achterpoten. Ze keek over haar schouder en grijnsde.

Hidenori wees naar een rode plek op de kaart. ‘Amsterdam. Let nu goed op, zie je deze lijnen?’ Hidenori wees naar een grafiek.

‘Seismologische metingen?’ vroeg Kim.

Hidenori knikte. ‘Ja, maar met vreemde elementen. Bij een aardbeving is er een seismisch epicentrum. Hier niet. Het leek bijna op een even sterke beving, over de hele zone van die lichtstralen. Het deinde niet uit. Opeens wás het er, en toen was het weer verdwenen.’

‘Dus een aardbeving kwam er niet aan te pas?’ vroeg Julian.

‘Nee, maar wel een richting.’

‘Een richting?’ Kim fronste. ‘Van waar kwam het dan?’

Hidenori tikte op het scherm en de kaart verkleinde, tot de grens van hun observatiemogelijkheden, ergens tussen Rotterdam en de oude zuidgrens van voormalig Nederland. ‘Het kwam uit het zuiden, en het scheurde tot in Amsterdam en voorbij ons, tot ik weet niet hoe ver in het noorden. Als een mes dat door de boter snijdt,’ beëindigde hij zijn relaas.

Julian schudde zijn hoofd. ‘We moeten zo snel mogelijk terug naar de basis, Kim.’

‘We kunnen nu niet weg, Julian. De stofsleuven zijn in paniek, het leger zal aan het zandblussen zijn.’

Hidenori knikte. ‘Jullie kunnen beter nog even hier blijven. Hé, we hadden een feestje gepland vanavond. Ik zie geen reden om dat niet te laten doorgaan, aangezien we in jouw oude scheepswrak zouden verzamelen, ver van de stadstaten.’

Typisch Hidenori om te blijven feesten, zelfs als de stofsleuven in brand stonden en er mensen doodgingen. Dit voelde vreselijk fout. Maar Hidenori streek je beter niet tegen de haren in. En het scheepswrak… Julian had er al weken niet meer aan gedacht. ‘Nou vooruit dan, maar we kunnen onmogelijk met onze dienstscooters gaan. Traceerapparatuur…’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Schat, we zijn eigenlijk wel in dienst,’ zei Kim.

‘Ja, en de hele stad is in rep en roer, niemand weet waar we zijn, zelfs niet of we nog leven! De uitgelezen kans om even aan dat legergedoe te ontsnappen, toch?’ zei Julian.

Slechts langzaam week de twijfel van haar gezicht. Uiteindelijk pakte ze zijn hand en kneep erin. ‘Goed dan.’

Enkele uren later gleden ze in een van Hidenori’s Distortiaanse zweefschotels laag tegen de grond over de zandvlakte. Het terrein van de IJ-vlakte lag dromerig onder het sterrenfirmament, hier en daar staken de glassculpturen uit de zandvlakte omhoog, als griezelige spoken. Ze vormden inderdaad grillige lijnen van het zuiden naar het noorden, als je goed keek.

Een flikkerend lichtsignaal op het bedieningspaneel van de schotel trok Julians aandacht.

‘We naderen onze bestemming, mijn beste vrienden,’ zei Hidenori met een grijns. Hij zat in de stoel van de boordkapitein alsof hij nooit anders had gedaan. Kim en Julian hadden wat rondgelopen om hun benen te strekken en namen nu in hun eigen stoelen plaats. De gespen maakten een luide klik en Hidenori’s grijns verbreedde zich. De blonde reus begon echter een beetje groen te zien.

Hidenori leek daar niets van te merken. Als hij het al merkte, trok hij zich er niets van aan: de schotel zwenkte scherp opzij, naar donkere, grillige vormen die zich op de nachtbeelden aftekenden. Ver weg achter die rotsformaties straalden felle lichtbundels heen en weer: de zoeklichten op de Distortiaanse linie, de muur die iedereen buiten de Distortiaanse stadstaat hield.

‘De laatste etappe!’ zei Hidenori.

Ze zigzagden tussen rotsformaties door om aan de radars en zoeklichten van de Distortiaanse linie te ontkomen. De natuurlijke rotsformatie was lang genoeg om hen er voorbij te loodsen.

De blonde reus hing boven een kotszakje. Kim en Julian klemden zich ondanks de riemen stevig vast aan de handgrepen van hun stoelen. Maar Hidenori was een getalenteerde piloot, al van voordat Julian hem kende. Hij had slechts enkele maanden training nodig gehad om met deze hoogtechnologische toestellen overweg te kunnen, alsof hij zelf in het Distortiaanse leger had gezeten. Julian had hem zelf opgeleid.

Eindelijk minderde het zwenken een beetje. Julian durfde de handgrepen van zijn stoel wat los te laten. Niet lang meer en ze waren door de kloven en voorbij de linie.

Kims gezicht stond strak van de spanning.

‘Jihaa!’ zei Hidenori, en met een laatste zwaai vloog de schotel de zandvlakte op. Geen van de alarmen op de schotel liet zich horen. Desondanks hielden deze tuigen alles in het oog met scanapparatuur die de hele omgeving drie-dimensioneel in beeld kon brengen tot op kilometers afstand. Zowel onder, boven, links, rechts, voor als achter hen.

‘We zijn ongezien gebleven,’ zei Kim, zo zacht dat waarschijnlijk enkel Julian haar kon horen. Hij was waarschijnlijk ook de enige die de huivering opving die over haar rug trok. Hij greep haar hand en gaf er een kneepje in.

‘Kim, Distortia vormt geen gevaar meer voor ons.’

‘Hmm, dat denk jij. Volgens mij is Distortia het grootste gevaar van allen, voor ons, Julian!’

Julian fronste. ‘Hoe bedoel je?’

Ze trok haar hand los en wreef die door haar piekhaar. Rimpels van frustratie en ergernis stonden in haar voorhoofd geëtst. ‘We zijn een doorn in het oog van prefect Bomans. We weten te veel. Híj kan ons niet liquideren zonder reputatieschade te lijden in Amsterdam, maar de burgers weten niets van de vriendschappelijke betrekkingen tussen de regeringen van Distortia en Amsterdam. Als Distortia ons vermoordt op vraag van Bomans, wie maalt er dan om? Voor het volk zijn we slachtoffer geworden van een vijandige stadstaat. Bomans is ons kwijt en zijn reputatie blijft ongeschonden.’

‘Hmpf… misschien…’ zei Julian, een beetje van zijn stuk gebracht dat hij dat zelf niet eerder had bedacht. Er was echter geen tijd om hier dieper op in te gaan: Hidenori liet hun toestel verder vaart minderen en enkele seconden later landden ze zacht als een veertje in het woestijnzand.

Ze klikten zich los en stapten uit.

De woestijn lag onder een wolkeloze sterrenhemel en even bleven ze alle vier gewoon staan.

‘Allemachtig…’ Hidenori was de eerste die een stap vooruit deed, gevolgd door Julian.

Het tafereel voor hen was redelijk surrealistisch.

Waar het schip zich vroeger in de open woestijnvlakte bevond was het nu verborgen in de schaduw van een lijn glasgolven. De glinsterende structuren reikten vanuit het zand naar de sterren.

‘Allemachtig!’ zei Hidenori weer, luider nu. ‘Straks is mijn schip gedecoreerd als de grot van Alibaba!’

Julian en Kim knikten.

‘Het is eigenlijk best wel mooi,’ zei Kim, maar ze keek er zorgelijk naar.

‘Mm,’ bromde Julian. ‘Hopelijk vinden we geen geest uit de toverlamp, daarbeneden. Laten we even zien hoe het er binnen in het schip uitziet, wat denken jullie?’

‘Nou, mijn veertig rovers zullen al aan het feesten zijn, dus…’ Hidenori stapte vooruit. Kim en Julian volgden hem.

De scheuring liep in een rechte lijn door de woestijn, zo ver als ze bij het sterrenlicht konden zien. Een gehavende lijn vol vage glinstering en een uitdovende gloed die zich diep in de ondergrond terugtrok.

De lijn liep vlak achter de plek waar de achtersteven van het schip onder het zand zat. Wie weet was de achtersteven zelfs getroffen.

‘Los van het feit dat mijn schip er wat ongewenste decoratie bij heeft gekregen… Ik vind het nog steeds ongelofelijk dat je ons dit cadeau hebt gegeven, Julian,’ zei de rebellenleider.

Julian knikte kort. ‘Ach, het was toch een beetje groot voor mij alleen, denk je niet? Dat kreeg ik nooit vol,’ zei hij. ‘En afstoffen was een ramp.’

Samen grijnsden ze en ze liepen naar de lichte heuvel in de woestijn, waar het schip onder het zand zat. Het toegangsluik stond op een kier.

Ze daalden langs een lange ladder met valkorf af in de buik van het schip. De lichten op biocellen die Julian er had gehangen, waren er nog. Ondertussen werden ze aangevuld door extra rijen lampen in meerdere kleuren. De buik van het schip baadde behalve in wit licht, nu ook in groen en blauw.

‘Het lijkt wel of we onder water zitten,’ zei Kim.

‘Ach, ik hou van wat drama, beste vrienden!’ zei Hidenori met een effectief overdreven dramatische air. ‘En het komt het party-effect ten goede!’

Ze lachten alle drie en Kim nam Julians hand stevig vast. Haar warme vingers tegen de zijne waren geruststellend. Samen volgden ze Hidenori.

De blonde lijfwacht sloot de rij. Toen hij eenmaal weer vaste grond onder zijn voeten had, was hij meteen bekomen van zijn luchtziekte. Alleen verspreidde hij nog een vage, zurige stank die Julian kon missen als kiespijn, omdat het hem aan het militaire ziekenhuis van Distortia deed denken. En aan de medische experimenten.

Julian ontdekte een heel ander scheepsruim dan hij maanden geleden had overgedragen aan de rebellen. Het oude scheepswrak bestond uit verschillende compartimenten. Zowel achter als voor hen was een grote ruimte. De ruimte achter hen was gewoon toegankelijk, met een grote laadklep in het dak. Die was nu dicht en met zand overdekt. De loods stond vol met zweefscooters en allerlei kleine transportvoertuigen. De ruimte voor hen was met een nieuwe wand afgeschermd.

Het luik boven hen werd gesloten en ze liepen naar een schuifwand die vooral geluiden moest binnenhouden als het luik openstond, aan het gedempte geroezemoes te horen dat er achter vandaan kwam. Geluid droeg erg ver in deze woestijn. Ze liepen een deur door en kwamen in het volgende compartiment. De drukte en warmte kwamen hun tegemoet.

‘Nou…’ zei Julian, om zijn as draaiend.

Deze ruimte had nog voor de helft in het zand gezeten toen Julian het schip overdroeg aan de rebellen. Maar de rebellen hadden meer handen ter beschikking dan Julian indertijd, en het hele scheepsruim was leeggeruimd. De scheuren waar het zand door binnenstroomde, waren gedicht met stevige metalen platen. De compartimenten waren opengewerkt en met schuifwanden uitgerust om desgewenst weer apart op te delen. Deze wanden stonden nu allemaal open. Voor hen strekte zich een deinende massa lijven uit die als gehypnotiseerd meebewoog op het ritme van de ketelmuziek, geproduceerd door een stofsleuvenbandje op een podium van oude opslagrekken en metaalplaten. Vijf jongens drumden op vaten, kunststofcontainers en van metalen platen in elkaar geknutselde simbalen.

Drie meisjes zongen de longen uit hun lijf om over het metalige kabaal heen te komen, want versterkers hadden ze niet. Het laserlicht tekende hun lichaamscontouren uit en zorgde ervoor dat hun figuren goed uitkwamen. Het geheel was primitief. Het had een rauw randje en had juist daarom een zekere aantrekkingskracht.

Julian, niet al te snel afgeleid door dergelijk tijdverdrijf, bleef toch even staan. Hij was te verwonderd door het schouwspel om snel te reageren. Het waren niet de meisjes die zijn aandacht trokken. Het was datgene waar hun schaduwen zich grillig tegen aftekenden, glinsterend en sprankelend: midden door de bodem van de romp aan het achtereind van het schip stak een verglaasde zandgolf omhoog. De sculptuur was meters hoog en rees in grillige uitspattingen bijna tot het plafond.

‘Krijg nou wat,’ zei Kim. ‘We hebben een roetsjbaan!’

Ironisch genoeg leken enkele golvingen van de glassculptuur inderdaad uit te nodigen om ervan af te glijden.

Julian schudde zijn hoofd. De leden van Hidenori’s groep leken geen last te hebben van de vreemde verschijning. Het drumwerk dreunde door de romp van het schip.

Lasers speelden een strak lijnenspel over de wanden, behalve daar waar ze de glassculptuur raakten. Daar leek het licht in het glas te dansen als stofdeeltjes, en, zag hij het goed? Die lichtdeeltjes daalden af in de sculptuur. Ze dwarrelden naar beneden als stof, aangezogen in een kalme maar gestage tochtvlaag. Julian fronste.

‘Zie jij dat ook?’ vroeg hij aan Kim.

Ze keek naar de sculptuur en fronste ook haar voorhoofd. ‘Er dwarrelt lichtgevend stof in!’

‘Laserstof,’ zei Julian. ‘Alsof zoiets mogelijk is! Ik weet het niet, Kim, ik voel me niet op mijn gemak bij die dingen. Het heeft iets heel onnatuurlijks. Ik zou hier liever weggaan.’

Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan.

Hidenori trok Julian en Kim mee naar een grote groep jongens die als gebiologeerd naar de dansende meisjes stond te staren. Julian rolde bijna met zijn ogen. Nog even en het kwijl liep over hun kin.

‘Jongens! Hé! Jongens!’ riep Hidenori, met zijn handen om zijn mond zodat ze hem zouden horen. Hij greep de kleinste, een donkerharig, breedgeschouderd blok tegendraadsheid, bij de schouder en draaide hem om.

‘Jongens, dit zijn nou onze commandanten!’ Hij maakte een nogal theatraal gebaar in hun richting.

Julian en Kim wisselden een blik van verstandhouding uit. Als dit de toonzetting was… Julian was er niet zo zeker van of hij dit wel voor ogen had, toen hij Hidenori contacteerde en zijn plannen voorlegde om prefect Bomans ten val te brengen en zo de opsplitsing tussen de bovenstraters en de stofsleuvers ongedaan te maken.

De hele bende jongens draaide zich om en bekeek Julian en Kim alsof ze een kruising waren tussen iets wat je minachtend wilde weggooien, maar wat toch uitermate bruikbaar kon zijn, zodat je het wel moest houden. Zoiets moest je bijgevolg op handen dragen.

Ze waren hun stadshelden. Degenen waarvan ze hoopten dat ze hen zouden redden.

Julian stapte naar voren. ‘Het zou natuurlijk leuk zijn als jullie niet kijken alsof ik van Pluto kom,’ zei hij, ‘en we normaal met elkaar kunnen omgaan. Mij maakt het niet uit, jullie kiezen maar wat het wordt.’

De aarzelende houding vertoonde scheuren toen een van hen grijnsde. Na wat een eeuwigheid leek volgens Julian, stak de eerste zijn hand uit. ‘Sam,’ zei hij, ‘cool dat je ons komt bezoeken, gast! Is dat je meisje, de commandante die met je meeging naar Distortia?’

Julian sloeg zijn arm om Kims middel en gaf haar een kus op haar voorhoofd.

Ze grijnsde. ‘Ik ben inderdaad die commandante.’

‘Tof!’ zei Sam, en hij stak opnieuw zijn hand uit, vergezeld van zijn charmantste grijns.

Julian negeerde de steek van ergernis en knikte, maar voor hij iets kon zeggen, werd zijn aandacht getrokken door iets anders.

‘Kim?’ Hij trok aan haar schouder en wees naar de glassculptuur.

De laserstofdeeltjes dansten en kolkten in het glas, en het leken er meer dan voorheen. Ze gaven licht: blauw en groen. Net als de lasers die door het schip dansten, maar het glas nu niet raakten. Er was deze keer geen bron van dat licht te bespeuren, alsof de energie uit het niets kwam.

Doordat Julian en Kim niet meer naar de jongens van Hidenori luisterden, kregen zij ook door dat er iets niet klopte. Hidenori legde hen met een handgebaar het zwijgen op en wees naar de glassculpturen.

Enkele van zijn beveiligingsmensen klommen op het podium om de muzikanten eraf te halen. Er viel een stilte, gevolgd door opstandig geroezemoes, tot meerdere mensen het vreemde lichtspektakel in de glassculptuur ook zagen.

‘Ik verwachtte dat heel die uitbarsting uiteindelijk gewoon een of ander bizar natuurverschijnsel zou blijken,’ zei Hidenori tegen Julian.

Julian schudde zijn hoofd. ‘Maat, ik wéét niet wat dat is, maar ik voel tot in mijn kleine teen dat er iets heel erg fout is met die uitbarsting.’ Hij keek grimmig naar het toenemende licht.

Kim trok haar dienstwapen. ‘Er tekent zich een menselijke vorm in af.’ Haar stem trilde.

‘Wát?’ Julian keek snel terug naar de glassculptuur. Ze had gelijk.

‘Dat is onmogelijk,’ zei Kim.

In het glas tekende zich een vorm af van een man. Nog voordat hij een vaste vorm kreeg, stapte hij uit de sculptuur, waar hij verdubbelde.

Anders kon Julian het niet omschrijven. De man splitste zich. Er stapte een andere man uit hem, náást hem.

Waar eerst rumoer en vreugde had gedanst tussen de wanden van het oude schip, heerste nu een totale stilte. Iedereen stond als aan de grond genageld.