De Geestenvanger

Latoya Morris

GEESTENVANGER

Jeugd

Eerste druk: 31 mei 2021

© 2021 Sandra J. Paul

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Design

Binnenwerk: Sly Fox Cover Design

Illustraties: Shanna Paulissen

ISBN 9789463967952

NUR-code: 284

Indiaanse namen in het boek en hun betekenis:

Bidzil: Hij is sterk

Hastin: Man

Niyol: Wind

Sani: De oude

Shilah: Broer

Yas: Sneeuw

Yiska: De nacht is voorbij

Sike: Hij die thuiszit

Tse: Rots

1

De twaalfjarige Olivia voelde haar hart in haar keel kloppen. Bijna als een agressieve specht op zoek naar insecten. Ze was bloednerveus. Aan de ene kant was ze blij om op zomerkamp te gaan, vooral omdat het een dierenkamp was. Aan de andere kant betekende het ook dat ze haar ouders en haar vijf jaar jongere broertje Andy vier weken niet zou zien.

Ze wilde later heel graag dierenarts worden en in dit kamp zou ze alvast een heleboel handige dingen leren. Bovendien zei de folder die ze de hele rit al in haar vuist geklemd hield dat ze een hele grote variatie aan dieren hadden. Zelfs alpaca’s. Dat waren een soort lama’s, had ze gelezen. Ze zagen er op de foto van de folder in ieder geval erg schattig uit.

Ook al keek Olivia er erg naar uit om vier weken lang tussen al die dieren door te mogen brengen, tegelijkertijd vond ze het geen fijn vooruitzicht met allemaal onbekenden samen te zijn. Ze was niet zo goed in de omgang met vreemden. Vooral niet met kinderen van haar eigen leeftijd. Vooral niet met méísjes van haar eigen leeftijd. En ze had gelezen dat alle meisjes in het kamp in één grote hut zouden slapen, net zoals alle jongens ook een slaapplek zouden delen. Daar zag ze enorm tegen op. Simpelweg omdat ze niet met meisjes op kon schieten en zich beter op haar gemak voelde bij jongens. Het voelde alsof ze haar lunch die dag niet goed genoeg had verteerd en er nog een brok halverwege haar slokdarm was achtergebleven. Met geen mogelijkheid kreeg ze die weggeslikt, hoe hard ze ook haar best deed. Het was haar eigen beslissing geweest om op kamp te gaan, dus nu moest ze de bittere pil maar gewoon slikken.

‘Kijk, een beer!’ riep Andy naast haar.

Olivia draaide haar hoofd in zijn richting, maar kon niet zien waar hij naar wees. Ze boog wat meer naar hem toe, zodat ze over zijn uitgestoken hand heen naar buiten kon kijken.

Ze reden langs een totempaal. Ze kon nog net de uit hout gesneden beer zien die op zijn achterpoten boven op de totem stond. Olivia had op school geleerd dat indianenstammen totempalen maakten om hun familie te eren of bepaalde gebeurtenissen te vereeuwigen. Bijna altijd gebruikten ze daar ook afbeeldingen van dieren voor. Indianen geloofden namelijk dat de zielen van hun voorvaderen terugkeerden als dieren. Het fascineerde haar.

Er kwamen nog een paar andere totems voorbij, met verschillende dieren erop, verspreid langs de kant van de weg. De adelaar met zijn gespreide vleugels vond ze het allermooist.

‘We zijn er bijna,’ zei Olivia’s vader, terwijl hij door de achteruitkijkspiegel naar haar knipoogde.

Haar moeder draaide zich om in haar stoel en glimlachte. ‘Heb je er zin in, Livvie?’

Hoe vaak had ze dat deze rit al gevraagd? Ha, deze hele week al?

Olivia hoefde niet eens antwoord te geven, haar moeder kende haar op haar duimpje.

‘Het komt allemaal goed, schat,’ zei ze. ‘Voor je het weet heb je nieuwe vriendjes gemaakt.’ Het feit dat ze het niet over vriendinnetjes had, deed Olivia inwendig gniffelen.

Met wat moeite toverde ze een glimlach tevoorschijn voor haar moeder.

‘Als je over vier weken weer thuiskomt, kun je vast meteen aan de slag bij Dr. Luo, meisje,’ deed haar vader ook nog een goedbedoelde duit in het zakje. ‘Je zult zoveel leren, dat weet ik zeker.’

Olivia keek weg van haar vaders twinkelende ogen in de spiegel en vestigde haar blik op de weg voor hen. In de verte kon ze twee hoge palen aan weerskanten van de weg zien. Daartussen was een doek gespannen waar iets op geschilderd stond. De letters waren zo groot dat ze gemakkelijk kon lezen wat er stond: kamp wolff.

Terwijl ze bedacht hoe raar het eruitzag dat het woord met een dubbele F geschreven was, stak er opeens een grijsbruin beest vlak voor hun auto de weg over. Het was zo dichtbij dat haar vader flink op de rem moest gaan staan en haar moeder een verschrikte kreet uitstootte. Op het eerste gezicht dacht Olivia dat het een hele grote wolf was die daar midden op de weg tot stilstand was gekomen, waarschijnlijk net zo geschrokken als zij, maar het dier had een smallere bouw en stond hoger op zijn poten. Het lichtbruin in zijn vacht maakte haar ook aan het twijfelen.

‘Stomme coyote!’ mopperde haar vader, hoorbaar buiten adem.

Juist, een coyote. Olivia schoot meteen wat rechter op. Ze had er nog nooit een in het echt gezien, zelfs niet in een dierentuin.

‘Wat een grote, zeg! En zo dicht bij het kamp!’ zei haar moeder.

‘Geen zorgen, liefje,’ suste Olivia’s vader. ‘Ze zullen zo ver mogelijk bij mensen uit de buurt blijven, hoor. Die kinderen zijn hier helemaal veilig.’

Olivia hoorde haar vader nauwelijks. Ze staarde naar de coyote, kon haar ogen er niet meer van afwenden. Het dier keek haar recht aan terwijl het daar zo roerloos stond.

Ze kon zich vergissen, maar vlak voordat de coyote eindelijk de rest van de weg overstak en haar vader voorzichtig het gaspedaal weer intrapte, leek het net alsof hij gemeen naar haar grijnsde.

2

Zodra ze onder het doek met de bedrukking kamp wolff door reden, werd aan Olivia’s rechterhand het meer zichtbaar. Woods Canyon Lake. Het fonkelde uitnodigend in de hete zon van Arizona. Ze bladerde nog even snel door haar folder naar de dubbele pagina waar een mooie foto van het meer stond met daarop een afbeelding van kano’s, bootjes en zelfs waterskiërs. Nu dobberden er alleen drie kajaks op het water, die vastgebonden waren aan paaltjes op de oever.

Voor hen uit kwamen de eerste grote blokhutten van het kamp in zicht, maar voordat ze die bereikten, sloeg haar vader links af, naar een parkeerterrein. Nadat hij de auto had geparkeerd en iedereen uitstapte, bleef Olivia zitten. Ze voelde zich nu een beetje misselijk en perste de folder tegen haar maag in de hoop het beter te maken.

‘Liv?’ Haar vader opende het portier aan haar kant.

Ze haalde heel diep adem en stapte uit. Haar moeder had haar rugtas al uit de achterbak gepakt en hees die over Olivia’s schouders. Andy trok haar koffertje op wieltjes achter zich aan en schonk haar een grote glimlach. Waarschijnlijk dacht hij nog steeds dat hij ook mocht blijven. Heel even voelde Olivia een steek van jaloezie omdat haar broertje gewoon weer met haar ouders mee naar huis mocht.

‘Goedemiddag!’ Er kwam een meisje naar hen toe. Haar donkerblonde paardenstaart wipte op het ritme van haar passen van de ene naar de andere schouder. Ze droeg een clipboard in haar handen en een grote glimlach op haar gezicht. ‘Mag ik jullie naam?’

‘Familie Lauder,’ antwoordde Olivia’s vader. Hij legde een hand op haar schouder. ‘We komen onze Olivia brengen.’

‘Ah ja, daar zijn jullie.’ Het meisje vinkte iets af op het clipboard en stak vervolgens een hand uit. ‘Aangenaam, Olivia. Ik ben Sarah, een van je begeleiders de komende vier weken. Welkom in Kamp Wolff!’ Dat alles kwam als een waterval aan woorden uit haar mond, maar klonk aangenaam.

‘Ehm… mogen wij nog mee, of…’ vroeg Olivia’s moeder.

‘Maar natuurlijk!’ antwoordde Sarah. ‘Volg mij maar!’

Ze huppelde nog net niet als een Duracell-konijntje voor hen uit. Olivia wist even niet of ze haar aardig of irritant vond. Waarschijnlijk een beetje van beide.

Ze werden opgewacht door Denise Wolff, de leidster van het kamp. Olivia had gelezen dat de ouders van Denise het kamp hadden gekocht nadat het lange tijd had leeggestaan. Het was nu voor het eerst sinds drie jaar weer open. Er waren niet zoveel dierenkampen in Arizona, in ieder geval niet dichterbij dan vijf uur rijden. De rit had hun nu slechts twee uur gekost.

Denise leek haar op het eerste gezicht aardig, al kwam ze wat koel en stijfjes over. Haar zwarte haren zaten in een hoge knot opgestoken. Ze droeg een lange beige broek en een witte blouse met lange mouwen. Bij de aanblik kreeg Olivia het alleen maar warmer. Zelfs haar vader, die bang was dat de wereld zijn witte knobbelknieën zou zien, had vandaag een korte broek aan.

Terwijl Denise haar ouders het een en ander uitlegde over het kamp, keek Olivia om zich heen. Er stonden vijf enorme blokhutten naast elkaar, allemaal met een veranda er helemaal omheen. Tussen de hutten en het meer was een grote open plek. Daar stonden drie lange tafels met picknickbanken aan weerskanten. Er zaten wat kinderen met hun ouders. Weer anderen inspecteerden de hutten van dichtbij.

Toen haar blik terug dwaalde, zag ze nog iets anders, iets wat haar bijna een sprongetje de lucht in deed maken. Achter een omheining stonden verschillende kinderboerderijdieren bij elkaar. Meteen pakte ze Andy’s arm vast om hem mee te trekken.

‘O cool!’ riep hij uit toen hij zag waar ze hem mee naartoe nam.

Olivia leunde met haar armen over het hek en stak een hand uit naar een ezel, die het dichtstbij stond. Het dier kwam naar haar toe en liet zich gewillig tussen zijn oren krabbelen. Andy volgde haar voorbeeld. ‘Lief!’ vond hij. Vervolgens werden zijn ogen groot. ‘Liv, kijk daarachter! Paarden!’

Achter de kinderboerderij lag een klein stukje bos, maar door de bomen heen kon Olivia een grote wei zien, waar ze inderdaad vier paarden telde, die vredig stonden te snoepen van het hoge gras.

‘Daar mogen jullie vast op rijden straks,’ mompelde Andy somber.

Olivia wilde net een opbeurend antwoord geven toen iets anders haar aandacht trok. Eerst dacht ze dat het een beeld was, misschien net zo’n uit hout gesneden dier als op de totems. Kippenvel spreidde zich uit over haar armen en in haar nek toen ze besefte dat dat niet kon kloppen. Het beeld bewoog namelijk. Olivia herkende het dier van boeken en van tv. De poema sloop behoedzaam tussen de bomen door, maar had totaal geen oog voor de paarden, die toch wel heel dicht bij hem stonden. Poema’s kwamen regelmatig voor in de bossen van de regio, maar zij woonde in de stad, op ongeveer een uurtje rijden van het dichtstbijzijnde bos.

Plots stopte de poema. Hij draaide zijn kop en keek haar kant op.

‘Liv!’ riep haar moeder ergens achter haar.

Olivia draaide zich half naar haar moeder, maar toen ze haar hoofd terugdraaide, was de poema weg.

‘Wat is er?’ vroeg Andy, waarschijnlijk vanwege haar grote ogen en openhangende mond.

‘Ik dacht dat ik…’ Ze kneep haar ogen tot spleetjes, keek naar links en naar rechts, en zag niets meer. Maar zo’n lichtbruine vlek tussen donkere bomen zou toch moeten opvallen, of had ze het zich verbeeld? ‘Zag jij die poema dan niet?’

‘Een poema? Echt?’ Andy tuurde met haar mee, maar schudde zijn hoofd. ‘Ik zie niets.’

‘Livvie, we moeten zo weg, meid, kom!’ riep haar vader.

Met nog een laatste blik op de bomen en de paarden erachter liep Olivia terug naar haar ouders en Denise Wolff.

3

Het afscheid viel Olivia zwaar, maar ze probeerde zich groot te houden en het niet te laten merken. Daar stond ze dan, te midden van tientallen andere kinderen. De eerste kliekjes begonnen zich al te vormen. Typisch, ze ging vast weer nergens bij horen. Ze zag een meisje in haar eentje aan de rand van het meer staan. Ze had een chocoladekleurige huid en zwart kroeshaar met allemaal vlechtjes. Aan de uiteinden van die vlechtjes zaten kleurrijke kraaltjes.

Net toen Olivia besloot dapper te zijn en naar het meisje toe te gaan, tikte iemand haar op haar schouder. Ze schrok er zo van dat ze even op haar tenen wipte. Ze draaide zich om naar de boosdoener. Het was een jongen, die breed naar haar glimlachte. Nee, niet glimlachte, maar grijnsde. Van oor tot oor. Hij had bruine ogen en haren en behoorlijk wat sproeten in zijn gezicht, maar dat was niet wat Olivia’s aandacht meteen trok. Hij had net als zij een honkbaltenue aan.

‘Ook honkbalfan?’ vroeg hij vrij overbodig. Hij wees naar haar petje. ‘Ik ga met mijn pa weleens naar de Diamond Backs, maar ons hart ligt bij de Cubs.’ Zijn vinger ging naar zijn borst, waar het beertje van de honkbalclub uit Chicago op geborduurd stond.

Olivia had het niet voor mogelijk gehouden, maar zijn grijns werd nog breder.

‘Gefeliciteerd met het kampioenschap,’ zei ze.

‘Ja, dank je! Mocht wel weer eens na honderdacht jaar!’ Hij lachte er hard bij en stak Olivia aan.

‘Jullie hebben het in ieder geval heel wat vaker gewonnen dan wij,’ zei ze.

‘Dat is waar. Kom je bij ons zitten? Ik ben Charlie, trouwens.’

‘Olivia.’

Charlie liep langs de eerste twee tafels. De ene zat vol met meisjes, de andere met jongens. Aan de derde tafel zaten alleen twee jongens bij elkaar.

Heel even twijfelde Olivia. Niet omdat ze dit niet wilde, maar omdat ze bang was dat de andere kinderen dit raar zouden vinden. Ze wist ook ergens niet zeker of het mocht. Denise Wolff stond aan het hoofd van de tafels druk te praten met Sarah en een jongen en een meisje die erg veel op elkaar leken. Ze droegen dezelfde mosgroene kleding als Sarah, waardoor Olivia aannam dat het ook begeleiders waren.

‘Dit is Olivia, ook een honkbalfan,’ zei hij tegen de twee jongens.

‘Nee, ga weg!’ zei een van zijn vrienden met een spottende ondertoon. ‘Ik had eerder waterballet gegokt!’ Hij rolde bijna van de bank van het lachen om zijn eigen grap. De jongen naast hem deed enthousiast mee. Charlie rolde ook mee, maar dan met zijn ogen. Hij ging tegenover de jongens zitten. Olivia volgde zijn voorbeeld. Ze voelde zich ontzettend opgelucht dat ze daar niet meer zo moederziel alleen stond.

‘Dat is typisch Mike,’ zei Charlie. ‘Altijd de clown.’

De andere jongen stelde hij voor als Barry. Toen die uitgelachen was, boog hij samenzweerderig over de tafel naar Olivia en Charlie toe. ‘Weten jullie waarom dit kamp zo lang dicht is geweest?’ Zijn ogen schoten heen en weer tussen haar en Charlie. ‘Ik wel namelijk.’

‘Je gaat het ons vast in geuren en kleuren vertellen, Tee,’ antwoordde Charlie.

‘Tee?’ vroeg Olivia.

Barry zorgde zelf voor het antwoord. ‘Ja, da’s een afkorting van Teetonka, dat betekent “Hij die veel praat” in het Indiaans. Mijn grootouders stammen van de Sioux-indianen af, zie je.’

‘Ja, en zijn eigen familie heeft hem die bijnaam gegeven,’ grinnikte Charlie. ‘Je zult nog wel merken dat ze precies goed gekozen hebben!’

Barry negeerde die opmerking. Hij keek even op om te zien of de begeleiders nog steeds druk in gesprek waren, en ging verder. ‘Het schijnt dat ze problemen met de wilde dieren hier hadden.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Olivia.

‘Er zijn al verschillende mensen aangevallen. Kinderen ook. Ze hebben het weten te verdoezelen voor de media, maar mijn pa werkt bij natuur- en bosbeheer en die weet wat er echt is gebeurd. Ze zeggen dat de dieren in deze omgeving helemaal vals werden en zelfs overdag in het kamp kwamen, op zoek naar slachtoffers. Er zijn zelfs bronnen die zeggen dat sommige dieren abnormaal groot waren, bijna twee keer zo groot als normaal.’ Barry leunde weer een beetje achterover en vouwde zijn handen op de tafel ineen. Hij keek ontzettend zelfvoldaan, wat totaal niet paste bij het vreselijke verhaal dat hij net had verteld.

‘Dat geloof ik niet,’ zei Charlie met een snuifgeluidje.

Olivia wist niet zo zeker wat ze erbij voelde. Eng was het zeker.

‘Ik kan je verzekeren dat het waar is,’ zei Barry.

‘En wat hebben ze met die dieren gedaan?’ vroeg Olivia.

Barry haalde zijn schouders op. ‘Men zegt dat ze er niet meer zijn, dat ze verder zijn getrokken toen hier niemand meer kwam. Ik ben blij dat het kamp weer open is. De familie Wolff heeft alles hier later opknappen en supermodern laten maken. Ik heb gehoord dat ze zelfs gameconsoles en zo hebben!’

‘Ga weg, echt?’ vroeg Mike met glinsterende ogen.

‘Stel je voor, kunnen we gewoon Fortnite verder spelen hier!’

‘Hebben ze jullie mobieltje ook afgepakt?’ wilde Charlie opeens weten.

‘Ik heb er geen.’ Het was eruit voor Olivia er erg in had. De grote ogen van de drie jongens waren dan ook geen verrassing voor haar.

‘Watte?’ zei Mike. ‘Geen mobiel? Wat doe je dan de hele dag als je niet kunt gamen?’

‘Een boek lezen, misschien?’ antwoordde Olivia. ‘Weet je wat dat is?’ Ze vouwde haar handen open om een denkbeeldig boek te vormen. ‘Zo’n ding met pagina’s en woorden?’

Charlie grinnikte en Barry proestte.

Mike liet zich niet uit het veld slaan, aangezien hij blijkbaar zelf nogal een grapjas was. ‘O, je bedoelt stripboeken? Ja, natuurlijk! Ik heb alle Marvel-comics die er zijn!’

‘Ik mag van mijn ouders pas een mobiel als ik naar de middelbare ga,’ verklaarde Olivia. ‘Ze hebben mevrouw Wolff een prepaidmobiel gegeven voor als ik ze wil bellen. Ze zei dat we dat één keer in de week mogen doen als we willen. Vaker als er iets mis is.’

Charlie knikte. Toen vroeg hij: ‘Maar hebben jullie wel gamecomputers zoals een X-box of Playstation? Een Switch misschien?’

‘We hebben thuis een Wii en een Playstation 3,’ zei Olivia.

‘Dat is tenminste iets,’ vond Mike. ‘En speel je ook Fortnite?’

‘Nee, maar ik ben er wel nieuwsgierig naar.’

‘Wij leren het je wel als we het hier kunnen doen,’ zei Charlie.

‘Dank je, dat is…’

Haar woorden werden onderbroken door een harde kreet, die een vreemde echo over het meer droeg. Geschrokken draaiden Mike en Barry zich om, maar Olivia had meteen zicht op de jongen die aan kwam rennen. Zelfs vanaf een afstandje kon ze zien dat hij vreselijk bang voor iets was. En voor iets wegrende, want hij keek voortdurend over zijn schouder.

De meeste kinderen aan de tafels waren opgestaan. Olivia en Charlie deden hetzelfde.

‘Help, een wolf!’ gilde de jongen, die bijna bij hen was.

Die woorden maakten dat er verschillende kinderen alvast gillend uiteenstoven. Ze zorgden er ook voor dat de begeleiders gealarmeerd opkeken.

Het duurde even voordat Olivia de wolf zag. Het dier kwam uit het bos aan de andere kant van het kamp gerend en was zo vreselijk snel, dat het de jongen binnen enkele seconden zou inhalen. Terwijl ze niet begreep waarom hun begeleiders daar maar stonden te kijken en niets deden, struikelde de jongen en smakte met een kreet tegen de grond. De wolf had nog maar een enkele sprong nodig om hem aan stukken te kunnen scheuren.

4

Olivia wilde wegkijken, maar kon het niet. Heel even leek alles in slow motion te gaan: de benen van de jongen die de lucht in vlogen, de wolf die afzette om zijn sprong te maken…

Een schelle fluittoon klonk en de wolf bleef abrupt staan. Hij veroorzaakte daarmee wolkjes stof met zijn poten.

‘Tana, bij voet!’ riep iemand. Olivia dacht dat het Denise was, maar ze was te gefascineerd door de wolf om opzij te kijken.

Het beest liet zijn tong uit zijn bek hangen terwijl hij langs de tafel slofte waar zij met de drie jongens aan zat. Mike en Barry wilden hun benen optrekken, maar Denise sprak hen waarschuwend toe: ‘Niet bewegen. Ze is volstrekt ongevaarlijk zolang je haar niet uitdaagt.’

Olivia volgde de wolf met haar ogen, totdat die naast Denise tot stilstand kwam en ging zitten. Hij keek naar haar op. Denise aaide hem over zijn kop.

‘Geen zorgen!’ riep ze vervolgens naar de jongen die voor het dier was weggerend. Die krabbelde aarzelend en nog steeds met paniek op zijn gezicht overeind. ‘Ze doet geen vlieg kwaad, ik denk dat ze met je wilde spelen!’

Een paar kinderen begonnen voorzichtig te lachen. Opluchting spoelde over het gezicht van de jongen en hij sjokte naar de tafel waar de andere jongens zaten. Daar kreeg hij een paar goedbedoelde schouderklopjes.

‘Montana is een wolfhond,’ legde Denise uit. ‘Een kruising tussen een wolf en een hond.’

Als om de woorden van haar baasje kracht bij te zetten, blafte Montana enthousiast.

De kinderen lachten en klapten.

‘Nu Tana en ik jullie aandacht hebben, kunnen we meteen van start gaan, iedereen,’ zei Denise. ‘Welkom in Kamp Wolff. Hier zullen jullie de komende vier weken heel veel leren over verschillende dieren, tam en wild, en over hoe jullie deze moeten verzorgen. Er zal op bepaalde dagen een dierenarts aanwezig zijn om jullie les te geven en alvast wat kneepjes van het vak te leren. Deze lessen zijn de enige die niet verplicht zijn: kinderen die daar interesse in hebben, zijn al opgegeven door hun ouders.’

Ze legde een hand op de schouder van de jongen die naast haar stond en glimlachte ook naar het meisje. ‘Dit zijn Misha en Marissa, mijn zoon en dochter én tevens jullie begeleiders. Zij zullen jullie zo meteen jullie hut laten zien en de praktische informatie uitleggen. Over een klein uurtje zullen hier buiten aan de tafels drankjes en wat lekkere snacks worden geserveerd, en daarna hebben we onze eerste teamopdracht. Zo kunnen jullie elkaar alvast wat beter leren kennen.’

Olivia keek naar Marissa, van wie ze vermoedde dat die voor de meiden zou zorgen. Ze zag er aardig uit. Zowel zij als haar broer had het dikke zwarte haar van hun moeder. Bij Marissa zat het in een lange vlecht en Misha droeg het golvend tot in zijn nek.

‘In elke hut hangt een lijst met regels,’ ging Denise verder. ‘Ik verwacht van ieder van jullie dat jullie je aan die regels houden, anders zullen wij ons gedwongen zien straffen toe te passen. Een van de belangrijkste regels is dat niemand ooit alleen het bos in mag gaan. Ook al blijven wilde dieren vaak ver op afstand van mensen en vooral van de drukte hier, het is en blijft altijd gevaarlijk om in je eentje het bos in te gaan. Jullie mogen dat alleen tijdens de opdrachten en wandelingen met de begeleiders samen. Knoop dat goed in jullie oren, want de straf die hierop staat, is niet mild. Het kan weleens zijn dat je ouders dan diezelfde dag nog voor de deur staan om je mee terug naar huis te nemen.’

Charlie boog zich naar Olivia toe en fluisterde: ‘Doet me denken aan Harry Potter: ga nooit alleen het bos in!’

Olivia moest grijnzen, want zij had diezelfde gedachte gehad.

‘Bovendien is het ten strengste verboden etenswaren in het kamp te laten slingeren. Zelfs een leeg chipszakje zou dieren aan kunnen trekken, dus let daar goed op! Dan laat ik jullie nu over aan Misha en Marissa. Zij zullen al jullie vragen beantwoorden. Ik wens jullie alvast heel veel plezier!’

Olivia klapte bijna in haar handen, maar ze besefte op tijd dat ze dan de enige zou zijn.

Marissa stapte bij haar moeder en broer vandaan. ‘Alle meiden met mij mee!’

Heel even overwoog Olivia nog of ze met haar kleine gestalte en korte haren onder haar honkbalpetje niet gewoon kon proberen om voor een jongen door te gaan. Helaas werkte dat waarschijnlijk alleen maar in films. Dus zei ze Charlie, Mike en Barry met heel veel tegenzin gedag en sjokte achter de groep meisjes aan naar hun hut.