De Nepvampier

Sophia Drenth

DE NEPVAMPIER

Jeugd

Eerste druk: 8 mei 2021

© 2021 Sandra J. Paul

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Design

Binnenwerk: Sly Fox Cover Design

Illustraties: Shanna Paulissen

ISBN 9789463967976

NUR-code: 283

1

Boze darmen!

Vladimir von Rotenbeck had een probleem. Bloed maakte hem ziek. Nu was hij geen mens die bijvoorbeeld dokter of slager wilde worden. Vladimir was een vampier.

Doorgaans had Vladimirs moeder overal een oplossing op, maar nu zat ze snotterend in een stoel in de behandelkamer van dokter Snijgraag. Uiteraard ging ze van top tot teen in het zwart gekleed, zoals van een vampiermoeder mag worden verwacht. Haar gezicht en haren gingen schuil onder een sluier van zwart kant. ‘U moet hem helpen, dokter! Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij is gisteren zelfs weggestuurd van school omdat zijn buik te veel kabaal maakte tijdens de les.’

Boze darmen, pukkels op zijn neus en jeuk van zijn kruin tot aan zijn voetzolen waren geen pretje. Maar om zijn moeder zo wanhopig te zien, dat maakte hem pas écht bang.

Vladimir lag in zijn blote bast op de behandeltafel. Dokter Snijgraag porde met zijn lange, dunne vingers tussen zijn ribben, terwijl hij afkeurende geluiden maakte. Tut, tut en ach, ach.

De weeïge geur in de behandelkamer maakte Vladimir misselijk tot in de puntjes van zijn tenen. De zure stank van gal en maagzweren hing als een dikke mist in het vertrek. Ondertussen ging dokter Snijgraag verder met het onderzoek. De ene por veroorzaakte een wind, de andere juist een boer.

Met het schaamrood op zijn wangen wendde Vladimir zijn blik af. Hij keek naar de vitrinekast vlak naast de behandeltafel. Die stond vol met glazen stopflessen in allerlei soorten en maten. Ze waren gevuld met sterk water waarin dode wezens ronddobberden, die met uitpuilende kraaloogjes voor zich uit staarden, alsof ze nog steeds niet begrepen wat ze dood in zo’n fles vol nattigheid te zoeken hadden.

Toch keek Vladimir liever naar die verzameling verbaasde lijkjes dan naar dokter Snijgraag. Die bezat namelijk geen huid. Hierdoor keek hij regelrecht tegen dokter Snijgraags spieren aan. Bij elke beweging die de dokter maakte kon hij zien hoe hij in elkaar zat.

Dokter Snijgraag lachte altijd, maar het was geen vrolijke lach of een glimlach die geruststelde. Hij had namelijk geen lippen. Oogleden en oorlellen bezat hij ook al niet, maar zijn zicht was scherp als dat van een havik en hij rook elke bacterie op mijlen afstand. Dat maakte hem de beste arts van heel Knekelstein.

Nu was hij ook de enige arts die Knekelstein telde, maar dat zei niemand er ooit bij. Dat zou ongepast zijn, want dokter Snijgraag hield zoveel van zijn vak dat hij zichzelf uit nieuwsgierigheid levend had gevild. Het soort toewijding waar iedereen in Knekelstein een voorbeeld aan zou moeten nemen.

Vladimir liet zijn blik naar het plafond afdwalen, omdat hij het ook niet langer verdroeg om naar die dode gevallen in de vitrinekast te kijken. Inmiddels had het staren naar die weke lichaampjes hem nog een stukje misselijker gemaakt. Of kwam het misschien gewoon door zijn boze darmen? Hij had gisteren alleen maar een heel klein slokje bloed genomen. Eerlijk waar! Hij kon er niets aan doen. Bloed was gewoon veel te lekker om te laten staan.

‘Dus als hij bloed drinkt wordt hij ziek?’ vroeg dokter Snijgraag aan Vladimirs moeder.

Arabella von Rotenbeck wrong haar zakdoek nerveus in haar handen. ‘Pukkels krijgt hij ervan, kramp in zijn darmpjes en jeuk aan zijn kladden.’

‘Het maakt geen verschil welke bloedgroep hij drinkt?’

‘Ik heb het vermoeden dat elke bloedgroep een andere reactie veroorzaakt, maar ik heb het nog niet aangedurfd om uit te zoeken hoe dat precies zit. Het leek mij beter om u eerst te raadplegen.’

‘Dat is uiteraard zeer verstandig van u. Wat eet hij nu hij geen bloed verdraagt?’

‘Tomaten!’ Vladimirs moeder fluisterde alsof ze het woord nauwelijks over haar lippen kreeg. De enorme sluier dempte haar stemgeluid, waardoor dat ene woord nog onheilspellender klonk.

‘Wat zegt u?’ vroeg dokter Snijgraag, die inmiddels een stethoscoop in zijn gehoorgangen had gehangen.

‘Tomaten!’ riep Vladimirs moeder vertwijfeld uit. ‘Hij eet tomaten! Vleestomaten, cocktail- en snoeptomaatjes, pomodori en trostomaten. Het maakt hem niet uit welke. Hij zuigt ze leeg!’ voegde zijn moeder vol walging aan de jammerklacht toe. Ze moffelde een zakdoek onder haar sluier en snoot luidruchtig haar neus.

Vladimir kon zich niet herinneren wanneer hij zijn moeder voor het laatst zonder sluier had gezien. Zelfs om hem te kussen sloeg ze het kant niet terug. Hij verlangde ernaar dat ze hem recht in de ogen zou kijken en zou vertellen dat het allemaal zou goed komen.

‘Tomaten? Nou, nou jongen, daar wordt een vampier niet groot en sterk van, hoor,’ zei dokter Snijgraag tegen Vladimir.

Vladimir wilde zeggen dat hij echt niet voor zijn lol pukkels op zijn neus kreeg of jeuk op plekken waar hij niet bij kon. Wijselijk hield hij zijn mond. Ergens vond hij het niet eens zo erg om tomatensap te drinken in plaats van bloed. Alles was beter dan bedekt onder de jeukpukkels wakker worden of niet kunnen slapen van de winden die als moordlustige spoken in zijn darmen ronddwaalden.

Tomatensap was het bloed van tomaten, zo dacht hij erover. Als hij er maar genoeg van dronk, hielp het net zo goed tegen de honger als een glaasje bloed. Wanneer hij een tomaat leegzoog – zo’n enorme, sappige vleestomaat bijvoorbeeld – sloot hij soms zijn ogen en was het net alsof hij bloed dronk. Dan maakte hij zichzelf wijs dat hij weer een gewone, gezonde vampier was. Niets vreemds aan hem te bekennen. Niets anders dan anders. Gewoon Vladimir, jongste zoon van de familie Von Rotenbeck.

‘Ik vrees het ergste, dokter,’ fluisterde Vladimirs moeder. ‘Alstublieft! Ik smeek u! Doe wat nodig is om hem te genezen. Het maakt niet uit wat. Maak hem beter.’

Deze woorden lieten dokter Snijgraag nog breder grijnzen. ‘Het maakt niet uit wat? Weet u dat zeker? Mag ik met uw zoon doen wat ik wil?’ vroeg hij.

Vladimirs moeder knikte.

Dokter Snijgraag wipte op en neer van vreugde. ‘Dolletjes,’ zei hij. ‘Helemaal dolletjes.’ Met die enorme grijns van hem keek hij op zijn patiënt neer. ‘Ik vrees dat het een kijkoperatie wordt, beste jongen,’ zei hij op ernstige toon, ‘en laat ik dat nou helemaal niet erg vinden.’

De geneesheer zocht tussen de scalpels die op een roestvrijstalen tafeltje met wieltjes lagen uitgestald. Ondertussen neuriede hij een opgewekt deuntje. Na lang nadenken koos hij een scalpel uit. ‘Ah, ja, mijn lieveling. Hoeveel buikjes hebben wij tot nu toe wel niet samen opengeritst?’ fluisterde hij tegen het operatiemes. ‘Ben je er klaar voor?’ vroeg hij aan Vladimir.

Vladimir had zich voorgenomen om dapper te zijn en geen kik te geven. Hij had er alles voor over om te genezen en weer normaal te worden, maar nu dokter Snijgraag zich grijnzend over hem heen boog, maakte de twijfel zich van hem meester.

Vladimir maakte een kermgeluidje. Hij wierp een blik naar zijn moeder, maar zij leek niet van plan om hem te hulp te schieten. Ze was vastbesloten om de oorzaak van zijn ziekte te vinden. ‘De eer van de familie hangt ervan af. Een vampier die geen bloed drinkt… dat kan niet en dat mag niet!’ Dat had ze tegen hem gezegd, toen ze hem over het Knekelplein naar de praktijk van dokter Snijgraag had gesleurd.

‘Gaat u me niet verdoven?’ vroeg Vladimir aan dokter Snijgraag, die het ijskoude scalpel tegen de plek op zijn buik legde die tijdens het onderzoek de meeste plofwinden ten gehore had gebracht.

Dokter Snijgraag keek hem aan alsof zijn woorden hem uit een heerlijke droom wekten. De geneesheer leek te fronsen (dat was moeilijk te zien omdat hij geen wenkbrauwen had). ‘Verdoven? Waarom zou ik? Dit gaat hooguit een beetje pijn doen,’ fluisterde hij op een mierzoet toontje.

2

Een vampier met een spiegelbeeld

Kasteel Von Rotenbeck telde ontelbaar veel kamers. De bibliotheek, het labyrint op zolder, de martelkelder (de afgelopen eeuwen zelden gebruikt), de slaapvertrekken in de crypte (voorzien van een tijdslot dat de ruimte van zonsopkomst tot zonsondergang hermetisch afsloot), de gastenkamers (de meeste daarvan zelden gebruikt), de keuken (eveneens zelden gebruikt), de badkamer met de grote badkuip op pootjes (te weinig gebruikt volgens Vladimirs moeder) en tal van kamers die Vladimir nog nooit vanbinnen had gezien, omdat die altijd op slot zaten.

Van alle kamers was de spiegelkamer de vreemdste die er in het stokoude kasteel te vinden was. Vanzelfsprekend werd ook de spiegelkamer zelden gebruikt. Een vertrek vol spiegels had geen enkel nut in een vampierkasteel, want vampiers bezitten geen spiegelbeeld.

Vladimir vormde daarop een uitzondering. Sinds hij pukkels en boze darmen kreeg van het kleinste slokje bloed en grotendeels op een dieet van tomatensap leefde, werd zijn spiegelbeeld met de dag een beetje beter zichtbaar.

Hij sjokte een rondje door de kamer, die zich op de bovenverdieping van de westelijke toren bevond. De muren waren van vloer tot plafond met spiegels bedekt. Vroeger hadden er ramen in de muren gezeten, maar Vladimirs moeder had die door spiegels laten vervangen. Het zou een stuk verstandiger zijn geweest om de ramen te laten dichtmetselen. Dat zou de zon tenminste buitenhouden. Maar nee, zijn moeder had een mooie kamer gewild vol spiegels met protserige, gouden krullijsten eromheen, precies zoals ze eens in het paleis van de een of andere mensenkoning had gezien, toen ze die een nachtmerrie bezorgde. Een kamer vol spiegels waarin geen van de bewoners van Kasteel Von Rotenbeck zichzelf kon bekijken…

Op Vladimir na.

Hoewel er geen straaltje zonlicht door de spiegels heen kon dringen, hingen er aan weerszijden van elke spiegel bloedrode fluwelen gordijnen, die aan gietijzeren gordijnroeden waren bevestigd. Mocht er ooit iets misgaan dan konden die worden dichtgetrokken. De zon was en bleef de ergste vijand die elke vampier kende. De enige opsmuk die er in het vertrek te vinden was, bestond uit een stel bronzen kandelaars die bijna even hoog waren als Vladimir lang was. De stoffige plankenvloer gaf hem helemaal niet het gevoel dat hij zich in het paleis van een koning bevond.

Vladimir bleef staan. Hij bekeek zichzelf in de spiegel en slofte vervolgens naar de volgende. Daarin bestudeerde hij zichzelf opnieuw. Zo ging hij alle twaalf de spiegels langs.

Elk spiegelbeeld vertelde hem hetzelfde verhaal: een half doorzichtig jongetje dat te weinig had geslapen, staarde hem met holle ogen aan. Zijn zwarte haren hingen in futloze pieken rond zijn gezicht. Zijn blauwe ogen stonden flets. Hij was alwéér een stukje minder doorzichtig dan gisteren.

Wat voor een nepvampier was hij nou helemaal?

Hij zuchtte een zucht die vanuit zijn tenen kwam.

Een schande voor de familie. In de vele eeuwen die het geslacht Von Rotenbeck oud was, was het niet voorgekomen dat een van de vampiers zichzelf in de spiegel kon zien.

De kijkoperatie had natuurlijk niets opgeleverd. Vladimir trok zijn overhemd uit zijn broek en staarde naar de vrolijke pleister met lachebekjes erop die dokter Snijgraag op zijn buik had geplakt.

Waarom kon hij niet normaal zijn?

Vladimir leed aan een soort overgevoeligheid die doorgaans bij mensen voorkwam, zo luidde dokter Snijgraags diagnose, een allergie voor bloed. ‘Ik vrees dat uw zoon weer mens wordt als hij tomaten blijft eten,’ had de geneesheer gezegd.

Vladimirs moeder was in katzwijm gevallen. De dokter had haar bijgebracht met een flesje vlugzout. Jammerend had ze zich aan hem vastgeklampt. ‘Zeg me dat het niet waar is! Mijn zoon een mens? Hoelang heeft hij nog?’

‘Het lijkt me onverstandig om daar een datum op te plakken. Een geval zoals dit heb ik niet eerder meegemaakt. Misschien duurt het nog weken voor hij mens wordt. Het kan ook een kwestie van dagen zijn.’

‘En dan? Wat moet ik dan, als mijn zoon weer een mens wordt? Hoe kan ik me dan nog ergens vertonen met een mens als zoon?’

‘Daarmee zult u moeten leren leven. Net zoals uw zoon daarmee moet leren leven. Ik raad u aan om een afspraak te maken bij mijn zus, dokter Knijpgraag, om uit te sluiten dat de kwaal zich tussen zijn oren bevindt.’

Hoewel Vladimir zeker wist dat hij die pukkels en boze darmen niet verzon, negeerde zijn moeder zijn argumenten. De afspraak bij de zielenknijpster werd geprikt op de nacht vóór de Nacht der Doden. Hij had het keurig op een kaartje meegekregen. Die nacht diende hij zich om klokslag vier uur in de kliniek te melden.

Ze moesten alles proberen, had zijn moeder gezegd, of hij daar nu zin in had of niet. Dat ze alles moesten proberen, daar had ze wat Vladimir betreft wél gelijk in. Ergens moest een oplossing te vinden zijn. Zijn ziekte was zomaar uit het niets opgekomen, dan moest die ook zomaar kunnen worden verholpen. Als het moest zou hij zoeken tot hij erbij neerviel. Alles liever dan weer mens worden. Nooit van zijn leven! Dat weigerde hij.

Vladimir strekte zijn hand uit en legde die op het gladde oppervlak van de spiegel. Soms, wanneer hij zijn neus daartegenaan drukte, kon hij de heuvels die Knekelstein omringden in het licht van de vollemaan dwars door de spiegel heen zien schijnen. Nooit van zijn leven zou hij zich overdag in de spiegelkamer wagen. Het idee alleen al dat de zon achter dat glas met een flinterdun laagje zilver erop scheen was voldoende om kippenvel van te krijgen.

Het enige wat hij op dit moment zag was een reusachtige pukkel op het puntje van zijn neus. Gisteren had hij vlak na het avondeten stiekem het bodempje bloed uit zijn moeders glas opgedronken. Hij miste het zo om bloed te drinken. Niets was lekkerder dan bloed.

Maar dat was niet de enige reden dat hij stiekem uit zijn moeders glas had gedronken. Hij had het ook gedaan om te testen of hij nog steeds ziek werd. Nou, dat had hij geweten! Die enorme pukkel was de minste van de woede-uitbarstingen die door zijn lichaam waren gemarcheerd. Zijn buik begon weer te borrelen nu hij eraan terugdacht. Hij had de afgelopen dag bijna geen oog dichtgedaan in zijn doodskist.

Zijn zussen, Bella en Rozella, kwamen de spiegelkamer binnengehuppeld. De tweeling maakte zich altijd druk om onbelangrijke dingen. Meestal ging het om hun uiterlijk, kleren of monsterjongens. Zoals gewoonlijk waren ze veel te opgewekt op dit vroege uur van de nacht. Toen ze hun jonge broer beteuterd voor de spiegel zagen staan, trokken ze gelijktijdig een vies gezicht.

Bella rende terug naar de deur. ‘Mama, we hebben Vladimir gevonden,’ riep ze naar beneden. ‘Hij staat raar te doen in de spiegelkamer!’

De stem van hun moeder klonk van ver weg. Vladimir kon niet verstaan wat ze precies zei, maar het ging er ongetwijfeld over dat ze zich moesten klaarmaken voor school.

‘Jakkes, Vladimir, je spiegelbeeld wordt steeds duidelijker,’ zei Rozella. ‘Je lijkt wel een mens.’

‘Ja, net een mens,’ giechelde Bella. ‘Een niet-vampier.’

‘Nee, een nepvampier,’ zei Rozella.

Bella grinnikte instemmend. ‘Ooo, dat is nóg gemener.’ Ze deed haar best om haar zus te overtroeven in gemenigheid. ‘Straks stuurt mama je nog terug naar het weeshuis waar ze je vond, omdat ze je niet langer om zich heen wil hebben.’

Al ginnegappend richtten de meisjes zich op belangrijkere zaken dan hun broer pesten. Ze maakten zich klaar voor de schoolnacht en stiftten bloedrode lippenstift op hun lippen. Omdat ze zichzelf niet in de spiegels konden zien, gebruikten ze elkaar als spiegelbeeld. Met smakkende lipjes stonden ze tutmondjes naar elkaar te trekken.

‘Er zit wat op je tanden,’ zei Bella tegen Rozella.

Rozella poetste het rood driftig weg met haar vingertop.

Vladimir wist dat het beter was om niet op de pesterijen van zijn zussen in te gaan, maar hij kon het niet laten. ‘Met zussen als jullie, zou ik willen dat ik een mens was!’

‘Ach wat, we zouden je niet eens lusten,’ zei Bella.

Vladimir balde zijn vuisten. ‘Ik ga nooit terug naar dat weeshuis. Nooit! Op de Nacht der Doden ben ik genezen. Dan drink ik weer bloed, net zoals jullie!’

Het floepte er gewoon uit. Hij had geen idee waar dat vandaan kwam.

‘Dat lukt je nooit. De Nacht der Doden is al heel snel,’ zei Rozella betweterig. ‘Over vijf nachten om precies te zijn.’

Bella stak haar tong naar Vladimir uit. ‘Ja, over vijf nachten al.’

Vladimir stormde de spiegelkamer uit. Hij kon zich wel voor zijn kop slaan. Hoe kon hij zoiets stoms zeggen? Uitgerekend tegen Bella en Rozella nog wel. Voor het eind van deze schoolnacht zouden ze aan iedereen hebben verteld wat voor doms hij had uitgekraamd. Zijn belofte om op de Nacht der Doden niet meer ziek te zijn zou als een lopend vuurtje de hele school rondgaan en daar zou het niet bij blijven. Binnenkort wist iedereen in heel Knekelstein het.

Maar gezegd was gezegd. Daar viel niets meer aan te veranderen. Het gaf hem een doel en dat was beter dan aan de radeloosheid toegeven. Op de Nacht der Doden zou hij, Vladimir von Rotenbeck, weer bloed drinken zonder dat zijn darmen uit elkaar ploften.

3

Het Nachtmerrie Distributiecentrum

Knekelstein lag er vredig bij vannacht. De kinderkopjes op het marktplein, gemaakt van echte kinderschedeltjes, glommen in het licht van de vollemaan. Schapenwolkjes dreven voorbij, voortgeblazen door een aangenaam verkillend briesje. Spookachtige landhuizen omringden het plein. Het ene stond nog schotser en schever dan het andere. Ergens kraste een uil en een paar vleermuizen fladderden ogenschijnlijk dronken door de lucht.

Vladimir bleef midden op het Knekelplein staan. De wijzers van de kerkklok vertelden hem dat het kwart over twee was. Hij had zich vannacht nauwelijks kunnen concentreren in de schoolbanken.

Over vijf nachten was het de Nacht der Doden. Het zou hem nooit lukken om voor die tijd weer normaal te worden, maar wat kon hij anders? Hij moest het proberen. Alles beter dan weer mens worden.

Zijn zussen huppelden de honderddertien treden op die naar de enorme eikenhouten deuren van Kasteel Von Rotenbeck leidden. De strikjes in hun vlechten deinden mee met hun gehuppel.

Kasteel Von Rotenbeck was niet alleen het grootste gebouw van het dorp, maar het stak ook boven de andere huizen uit met zijn steile trap en vele torenspitsen. Het kasteel was zelfs groter dan de kerk die een eindje verderop aan het Knekelplein stond. In de kerk werden nooit diensten gehouden en er woonden alleen vleermuizen en ratten. De begraafplaats, die uitpuilde van de klapperende skeletten die reeds lang geleden uit elkaar waren gevallen, lag tussen de kerk en het vampierkasteel in.

Kasteel Von Rotenbeck was zelfs groter dan de kerk én de begraafplaats bij elkaar, besefte hij, nu hij alles eens rustig in zich opnam. De vampiers waren de belangrijkste familie van Knekelstein en dat was te zien.

Geen wonder dat zijn moeder zich voor hem schaamde…

Rond het kasteel stond een gietijzeren hek met venijnige punten eraan. Het hek beschermde moeders rozentuin tegen zombies met platvoeten. Hoewel iedereen in Knekelstein wist wie er in het kasteel woonde, hing er een geelkoperen bord bij de ingang waarop stond: Notariaat Von Rotenbeck.

Vladimirs zussen hadden niet eens in de gaten dat hij niet achter ze aan liep. Ze hopsten de laatste treden op, duwden de deuren open en gingen naar binnen. Moeder zou het evenmin opmerken wanneer hij niet direct uit school thuiskwam. Misschien zou ze denken dat hij naar een vriendje toe was en zelfs opgelucht zijn omdat hij eindelijk een speelkameraadje had gevonden en niet huilend thuiskwam omdat hij werd gepest.

Het kwam hem goed uit dat ze hem niet zouden missen. Niemand hoefde te weten dat hij op onderzoek uitging.

Hij twijfelde geen moment waar die zoektocht van hem moest beginnen: in de werkplaats van meester Vrees, dé plek waar alle nachtmerries van Knekelstein werden geproduceerd. Vanuit zijn werkplaats zorgde meester Vrees ervoor dat de nachtmerries over de wereld werden verspreid.

Een deel van de bewoners van Knekelstein had een baan. In een monsterdorp moesten immers ook dingen worden geregeld. Daarin verschilde het leven in Knekelstein niet veel van dat in de mensenwereld. Vladimirs moeder was bijvoorbeeld notaris. Ze vond het heerlijk om zich druk te maken over testamenten en contracten en beleefde er een duivels genoegen aan om de kleine lettertjes zo klein mogelijk te maken. Maar verreweg de meeste Knekelsteiners verdienden de kost door mensen nachtmerries te bezorgen.

Het leek Vladimir heel goed mogelijk dat er een nachtmerrie was weggeglipt en dat die onbedoeld bij hem was terechtgekomen. Een nachtmerrie die hem ziek maakte van bloed, waardoor hij langzaam weer mens werd. Het was de grootste nachtmerrie die hij als vampier kon bedenken.

Hoe langer hij erover nadacht, hoe minder vreemd het klonk dat hij een nachtmerrie te pakken had, net zoals een mens een griepje te pakken kon krijgen. Tijdens de les ‘schrik aanjagen’ van een paar uur geleden was dit idee bij hem ontwaakt. Sindsdien had hij niet meer rustig in de schoolbanken kunnen zitten. Hij móést weten of hij zich op het juiste spoor bevond, want als de meeste mensen beter konden worden van een griepje, dan zou hij toch ook moeten kunnen herstellen van een verdwaalde nachtmerrie?

De werkplaats had veel weg van een schuur. Het was een van de minst interessante gebouwen die Knekelstein kende. Boven de ingang hing een bord aan roestige kettingen die knarsten in de wind. Vladimir kon de grotendeels weggesleten letters daarop slechts met moeite ontcijferen: het nachtmerrie distributiecentrum.

Dat was hoe de werkplaats eigenlijk heette. Niemand in Knekelstein trok zich daar wat van aan. Veel te ingewikkeld. Iedereen noemde het ‘de werkplaats’. Monsters kwamen hiernaartoe om te werken, simpel zat.

Terwijl Vladimir twijfelend naar het uithangbord stond te kijken, kwamen twee zombies uit de grote schuur naar buiten gewaggeld. Zombie nummer één stootte zombie nummer twee lachend aan, waardoor de arm van zombie nummer twee op de grond plofte.

‘Hadden we dat jochie niet mooi te pakken saampjes?’

Zombie nummer twee lachte. Het klonk als ‘jak, jak, jak’.

Zombie nummer één raapte de arm van zombie nummer twee op en knabbelde eraan. ‘Niet je arm vergeten,’ zei hij tussen het knabbelen door.

Weer lachte zombie nummer twee. ‘Jak, jak, jak.’

Kakelend verdween het tweetal in de nacht.

Vladimir keek ze na, gevuld met medelijden voor de jongen die door de zombies in zijn nachtmerrie was geplaagd.

Een nachtmerrie… Daarvoor was hij hier! Zijn eigen nachtmerrie, die veel erger was dan getreiterd worden door een stel zombies van wie de brokjes vlees eraf vielen.

Hij rukte zich uit zijn gedachten los en haastte zich naar de deur. Nog net op tijd kon hij zijn voet ertussen zetten voordat die dichtviel. Als hij de bel die bij de ingang hing zou moeten luiden, zou meester Vrees hem vast niet binnenlaten. Hij was nog veel te jong om iets in de werkplaats te zoeken te hebben.

Voorzichtig gluurde hij naar binnen. Precies zoals hij had verwacht: de grootste drukte was inmiddels achter de rug. De werkplaats was zo goed als verlaten.

In de mensenwereld probeerde men van de schrik te bekomen door een beker warme melk te drinken. Sommige mensen zouden de slaap weer weten te vatten. Anderen zouden de rest van de nacht liggen woelen en de volgende dag afgepeigerd door het leven strompelen. Dát waren de beste nachtmerries, waar de Knekelsteiners een bonus mee verdienden. Meester Vrees betaalde altijd pas na de nachtmerrie uit. Dat stond allemaal in de contracten die Vladimirs moeder had opgesteld.

Vladimir glipte naar binnen voordat hij de moed zou verliezen. De houten vloer kraakte onder zijn voetstappen. De geur van angst vulde de werkplaats, een stank die hem direct bij de strot greep.