Het Project

Arne Van der Linden

HET PROJECT

Jeugd

Eerste druk: 10 juni 2021

© 2021 Arne Van der Linden

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Design

Binnenwerk: Sly Fox Cover Design

ISBN 9789463967983

NUR-code: 284

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC(c) keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden.

Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Dood is tijdelijk. Niet altijd. Soms. Dagelijks stappen ongeveer honderdvijftigduizend aardbewoners aan boord van de veerboot naar de eeuwige jachtvelden. Slechts weinigen slagen erin om een retourticket te bemachtigen. Deze man behoorde tot dat selecte kransje gelukkigen.

Gehuld in een onberispelijk pak van Engelse makelij wandelde hij doelgericht door een gang op de bovenste verdieping van een hoge, glazen toren. Het geklik van zijn bottines weergalmde tegen de wanden en zorgde voor spookachtige achtergrondmuziek. Voor de deur van het centrale kantoor hield hij halt. Hij herschikte de kraag van zijn kreukvrije hemd, knoopte een gaatje van zijn colbert dicht en klopte zachtjes driemaal aan.

‘Binnen!’ riep een scherpe stem.

De man haalde diep adem, duwde de klink omlaag en betrad het verduisterde vertrek. ‘Je wilde me spreken?’ vroeg hij onverwijld aan de enige andere aanwezige. De inhoud van diens bericht had hem ietwat verontrust: Mijn bureau. Nu. Toekomst Project.

‘Klopt,’ bevestigde de verzender, een prille veertiger met een jampotglazenbril, zwart, achterovergekamd haar en een warme, gebreide coltrui in dezelfde donkere kleur. ‘Neem plaats.’

De nieuwkomer zette zich op een van de twee vrije stoelen aan de gastzijde van de antieke schrijftafel en wachtte tot zijn overste de mysterieuze boodschap zou verklaren.

‘De cijfers in verband met jeugdcriminaliteit vertonen een zorgwekkende tendens,’ kwam de baas direct ter zake, terwijl hij een lucifer aanstreek en een sigaret oplichtte. Beleefdheden en andere nutteloze kletspraat waren niet aan hem besteed. ‘Ze dalen.’

De man tegenover hem knikte bloedserieus. Hij begreep de bekommernis van zijn chef onmiddellijk. Hun ambitieuze onderneming stond of viel immers met een goede portie delinquenten.

‘De verdeelde regering, fiere ouders en zelfvoldane sociale ambtenaren steken een pluim op hun hoed. In het land als het onze, en zeker in een stad als Londen, is het namelijk geen evidentie om het aantal probleemjongeren te reduceren,’ vervolgde de patron ernstig. ‘Ik krab me niettemin achter de oren. Jij snapt vast wel waarom.’

‘Inderdaad.’

‘We hebben langzaamaan behoefte aan een nieuwe generatie en hoewel er nog steeds straatboefjes bij de vleet zijn, baart de huidige situatie me toch zorgen. Ik wil niet de eerste de beste kruimeldief of suïcidale tiener, dat weet jij ook. Ik ben enkel tevreden met het neusje van de zalm, de crème de la crème.’

‘Wat stel je voor?’

‘Een minimale modificatie aan onze methode. Een kleine koerswijziging waarmee we onszelf een reserve voor noodgevallen verschaffen. We verfijnen onze criteria en verruimen zodoende de poel om uit te vissen.’

‘De misdaad vormt de ideale dekmantel,’ antwoordde de andere man aarzelend. ‘We kunnen niet lukraak kinderen bij hun families wegplukken. Wat zeggen de ministers ervan?’

‘Niets. Dit blijft tussen ons.’ Zijn superieur doofde de peuk in een asbak op het lederen blad. ‘Bovendien is die aanpassing louter een voorzorgsmaatregel, een bescheiden voorraad van kandidaten waarop we ons enkel en alleen beroepen in tijden van extreme schaarste, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Heb je iemand op het oog dan?’

‘Jazeker!’ De uitvergrote kijkers in de dikke brilglazen fonkelden. ‘Tien potentiële rekruten, om precies te zijn.’ De baas graaide enthousiast een afstandsbediening van zijn bureau en drukte een reeks toetsen in. Plotseling gleed het bovenste deel van de rechtermuur omhoog en verscheen een enorm scherm in de plek. Als in een bewegend stripverhaal toonde het meerdere vakjes met verschillende scènes van diverse personages. De chef tikte op het plaatje linksonder en de display vulde zich met een helder camerabeeld van een driedelig gezin. ‘En ik heb de perfecte match voor jou ontdekt!’

De ogen van de bezoeker verwijdden zich en zijn hartslag versnelde. ‘Nee,’ zei hij gedecideerd. ‘Nee. Geen denken aan.’

Zijn overste liet zich echter niet zonder slag of stoot afwimpelen. ‘Je emoties vertroebelen je oordeel,’ bitste hij. ‘Bekijk het eens met een objectieve blik. De jongen voldoet aan zowat alle voorwaarden.’ Een vinger op de knop en een rapport vol cijfers verving de ouders en hun zoon. ‘Hij behaalt degelijke resultaten op school, geen uitschieters, maar ook geen tekorten. Hij is sportief en verkeert in een uitmuntende conditie.’ Het digitale document verdween en maakte plaats voor een filmpje van een knaap op een voetbalveld. Met de aanvoerdersband strak om de biceps gespannen dribbelde hij het terrein over en scoorde een geweldige goal. ‘Daarbij neemt hij sinds een paar weken gitaarlessen, wat hem mogelijk een extra troef biedt tijdens undercovermissies.’ In een volgende video tokkelde dezelfde tiener op zijn snaarinstrument en probeerde een tikkeltje onbehouwen het doorbraaknummer van een zanger uit Nottingham na te bootsen. ‘Het enige nadeel is zijn stabiele huiselijke context.’

‘Dat is geen nadeel.’

‘De vader staat voor de klas in een lokaal instituut,’ ging de baas ijverig voort. ‘De moeder heeft een paar interims achter de rug, maar start overmorgen met een vaste baan.’

‘Dat weet ik,’ bromde zijn weigerachtige gespreksgenoot. ‘Ik doe het niet. Nu niet, nooit niet. Herinner je je de belofte die we beiden hebben gemaakt, zo om en nabij twaalf jaar geleden?’

‘Herinner jij je de eed die je iets daarvoor hebt afgelegd?’ repliceerde de ander.

Overduidelijk gevangen tussen twee vuren veerde de man in pak knarsetandend overeind en stormde driftig en zonder te antwoorden het kantoor uit.

On My One

Where’s God, where’s God?

He’s even left me on my one…

Jake Bugg – On My One (2016)

[Hoofdstuk 1]

I’m just a poor boy…

Bloed drupte op het harde asfalt van de steeg. De jongen van wie het afkomstig was probeerde kreunend op te staan. Een hevige steek teisterde zijn borstkas en hij viel terug op de vuile grond. Door een waas van pijn zag hij nog net hoe zijn twee belagers de smalle straat uit renden en oplosten in de drukte die een warme nazomerdag in hartje Londen met zich meebracht.

Het liefst zou hij blijven liggen, zijn ogen sluiten en wachten tot de golvende naweeën enigszins waren weggeëbd, maar hij had geen tijd meer te verliezen. Na de derde poging wist hij zich uiteindelijk, met steun van de afbrokkelende muur, weer op zijn benen te hijsen. Een moment lang bleef hij gekromd stilstaan en trachtte de ernst van zijn verwondingen in te schatten.

Zijn hoofd bonsde bij elke hartklopping alsof iemand met een hamer tegen de binnenkant van zijn schedel ramde. Zijn linkeroog zat bijna volledig dicht en hoewel zijn neus niet gebroken was, leek het wel een opengedraaide kraan waardoor het bloed overvloedig naar buiten stroomde. Daarnaast vormden zich nu ongetwijfeld blauwe plekken op plaatsen waar enkele stevige schoppen hem kneuzingen hadden bezorgd. Kort samengevat: dezelfde blessures die hij de afgelopen maand in de buurt van zijn vorige twee scholen had opgelopen.

Toen het bloeden ietwat geminderd was en de bons langzaam vervaagde tot een stil drumspel op de achtergrond, raapte de knaap zijn natte rugzak op uit een wat verder gelegen plas en strompelde de steeg uit.

Alan Gray was zeventien en ondanks de nog prille leeftijd was zijn leven een grote puinhoop met weinig vooruitzichten. Te oordelen naar zijn huidige toestand scheen er bovendien niet onmiddellijk verbetering op komst. Dat was echter niet altijd het geval geweest. Tot iets langer dan een jaar geleden was hij een normale tiener, met twee normale ouders, haalde hij normale resultaten op een normale school en blonk hij week na week uit tijdens de zaterdagse voetbalwedstrijden. Wanneer hij niet over het veld rende of studeerde, verslond hij boeken of tokkelde hij met een waanzinnige drang voor perfectie op zijn gitaar.

Eén telefoontje verwoestte dit alles.

Het gebeurde op een warme weekendavond in augustus van het vorige jaar. Alan en zijn vader zaten met een pizza bij de tv te wachten tot Sergio Agüero de aftrap gaf voor de wedstrijd van Manchester City tegen West Ham. Zijn moeder was die vrijdag met een paar collega’s naar Parijs vertrokken voor een belangrijke conferentie over jeugdbijstand. Aanvankelijk had ze het weekend bij haar gezin willen besteden, maar onder aansporing van haar echtgenoot en zoon was ze alsnog aan boord van de Eurostar naar de Lichtstad gestapt.

Het weekend kende een veelbelovende start. Alan en zijn pa sliepen heerlijk lang uit, nuttigden een uitgebreid ontbijt en reden ’s middags samen naar de plaatselijke voetbalclub voor de laatste voorbereidingswedstrijd op het nieuwe seizoen. Alles liep op wieltjes. Tot ze die avond tijdens het diner een uitvoerige nabespreking hielden en abrupt werden gestoord door het gerinkel van een mobiele telefoon.

‘Dat zal mama zijn,’ lachte zijn vader, terwijl hij naar de keuken liep.

Zijn blik toen hij het scherm zag, gevolgd door een frons en het formele ‘Goedenavond, met Arthur Gray’ maakten Alan meteen duidelijk dat de persoon aan de andere kant van de lijn in geen geval zijn moeder was. Een donkere schaduw gleed over het gelaat van zijn pa en hij mompelde nog slechts in zinsdelen.

‘Ja, dat klopt… Lezing Parijs… Collega’s werk… Komt morgen weer naar huis.’

Een krakende, nauwelijks verstaanbare stem klonk uit de luidspreker van de smartphone. Zijn ouder klampte zich plotseling vast aan het granieten werkblad en probeerde meermaals te antwoorden, maar de klanken bleven steken in zijn keel.

Alan naderde voorzichtig, legde een hand op zijn vaders schouder en vroeg: ‘Wat is er?’ Bij gebrek aan respons nam hij hem het toestel uit zijn handen. Met een bonkend hart en een vreemd gevoel in zijn maag sprak hij de mysterieuze beller toe. ‘Ik ben Alan Gray, de zoon van Arthur. Kunt u me alstublieft vertellen wat er aan de hand is?’

‘Goedendag meneer Gray,’ antwoordde een onbekende man. ‘U spreekt met inspecteur McGinn van Scotland Yard. We hebben zojuist van onze medewerkers uit Parijs vernomen dat de hotelkamer van uw moeder eerder vanavond met geweld overvallen is. Ze heeft het helaas niet overleefd. Alle hulp kwam te laat. Het spijt ons enorm. Gelieve…’

Maar Alan luisterde niet meer. Hij was vervallen in dezelfde sprakeloosheid als zijn vader en negeerde de verplichte steunbetuigingen van de agent. Verdere instructies gingen verloren in een kletterende explosie van glas en plastic toen de mobiele telefoon de vloer raakte en net als hun gelukkige gezinsleven in honderden stukjes uit elkaar barstte. De jongen zakte snikkend op zijn knieën naast zijn pa, die als dood voor zich uit staarde en bij wie dikke tranen over zijn wangen naar beneden biggelden. Opeens keek hij zijn zoon aan, wenkte hem dichterbij, sloeg een troostende arm om hem heen en trok hem stevig tegen zijn borst. Elk in hun eigen herinneringen gravend, huilden ze samen om de geweldige vrouw en moeder die Jill Gray was geweest, terwijl voorbijgangers op straat met een ijsje in de hand van de laatste zon genoten en Raheem Sterling enkele kilometers verderop het London Stadium verstomde met zijn winnende treffer.

Met een pijnlijke grimas baande Alan zich een weg naar de trappen van de metro-ingang. Mensen gaapten hem na, stootten hun medewandelaars aan en wezen naar de verse bloedvlekken op zijn kakigroene hemd of naar de niet-kunstzinnig bedoelde scheur in zijn jeansbroek en de rode, geschampte knie die deze onthulde.

Beschaamd wegens zijn onverzorgde voorkomen, liet de knaap de eerste ondergrondse trein passeren alvorens zelf in te stappen. Luttele minuten later zat hij alleen met een ouder koppel en twee tienermeisjes in de wagon. Die laatsten staarden hem ongemanierd aan met een uitdrukking van walging op hun gezicht en wendden daarna snel hun blik af, alsof ze bang waren dat ze er anders precies hetzelfde uit zouden gaan zien. De bejaarde vrouw, daarentegen, tikte haar echtgenoot op de elleboog en samen bekeken ze hem ongegeneerd met een mengeling van afschuw en medelijden.

Alan bestudeerde zijn spiegelbeeld in het donkere glas en besefte dat hij met zijn verwondingen, kapotte kleding en druipende rugzak moeiteloos als dakloze door het leven zou kunnen gaan. Dat vermoeden werd bevestigd toen de oude man hem bij het uitstappen met een vriendelijke glimlach en een kort knikje een muntstuk van een pond toewierp.

De metro stopte een paar haltes verder en een mechanische vrouwenstem verzekerde hem dat hij zijn bestemming had bereikt. Alan haastte zich naar boven en holde in de richting van een groot, sober uitziend appartementsgebouw. Hij raadpleegde zijn horloge en vloekte.

Hij zou het nooit meer halen.

Desalniettemin beukte hij de deur naar de hal open, ontgrendelde een volgende met behulp van een sleutel aan zijn hanger en stoof de trap op naar de vijfde verdieping. Toen hij over de laatste treden was gesprongen en slippend de gang naar zijn appartement in draaide botste hij echter hard tegen een persoon op die op weg was naar beneden.

Een nieuwe pijnscheut geselde zijn schouder. Alan gromde verbeten. Te oordelen naar de hoge gil die langs de muren weergalmde was hij evenwel niet het enige slachtoffer van de smak. Een meisje leunde dubbelgeklapt en hijgend tegen de lambrisering. Een hand rustte op haar borstkas en masseerde de plek waar hij haar als een volleerd rugbyspeler had geramd. Enkele warrige plukken blond haar waaiden heen en weer in de sterke windvlagen van haar ademhaling.

‘Lauren? Wat doe jij hier?’ Hoewel de verbazing in Alans stem onmiskenbaar was, was de jongen niet zozeer verrast door de aanwezigheid van zijn vriendin, als wel door het tijdstip waarop ze voor zijn deur stond. Ze wist immers als geen ander dat hij op vrijdagavond niet beschikbaar was. ‘Alles oké?’

Hersteld van de schok richtte Lauren zich weer in volle lengte op en keek hem aan zonder op zijn vraag te antwoorden. Ze stak een hand uit en raakte de zwelling rond zijn oog voorzichtig aan. ‘Wat is er gebeurd?’ wilde ze weten. ‘En zeg alsjeblieft niet dat je weer hebt gevochten.’

Alan zuchtte. Hij kon Lauren haar ergernis niet kwalijk nemen. De afgelopen maanden had ze hem bijna met de regelmaat van de klok opgelapt, wanneer hij haar na een zoveelste knokpartij had gebeld of onaangekondigd onder het slaapkamerraam van haar ouderlijk huis had gestaan. Haar geduld was ook niet grenzeloos. ‘Thomas,’ prevelde hij beschaamd. ‘Ik had vanmiddag woorden met hem na de les.’

‘Blijkbaar heel wat meer dan woorden,’ reageerde Lauren droogjes.

‘Ik heb hier geen tijd voor,’ zei Alan kortaf, terwijl hij zich langs het meisje wurmde en zichzelf toegang verschafte tot zijn woning. Hij stapte zijn studio binnen, zette zijn doorweekte tas op de daarvoor bestemde plek en poogde zijn ingehouden frustratie zijn lichaam uit te blazen.

Naar vaste gewoonte inspecteerde hij de kamer. De ordelijkheid waarmee die was ingericht contrasteerde fel met zijn eigen uiterlijk. Niets lag scheef, nergens slingerde rommel rond en op het bureau rustten de pennen evenwijdig naast elkaar. Die vertrouwde omgeving kalmeerde hem ietwat. De netheid ervan stond hem tevens toe om veranderingen snel op te merken. Foto’s van voor en van na zijn vertrek zouden zich evenwel exacte kopieën tonen.

Op één velletje papier na. De jongen beende naar de ronde eettafel en herkende meteen het schuine handschrift van Graham, zijn begeleider en enige vriend.

Hey Al,

Bezoek vanavond geannuleerd.

Nieuw tijdstip: morgen 02:15 p.m.

Ik kom zondagochtend even langs.

Fijn weekend!

Graham

Alan mopperde binnensmonds. Hij had ernaar gesnakt om zijn pa te zien. Het was overigens de eerste keer dat de wekelijkse bezoekroutine werd gewijzigd. Ach, één ouderloze avond meer of minder zou het verschil vast niet maken. Bovendien was de afspraak niet geannuleerd, maar simpelweg verzet naar een andere dag.

Sinds de dood van zijn moeder had Graham, een oud-collega van haar en een kennis van het gezin, zich over de knaap en zijn vader ontfermd. Hij was actief als sociaal ambtenaar en spitste zich in het bijzonder toe op rebelse tieners. De man had hen geholpen bij de regeling van de begrafenis, had hen opgevangen en zich een steun en toeverlaat getoond voor de nieuwe weduwnaar en zijn zoon. Terwijl Arthur Gray zich meer en meer had afgesloten, waren Graham en Alan dat jaar sterk naar elkaar toe gegroeid. Daarnaast had hij diens keuze om een stekje voor zichzelf te zoeken sterk aangemoedigd en hem geholpen om het bijhorende dossier af te handelen. Nu klopte hij wekelijks enkele keren aan voor een gesprek en een mok hete, zwarte koffie en was hij een van de weinige personen die de van verdriet opstandige puber in het gareel wist te houden.

‘Is er iets?’ Lauren was Alan naar binnen gevolgd en liet de deur in het slot vallen.

‘Het bezoek is verzet naar morgen.’ De jongen slaagde er niet in zijn teleurstelling te verbergen. ‘Denk je dat er wat scheelt?’

Het meisje haalde haar schouders op en verbrak het oogcontact. ‘Dan zou Graham je vast niet op de hoogte brengen met een kattebelletje, wel?’

Alan schudde zijn hoofd. Ze had gelijk. Hij besloot de zorgen om zijn ouweheer naast zich neer te leggen. Een eenmalige wijziging in hun wekelijkse afspraakpatroon betekende niet het einde van de wereld. Daarnaast kon hij de avond nu met Lauren doorbrengen.

Hij stapte op haar af en omhelsde haar. ‘Het spijt me,’ fluisterde hij in haar oor. ‘Ik weet niet wat me bezielde om Thomas zo onder mijn huid te laten kruipen.’

Net zoals alle voorgaande keren voelde hij zich een enorme geluksvogel en tegelijk een ongelooflijke domkop wanneer hij zijn vriendin in zijn armen hield in de nasleep van een aanvaring met een medeleerling. Haar aanwezigheid werkte ontnuchterend. Hij mocht zich gelukkig prijzen, besefte hij. Alan wilde haar zoenen, maar tot zijn ontsteltenis trok ze zich prompt terug.

‘Al, luister…’ mompelde ze. ‘Ik kan niet blijven. Ik hoopte je alleen even te spreken voordat je naar je vader vertrok. Dit… Dit werkt niet meer.’

‘Wat bedoel je?’ Alans hartslag versnelde. Een onverhoedse stressopstoot en een vermoeden van naderend verdriet snoerden hem de keel dicht.

‘Nou, het laatste halfjaar schrik ik op bij elk geluid dat mijn mobieltje maakt uit angst voor slecht nieuws van een agent of een ambulancemedewerker. Tot nu toe heb je misschien geen zware verwondingen opgelopen, maar dat geluk is heus niet eindeloos. Wat als je belager van morgen een mes op zak heeft, hij je voor een passerende dubbeldekker duwt of je gewoon verrot schopt en je er niet vanaf komt met een paar blauwe plekken en een gebroken neus? Huh? Wat dan?’

Een golf van schuldgevoel overspoelde de jongen, toen hij zag hoe Laurens felblauwe ogen zich na die uitroep van bezorgdheid met tranen vulden. Ze had het natuurlijk bij het rechte eind. In feite was hij al meermaals aan ernstig letsel ontsnapt. Zulke details had hij haar echter telkens onthouden.

‘Je praat niet met me,’ vervolgde de meid met hervonden kracht. ‘Ik sta steeds voor jou te springen, verzorg je zonder erbij na te denken, lieg voor je en toch weiger je constant om me te vertellen wat er precies aan de hand is. Zelfs nu krijg je geen letter over je lippen. De enige aan wie je iets meer toevertrouwt is Graham. Vraag anders eens aan hem of hij je in het midden van de nacht naar de spoeddienst wil dragen!’

Alan staarde naar de punten van zijn schoenen en probeerde een antwoord te formuleren dat haar niet nog verder op stang zou jagen. Na de dood van zijn moeder en de arrestatie van zijn vader had hij zich inderdaad gedistantieerd van iedereen behalve zijn begeleider. Hij had de onafzienbare steun van zijn vriendin als een evidentie beschouwd en daar schaamde hij zich voor. Zonder haar zou zijn situatie er ongetwijfeld heel wat uitzichtlozer uit hebben gezien. ‘Je hebt gelijk, sorry. Jouw hulp betekent ontzettend veel voor me.’

‘Dat weet ik, maar dat mag niet ten koste gaan van mezelf, Al. Ik ben zeventien, mijn leven begint net. Wanneer vriendinnen feesten, hoor ik naast hen op de dansvloer te staan! In plaats daarvan lig ik elk weekend bij mijn kreupel geslagen vriendje op de bank.’

‘Je hebt gelijk,’ herhaalde de jongen bedrukt. ‘Ik wil je graag beloven dat de zinloze ruzies stoppen en dat ik me voor jou zal openstellen… Ik probeer het echt… Fuck, mijn ma ligt tussen zes planken en mijn pa zit achter de tralies. Op jou en Grey na heb ik niemand meer, Lauren.’

‘Niemand verdient de tegenslagen die jij hebt gehad, Al, maar we moeten verder. Hoe graag ik haar ook mocht, je moeder keert niet meer terug en je vader zal de eerstvolgende jaren waarschijnlijk in de gevangenis slijten. Die werkelijkheid dienen we onder ogen te zien en als daarin voor mij slechts een rol als hulpje is weggelegd, dan pas ik er vriendelijk voor.’

‘Kunnen we het niet nog één kans geven?’ smeekte Alan bijna.

Gedecideerd bewoog Lauren haar hoofd heen en weer. ‘Neem wat tijd voor jezelf zonder de extra last van een relatie mee te hoeven torsen. Wie weet wat de toekomst brengt?’ Ze boog zich naar hem toe en kuste hem op zijn wang. Daarna draaide ze zich om, veegde met een mouw van haar trui over haar gezicht en verliet de flat.

Als een zombie slenterde Alan naar de badkamerhoek. Hij had haar achterna kunnen lopen en haar proberen te overtuigen, maar hij wist dat het geen zoden aan de dijk zou zetten. Lauren was onverzettelijk. Zo sterk als haar bereidheid was geweest om hem erbovenop te helpen, zo vast stond haar besluit om hun verkering te beëindigen.

De jongen monsterde zichzelf in de spiegel. Van het bevallige gezicht dat die blik die ochtend nog had beantwoord bleef weinig over. Zijn oog zag blauw, op en rond zijn neus zat geronnen bloed en zijn haar was vettig en klitte aan elkaar door de smerigheid waarin het had gelegen. Hij ontdeed zich van zijn kapotte kleding en gooide het met een kreun van spijt in de afvalbak. Vervolgens stapte hij de douche in, zette de temperatuur van het water zo hoog als hij kon verdragen en spoelde het bloed, het vuil en de tranen voor even van zich af.

[Hoofdstuk 2]

Penitentiaire problemen

Voor de honderdste keer die dag keek Alan op het scherm van zijn telefoon, zette de 4G aan en wachtte zowel hoopvol als paniekerig op het pulserend groene meldingslichtje. YouTube beval hem enkele video’s aan, Sky Sports toonde hem de voetbalwedstrijden en bijbehorende opstellingen voor die zaterdagmiddag, maar Lauren bleef voorlopig stil. Grommend schakelde hij de dataverbinding weer uit en drukte op de afspeelknop van zijn smartphone. Johnny Cash zette zijn klaagzang over Folsom Prison vrolijk voort en Alan tikte het deuntje zacht mompelend mee tegen het raam van het metrostel.

Hoewel hij wist dat ze niet op haar besluit zou terugkomen, had hij haar tevergeefs een bericht gestuurd en een spraakboodschap ingesproken waarin hij zich uitgebreid verontschuldigde, zijn begrip voor haar frustratie uitdrukte en beloofde om voortaan in de pas te lopen. Zelfs als ze voet bij stuk hield wilde hij bewijzen dat een verzoening in de toekomst nog tot de mogelijkheden behoorde.

Wegens die onvoorziene omstandigheden van gisteravond was het bezoek waarnaar Alan een dag eerder zo had uitgekeken gereduceerd tot een verplicht nummertje dat hij het liefst zou annuleren. In het jaar voor de moord op zijn moeder en de gevangenneming van zijn vader was Lauren namelijk kind aan huis geweest bij de Grays en zelfs tijdens zijn hechtenis liet zijn pa geen kans passeren om naar de vriendin van zijn zoon te informeren.

De jongen had nog niet besloten of hij hem zou voorliegen of hem de waarheid zou vertellen. Hij zag ertegen op om hem op de hoogte te brengen en had absoluut geen behoefte aan troostende woorden die zonder gevolg zouden blijven. Daarvoor drukte de pijn te hard op zijn gemoed, des te meer omdat zijn eigen wangedrag aan de breuk ten grondslag lag. Helaas beschikte zijn vader over de ouderlijke gave om de kleinste leugen van zijn kind in een mum van tijd te doorzien. Een verzinsel zou dus wellicht niet lang standhouden. Vanwege die woedende tweestrijd besloot Alan te vertrouwen op een ingeving van het moment en er niet te erg over te piekeren.

Rond halftwee had hij een lederen schoudertas uit de kast gepakt en er een boek voor zijn vader in gestopt. Daarna had hij zijn anders zo rustgevende flat verlaten en koers gezet naar de subway. Met zijn hoofdtelefoon om de oren karde hij Londen uit en liet de stedelijke drukte achter zich.

Iets meer dan twintig minuten later stapte Alan als enige passagier uit in Caledonian Road Station. Hij begaf zich terug naar het straatniveau en wandelde tussen saaie en identieke huizen tot hij de enorme witte gevel en grote zwarte toegangspoort van Pentonville Prison voor zich zag opdoemen. Nadat hij het veiligheidsprotocol voor bezoekers met succes had doorstaan en een cipier zijn tas en de thriller aan een minutieuze inspectie op explosieven had onderworpen, liep Alan door de deur van de bezoekersruimte.

De grote zaal mat wel vijftig meter en bestond uit witte muren en hoge ramen. Blauwe, vierkante tafeltjes stonden in rechte rijen over de volledige lengte opgesteld. Aan meer dan de helft ervan zaten gevangenen en hun naasten op oncomfortabele, plastic stoelen. Glimlachend zag Alan zijn vader op hun gebruikelijke plek wachten en hij rende grijnzend op hem af. Toen Arthur Gray zijn zoon tussen de menigte opmerkte, richtte hij zich op en spreidde zijn armen.

De twee omhelsden elkaar en koesterden het moment in stilte. De tiener trok zich terug en monsterde zijn pa op een armlengte afstand. Hij droeg nog steeds de grijze broek en het wijnrode shirt waarvan elke gedetineerde aan het begin van zijn verblijf een stapeltje ontving. Zwarte stoppels bevolkten zijn anders gladde wangen en de kringen onder zijn grijze ogen verrieden een gebrek aan nachtrust. Zuchtend ging de man met een hand door zijn ongekamde haar en gebaarde zijn zoon te gaan zitten.

‘Alles oké?’ vroeg Alan aan hem, niet gewend aan diens onverzorgde uiterlijk. De oudste Gray blies zijn wangen bol en schudde zijn hoofd terneergeslagen.

‘Ik heb zo mijn sores, maar daar hoeven we het nu niet over te hebben. Jij ziet er trouwens nog steeds hetzelfde uit!’ gooide hij het gesprek vlug over een andere boeg, blijkbaar niet verbaasd over de nieuwe verwondingen van zijn zoon.

Alan merkte dat zijn ouweheer iets verzweeg, maar kreeg niet de kans om er verder op in te gaan.

‘Het lijkt stilaan een gewoonte te worden om me hier onder de plekken en schrammen te bezoeken,’ vervolgde zijn vader streng. ‘Wat was het deze keer?’

‘Een jongen uit mijn klas,’ antwoordde Alan weifelend. ‘Het rijkeluiszoontje van de CEO van een of ander geneeskundig bedrijf. Je kent hem vast wel, hij komt de laatste tijd opvallend vaak in het nieuws.’

‘Die van Medisci?’ vroeg zijn vader fronsend. ‘Zit zijn zoon bij jou in de groep?’

‘Ja, en hij is de grootste sukkel die ik ooit heb gezien.’ Alans bloeddruk steeg zodra hij aan de pestkop dacht. ‘Hij waant zichzelf de leider van de school. Nieuwe leerlingen zijn volgens hem niet welkom en hij doet er alles aan om hen weer naar buiten te jagen.’

Arthur Gray leunde achterover en zei spottend: ‘Dus jij besloot om Spartacus te spelen en hem in je eentje aan te pakken?’ Hij snoof ongelovig en teleurgesteld. ‘Hebben we je zo grootgebracht dan?’

‘Ik kwam niet voor hen op,’ snauwde Alan boos en hij verbrak het oogcontact. ‘Ik verdedigde jou omdat hij je een crimineel noemde, een misdadiger die ik hier elke week in deze klotegevangenis kom opzoeken!’

Hij voelde zijn hart hevig tekeergaan, maar slikte zijn reactie op de steek over opvoeding wijselijk weer in. Zijn vader keek hem zichtbaar geschrokken aan.

‘Kijk, Al, ik weet dat het voor jou niet gemakkelijk is met mij hierbinnen, maar –’

‘Het gaat me er niet om dat jij hier zit,’ onderbrak Alan hem kwaad. ‘Je bent geen gangster en ik accepteer het niet dat anderen me dat wijsmaken.’

Verschillende medegedetineerden en hun gasten keken verwijtend naar het tweetal. Arthur zuchtte, schuifelde dichterbij en legde een hand op die van zijn zoon.

‘Het doet me goed dat te horen en ik ben trots dat je het voor me opneemt,’ zei hij opnieuw vriendelijker, ‘maar ik wil niet dat je je laatste schooljaar daardoor verprutst en op die manier je diploma misloopt.’ Hij staakte de rest van zijn lerarenpraatje. ‘Je moeder zou dat ook niet hebben gewild.’

Bij het horen van die laatste zin verstarde Alan. De verdomde brok in zijn keel speelde weer op. ‘Ik mis haar zo verschrikkelijk,’ gaf hij onomwonden toe. ‘En ik mis jou ook.’ Zeldzame tranen welden op en vertroebelden de grote bezoekersruimte.

De man keek ongemakkelijk weg en veegde met de rug van zijn hand gehaast langs zijn eigen ogen. ‘Ik mis haar ook, jongen. Ik mis haar ook. Gelukkig heb jij Graham nog.’ Hij wendde zich weer tot zijn enige kind. ‘Wat zegt hij ervan wanneer je bloedend en mankend thuiskomt?’

De knaap haalde zijn schouders op en droogde zijn wangen met een zakdoek. ‘Ik praat er niet vaak met hem over,’ bekende hij. ‘Volgens mij beseft hij inmiddels dat het toch niet veel uithaalt.’

Zijn vader glimlachte. ‘En Lauren? Ik kan me niet voorstellen dat ze graag met de boksbal van de plaatselijke vechtersbazen over straat loopt.’

Alan slikte en probeerde zijn stem onder controle te krijgen. ‘Lauren heeft me gisteravond duidelijk gemaakt dat er iets moet veranderen.’

‘En gelijk heeft ze! Als zij niet tot jou kan doordringen, weet ik niet wie dat wel kan. Hoe gaat het met haar?’

‘Goed… Ja, goed.’ De plotse knoop in zijn maag en het vocht achter zijn ogen spoorden de jongen aan om de conversatie een andere richting uit te sturen.

‘Ik heb iets voor je!’ veinsde hij daarom opgewonden. Hij haalde de leren tas tussen zijn benen vandaan en begon erin te rommelen.

‘Je gebruikt hem nog steeds,’ zei zijn vader, wijzend naar de bruine zak. ‘Ze heeft lang moeten zeuren voor ze er uiteindelijk eentje kreeg, het was mijn verjaardagscadeau voor haar, het eerste na ons huwelijk. Wist je hoe…’

‘… ontroerd ze was dat de initialen JG erin gegraveerd stonden,’ maakte zijn zoon het riedeltje af. ‘Ja, daar attendeer je me elke keer wanneer ik hem draag op, pa.’

Arthur knikte met een droevige expressie op zijn gezicht. ‘Ja… Jill Gray,’ mijmerde hij. ‘Ze zou niets liever hebben gewild dan dat jij hem ook zo graag gebruikt.’

Alan bloosde. Hij besloot de eigenlijke reden waarom hij de tas uit de kast had gehaald maar te verzwijgen. In werkelijkheid bewaarde hij het erfstuk van zijn moeder het liefst zo goed mogelijk. Hij moest er niet aan denken hoe het eruit zou zien als een of andere pestkop die in een mix van regenwater en modder doopte. ‘Voor jou,’ zei hij, en hij legde het nieuwe boek voor zijn vader op het tafeltje.

Die pakte het op, bestudeerde het zorgvuldig en las de titel voor. ‘Daag me uit, van Lee Child. Dat is de laatste Jack Reacher voor onze collectie, niet?’

‘Ja,’ beaamde de jongen. ‘Shawshank Redemption staat hier kennelijk op de verboden lijst,’ voegde hij er droog aan toe. ‘En ik dacht dat je het wel leuk zou vinden om iets te lezen te hebben in je cel.’

‘Dank je,’ prevelde zijn vader geroerd, ‘dat vind ik zeker, maar hier moet je je geld niet aan uitgeven.’ Desalniettemin staarde hij tevreden naar het omslag.

Alan keek speels naar de man tegenover hem. ‘O, ik heb dat niet alleen voor jou gekocht, hoor!’ grinnikte hij. ‘Na jou lees ik hem zelf ook, dat weet je toch?’

Arthur Gray keek zijn kind liefdevol aan. ‘Ja, dat weet ik,’ murmelde hij zacht. ‘Merci.’

‘Trouwens,’ begon Alan schaapachtig, ‘een uurtje Jake Bugg of Ed Sheeran op Trafalgar Square levert me tegenwoordig een aardige duit op!’

Zijn pa schudde sceptisch zijn hoofd, maar kreeg de lach niet van zijn gezicht. Hij had zijn zoon steevast verboden om op straat gitaar te spelen en te zingen voor geld. ‘Wist je dat Jake Bugg er zelf van gruwelt om zo publiekelijk te leuren?’ vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen.

‘En wist jij dat Ed Sheeran als straatmuzikant is gestart?’ kaatste Alan met eenzelfde blik terug.

Enkele seconden hielden ze die pose aan, alvorens een lach beide maskers doorbrak en ze het net als in betere tijden samen uitproestten.

Het volgende kwartier praatten ze over voetbalmatchen, de eindejaarsreis naar Parijs en een opvliegende celgenoot tot een forse, vriendelijk uitziende surveillant naderde en naast het tweedelige gezin bleef dralen. Hij schuifelde ongemakkelijk heen en weer.

‘Wat is er, Bob?’ informeerde Arthur amicaal.

De bewaker staarde de gevangene en de jongen verlegen aan, raadpleegde demonstratief zijn horloge en verkondigde bedeesd: ‘Ik vrees dat jullie tijd op is, Art.’

De oudste van de twee knikte beleefd. ‘Juist. Laat je ons nog even afscheid nemen, alsjeblieft?’

De man die Bob heette stotterde haast onverstaanbaar ‘natuurlijk’, zette een paar passen terug en draaide zich ten teken van respect om.

Alan en zijn vader stonden tegelijk op en vielen elkaar in de armen. Die laatste trok zich ineens terug, hield zijn zoon voor zich uit en bekeek zijn eigen staalgrijze ogen in die van de knaap tegenover hem.

‘Er is iets wat ik je moet vertellen,’ begon hij, maar om een of andere reden kreeg hij het niet over zijn hart om die zin af te maken. ‘Ach, laat ook maar zitten, het komt wel goed.’

De tiener staarde hem niet-begrijpend aan. ‘Pa, wat is er?’ probeerde hij tevergeefs.

‘Het is niks, Al. Wind je er niet over op.’ Arthur griste zijn telg weer strak tegen zich aan. ‘Ik zie je graag. Vergeet dat alsjeblieft niet,’ zei hij met trillende stem.

‘Pa…’ waagde de jongen nog een ultieme poging, maar zijn vader brak de zin af.

‘Zeg Lauren gedag van mij!’ Hij stapte achteruit, nam zijn cadeau van het donkerblauwe tafeltje en marcheerde gehoorzaam achter Bob aan.

Alan hing de lederen gesp terug om zijn schouder en liet zich met een hol gevoel in zijn buik weer de drukke, vrije Londense wereld in gidsen.

[Hoofdstuk 3]

Wraak en drugs

Er was iets mis. Tijdens de rit van de gevangenis naar het centrum kon Alan het vreemde gedrag van zijn vader niet uit zijn hoofd zetten. Alle voorgaande keren had de man hem netjes geschoren en gewassen, fit en volledig uitgeslapen opgewacht. Vandaag had hij meer op de stereotiepe gevangene geleken dan op zijn ouweheer. Zou het leven binnen die hoge muren en witgekalkte tralies dan uiteindelijk, na maanden van dapper verzet, toch zijn tol eisen? Het was best mogelijk. Je hoorde wel vaker hoe veel ruigere types aan de genadeloze wetten van de opsluiting bezweken, hoe hun stevige façade dag na dag afbrokkelde, tot er ten langen leste nog slechts een schim van dat net gearriveerde en onbevreesde wezen overbleef.

De verzwegen, niet-afgemaakte zin maakte de zaken er niet gemakkelijker op. Arthur Gray had op het punt gestaan om zijn zoon iets belangrijks te vertellen, maar had op het laatste nippertje besloten hem voorlopig nog in het ongewisse te laten. Zijn stem had getrild, zijn grijze ogen hadden hun tweelingpaar niet vast kunnen houden en hij was het onderwerp op elk link moment vakkundig uit de weg gegaan. Dan restte er nog de ongewone verplaatsing van het bezoekuur. Vrijdagavond stond op haast traditionele wijze gelijk aan hun wekelijkse vader-en-zoongesprek. Wanneer normale gezinnen genoten van hun gebruikelijke fish and chips, pizza of friet, zaten Alan en zijn pa, zij het zonder afhaalmaaltijd, steevast op de plastic stoelen rond een blauw tafeltje.

Niet één keer had de jongen een bericht ontvangen met een wijziging in dat patroon. Tot hij gisteren bij zijn thuiskomst het briefje van Graham in zijn flat had gevonden. Speelde er een verband tussen die uitzonderlijke verandering en de opmerkelijke houding van de oudste, nog levende Gray? Je kon immers niet alles aan toeval toeschrijven. In gedachten verzonken reed de knaap zonder erbij stil te staan halte na halte voorbij tot een forens hem per ongeluk aanstootte en hem deed opschrikken uit zijn overpeinzingen. Alan keek verward op het elektronische bord en merkte dat de trein al een eindje verder dan zijn stopplaats was.

Hij beende naar de automatische deuren en wachtte tot de metro vaart minderde en uiteindelijk tergend langzaam tot stilstand kwam. Eenmaal uit het rijtuig begaf hij zich weer naar de Londense bovenwereld. Een wandeling duurde langer dan een terugrit met de ondergrondse trein, maar op die manier voelde hij zich tenminste geen gewond beest dat de forenzen als dierentuintoeristen aangaapten en kon hij zijn gedachten hopelijk wat afleiden van Lauren of zijn vader.

Alan nam de omgeving in zich op en probeerde zich te oriënteren. Hij bevond zich in een wijk op enkele kilometers afstand van de zijne en dacht, naargelang op de bebouwing, wel ongeveer te weten welke richting hij uit moest lopen om thuis te geraken. Zelfverzekerd vatte hij de tocht aan, maar hij verdwaalde al snel in de eerdere mijmeringen over verzette visitesessies en onuitgesproken complicaties.

Hij beet zich vast op de stugge, kennelijk onverklaarbare, verschijnselen en besloot ten einde raad om Graham op de hoogte te stellen van zijn bezorgdheid. Misschien wist zijn vriend meer of kon hij nog iets lospeuteren voor hun vaste koffieritueel van morgenochtend. Alan viste zijn telefoon uit zijn broekzak en typte een korte sms aan zijn begeleider.

Wat meer op zijn gemak laveerde hij door de eenzame straten en schakelde hij zonder enige verwachting en vrijwel uit pure gewoonte de dataverbinding in. Hij liet het toestel haast van verbazing uit zijn handen vallen toen de vrolijke berichttoon tussen de kille gebouwen weergalmde en het bijbehorende lichtje flikkerde. De gerustheid van enkele seconden geleden verdween als sneeuw voor de zon. Op het scherm verscheen een melding met de afzender van het appje bovenaan: Lauren. Opnieuw overvallen door een gevoel van paniek en stress keek Alan naar die naam. Zou hij het openen of niet? Wilde ze praten? Of was ze simpelweg iets in zijn appartement vergeten? Alle mogelijke doemscenario’s flitsten door zijn hoofd en verbanden de zorgen over zijn pa onverbiddelijk naar de achtergrond.

Alan haalde diep adem en drukte, biddend tot goden waarin hij niet geloofde, op het witte rechthoekje. De startpagina maakte plaats voor de virtuele geschiedenis tussen hem en zijn kersverse ex-vriendin, met helemaal onderaan een nieuwe boodschap:

Hey Alan,

Ik heb net je sms gelezen en je boodschap beluisterd.

Misschien is het beter om elkaar wat ruimte te gunnen…

X

Zijn hart klopte zo hevig dat het wel uit zijn borstkas leek te springen en de jongen voelde opeens de sterke aandrang om zijn telefoon tegen de bakstenen te gooien, maar wist zich nog net te beheersen. Zulke impulsieve handelingen hadden juist tot zijn breuk met Lauren geleid. Als hij enige hoop levend wilde houden, deed hij er vermoedelijk goed aan om zich te bedwingen.

In zijn hoofd speelde hij de conversatie van de vorige avond opnieuw af, terwijl hij vertrouwend op zijn oriënteringsvermogen door de straten van de onbekende achterbuurt liep.

Tot zijn automatische piloot plotseling een onregelmatigheid signaleerde.

Alan draaide zijn hoofd en keek naar het punt waar zijn ogen een moment eerder iets verdachts hadden waargenomen. Een niet-aflatende stroom stedelingen ontsnapte uit de mond van een nabijgelegen metro-uitgang.

Op zich niets vreemds, ware het niet dat een gezicht in die meute Alans aandacht had getrokken. Hij liet zijn blik onderzoekend over de menigte glijden en opeens zag hij hen weer. Op geringe afstand van de rest, verwikkeld in een geanimeerd gesprek, kuierden Thomas en een van zijn volgelingen de stoep op en keerden een hoek om. Alan werd op slag overvallen door een golf van woede en haat jegens zijn aanstellerige klasgenoot en was onbewust zelf de straat overgestoken. Hij passeerde de laatste metroreizigers en naderde op zijn hoede de steeg waar zijn twee kwelgeesten van een dag eerder in waren verdwenen. Voorzichtig tuurde hij de smalle ruimte tussen twee appartementsgebouwen in.

Thomas en Jeff stonden al aan het andere uiteinde. Afgaand op de woeste gebaren, de verbale uitbarstingen en de expressies van wederzijds onbegrip, deelden ze duidelijk niet dezelfde mening. Alan stond te ver weg om te horen wat de twee jongens tegen elkaar riepen, maar hij kon met geen mogelijkheid ongezien dichterbij komen. Net toen hij erover nadacht om hen via een aangrenzende route te besluipen, kwamen ze weer in beweging. Dit keer sloegen ze rechts af en lieten ze het metropolitaanse tumult nog verder achter zich.

Hoewel hij niets te maken had met hetgeen de twee van plan waren, hadden hun opvallende verschijning en de verhitte discussie zijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Bovendien had hij toch niets beters te doen. Zijn wekelijkse bezoek aan zijn vader lag inmiddels achter hem en op een etentje met Lauren diende hij niet te rekenen. Het leek wel alsof de vastberadenheid om Thomas en zijn maat op een of ander louche zaakje te betrappen zo groot was, dat het al zijn eerdere zorgen voor even uit zijn gedachten verdrong. Misschien bood deze gelegenheid hem wel de kans om de vernedering van de vorige dag te wreken. Die nog verse herinnering trok hem over de streep. Waakzaam sloop hij achter het duo aan.

Aan de andere kant van de vastgoedblokken wandelden de ruziënde vrienden over een bredere laan, waar kinderen met waterpistolen de warmte van elkaar af spoten en de auto’s traag passeerden. Alan kon een glimlach niet onderdrukken toen een van de kleintjes zijn speelkameraad aanstootte en heimelijk naar het onbekende paar gebaarde. Ze slopen langzaam dichterbij en haalden de trekker over op slechts luttele passen van hun doelwitten. Missen was daardoor onmogelijk. Het aanstootgevertje schoot eerst, vrolijk gevolgd door zijn lachende medeschutter. Thomas en Jeff krompen ineen bij het voelen van de onverwachte, verfrissende projectielen en scholden de dadertjes de huid vol.

Alan wachtte geamuseerd tot de slachtoffers van die aanslag een volgende zijweg in draaiden en wederom uit het zicht verdwenen. Hij holde vlug langs de twee juichende ventjes en zette de achtervolging in. De knaap waagde voorzichtig een blik om de hoek. Tot zijn verbazing zag hij niemand staan. Zo snel als hij durfde overbrugde hij de afstand naar de volgende straat. Hij hoorde voetstappen. Als de bliksem dook hij achter een grote, metalen vuilnisbak. Net op tijd, zo bleek, want een fractie later verscheen Jeff luid tierend. Hij kwam zijn richting uit gelopen. Alan verschool zich zo goed als hij kon en hield zijn adem angstvallig in.

‘Ik haal het mijne wel bij iemand anders! Veel succes hier!’

‘Jeff, wacht!’ riep Thomas. ‘Het is al goed. We doen drie vierde, jij je zin!’

Die eerste bleef abrupt staan. Hij bevond zich op slechts enkele passen van Alan. Als hij naar rechts keek, zou hij er zijn medeleerling en tevens favoriete boksbal herkennen.

‘Ik weet het niet, Thomas. Je wilt coke kopen van een bloody tienjarige! Weet je wat er boven ons hoofd hangt als iemand dat ontdekt?’

‘Niemand komt dat te weten!’ snauwde de leider. ‘Daarbij kopen we niet van dat kleine ettertje. Hij is louter de koerier. Dat spul komt van een van de grootste dealers uit de stad! Die heeft heus wel wat andere zaken te doen dan persoonlijk aan ons te leveren!’

Jeff zuchtte, leek zich gewonnen te geven, maar verroerde vooralsnog geen vin.

‘Kom op, maat!’ smeekte Thomas bijna. ‘Stel je eens voor hoeveel plezier we met wat wit poeder kunnen beleven! We zijn toch niet voor niets naar deze godvergeten uithoek gekomen?’

‘Oké, oké, je hebt je punt gemaakt!’ Jeff ging overstag. ‘Driekwart en als er verdomme bloemsuiker in dat zakje zit, betaal je me dat laatste kwart ook terug! Met wat echt spul erbovenop!’

Alan hoorde Thomas lachen. ‘Relax, kerel! Dat komt allemaal voor elkaar!’

Jeff mopperde binnensmonds en slenterde nietsvermoedend terug naar zijn medekoper. Ze liepen samen verder, nog steeds bekvechtend. Hun voetstappen en stemmen stierven langzaamaan weg.

Pas toen hij helemaal niets meer hoorde liet Alan zijn adem weer ontsnappen. Hij richtte zich op en rekte zich uit. Alert en klaar om bij het minste gevaar rechtsomkeert te maken, sloop hij naar het einde van de straat en gluurde behoedzaam langs de rode bakstenen. Vijftig meter verder stond het tweetal iets kalmer te praten. Ze waren zich van geen kwaad bewust.

Hun bespieder scande de omgeving op zoek naar plekken om zich achter te verstoppen en hen onopgemerkt te benaderen. De middelhoge gebouwen bevonden zich aan de rand van een verlaten speelterrein en voetbalveld. Over een clichédealscène gesproken, dacht hij. Alan zag echter niet meer dan een immense open ruimte die hij met geen mogelijkheid kon betreden zonder te worden opgemerkt. Hij keerde zich gefrustreerd om en keek naar het helderblauwe, zomerse firmament.

Plotseling brak er een grijns door op zijn ontgoochelde gezicht. Trots op zichzelf liet hij zijn blik nog eens langs het denkbeeldige parcours glijden. Het was risicovol, absoluut, maar op de een of andere manier wist hij dat hij het zou kunnen. Alan wipte op de afvalcontainer waar hij zich zojuist nog nipt achter had verscholen en keek omhoog. Op de eerste verdieping van het wooncomplex zigzagde een metalen brandtrap naar het dak. Als hij erin slaagde om daar te komen, kon hij ongezien naar Thomas en Jeff toe sluipen en hen van bovenaf in de gaten houden.

Hij gooide de schoudertas op het rasterwerk en sprong. Zijn handen sloten zich grabbelend om de koele balustrade en hij hees zich er kreunend overheen. De verwondingen van gisteren lieten hun aanwezigheid opmerken. Die inwendige protestkreten negerend raapte hij zijn zak op en spurtte naar de top van het gebouw.

Daar gearriveerd waagde de jongen een snelle blik over de rand om de status van zijn doelwitten te checken. Zijn twee klasgenoten draalden nog steeds op dezelfde plek en hadden geen idee dat ze werden geobserveerd. Alan trappelde zonder de minste indicatie van hoogtevrees over het dak tot hij zich op hun hoogte bevond. Minutenlang gebeurde er niets en zowel jager als prooi verviel in ongeduldigheid. Beneden dreigde Jeff eens te meer met een vertrek, maar hij bond snel weer in nadat Thomas hem op bazige toon had herinnerd aan de reden van hun aanwezigheid.

Opeens deden ze er allebei het zwijgen toe. Een gozertje van een jaar of tien kwam uit een van de andere steegjes naar het gedeserteerde sportveld tevoorschijn. Hij zag er ongezond mager uit, met ingevallen oogkassen en te grote kleren om zijn lijfje. Zo’n telg uit een in de buurt wonend gezin, met ouders die meer kinderen maakten dan ze zich konden veroorloven en hun allemaal een hippe naam gaven, beginnend met de letter S. Genre Sylvester, Sergio, Shania of Shelsey. Kortom: een makkelijk doelwit voor een dealer.

De knaap naderde onverschrokken. Dit was zijn terrein, zijn vakgebied en het was beslist niet de eerste keer dat hij als tussenpersoon bij een drugsdeal fungeerde.

‘Thomas Scott?’ vroeg hij heel wat stoerder dan hij eruitzag.

‘Euhm… ja,’ antwoordde de ander ietwat van de wijs gebracht door de ongewone bode.

‘Heb je het afgesproken bedrag bij je?’ Het vieze ventje wond er duidelijk geen doekjes om.

‘Ja, tuurlijk, maar we willen eerst het spul zien.’

Het kereltje haalde zijn schouders achteloos op en zocht in de achterzak van zijn derdehands L-broek naar zijn handelswaar. Enkele tellen later toonde hij zijn klanten een doorzichtig, vacuüm gezogen zakje gevuld met wit poeder. Alan pakte vlug zijn telefoon en probeerde het tafereel vast te leggen. Onder hem graaide Thomas de cocaïne met veel show uit de knuisten van de jongen.

‘Is dit the real stuff?’ vroeg hij fronsend als een geroutineerd Hollywoodacteur.

‘Ja, yo! Je weet toch van wie het komt, of niet?’ antwoordde het jochie vrijpostig.

‘Oké, bedankt!’ reageerde zijn koper minachtend. Hij boog spottend en gooide het pakje naar zijn vriend. ‘Tot ziens dan maar!’

De arrogante knakker draaide zich om en wandelde nonchalant weg. Zijn kompaan volgde slaafs, een niet-begrijpende uitdrukking op zijn domme treiteraarsgezicht. ‘Besef je wel voor wie hij werkt?’ siste hij ongelovig.

‘Hey, losers! Jullie peinzen er toch niet over om het af te trappen zonder te dokken?’ De knul stormde achter hen aan en versperde hun de doorgang naar de steeg. Met opgetrokken wenkbrauwen hield hij een vuile handpalm vragend naar hen toe gericht. ‘Kom op, neertellen die flappen!’ In weerwil van die brutale woorden sijpelde er een lichte onzekerheid in zijn stem.

Thomas, daarentegen, schaterlachte geforceerd en leek weer helemaal in zijn element. ‘Ik weet niet of je het inziet,’ zei hij honend, ‘maar wij zijn met z’n tweeën en bijna dubbel zo groot en breed als jij. Als je een beetje verstand in dat ongewassen kopje van je hebt zitten, maak je verdomme dat je je wegscheert en laat je ons passeren.’

De ernst van de situatie scheen langzaam tot het jongentje door te dringen. Hij zette zwijgend een pas opzij en verschafte de twee dieven zo toegang tot de straat.

‘Flink, zeg!’ beet de leider van het stoere pestteam hem sarcastisch toe en hij gaf het gozertje een por waardoor die zijn evenwicht verloor en pardoes op de zompige aarde buitelde.

De bullebakken vertrokken gierend. Alan klauterde over het dak achter hen aan, gluurde over de goot naar beneden en zag nog net hoe het ventje weer overeind krabbelde, in de richting van zijn twee belagers holde en zich wild zwaaiend met zijn vuisten op hen stortte. Hij sloeg, schopte en beet in elk lichaamsdeel dat binnen zijn beperkte bereik lag. Jeff probeerde het doorgedraaide kind wanhopig van Thomas af te trekken, maar incasseerde zo zelf een harde trap van een versleten Converse-schoen.

Zijn vriend zag dat de aandacht van het vechtersbaasje daardoor even was afgeleid en greep die kans met beide handen. Hij haalde uit en met een verwoestende rechtse hoek raakte hij het doodskopachtige gezichtje van de koerier. Die werd bruusk achteruit gekatapulteerd en bleef kermend op de grond liggen, zijn armen beschermend om zijn hoofd geklemd.

‘Dat. Zal. Je. Leren. Kleine. Etter!’ schreeuwde Thomas uitzinnig van woede. Hij benadrukte elk woord met een stevige schop op het ineengedoken lichaampje. Kreten van pijn klonken op uit het hoopje slobberkleren, maar de razende tiener wist van geen ophouden.

Jeff keek toe als een supporter van een onzichtbare voetbalwedstrijd op het veldje en deed geen enkele inspanning om zijn gestoorde makker tot bedaren te brengen.