Luna

Schaduw van de Maan

Lies Verloet

LUNA, SCHADUW VAN DE MAAN

Young Adult

Eerste druk: 28 mei 2021

© 2021 Lies Vervloet

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208009

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Heleen schreeuwde de nacht aan flarden. Alberts ogen vlogen open en hij staarde de duisternis in, gedesoriënteerd en verward. Buiten huilde een winterstorm die de ramen deed trillen en recht door de muren van het oude huis heen leek te blazen. Hij rilde. Toen was het er weer, het geluid dat hem gewekt had: een ijzingwekkende schreeuw die zijn ziel in tweeën leek te scheuren. Zijn hart werd koud toen hij de afwezigheid in het bed opmerkte. Heleen! Hij vergat te ademen toen hij uit bed sprong en in de richting van het geluid rende, zich niet langer bewust van koude of stormen. Heleen, zijn Heleen! Zijn hart verschrompelde bij de gedachte aan wat er mis zou kunnen zijn. Hij vond haar in de badkamer, omringd door een paar lichtpuntjes van flakkerende kaarsen die een zwakke maar warme gloed afgaven. Hij hoefde de lichtknop niet te proberen om te weten dat de elektriciteit, voor de derde keer al die week, was uitgevallen.

‘Liefste,’ fluisterde hij gesmoord, terwijl hij naast haar neerhurkte. Ze pakte zijn hand vast, haar huid parelend bleek en haar ogen groot en donker.

‘Ik dacht…’ hijgde ze afgepeigerd. ‘Ik dacht dat het vals alarm was.’

Het warme water waar ze in zat kleurde donkerrood. Een mengeling van paniek en liefde overviel hem. Het leek alsof zijn binnenste werd fijngeknepen, tijd leek opeens een dimensie waartoe hij niet langer behoorde. Hij zat daar maar, bewegingloos, zijn ogen gefixeerd op het bloedrode water. Het was pas toen Heleen opnieuw begon te schreeuwen en zijn hand bijna fijnkneep, dat hij terug in een bewuste toestand schoot en weer een zinnige gedachte kreeg.

‘Ambulance. Ik moet een ambulance bellen!’ bracht hij uit, terwijl hij over zijn eigen voeten de kamer uit struikelde. Met een hart dat door het hele universum leek te bonzen toetste hij het noodnummer in en beschreef de situatie. Er waren die avond bijzonder veel ongevallen, kreeg hij te horen, maar de ambulance kwam er zo snel mogelijk aan. Hij deed de voordeur van het slot.

In trance keerde hij terug naar zijn geliefde. Hij registreerde amper dat het donkerder was geworden. De kaarsjes flakkerden zwak in de tocht die door het huis blies. Af en toe ging er eentje uit.

‘Olie,’ zei een vermoeide Heleen met een wijzende vinger.

Hij pakte een flesje met olie die ze zelf gefabriceerd had van allerlei bloemen en planten. Met eindeloze tederheid begon hij het geurige mengsel op haar bolle buik uit te smeren, en hij voelde hoe haar lichaam ontspande onder zijn aanraking.

‘Rustig maar,’ fluisterde hij, hopend dat de pure doodsangst die hij voelde niet in zijn stem doorklonk. Dit had een magisch moment moeten zijn, ze hadden hier samen zo naar uitgekeken. Ze hadden een leven vol dromen bij elkaar gefantaseerd voor dat kleine mensje dat eraan kwam. Maar dit was niet zoals het hoorde te gaan. Al dat bloed, al dat bloed…

In de eindeloze minuten die volgden strooide hij bladeren in het bad die volgens Heleen zouden helpen bij de bevalling, liet er warm water bij stromen, pakte haar hand vast als ze het uitschreeuwde van de pijn. Op de momenten dat ze rustig was hield hij haar teder tegen zich aan, streelde door haar haren en fluisterde haar zacht toe. Toen hij in de verte sirenes hoorde, schreeuwde Heleen het nog één keer uit. Ze kneep zijn hand bijna tot moes.

Toen, opeens, was ze daar. Hun dochter. Het kleinste en kwetsbaarste wezentje dat hij ooit had gezien. En Heleen… ze straalde. Even leefde zijn hart op van hoop. Ze keek hem aan vol liefde terwijl ze het minuscule meisje tegen haar borst hield.

‘Nieuwe maan vannacht,’ glimlachte ze uitgeput. ‘Laten we haar Luna noemen.’

Hij omarmde hen beiden, de twee liefdes van zijn leven, en huilde. Terwijl de stommelende voetstappen van de ambulancemedewerkers op de trap klonken, blies Heleen haar laatste adem uit.

Het laatste kaarsvlammetje doofde. Het was middernacht, en pikdonker.

Hoofdstuk 1

De nacht was fris en helder. Melkwit maanlicht vloeide over de velden om het kleine dorp heen. Een licht briesje fluisterde zacht tegen Luna’s huid, waardoor ze even rilde en kippenvel kreeg. Ze besteedde er geen aandacht aan. Ze staarde naar de maan die er gigantisch uitzag, laag boven het bos. Luna’s voeten begonnen te bewegen. Ze kon er niks aan doen. Het was alsof die gigantische maan onhoorbaar haar naam riep in de nacht en zij geen vrije wil meer had. Ze begon te lopen, haar tenen nog warm in het vochtige gras. Een uil oehoe’de ergens in de buurt. Iets ritselde in de struiken – een rat? Een vos misschien? Luna wandelde verder. Rustig, zonder haast, zonder doel. Het enige wat ze wilde was het maanlicht opdrinken met haar huid. Vaag was ze zich bewust van de grassprietjes die tegen haar voetzolen kietelden, van de wind die te koud was voor de dunne pyjama die ze droeg, maar dat waren bijzaken.

Ze ademde diep in – het leek wel alsof ze de dromen van iedereen in de buurt zo in zich opzoog, alsof ze de vreemdsoortige energie die enkel ’s nachts leek te bestaan helemaal in zich opnam, ze voelde het leven rondom zinderen – en ademde toen weer uit. Langzaam schreed ze voort door het gras, in de richting van de bosrand. Haar huid leek een zacht wit licht uit te stralen. Luna voelde een kriebel en keek omlaag. Een kever was net op haar schouder geland en keek haar nu afwachtend aan.

‘Dag kleintje,’ fluisterde ze, en toen richtte ze haar blik opnieuw op het bos dat voor haar opdoemde. Toen ze aankwam bij de eerste bomenrij keek ze naar boven, naar de takken die zich ver boven haar hoofd uitspreidden en slechts enkele vlekjes licht doorlieten. Naar de bomen die hier al zoveel langer waren dan zij, stille getuigen van veranderende tijden. De maan kon ze nu niet meer zien, maar wel voelen. Ze werd zich vaag bewust van een onaangenaam gevoel aan haar voetzolen: ze stond nu op takjes, restjes van eikels en andere vruchten. Hoe vaak had ze hier al niet gestaan, nederig tegenover het bos en het leven dat zich daarin verschool? Hoe vaak was ze al niet naar binnen gegaan, beschut door het duister en tegelijk gegidst door het licht? Ze was een bekende gast tussen deze bomen, de dieren keken niet op van haar aanwezigheid. Maar iets hield haar tegen nu, alsof ze op een onzichtbare muur was gebotst. Luna fronste haar wenkbrauwen licht en spitste haar zintuigen. Er was iets… iets wat de energie van het bos had verstoord.

Hoewel ze geen enkel geluid buiten het gewoonlijke geritsel van de nacht waarnam, niks zag wat verkeerd was, kon ze de prikkeling op haar huid niet negeren. Er was iets mis. Ze kon niet zeggen wat het was, maar het verontrustte haar. Ze had dit gevoel nooit eerder gehad. Voorzichtig legde ze haar hand op de ruwe bast van de dichtstbijzijnde boom, een oude eik, alsof ze zo iets meer kon voelen, alsof de woudreus haar zou toefluisteren wat er scheelde. Het hout onder haar vingers zweeg. Toch voelde ze dat het gevaar sterker werd, als een waarschuwingssignaal dat door haar ruggengraat heen naar boven tintelde. Snel trok ze haar hand weg. Ze wist niet wat ze moest doen, het bos had nog nooit op deze manier tegen haar gesproken. Er was een indringer, dat wist ze nu wel zeker. Iemand die een schaduw wierp op het leven hier, die een spoor van dreiging naliet. Voorzichtig stapte Luna achteruit zonder haar blik af te wenden van het bos.

Opeens voelde ze zich erg klein en leek de duisternis in het bos haar groter dan ooit. Haar hart hamerde tegen haar ribben, iets kneep haar keel dicht. Wat was er aan de hand? Luna draaide zich om. Ze begon te rennen. Hoe magisch de nacht net nog was geweest, zo dreigend en gevaarlijk was hij nu. Ze begreep het niet, de nacht was haar thuis, haar speeltuin, ze was erin geboren, ze zocht hem op. Maar haar hele zijn schreeuwde nu tegen haar dat ze weg moest, weg van de schaduwen. Ze rende zoals ze nog nooit had gerend, naar de veilige haven van thuis. Op het terras achter hun huis draaide ze zich opnieuw om en keek naar de maan die nu al hoger aan de hemel stond. Ze kalmeerde wat door het bad van zilverwit licht waarin ze stond, ze voelde de paniek afnemen, maar het onrustige gevoel kon ze niet van zich afschudden.

Snel opende ze de schuifdeur en stapte de warme veiligheid van het huis in.

‘Luna.’

Alweer schoot haar hart in haar keel van de schrik. Toen lachte ze beverig.

‘Pap.’ Ze voelde opluchting over zich heen spoelen. Binnen rook het naar oud huis, naar gezelligheid en warmte, naar haar vertrouwde leven. Haar vader was allesbehalve een superheld, maar zijn aanwezigheid gaf haar een veilig gevoel.

Hij zuchtte zwaar. Luna wist wat hij wilde zeggen, hoe bezorgd hij telkens was als ze ’s nachts zonder wat te zeggen eropuit trok, dat hij niet wist wat hij met haar aan moest. Ze wist ook dat hij het, al zou hij dat nooit hardop uitspreken, gewoon niet begreep. Ze wenste hartstochtelijk dat ze het kon uitleggen, dat ze zelf kon verklaren wat er met haar aan de hand was, waarom ze deed wat ze deed. In plaats daarvan sloeg ze haar ogen neer.

‘Het is sterker dan mezelf,’ zei ze schor.

Haar vader knikte, maar in zijn ogen zag ze een onpeilbare diepte en haar hart brak. Hij zou haar nooit tegenhouden. Ze kwam immers altijd ongehavend terug. En toch wist Luna dat ze hem er veel verdriet mee deed. Plots begreep ze dat ze niks kon zeggen, nooit iets zou kunnen zeggen, over de onheilspellende energie die in het bos had gehangen. Hij zou haar nóg minder begrijpen. Hij zou nóg bezorgder zijn. En dus stapte ze op hem af en sloeg haar armen om hem heen.

‘Het spijt me. Echt. Ik wou dat ik je niet zo teleurstelde.’

Luna voelde hoe hij zijn warme handpalmen op haar koele rug legde, was zich bewust van hoe groot en ruw die handen waren en voelde zich eindeloos beschermd en dankbaar.

Hij schudde zijn hoofd. ‘En ik wilde dat ik je wat beter kon begrijpen.’

Ze bleven nog even zo zitten.

‘Wil je nog thee?’ vroeg haar vader, toen ze zich uit de omhelzing losmaakten. ‘Of ga je naar bed?’

Luna merkte dat hij niet ‘slapen’ zei, en glimlachte. ‘Ik ga maar naar boven,’ zei ze met een knikje. Ze wisten allebei dat slapen waarschijnlijk geen optie was.

Het was maar enkele uren later toen de prachtige nazomerdag Luna tegemoet knalde. Ze bruiste van ongeduld om op haar fiets te springen en door de velden te racen. Van het vreemde gevoel dat haar die nacht had overvallen, was niks meer over.

‘Zoveel zin in school?’ grijnsde haar vader, wat Luna’s glimlach bijna – bíjna – deed vervagen, maar ze stelde zich ermee tevreden hem een vuile blik toe te werpen en liet het verder rusten. Ze wist dat ze ervan moest profiteren, het was zeldzaam, zo’n mooie, zonnige dag nog zo laat in het jaar, en die ene keer dat ze niet veroordeeld was tot de overvolle bus naar de stad liet ze haar humeur niet verpesten door wat nog moest komen. Ze griste een appel mee van het aanrecht, kuste haar vader haastig op zijn ruwe stoppelkaak en straalde de deur uit. Toen ze omkeek zag ze dat hij haar hoofdschuddend stond na te kijken. In tegenstelling tot Luna stond de korte nacht wel degelijk op zijn gezicht af te lezen.

Niet dat het altijd zo was natuurlijk. Over zowat een week zou ze minder energie hebben, humeuriger zijn. Hoe onvoorstelbaar het op dat moment ook leek, tegen nieuwe maan zou ze een wrak zijn en alleen maar willen slapen. Luna grijnsde. Zo ging dat nu eenmaal, dat eigenaardige ritme van haar dat meedeinde op het maanlicht. Ze trapte hard op de pedalen. Haar haren vlogen wild achter haar aan in de wind en op haar wangen kleurde een blos van de frisse ochtend en de inspanning. Ze reed via een shortcut door de velden. Boven haar hoofd vloog een zuiver witte meeuw. Ze was altijd verbaasd als ze die zo ver van de zee zag, alsof ze verdwaald waren. Of misschien wel op avontuur naar ongekende oorden, dacht ze. Luna wist dat er een helling aankwam – een heerlijk stuk bergaf waar de zwaartekracht het werk voor haar deed.

‘Laten we racen!’ riep ze naar het perfect witte silhouet in de even perfect blauwe hemel boven zich. De meeuw krijste; Luna ging er maar van uit dat de uitdaging was aangenomen. Ze vloog de heuvel af en de meeuw vloog mee. Maar de heuvel hield op – de lucht nooit. De meeuw leek haar uit te lachen terwijl hij verder vloog en zij, zwaar ademend, vertraagde. Ze moest natuurlijk wel zorgen dat ze niet te vroeg op school zou zijn.

Ze trapte langzamer en probeerde wat te kalmeren. Toen ze eindelijk de tijd nam om om zich heen te kijken, zag ze voor het eerst de tekenen van de aankomende herfst: de bladeren die enkele dagen geleden nog sappig levend groen waren geweest begonnen zachtjes aan te blozen of uit te doven als een goudgele schemering. Luna mijmerde. Ze keek uit naar de herfst, naar tapijten van kleur, naar een wereld die zich klaarmaakte om in te dommelen onder een dekentje, naar de geur van bladeren die terug in aarde veranderen.

Toen ze uiteindelijk op school aankwam en haar fiets in het rek vastzette, hoorde ze het belsignaal en glimlachte zuur. Perfect getimed. Ze ademde diep in en zuchtte. Ze voelde hoe haar spieren zich vastzetten, alsof er een pantser van gespannenheid over haar kwam te liggen. Het was gedaan met de vrijheid. Ze vond het eindeloos zonde om een dag als vandaag in een betonnen kubus door te brengen, maar veel keus leek ze niet te hebben. Met haar vingers kamde ze haar ravenzwarte, steile haren voor haar gezicht. Hoe minder ze opviel, hoe beter. Met haar handen diep in haar zakken en haar blik naar de grond stapte ze het speelplein op.

De lesuren kropen tergend langzaam voorbij. Luna droedelde bloemen op haar cursusbladen terwijl haar hoofd meewaaide met wilde dagdromen, ver weg van het klaslokaal. Vaak staarde ze verlangend naar de blauwe lucht, waar donzige wolkjes als plukken katoen doorheen dreven. Wat had ze graag met haar blote voeten in het gras gestaan en…

‘Dubois! Dat is de tweede waarschuwing!’

Ze schrok op, hoorde gesmoord gegiechel achter zich.

‘Mijn excuses, meneer,’ mompelde ze voor de zoveelste keer die dag. Ze deed haar best zich te concentreren op de wiskundesom die op het bord stond. Maar het duurde niet lang voor haar blik en gedachten weer naar buiten gleden, weg van wiskunde en andere kwellingen.

Toen eindelijk de bel ging die het einde van de schooldag aankondigde, haastte ze zich naar buiten. Ze had geen idee hoe ze de saaie uren had overleefd, maar de lange lijdensweg was meteen vergeten toen ze buiten kwam. Opluchting overspoelde haar als een verfrissende golf, ze voelde zich weer vrij en had nog een paar uurtjes om te profiteren van het licht. Ze wilde ervan genieten, het zo veel mogelijk in zich opzuigen, want de dagen zouden nu snel korter en donkerder worden. Vol energie sprong ze op haar fiets en neuriede zachtjes voor zich uit. Glimlachend voelde ze de frisse lucht op haar huid strijken, haar vingers werden er koud van en haar kaken rood, maar dat gaf allemaal niks. Eindelijk kon ze ontsnappen aan die akelige grijze schoolmuren.

Luna koos de rustigste route. Verderop in de straat zag ze een jongen met gracieuze passen wegwandelen. Zijn hoofd deinde zachtjes op en neer, alsof hij luisterde naar muziek die alleen hij kon horen. Terwijl haar blik langs hem heen gleed bekroop Luna plots een gevoel van onbehagen. Ze fronste haar wenkbrauwen, scande met haar ogen de straat, op zoek naar een oorzaak voor dat vreemde gevoel. Ze zag een man met een hond, een grote en knuffelbare herdershond, en plots wist ze het. Nog vóór het dier begon te grommen, bespeurde Luna diep in haar onderbuik de dreiging die van het beest uitging. Een fractie later zag ze zijn houding veranderen. De bovenlip die omhoogkrulde, de voorpoten die lichtjes bogen. Hij legde zijn kop in zijn nek en alle alarmbellen in Luna’s lijf gingen af. Terwijl ze op de trappers ging staan, zag ze hoe het baasje van de hond hard aan de lijn trok, hoe de hond koppig naar de jongen bleef grommen en hoe die laatste, met zijn oortjes in en zijn blik naar de grond gericht, zich van geen kwaad bewust was.

Luna voelde in elke vezel van haar lijf wat er stond te gebeuren.

‘Nee,’ zei ze, en ze schrok van het geluid van haar stem, zo gefocust was ze geweest op de gebeurtenis die zich voor haar ontvouwde. Ze stond nu recht op de pedalen. Bijna…

Met een grom en een stevige ruk trok de hond zich uit de greep van zijn geschokte baasje. Hij rende blaffend en grommend, in wat blinde woede leek, de straat over, recht op de jongen af. Maar Luna was eerst.

‘Stop!’ schreeuwde ze, terwijl ze half struikelend van haar fiets af sprong. Ze hief haar hand op in een afwerend gebaar en zag vanuit een ooghoek dat de jongen eindelijk doorhad wat er om hem heen gebeurde en verschrikt achteruit deinsde. De hond vertraagde meteen. Hij blafte naar Luna, maar zonder agressie in zijn stem.

‘Stop,’ zei Luna nog een keer – zachter nu, maar daadkrachtig. Ze hield haar hand nog steeds voor zich uit en hijgde van inspanning. De hond ging zitten en keek haar verwachtingsvol aan. Hij zag er net zo knuffelbaar uit als altijd, zonder enig kwaad in de zin, en opeens voelde Luna zich belachelijk. Het leek haast alsof ze zich alles had verbeeld, zo tam kwam het dier nu over. Het baasje van de hond kwam aangerend, zijn ene hand vastgeklemd aan zijn borststreek.

‘Godallemachtig!’ De ogen van de man vlogen van Luna naar de jongen en terug. ‘Het spijt me. Het spijt me oprecht. Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt. Jezus!’ Hij bracht zijn hand naar zijn gezicht, alsof hij niet kon bevatten wat er zonet was gebeurd. ‘Gaat het wel goed met je?’ Zijn blik gleed naar de jongen en ook Luna draaide zich nu naar hem om.

Hij stond hard tegen de muur aan gedrukt, alsof hij erin wilde verdwijnen. Hij knikte zonder een woord uit te brengen, maar Luna zag aan zijn gezichtsuitdrukking dat het helemaal niet zo geweldig ging. Zijn grote zwarte ogen, die haar deden denken aan een jonge ree of een gazelle, keken angstig de wereld in.

‘Kan ik wat voor je doen?’

De jongen schudde zijn hoofd. Een gespannen stilte volgde. De man voelde zich duidelijk niet op zijn gemak en wist niet hoe hij de situatie moest aanpakken. Luna merkte dat er nog wat mensen waren blijven staan: een enkele man, twee oudere dames op wandel. Ze werd zich er opeens afschuwelijk bewust van dat iedereen haar nieuwsgierig opnam. Al die aandacht maakte haar ontzettend kriegel. De jongen hield zijn blik strak op het trottoir gericht. De hond begon weer vervaarlijk te grommen, naar de omstaanders dit keer, en zijn baasje trok bleek weg.

‘Het is oké,’ zei Luna, geïrriteerd door de stilte van de jongen. ‘Niks aan de hand. Ga maar.’ Ze probeerde geforceerd te glimlachen en hoopte maar dat iedereen snel zijn weg zou vervolgen. De man met de hond knikte.

‘Het spijt me echt,’ zei hij nogmaals. Toen trok hij haastig zijn hond mee voor die nog meer schade kon aanrichten en wandelde verder. Af en toe keek hij achterom, als om zich ervan te vergewissen dat alles echt wel in orde was. Ook de dames hervatten hun gesprek en liepen verder. De laatste toeschouwer draalde. Hij nam Luna nieuwsgierig in zich op. Luna kreeg de kriebels van zijn priemende blik en draaide resoluut haar rug naar hem toe.

‘Gaat het echt wel?’

De jongen knikte. ‘Ja, het gaat wel. Gewoon geschrokken, dat is alles.’ Hij lachte beverig. Zijn stem klonk zacht en zangerig, zijn trekken waren fijn.

Luna herkende hem. Ze had hem enkele weken geleden, op een druilerige septemberdag, voor het eerst gezien in de bus naar de stad. Net als toen trof zijn breekbare uiterlijk haar. Er was een soort onderhuidse schoonheid aan hem, alsof er beloftes in hem schuilgingen die hij voor de wereld stilhield door zich terug te trekken, stil te houden. Zijn donkere huidskleur verried geen emoties, maar Luna zag de angst nog in zijn ogen weerspiegeld.

Er viel een stilte tussen hen. Luna stond ongemakkelijk te draaien, ze durfde de jongen niet aan te kijken en had geen idee wat er van haar werd verwacht. Moest ze nog wat zeggen? Ze klopte wat niet-bestaande vuiltjes van haar broek en schraapte haar keel.

‘Ik moet ervandoor,’ zei ze verontschuldigend.

Hij knikte, maar bewoog verder niet, bleef enkel wat voor zich uit staren.

‘Gaat het wel lukken?’ Luna voelde zich echt oncomfortabel. Hij zag er helemaal niet uit alsof het zou gaan lukken.

‘Het lukt,’ zei hij, zo zacht dat ze hem bijna niet kon horen. ‘Het lukt altijd.’

Luna wist niet wat ze van die woorden moest maken. Twijfelend stapte ze op haar fiets. Toen ze achteromkeek zag ze hem nog net zo zitten, schijnbaar in donkere gedachten verzonken.

‘Geweldig,’ mompelde ze bitter voor zich uit. ‘Gewoon helemaal geweldig. Wedden dat er binnenkort weer allemaal vreemde verhalen over mij de ronde doen?’

De opgewekte stemming die ze heel even had gevoeld vanwege het einde van alweer een dodelijk saaie schooldag, was helemaal verdwenen. Ze fietste bedrukt en nadenkend naar huis en ging daar in het gras zitten, starend naar de velden en het bos.

‘Jij ziet er zorgelijk uit.’

Ze schrok, ze had haar vader helemaal niet buiten horen komen. Ze merkte nu pas dat haar lip pijn deed van er zo op te kauwen en dat haar schouderspieren stram waren van de gespannen houding die ze had aangenomen. Ze had geen idee hoelang ze daar al zat te piekeren. Haar vader kwam naast haar in het gras zitten en nam haar aandachtig in zich op.

‘Wat een gefrons. School?’

Luna haalde haar schouders op. Nee, school was niet leuk, maar voor de verandering was dat niet hetgene waar ze mee zat.

‘Er is een nieuwe jongen op school.’

Haar vader knikte en wachtte.

‘Hij werd vanmiddag bijna aangevallen door een hond.’

Haar vader knikte weer. Luna keek hem vanuit een ooghoek aan. Hij zag er geduldig en verwachtingsvol uit, geïnteresseerd in haar verhaal. Toen veranderde opeens zijn gezichtsuitdrukking, werden zijn ogen groot van inzicht. ‘Ah. En jij was in de buurt?’

Luna knikte. Ze was dankbaar dat ze het niet hoefde uit te leggen. ‘Waarom deed die hond wat ik zei? Dat is niet normaal, toch? Waarom ben ik zo raar, pap?’

Haar vader moest even lachen om de directe vraagstelling. Toen boog hij zich naar haar toe en legde zijn hand liefdevol op haar wang. ‘Je bent bijzonder. Dat is wat anders dan raar.’

‘Maar waarom?’ drong ze aan. ‘Waarom ben ik anders? Waarom gaan vlinders op mijn handen zitten? Waarom zijn eekhoorns nooit bang van mij? Waarom zie ik steeds dieren in het bos die andere mensen niet te zien krijgen? Wat is er mis met mij?’

Als antwoord haalde hij zijn handen door haar donkere haren en zei in alle eerlijkheid: ‘Ik weet het niet. Je hebt gewoon een bijzondere band met dieren.’ Hij haalde even diep adem en staarde, net als zijn dochter, naar de velden achter hun huis. Hij sloeg zijn arm om haar heen, voorzichtig, omdat tienerdochters niet altijd omhelzingen van hun vaders waarderen, maar ze kroop tegen hem aan en legde haar hoofd goedkeurend tegen zijn schouder. ‘Je bent altijd zo geweest, Luna. Bijzonder. Ik weet niet waar dat vandaan komt. Maar je bent altijd een natuurkind geweest. Zelfs als kleuter wilde je altijd, altijd buiten zijn.’ Hij lachte even om de herinnering. ‘Ik heb je na twee dagen van de kleuterschool moeten afhalen omdat er geen land met je te bezeilen viel. Je weigerde binnen te zitten.’

Luna lachte. Ze kon het zich helemaal voorstellen.

‘Je kon uren zoet zijn met gewoon kijken,’ ging haar vader verder. ‘Naar bloemen, naar insecten, wat er ook maar in de buurt was. Je leek nooit angst te voelen, alleen een eindeloze zorg voor alles wat leefde.’ Hij gaf een zacht kneepje in haar schouder en trok haar nog dichter tegen zich aan. ‘Ik was doodsbenauwd natuurlijk, elke keer dat er een hond op je afstormde of er een bij op je ging zitten,’ ging hij laconiek verder.

Luna giechelde.

‘Maar altijd zonder reden. Je bent op dat vlak ondoorgrondelijk voor mij, Luna. Het lijkt alsof jij voor niks in de natuur bang bent, en dat de natuur op haar beurt helemaal niet bang is voor jou. Is dat vreemd? Ja, dat is vreemd. Maar zou je het anders willen?’

‘Nee,’ zei ze zonder enige twijfel.

‘Dat dacht ik al,’ zei hij.

‘Dus… ik ben wel een weirdo, maar dat is niet zo erg?’ vroeg ze glimlachend.

Haar vader schoot in de lach. ‘Zoiets, ja. En laten we nu maar naar binnen gaan, het begint koud te worden.”

Luna ging die avond vroeg naar bed. Ze zou waarschijnlijk weer niet erg veel slapen, maar ze had tijd nodig om na te denken. Het gesprek met haar vader had als een geruststelling gevoeld, als een zware deken rond vermoeide schouders, ook al had hij haar niks nieuws verteld. Toch maakte een onbestemd gevoel van onrust zich langzaam meester van haar. Alsof er ergens een puzzelstukje maar niet in het geheel wilde passen. Opeens moest ze terugdenken aan de vorige nacht, aan de vreemde vibraties in het bos, en een koude rilling liep over haar rug. Waar kwam dat vandaan? En wat was er plots aan de hand geweest met die hond vandaag? Was er iets mis met die jongen? Was het toeval dat die twee gebeurtenissen elkaar opvolgden? Een donkere schaduw leek wakker te worden in haar buik. Haar instinct zei haar dat er iets niet klopte. Die nacht lag ze lang naar het plafond te staren, en dat kwam niet alleen door de maan.

Hoofdstuk 2

Luna staarde door het raam zo hard ze kon. Niet dat ze veel kon zien. Het was wellicht de druilerigste herfstdag die er ooit was geweest en dikke regenstrepen hadden van het busraampje een waterig slagveld gemaakt.

Ze had hier een hekel aan. Veel liever stond ze wat vroeger op om naar school te fietsen, maar op dagen zoals vandaag, wanneer de lucht inktzwart was en de regen striemen op je huid achterliet, verbood haar vader dat. Ze begreep het ook wel. Het betekende alleen dat de hel die school heette nog eerder begon dan anders. Dat ze nóg eerder onzichtbaar moest worden. Om zich heen hoorde ze uitgelaten gelach en joviale begroetingen van haar leeftijdsgenoten. Luna besteedde er geen aandacht aan, ze was nooit een van hen geweest. Ze verstopte zich achter haar lange, sluike haar en volgde met haar ogen de regentranen die dansten op het glas terwijl ze zacht voor zich uit neuriede. Als Luna bang was geweest dat de jongen over het vreemde incident zou gaan praten, dan was dat alvast ongegrond gebleken. Niemand op school leek te weten wat er was gebeurd. Althans, niemand sprak haar erop aan of behandelde haar anders dan anders – en ze wist maar al te goed dat sommigen die gelegenheid niet aan zich voorbij zouden laten gaan. Maar er was meer: de hele jongen leek gewoon verdwenen te zijn. De hele week na het voorval had ze met haar blik de schoolmassa uitgekamd, nerveus op zoek naar zijn zwarte ogen, maar hij leek in rook te zijn opgegaan. Luna vroeg zich even af of die plotse verdwijning te maken had met wat er was gebeurd, maar algauw verdween het hele incident weer uit haar gedachten, weggewaaid met speelse herfstwinden, en maakte plaats voor de dagdromen van altijd.

‘Dag schatje.’

Ze schrok op uit haar gepeins. Haar hart hamerde toen ze zag wie er naast haar was komen zitten. Haar hoofd zocht naar een goede comeback, maar ze wist zo snel niks te verzinnen, dus rolde ze met haar ogen en richtte haar blik terug naar buiten. Tevergeefs. Thierry kende haar; hij wist dat ze een makkelijk slachtoffer was.

‘Heb je me gemist?’

‘Laat me met rust,’ mompelde Luna nerveus. Om de een of andere reden kon Thierry het niet nalaten haar te vernederen. Hij was een kwelling voor haar, wierp met zijn aanwezigheid een donkere schaduw op wat toch al kleurloze schooldagen waren. Hij was ook, en Luna vond het afschuwelijk om te moeten toegeven, razend knap. Zijn hoge jukbeenderen en amandelvormige groene ogen gaven hem een onweerstaanbare sexy-krijger-look. Daarbij had zijn huid permanent een exotisch bruine kleur, alsof hij ieder weekend op vakantie ging naar een tropisch eiland. Hij had zijn haar deze zomer kortgeschoren en Luna had in één oogopslag gezien dat het hem alleen maar aantrekkelijker maakte. Ze kreunde in zichzelf. Waarom moest haar lichaam zo op hem reageren? Hoewel ze van hem walgde schoot haar hartslag steeds de hoogte in als hij in de buurt kwam, begonnen haar handen te beven als ze zijn stem hoorde.

‘Nou?’ drong hij aan.

Luna besefte dat ze hem aanstaarde. Ze wierp een blik over haar schouder en zag zijn kudde vriendjes giechelig en verwachtingsvol naar hen kijken. Ze zuchtte.

‘Nee, ik heb je niet gemist.’ Een naar gevoel borrelde op in haar buik. Alsof de dag nog niet slecht genoeg was begonnen. Ze sloot haar ogen en hoopte tegen beter weten in dat hij gewoon verdwenen zou zijn als ze ze weer opende. Niet dus. Buiten begon de regen harder te ratelen op het dak van de bus, ze hoorde donder rommelen.

‘Wát? Luna, schatje, je breekt mijn hart!’ Thierry’s dramatische stem droeg door de hele bus heen en wat meiden op de achterste bank begonnen nu ook te giechelen.

Luna wenste dat ze ergens anders kon zijn. Waar dan ook, gewoon… ergens anders. Koppig hield ze haar blik naar buiten gericht, negeerde Thierry zo hard ze kon. Ze naderden een halte en Luna zag een donkere gestalte in beweging komen.

Thierry stond op, streelde met een vinger over Luna’s gezicht – waarbij Luna zich instinctief en vol walging terugtrok – en zei met een smerige knipoog: ‘Nou, ik spreek je later nog wel, schatje.’

Hij bewoog zich soepel door de bus om bij zijn gibberige groepje schapen te gaan zitten. Luna haatte het dat haar wang natintelde van zijn aanraking.

De oude bus kwam piepend en steunend tot stilstand en de deuren sisten open. Een milde verbazing maakte zich van Luna meester toen ze de jongen herkende. Hij zag er verkleumd en ongelukkig uit, de regen nog parelend in zijn kroeshaar, en Luna voelde een steek van medeleven voor hem. Ze herkende meteen zijn houding: hij had zich klein gemaakt en hield zijn ogen strak op de grond gericht. Luna kon zien, voelen haast, dat hij zo onzichtbaar mogelijk probeerde te zijn, vergeefs. Zijn kleding was, net als die van haar, onopvallend: een jeansbroek en een donkerblauwe jas. Toch straalden ze een zekere bescheiden elegantie uit waar Luna bewondering voor had. Maar boven alles viel haar opnieuw zijn breekbare schoonheid op, die niks te maken had met de fysieke aantrekkingskracht die ze tot haar eigen gruwel voor Thierry voelde. Deze jongen gaf de indruk niet helemaal op deze wereld thuis te horen.

Toen hij opstapte kruisten hun blikken even en ze werd geraakt door de zachtaardigheid in die grote zwarte ogen. Hij knikte haast onmerkbaar, zo’n minuscule beweging dat Luna zich afvroeg of ze het zich had verbeeld. Een fractie van een seconde leek hij te aarzelen, alsof hij erover nadacht naast haar op het bankje te schuiven, maar toen koos hij voor de tweezit aan de overkant van het gangpad. Luna richtte haar blik terug op het verregende uitzicht, waar kleurloze straten nu plaats hadden gemaakt voor verlaten velden.

‘Hé, Luna Treurwilg!’

Luna kromp inwendig in elkaar, Thierry had er duidelijk nog niet genoeg van. Luna Treurwilg. Zo hadden ze haar op de basisschool wel eens genoemd. Of het aan haar hangende haren lag of aan haar sombere houding wist ze niet. Eigenlijk vond ze het mooi klinken, en ware het niet voor de kwaadaardigheid waarmee het woord werd uitgespuwd, had het wat haar betrof een compliment kunnen zijn. Maar dat was het dus niet.

‘Lunaatje!’

Ze dook nog dieper weg, drukte zich nog harder tegen het raam aan. Waarom verdween hij niet gewoon?

‘Waarom zo somber, mis je je mama?’

Luna verstrakte. Een ijskristal versplinterde haar middenrif en verspreidde zich razendsnel door haar lijf. Dat kon niet. Ze had het verkeerd begrepen. Ze moest het zich hebben verbeeld. Toch? Iedereen wist dat Luna geen moeder had. Maar niemand, zelfs Thierry niet, haalde het in zijn hoofd om haar daarmee te pesten.

Om zich heen hoorde ze hier en daar gemompel. Ze merkte dat sommige leerlingen zich omdraaiden om naar de achterbank te kijken. Hij had het gezegd. Hij had het echt gezegd. Luna was sprakeloos, bevroren van shock, niet in staat te verwerken wat er zonet was gebeurd. Keken de anderen beschuldigend? Stonden ze aan haar kant? Schaamde Thierry zich? Het bleef stil. Luna merkte dat haar gezicht rood was van ingehouden emoties en dat haar kaken zo hard opeengeklemd waren dat haar tanden bijna braken. Ze probeerde zich te ontspannen, te doen alsof er niks was gebeurd. Als ze lang genoeg voor zich uit bleef staren zou het geroezemoes weer op gang komen, de dag zou hervatten, iedereen zou vergeten wat er zonet was gebeurd. Toen voelde ze een tinteling die haar soms bekroop als iemand naar haar staarde, en ze keek voorzichtig opzij. Daar zat de nieuwe jongen. Hij keek haar inderdaad strak aan, tastte haar gezicht onderzoekend af met zijn blik. Er zat een frons tussen zijn wenkbrauwen en er lag enkel ernst in de onpeilbare dieptes van zijn ogen. Het duurde even voordat Luna besefte dat hij bezorgd keek. Bezorgd om haar! Het voelde alsof hete lucht explodeerde in haar maag. Ze sloeg haar ogen niet neer en na wat wel een volle minuut leek, knikte de jongen langzaam, ernstig. Luna haalde adem en richtte haar blik weer naar buiten. Wat was er net gebeurd? Ze had geen idee wat dit allemaal betekende. Het geroezemoes begon terug op gang te komen en voor ze het wist was de dag weer precies als altijd.

Luna streelde afwezig met haar vinger over de krullerige letters die er nu al lang vuil uitzagen, maar ooit goud moesten zijn geweest. Geneeskrachtige Kruiden en Planten stond er op de verweerde kaft. Ze herinnerde zich nog in detail de dag dat ze het schrift had gevonden, een druilerige regendag. Haar vinger, die gedachteloos over de ruggen van de oude boeken van haar moeder gleed, had het slechts per toeval ontdekt. Een hapering tussen twee boeken, waar een naar achteren geschoven en vergeten schriftje geklemd had gezeten. Het was zo oud en versleten dat het leek alsof het uit elkaar zou vallen als ze er zelfs maar te intens naar keek. Het stond vol prachtige tekeningen van planten en recepten om er geneeskrachtige drankjes en zalfjes mee te maken. Dat alles vond Luna te fantastisch voor woorden. Maar het idee dat dit fragiele boekje ooit van haar moeder was geweest gaf haar pas echt het gevoel dat ze een schat had ontdekt. Voor het eerst in haar leven had Luna een tastbare link met haar moeder, een interesse die ze deelden, een inkijkje in wie die mysterieuze vrouw was geweest die ze nooit had mogen kennen.

Ze had haar vondst verzwegen. Ze durfde haar vader niet te veel naar haar moeder te vragen, alsof ze zo te veel zou snuisteren in iets wat niet van haar was, een geheim verhaal van twee mensen waar zij niet bij hoorde, maar eigenlijk deed het haar verdriet dat ze zo weinig wist over wie haar moeder was geweest.

Sinds haar ontdekking was ze er vaak op uit getrokken, op zoek naar eetbare planten en experimenterend met genezende theetjes en kompressen. De enkele keren dat ze hoofdpijn of een hoest had gehad in de tijd dat ze het schriftje nu had, had ze instructies uit het boekje gevolgd en was ze binnen de kortste keren beter geworden. De sneeën en wonden die ze soms overhield aan haar wilde tochten ver van alle paden af, verzorgde ze gewoon zelf, zonder dat er ooit nog een ontstoken raakte. Soms verlangde ze ernaar er iets groters mee te doen, te kijken of het ook iets ernstigers kon genezen, maar zo gauw ze zichzelf daarop betrapte voelde ze zich schuldig. Ze was dankbaar, natuurlijk, dat er niks te genezen viel.

Die dag was een winderige zaterdag, bespikkeld met vlekken zonlicht. Luna was het gevecht met de wind aangegaan, had als een gek gefietst tot ze rood en buiten adem haar fiets in een berm had gegooid en was neergeploft in het gras. Nu diepte ze het oude boekje voorzichtig op uit haar tas. Hoewel ze het inmiddels uit haar hoofd kende, nam ze het nog steeds mee, altijd in een plastic zakje gewikkeld. Het idee dat het beschadigd zou raken was onaanvaardbaar, bijna alsof ze haar moeder zelf daarmee zou kwetsen. Maar ondanks de grote zorg waarmee ze het behandelde had ze er al zoveel in gebladerd dat het vergeelde papier haast verkruimelde.

Luna liet de omgeving zacht op haar inwerken, genietend van de elementen, en liet toen haar ogen over de grond wandelen, op zoek naar een blaadje dat ze zou herkennen van een van de ouderwetse tekeningen. Ze glimlachte toen ze de weegbree herkende.

‘Goed bij jeuk van brandnetels of insectenbeten,’ herhaalde ze uit haar hoofd. Ze liet haar blik verder glijden en zag wat verderop een bosje struiken. Daar kon ze vast wel wat braamblad of rozenbottel vinden. Luna schrok op uit haar gedachten. Had ze muziek gehoord? Ze spitste geconcentreerd haar oren, maar ze hoorde enkel de wind. Had ze het zich verbeeld? Ze schudde haar hoofd en begon weer de omgeving af te speuren. Maar toen ze opstond en zich in de richting van het groepje struiken begaf, hoorde ze alweer een geluid zingen in de lucht. Ze hield haar adem in. Ja, het was er echt, zacht maar onmiskenbaar, ze was niet gek. Ze keek om zich heen maar zag niemand. Het geluid werd zwakker en sterker met het spel van de wind, en ze vroeg zich af hoe ver muziek gedragen kon worden. Telkens als ze iets hoorde bleef ze staan en probeerde ze te achterhalen waar de bron van de melancholische tonen te vinden zou zijn. Het was prachtige muziek, zo droevig dat het leek alsof iemand met een scalpel heel lichtjes in haar ziel sneed. Ze wilde dat het ophield, want haar hart kromp ervan samen, maar tegelijk wilde ze dat het nooit meer, nóóit meer zou ophouden, zo mooi klonk dat verdriet in de wind. Luna waadde door het hoge gras en de wildernis van doornen die haar leek te willen tegenhouden. Ze sloot haar ogen en ademde diep in, alsof ze het geluid zo naar zich toe zou kunnen trekken. Een veldmuisje keek haar vanonder een struik nieuwsgierig aan en liep toen door het hoge gras met haar mee. Ze volgde haar buikgevoel en had het idee dat ze steeds dichterbij kwam. Toen, opeens, zag ze hem. Op zowat honderd meter van haar, zittend op zijn knieën in het gras, met gesloten ogen en een viool onder zijn kin zat de jongen van het incident met de hond. Luna hield haar adem in nu, durfde zich amper nog te bewegen, bang dat ze hem zou storen. Maar de jongen was zo verdiept in zijn muziek dat zelfs een bom hem waarschijnlijk niet was opgevallen. En opeens leek de wereld te kalmeren, de wind te verstillen, alsof de zachte melodie balsem was voor alle pijn die de nakende winter met zich meebracht. Luna hoorde nu het stuk dat hij speelde en merkte dat ze, zonder dat haar hersenen daar opdracht voor hadden gegeven, steeds dichter bij de jongen kwam. Toen hij zijn laatste noot wegstreek, diep ademhaalde en zijn ogen opende, stond Luna recht voor zijn neus.

‘Jezus!’ Hij schrok zich wild en maakte een onhandige beweging, waardoor hij bijna zijn instrument liet vallen.

‘O!’ Luna sloeg een hand voor haar mond. Waar was ze mee bezig? Het was alsof de muziek haar als een hypnotische magneet naar zich toe had getrokken. Ze was bijna net zo van de situatie geschrokken als de jongen zelf. Irritatie stond op zijn gezicht te lezen. Toen trok hij zijn wenkbrauwen op en keek wantrouwend om zich heen.

‘Waar kom jij opeens vandaan?’

‘Ik…’ Luna voelde dat ze rood werd, ook al had ze niks verkeerds gedaan, niks te verbergen. ‘Ik was gewoon aan het fietsen. Ik hoorde je muziek en… die was prachtig. Echt prachtig!’ flapte ze eruit.