Wolvenhart

Ina De Man

WOLVENHART

Jeugd

Eerste druk: 28 augustus 2021

© 2020 Ina De Man

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Binnenwerk: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208153

NUR-code: 283

Hoofdstuk 1

Geuzenkerkhof

Aan de rand van Mechelen, net buiten de stadsring, ligt een begraafplaats die door de bewoners van de Dijlestad de naam Geuzenkerkhof kreeg. Het is een tamelijk recente begraafplaats en daarom helemaal niet griezelig als je er op een rustige dag tussen de graven loopt. De grafmonumenten zijn beslist de moeite waard, sommige zijn prachtig versierd met allerlei geheimzinnige symbolen en tekens die verwijzen naar lang vergeten genootschappen, andere zijn groot en monumentaal. Het meest tot de verbeelding sprekend zijn natuurlijk de standbeelden, de familiegraven en de kapelletjes die her en der verstrooid staan tussen de fraaie en eenvoudige graven. Overdag lijkt de begraafplaats eerder op een museum.

Maar ’s nachts, als de poorten gesloten zijn en de maan zijn bleke licht over de graven laat schijnen, zou een late bezoeker wel eens veel minder verrukt kunnen zijn over deze plaats en maar met moeite een koude rilling kunnen onderdrukken. Wanneer het zonlicht naar het westen verdwijnt, ondergaat de begraafplaats een gedaanteverwisseling. De schaduwen worden langer, de lucht wordt killer en in het vale licht van de opkomende maan lijken de beelden en de bomen tot leven te komen. In de top van een grote taxusboom begroet een uil zijn stenen soortgenoot, die boven op een zuil bij het graf van de familie Adriaenssens zit. Een engel met lang golvend haar rekt zich uit en maakt zich klaar voor de nacht terwijl een andere engel even de vleugels opschudt om schaduw en bescherming te bieden aan de chrysanten, die aan haar voeten staan. Het is eind oktober en hoewel het overdag nog lekker warm is, beginnen de nachten toch flink koud te worden. Er hangt vorst in de lucht.

De stilte van de nacht wordt verstoord door een geluid dat niet thuishoort op een nachtelijke begraafplaats. De vogels die in de boomtoppen in slaap waren gevallen, schrikken er wakker van. De veldmuisjes en enkele konijntjes, die bij het vallen van de avond op zoek gaan naar eten, blijven plotseling stokstijf staan en proberen op te gaan in de achtergrond van kleine en grotere beelden, die de grafzerken versieren. Het geluid galmt na tussen de arduinen en marmeren stenen en deint verder uit over de verharde paden en de stroken kasseien aan de militaire begraafplaats. Wat was dat geluid? Een grafsteen die omviel? Nee, eerder iets van hout dat breekt. Een plank misschien of een balk? De bewoners van deze rustplek luisteren nog even en gaan dan verder met hun bezigheden. Alsof er niets is gebeurd.

Even later sluipt een duistere gedaante tussen de graven door en zoekt zich een weg naar de hoge kerkhofmuur. Hij aarzelt, kijkt links en rechts en dan omhoog. Hij zoekt het beste plekje om zich omhoog te hijsen. Even twijfelt hij of hij zijn voet op het hoofd van een engel, die naast een heel oude zuil staat, zal zetten maar hij besluit om het dan toch niet te doen. Even verder vindt hij een beter opstapje. Hij grijpt de rand van de muur vast, zet zijn voet op een stuk steen en hijst zich omhoog. Gesteund op zijn ellebogen kijkt hij naar links en naar rechts om er zeker van te zijn dat niemand hem zal zien. Dan werpt hij zijn rechterbeen omhoog en haakt hij zijn voet vast achter de rand van de muur.

Even later ligt hij plat op zijn buik op de kerkhofmuur en peilt hij de afstand tot de grond. Achter hem, aan de overkant van de straat, gaat stilletjes een deur open. Een klein wit keeshondje loopt snuffelend de straat op terwijl hij zijn baasje aan de leiband meetrekt. De man is duidelijk niet blij dat hij op dit vreselijke tijdstip nog met de hond moet gaan wandelen. Hij zat net zo lekker in pyjama naar het voetbal te kijken en nu loopt hij hier op zijn pantoffels en met een dikke winterjas over straat terwijl het witte mormel van zijn vrouw elke steen onderzoekt en maar niet kan beslissen waar hij zijn plasje zal achterlaten.

Hij steekt zijn handen diep in de zakken van zijn jas en loopt grommend achter het witte hondje de straat over. De enige boom in de verlaten straat kan op de goedkeuring van het dier rekenen en terwijl hij rondjes draait om de juiste houding te vinden, leunt de man tegen de oude kerkhofmuur en geeuwt uitgebreid.

De schaduw boven op de muur waant zich nog steeds alleen in deze donkere wijk en maakt zich klaar voor de sprong. Hij trekt zijn benen onder zich op en zet zich af.

‘Argh!’ De man op pantoffels zet van de schrik een stap achteruit en grijpt naar zijn hart. Het hondje, dat blij was dat het eindelijk zijn blaas kon ledigen, voelt een schok aan zijn leiband en blijft stokstijf van de schrik staan. Maar ook de schim schrikt zich een hoedje. Hij kijkt de verbouwereerde man verdwaasd aan, wil wat zeggen maar draait zich om en zet het op een lopen. Binnen enkele seconden is hij uit het zicht verdwenen.

Voor het kerkhof leunt de man in pyjama en wollen sloffen nog steeds tegen de muur, hij hijgt als een buffel. Het hondje, dat zich ondertussen heeft verscholen tussen zijn benen, trilt als een riet. De man kan nauwelijks geloven wat hij heeft gezien. Even overweegt hij om de politie te bellen, maar hij vreest dat ze hem niet zullen geloven. Want zeg nu zelf, er is toch niemand die gelooft dat een van de bewoners van het kerkhof ‘s nachts uit zijn graf is opgestaan en de benen heeft genomen?

Hoofdstuk 2

Inbraak

Een waterig zonnetje doet moeite om het duister van de nacht te verdrijven. Wanneer de nog warme stralen op de kille, vochtige grond vallen, toveren ze lange slierten nevel tussen de huizen en de graven van het Geuzenkerkhof. Er hangen verse dauwdruppels, dik en zwaar aan de chrysanten, die hier en daar al op de graven verschijnen. In de verte dendert een vroege trein over de spoorwegbrug, op weg om de reizigers naar hun bestemming te brengen. Maar in de Ziekebeemdenstraat is alles nog rustig. Niets doet vermoeden dat een man met een klein wit hondje zich hier de afgelopen nacht bijna dood is geschrokken.

Om kwart voor zeven nadert een autootje van de gemeente Mechelen de parkeerplaats aan de Kerkhoflei. De chauffeur parkeert netjes tussen twee lijnen en zet de motor uit. De man draagt een blauw werkpak met daarover een dik mouwloos vest. Hij stapt uit en zoekt op de achterbank naar zijn pet, die hij achteloos op zijn hoofd zet. Hij sluit de wagen af en sloft naar de grote poort, die nu nog gesloten is. Hij rommelt wat met zijn sleutelbos en probeert de juiste sleutel te vinden. Na een paar pogingen lukt het hem eindelijk om de sleutel om te draaien en met een piepend geluid duwt hij de ijzeren poort open. Nog even en de eerste vroege bezoekers zouden hun weg vinden naar de graven van hun overleden familieleden. De man in het blauwe werkpak gaat terug naar zijn autootje en vertrekt. Hij laat de graven en de perken over aan de bezoekers, die deze laatste dagen voor 1 november gebruiken om de graven schoon te maken en te versieren met grote potten chrysanten. Want 11 november is de dag dat in België de doden worden herdacht en dan wordt het treurige kerkhof herschapen in een veld van witte, gele, roze en soms purperen pluizige bollen wiens hoofdjes zachtjes op en neer deinen op het ritme van de herfstwind.

De eerste vroege bezoekers komen even na zeven uur aan bij de begraafplaats, gewapend met emmers, borstels, waterkannen en ander schoonmaakmateriaal. Jenny Bastiaens is een regelmatige bezoeker van het kerkhof. Zowel haar man als haar zus hebben hier hun laatste rustplaats gevonden en ze vindt het haar plicht om ervoor te zorgen dat hun graven er steeds piekfijn uitzien. Terwijl ze zich een beetje moeilijk voortbeweegt, knikt ze vriendelijk in de richting van een man, die al op zijn knieën zit naast het graf van zijn vrouw. Dan sjokt ze verder in de richting van de kapel, die op de rotonde in de grote laan staat. Jenny houdt wel van die kapel, ze past helemaal bij de sfeer van dit kerkhof. Niet te groot maar voorzien van een paar prachtige, in stenen rozetten gevatte glas-in-loodramen. Telkens wanneer ze het graf van haar zus bezoekt, loopt ze langs het mooie gebouwtje met zijn spitse torentje. Het ziet er de laatste jaren een beetje verwaarloosd uit, maar als de zon op de grote bontgekleurde ramen schijnt, dan lijkt het even of het zijn glorie van vroeger terug heeft gevonden. Jenny vindt het jammer dat het altijd gesloten is, ze had graag eens binnengekeken.

Ze schrikt als ze vlak bij de kapel is. Ze ziet iets wat ze in al die jaren nog nooit heeft gezien. De deur van het oude gebouwtje, dat normaal altijd afgesloten is, staat nu op een kier. Zou iemand vergeten zijn om hem weer op slot te doen? Ze glimlacht, misschien is dit een kans om eens binnen te kijken, heel stiekem door de kier van de deur. Of misschien kan ze hem nog iets verder openduwen. Wie weet kan ze zelfs wel even naar binnen gaan om te kijken.

Voorzichtig zet ze haar emmer en waterkan neer en ze loopt naar de deur. En dan ziet ze dat men niet vergeten is om de kapel opnieuw af te sluiten maar dat iemand de deur geforceerd heeft. Het hout is versplinterd en het slot hangt te bengelen. Ze laat haar schoonmaakgerei voor wat het is en haast zich naar het kantoortje van de beheerder van de begraafplaats, helemaal aan de andere kant bij het nieuwe gedeelte.

Hoofdstuk 3

Gent – eind 1506

Het was november en al behoorlijk koud. In de straten rond het imposante Gravensteen klonk het geratel van stootkarren, die over de hobbelige kasseien daverden. Het was marktdag en dan brachten de boeren uit de omliggende dorpen hun koopwaar naar het Beverhoutplein. Ze vertrokken soms al de vorige dag om toch maar een goed plaatsje uit te zoeken om hun waren te verkopen. Je zag er vooral fruit, groenten en melkproducten, maar ook handelaars uit de Gentse binnenstad zakten af naar de wekelijkse markt in de hoop ook daar hun waren te slijten. Het sappige dialect van de stad aan de Leie was overal in de straten en op de pleinen te horen. Gent was een wereldstad, groot in omvang maar ook groots in geschiedenis. Tweehonderd jaar geleden hadden de Gentenaars laten zien dat ze van niets of niemand bang waren door zich te verzetten tegen de Franse troepen. Het was zelfs de enige stad waar de burgerij Nederlands sprak, in tegenstelling tot Antwerpen en Brussel waar het Frans nog altijd regeerde.

Niet alleen de gewone bewoners van Gentse maakten zich klaar voor een nieuwe dag. Ook op het domein van het prachtige Hof ten Walle, het kasteel van de burggraaf van Gent, heerste al veel bedrijvigheid. Sinds Maximiliaan van Oostenrijk er in augustus 1477 trouwde met Maria van Bourgondië was er op het versterkte kasteel altijd wel wat te doen want de Heren van Gent waren zeer gastvrij. Het was er dan ook een komen en gaan van schilders, dichters en filosofen. Maar in november van het jaar 1506 waren het niet de vele voorname gasten, die er geschiedenis schreven. Margaretha van Oostenrijk, hertogin van Savoye en dochter van keizer Maximiliaan, moest een belangrijke beslissing nemen. Een beslissing die het lot van de Nederlanden voor vele jaren zou bepalen.

Het was nog vroeg in de ochtend maar Margaretha kon de slaap niet meer vatten. Een kil herfstzonnetje probeerde haar slaapkamer in het Hof ten Walle in Gent te verwarmen, maar dat lukte niet echt. Margaretha besloot op te staan want ze had het koud. Dat had niet alleen te maken met het feit dat de dagen kouder werden, de innerlijke strijd die ze voerde was voor een groot deel verantwoordelijk voor haar onrust.

Margaretha leefde gelukkig in Frankrijk op het domein van haar overleden echtgenoot, Philibert van Savoye toen in het najaar een bode verscheen. Haar broer, Filips de Schone was in Spanje overleden en haar vader gebood haar om terug te keren naar Gent. Nu Filips er niet meer was zou Karel, zijn zesjarige zoon de Habsburgse Nederlanden erven, maar het kind was daar nog veel te jong voor. Hij zou een regent nodig hebben. Margaretha had niet geaarzeld en was onmiddellijk vertrokken naar Gent, waar ze vier verdrietige kinderen aantrof. Ze nam Karel en zijn drie zussen, Eleonora, Isabella en Maria onder haar hoede en wachtte op instructies van haar vader, de keizer. Maar ze wist heel goed wat hij zou beslissen. Ze was zijn enige overblijvende kind en het was haar taak om het beheer van de Nederlanden op zich te nemen en Karel zo goed mogelijk klaar te stomen voor zijn taak. Haar rustige leventje was voorbij, alles wat ze van nu af aan deed zou in het teken staan van het bestuur en van Karel.

De hertogin, die sinds het overlijden van haar man Filibert II van Savoye altijd gekleed ging in het zwart en een weduwenkap droeg, was nog steeds een knappe vrouw. Ze was tenslotte nog maar zesentwintig jaar maar had al een heel leven achter zich. Als jong meisje had ze een tijd doorgebracht aan het Franse hof. Toen haar huwelijk met de Franse Dauphin of kroonprins werd geannuleerd – ze was toen pas elf jaar – vertrok ze naar Mechelen waar haar grootmoeder Margaretha van York woonde. Een paar jaar later trouwde ze in Spanje met Johan van Aragon. Ze had de reis bijna niet overleefd want het schip dat haar naar Spanje bracht kwam in een zware storm terecht.

Maar Margaretha, of ‘Margot’ zoals ze door haar moeder werd genoemd, was een sterke vrouw die beslissingen kon nemen. En ook nu zou haar beslissing in het belang van Karel en het land zijn. In gedachten ging ze na wat er allemaal moest gebeuren als zij het bestuur van Filips’ land moest overnemen. Even later werd ze gestoord door een klop op de deur.

‘Binnen’ riep ze, terwijl ze het boek dat doelloos in haar schoot lag, dichtklapte en weglegde op een tafeltje.

De deur ging langzaam open en een jongetje van een jaar of zes kwam aarzelend binnen. Op Margaretha’s gezicht brak een warme glimlach door. Karel, haar neefje, was een pienter ventje met wilde blonde haren.

‘Dag jongen, kom binnen,’ zei ze terwijl ze naar het ventje wenkte. Karel haastte zich naar zijn tante, met wie hij het goed kon vinden. De hertogin nam hem op schoot. Ze wist waarom hij naar haar toe was gekomen.

‘Tante, wat gaat er met mij en Eleonore, Marie en Isabella gebeuren nu papa dood is?’

Margaretha’s hart brak. Hoe vertelde je aan een zesjarig jongetje dat hij de erfgenaam was van een groot rijk dat hij binnen een paar jaar moest gaan besturen?

‘Maak je maar geen zorgen, jongen, alles komt in orde. Ik heb opa Max al een brief geschreven. Tot hij antwoordt blijven we hier samen in Gent. Je weet toch dat je altijd op mij kan rekenen?’

De jongen glimlachte en sprong van haar schoot. Hij liep naar het raam en keek naar buiten, waar zich onder het raam een allegaartje van exotische dieren had verzameld. Zodra hij op het raam tikte, hobbelde de kameel naar hem toe. Hij vond het een grappig dier. Wanneer de bewaker met hem rondwandelde, bewogen zijn bulten van links naar rechts, net of ze te veel wijn hadden gedronken.

‘Dat is goed want ik woon hier graag. Ik ben graag bij de dieren buiten.’

Margaretha zuchtte diep. Ook zij hield van dit kasteel, dat sinds de geboorte van Karel de naam Prinsenhof droeg. Maar dit mooie gebouw was niet geschikt om de Nederlanden te besturen. Gent was te zeer een twistappel in de verschillende oorlogen, die het rijk in hun greep hielden. Er waren de constante invallen vanuit het hertogdom Gelre en ook de Franse koning liet zich niet onbetuigd.

Nee, als zij het regentschap voor Karel moest waarnemen dan kwam Gent niet in aanmerking. De toekomstige heerser moest opgroeien in een mooie en rustige stad, waar hij niet de inzet werd voor de verschillende conflicten, maar waar hij welkom was en aanvaard zou worden door de bevolking. Al een tijd geleden had ze haar zinnen gezet op de stad Mechelen, een bloeiende provinciestad aan de oevers van de Dijle. Voorlopig zou ze haar intrek nemen in het huis van haar grootmoeder, Margaretha van York. Ze was vaak op bezoek geweest in het mooie Hof van Kamerijk aan de rand van de stad. Ze had er genoten van de vele volksspelen op de grote markt en had er gejaagd in de dichte oerbossen ten oosten van de stad. Ja, ze wist het wel zeker. Ze zou met haar hofhouding verhuizen naar Mechelen.

‘Karel, kom eens hier. Ik moet je wat vertellen.’

De nieuwe heerser van de Nederlanden draaide zich om en ging op een laag stoeltje naast zijn tante zitten. ‘Je weet dat, nu je vader dood is, jij de nieuwe Heer van zijn land bent.’ De jongen knikte. ‘Maar omdat je nog te jong bent om te regeren, zal iemand anders dat in jouw plaats doen tot je oud genoeg bent om zelf het zeggenschap over je land over te nemen.’

Karel was slim voor zijn leeftijd. Hij had ongetwijfeld al nagedacht wie het regentschap in zijn naam kon waarnemen, maar hij kon niemand bedenken. Opa Max was nog de enige man in de familie, en die zou niet toelaten dat een of andere vreemdeling zich met de politiek zou gaan bemoeien.

Er werd opnieuw op de deur geklopt. Nadat Margaretha ‘binnen’ had geroepen, kwam een bode schuchter de kamer in en liep buigend naar de hertogin toe. Uit zijn lederen borstzak haalde hij een verzegeld document dat hij aan de vrouw gaf.

‘Bericht van zijne hoogheid, de Keizer, mevrouw.’

Margaretha had dit verwacht. Ze bedankte de man, die achterwaarts en met een diepe buiging weer naar de deur liep en verdween. Ze bekeek de zegel, de brief was inderdaad geschreven door haar vader. Ze verbrak de rode lak en las de korte boodschap.

Karel keek nieuwsgierig op naar zijn tante, een boodschap van opa Max kon maar één ding betekenen. Het document zou over zijn toekomst beslissen. Maar blijkbaar was het goed nieuws, want tante Margot glimlachte. ‘Je opa vindt dat niemand beter in staat is om jouw zaken waar te nemen dan ik. We blijven dus samen en ik zal je helpen zoveel ik kan. En om je in alle rust voor te bereiden op je nieuwe rol, blijven we niet hier maar vertrekken we zo snel mogelijk naar Mechelen.’

Karel haalde opgelucht adem. Hij hield van zijn tante en hij wist dat ze in Frankrijk en Spanje heel veel had geleerd dat hem later goed van pas zou komen. Hij wist wat hem te doen stond. Van nu af aan zou hij worden voorbereid op de keizerlijke troon. Want ook opa Max had niet het eeuwige leven en wanneer het tijd was moest hij, Karel van Luxemburg en landsheer van de Nederlanden, klaar zijn.

Hoofdstuk 4

Eva

Het was nog donker in de kamer toen Kaat haar ogen langzaam opende. Ze besefte dat het nog vroeg was en keek naar het klokje op haar nachtkastje. Halfzes. Ze zuchtte. Ze draaide zich op haar andere zij en duwde het zachte hoofdkussen onder haar nek. Ze wilde proberen om nog wat te slapen maar de slaap wilde niet meer komen. Daarvoor was ze veel te opgewonden.

Om zes uur gaf ze het op, zette haar hoofdkussen recht tegen het hoofdeinde van haar bed en knipte haar nachtlampje aan. Brrrr, het was koud in haar kamer want de verwarming sprong pas om halfzeven aan. Ze sloeg haar warme kamerjas over haar schouders en nestelde zich behaaglijk in haar kussens. Ze pakte de iPad van het nachtkastje en probeerde de tijd te verdrijven met een spelletje. Maar ook dat verveelde al snel. De tijd kroop voorbij, telkens wanneer ze naar de klok keek waren er maar een paar minuten verstreken.

Met een zucht gooide ze de iPad op haar bed, sloeg haar donsdeken terug en trippelde naar het venster. Ze trok haar kamerjas wat vaster om haar lichaam, schoof de gordijnen een eindje opzij en nestelde zich met opgetrokken benen in de vensterbank. Kaat woonde met haar ouders Raf en Laura Michiels net buiten het centrum van Mechelen in een rustige wijk. Hun huis stond aan het einde van een doodlopende straat en vanuit haar slaapkamerraam had Kaat een goed zicht op de omgeving. Nu keek ze naar een slapend Mechelen. Of toch niet helemaal, want af en toe zag ze achter de zwarte ramen het licht aanfloepen. De stad werd langzaam wakker maar het was zaterdag en dan bleef het nog eventjes rustig in de wijk. Door de straat kwam een man op een fiets aanrijden. Hij zat diep weggedoken in zijn jas, een muts ver over de oren getrokken. Terwijl hij zwoegde op de trappers kwamen er uit zijn mond kleine wolkjes waterdamp. Het was koud buiten.

In de verte kwam langzaam de zon op. De donkere hemel begon stukje bij beetje lichter te kleuren en ver achter de huizen van de stad tekende zich een oranje band af, die boven de huizen leek te zweven. De band werd in het midden dikker, als een fietsband die wordt opgepompt. Even later was ook het topje van de zonneschijf zichtbaar en het licht van de opkomende zon zette de Dijlestad in een warme oranje gloed. De huizen, die eerst vaag zichtbaar waren, begonnen nu strakkere lijnen te vertonen en ook de machtige Sint Romboutstoren toonde zich nu in al zijn pracht. Een zonnestraal viel op zijn glazen terras en het leek alsof de toren in brand stond. Kaat begreep plots dat de legende van de Maneblussers¹ niet zo heel ver gezocht was.

Ze wendde haar blik af naar links en keek uit over het slapende kerkhof, dat op een steenworp van haar huis lag. Ze had er geen flauw idee van dat die nacht een man zich halfdood was geschrokken toen hij met zijn hondje langs de kerkhofmuur wandelde. Wat ze wel wist was dat binnen een paar uur de trein, die Eva, haar nichtje, naar Mechelen zou brengen, daar voorbij zou komen.

Even over tien denderde een trein door het Vlaamse landschap, op weg naar Mechelen. In een van de coupés zat Eva Versmissen, het nichtje van Kaat. Volgens de aankondigingen in de wagon zou de trein op tijd aankomen op spoor 8.

Eva was die morgen door haar ouders al heel vroeg naar het station van Veurne gebracht. Een paar weken geleden had ze een mail gekregen van haar nichtje Kaat. Die had haar uitgenodigd om de herfstvakantie bij haar en haar ouders door te brengen in Mechelen. De meisjes hadden elkaar sinds de zomer niet meer gezien en Eva was in de wolken. Ma en pa Versmissen hadden er geen probleem mee gehad, ze vroegen zich alleen af of Eva het wel zou aandurven om zo’n verre reis met de trein alleen te maken. Maar het meisje had hun bezorgdheid weggelachen. Ze keek er juist enorm naar uit.

Eva’s telefoon gaf met een ‘pling’-signaal te kennen dat ze een berichtje had.

Wij staan op het perron, ik zie je over 10 minuten

Het bericht kwam van Kaat, die had beloofd om haar op te halen van de trein. Eva wierp een blik op het bord dat de volgende halte aankondigde. nekkerspoel stond erop. Het laatste halfuur had ze bij elk station waar de trein stopte op het bord gekeken. Stel je voor dat ze vergat uit te stappen! Hoewel ze haar ouders had verzekerd dat ze er enorm naar uitkeek om alleen met de trein te reizen, was ze stiekem ook een beetje bang. Ze keek weer naar het bord en de naam van het station, Nekkerspoel. Ze keek op haar telefoon en zag in het appje van de NMBS, de Belgische spoorwegen, dat haar volgende halte Mechelen was. De vorige avond had haar vader haar nog geholpen het te installeren en voor ze vanmorgen instapte, had ze de reisweg op haar scherm staan. Het gaf haar een zekerder gevoel. Dus toen de deuren van de trein zich met een luid gesis weer sloten en ze het station van Nekkerspoel verlieten, was het tijd om zich klaar te maken. Ze pakte haar rugzak en stopte daar al haar spullen in. Met de hulp van een man die aan de andere kant van het gangpad zat, haalde ze haar koffer uit het bagagerek en toen ze zag dat de trein het station van Mechelen naderde, stond ze klaar in het halletje.

Kaat liep onrustig heen en weer op het perron. Ze had slecht geslapen, of eerder onrustig want ze keek enorm uit naar een vakantie met Eva. Acht heerlijke dagen waarop ze samen de binnenstad zouden ontdekken, als echte tieners door de winkelstraten wandelen en kledingzaken in- en uitlopen. Warme wafels eten bij het standje op de hoek van de Bruul, de grootste winkelstraat van Mechelen, en waarschijnlijk ook samen door de regen naar de bushalte hollen als de herfst besloot dat het tijd was voor een fikse plensbui.

Ze dacht weer aan de zomervakantie die ze bij Eva en haar ouders op de paardenstoeterij in de Westhoek had doorgebracht. Ze hadden er spannende avonturen beleefd en hoewel de meisjes elkaar daarvoor nooit hadden ontmoet, waren ze die zomer gezworen vriendinnen geworden. Nu was het Eva’s beurt om bij Kaat te logeren en ze wilde dat het een even toffe en spannende vakantie werd als de vorige. Kaat was een heel grote fan van geschiedenis. Het was haar lievelingsvak op school, ze kon genieten van de avonturen van de ontdekkingsreizigers zoals Marco Polo. Maar het leek of ze de enige in de klas was die gepassioneerd was door het verleden. Terwijl zij wegdroomde bij verhalen over Romeinse cohorten of Egyptische farao’s zat haar vriendin Noor zich te pletter te vervelen. Aan het einde van het vorige schooljaar hadden ze over de geschiedenis van Mechelen geleerd. Zelfs voor Kaat was het een verrassing hoeveel belangrijke dingen er in haar stad waren gebeurd. Ze besloot die kennis te delen met Eva. En hoewel die niet zo’n enorme fan was van muffe boeken en schilderijen zou ze waarschijnlijk wel heel erg onder de indruk zijn als ze in de tuin van Margaretha van Oostenrijk op een bankje zat. En ze zou het al helemaal geweldig vinden als ze dat op haar Instagram Stories kon delen. Maar om haar nicht toch ook een pretje te gunnen had ze ook een paar andere activiteiten op de planning staan. Ze hoopte alleen dat het niet de hele vakantie zou regenen.

Om halfacht die morgen had ze haar uitkijkpost aan het raam verlaten en was ze naar beneden gelopen, waar mama al druk bezig was met het ontbijt. De uren kropen voorbij maar toen het eindelijk tijd was om te vertrekken naar het station, duurde het minder dan een minuut of ze stond klaar en wachtte op haar vader bij de voordeur.

De trein reed nu langzaam het station binnen, terwijl grote wolken stoom over het perron rolden. Kaat hoorde het sissen van de remmen en even later het piepende geluid van ijzer op ijzer. Ze keek van links naar rechts en terug, maar zodra de deuren openschoven zag ze Eva twee wagons verder uitstappen. Ze slaakte een gilletje en rende naar haar nichtje. De meisjes vielen elkaar in de armen en dansten van plezier. Kaats vader wilde zijn dochter volgen, toen zijn telefoon zich liet horen. Hij schrok een beetje, er waren niet zoveel mensen die dit nummer kenden. Hij haalde het toestel uit zijn zak en keek op het scherm. Er verscheen een voor hem onbekend nummer. Hij fronste zijn wenkbrauwen en drukte op de groene knop.

‘Met Michiels,’ antwoordde hij tamelijk kortaf. Als het weer zo’n telemarketingjongen was die hem wat wilde verkopen, dan wist die al onmiddellijk dat hij aan Raf Michiels geen gemakkelijke klant zou hebben.

‘Professor Michiels, mijn excuses dat wij u moeten storen op uw vrije dag maar u spreekt met inspecteur De Groot van de lokale politie van Mechelen. Ik weet dat het vervelend is, maar…’

Raf werd ongerust. Waarom wilde de politie hem spreken? Er was toch niets met zijn vrouw?

‘Zegt u het maar, wat kan ik voor u doen?’

‘Wel ziet u, we kregen vanmorgen een oproep voor vandalisme op de Gemeentelijke Begraafplaats, en…’

Kaats vader gromde even. Het was tegenwoordig een echte plaag, die vandalen die grafzerken kwamen vernielen. Maar wat had hij ermee te maken?

‘Wel, het gaat om de Geuzenkapel, iemand heeft de deur met veel kracht opengebroken, wij kunnen niet zien of er iets beschadigd of weg is, maar ik dacht omdat u archeoloog bent en werkt voor het historisch genootschap…’

Raf gaf hem niet de kans om verder te gaan. ‘Kom nergens aan, ik ben onderweg.’ En hij verbrak de verbinding. Pas toen hij zijn telefoon opnieuw in zijn jas wilde stoppen, schoot het hem te binnen dat hij twee meisjes op sleeptouw had. Kaat was geen probleem, die ging graag met hem mee naar opgravingen en vond een kerkhof reuze interessant, maar van Eva wist hij het niet zo zeker.

Toen hij naar de meisjes keek, zag hij twee gezichtjes die glommen van plezier.

‘Meisjes, ik vrees dat we eerst nog een omweg moeten maken langs de Geuzenkapel. Daar is vannacht ingebroken en de politie wil dat ik even ga kijken.’

Kaat sperde haar ogen wijd open. ‘Dat oude ding? Maar die is toch al jaren afgesloten? Wat valt daar nu te halen, de muren staan haast op instorten.’

Haar vader knikte. ‘Op instorten is wat overdreven, maar ik kan mij totaal niet voorstellen waarom iemand daar zou willen inbreken. Enfin, het zal niet lang duren en daarna kunnen we naar huis.’

Hoofdstuk 5

De kapel

Raf Michiels parkeerde de auto op de middenberm van de Kerkhofstraat en liet de meisjes uitstappen. Voor de poort in de oude kerkhofmuren stond een agent om nieuwsgierigen op afstand te houden. Toen hij Raf en de meisjes zag naderen, versperde hij hun de weg en wilde hij hen wegjagen, maar toen de archeoloog zijn identificatie liet zien en vertelde waarom ze hier waren, liet hij hen snel door. Ze liepen met z’n drieën over de met kasseien bedekte laan naar de kapel. De bewolking was komen opzetten en langzaam trokken grote dikke grijze wolken zich samen boven het kerkhof. Het zicht dat ze van hieruit hadden was adembenemend, want door een opening in de wolken viel een felle zonnestraal op het kapelletje en die deed het schitteren alsof het pas gisteren op die plek was neergezet.

‘Wow, wat is hij mooi!’ Eva keek vol bewondering naar het bakstenen gebouwtje met onder het puntdak een prachtige rozet in glas in lood. Door de zon die erdoorheen scheen leek het of het raam in brand stond.

Kaat grinnikte. ‘Ik dacht dat jij een hekel had aan begraafplaatsen.’

‘Dat is ook zo,’ zei Eva en ze stak haar neusje in de lucht. ‘Hier liggen te veel dode mensen naar mijn zin.’

‘Duh! ’t Is hier dan ook niet de plantentuin van Meise maar een begraafplaats. Logisch dat er doden liggen.’

Gezellig kibbelend liepen ze langs de oude graven in de richting van de Geuzenkapel.

‘Hé, kijk nu. Op dat graf staat het logo van die lucifers. Dat gele doosje met die twee houtjes op de voorkant.’

Raf lachte. ‘Ahja, de lucifers van Union Match, dat zijn al oude hoor. Maar je hebt gelijk, het symbool lijkt er inderdaad heel erg op, alleen wil het hier heel wat anders zeggen. Een begraafplaats als deze zit vol symboliek. Dat heeft ermee te maken dat het grootste deel van de graven niet van katholieken zijn maar van ongelovigen of vrijdenkers en vrijmetselaars.’

‘Wat is een vrijmetselaar?’ wilde Eva weten.

Ze bleven even voor het graf met het luciferteken staan, zodat Raf wat uitleg kon geven. ‘Vrijmetselaars zijn een internationale organisatie van mensen die vonden dat de mensen vrij moesten zijn. Niet gedicteerd door de wetten van de kerk bijvoorbeeld omdat die gebaseerd zijn op dogma’s, dingen die je voor waar moet aannemen en die je niet in vraag mag stellen. Veel belangrijke personen uit de geschiedenis waren vrijmetselaars.’

‘Bedoel je architecten en zo? Of metselaars?’

Raf lachte. ‘Nee, ik snap je verwarring wel. Je moet dat metselaar niet letterlijk nemen. Het gaat hier eerder om het bouwen aan een nieuwe wereld. In het logo van de vrijmetselaars staat weliswaar een meethoek en een passer, maar die zijn eerder symbolisch.’