De Internauten: Oorsprong

R. Wade

DE INTERNAUTEN - OORSPRONG

Eerste druk 30 september 2021

© 2021 R. Wade

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208030

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Zijn of niet zijn, dat is de vraag.

William Shakespeare

(1564-1616)

HOOFDSTUK 1

‘Tien seconden… negen… acht…’

De spanning was te snijden in de controlekamer. Mister G. knipperde zelfs niet met zijn ogen terwijl zijn blik gericht bleef op de grote klok aan de muur. Het aftellen ging ondertussen genadeloos verder. Tientallen vingers tikten snel op de diverse toetsenborden van de controleschermen in een ultieme poging om alles nog te redden.

Dit kon niet waar zijn. Dit mocht gewoon niet gebeuren.

‘Zeven…’

‘Doe iets!’ riep Mister G. ‘Sluit die poorten, zorg dat hij niet ontsnapt! Darwin, idioot! Wat heb je gedaan?!’

‘Zes…’

‘Het lukt niet,’ riep John. ‘Geen enkel systeem kan zo snel reageren. Het is te laat.’

‘Vijf…’

‘Het mag niet te laat zijn! Sluit verdomme die poorten. Nu!’

Mister G. liep wanhopig tussen de verschillende computerschermen door.

‘Vier…’

‘Het spijt me.’ Darwin sloeg zijn handen voor zijn ogen. ‘Het spijt me zo.’

‘Zwijg! Idioot!’

‘Drie… twee…’

‘Ik dacht dat zij het was, Mister G.’

‘Eén…’

‘Ik zei: zwijg, Darwin, aan je gejank hebben we niets.’

De vingers op de toetsenborden vielen stil. Iedereen verstijfde.

‘Nul.’

Alle computerschermen werden pikzwart. Een oorverdovend alarm klonk door de ruimte.

John keek naar het grote scherm in het midden van de controlekamer dat plots een hele reeks binaire codes uitbraakte.

‘Decodeer die codes, John. Nu!’

John begon opnieuw op de toetsen te tikken. Een voor een veranderden de reeksen binaire getallen in letters. En de letters in een woord.

‘Ontsnapt. De hemel sta ons bij,’ prevelde Mister G.

Darwin boog snikkend zijn hoofd. ‘Ik dacht echt dat zij het was. Ik dacht écht dat zij het was.’

HOOFDSTUK 2

‘Dinopolis? Serieus Sky, dat gaan we toch niet doen?’

‘Als we de volgende vragen op onze lijst willen invullen dan zullen we wel moeten, Wolf. Trouwens, die tijdelijke tentoonstelling hier in Techcity is razend interessant.’

‘Razend interessant? Weet je wat ik razend interessant vind? Die twee blonde grieten die we net hebben gespot. Ik wil zien waar die gebleven zijn.’

‘Doe wat je niet laten kan, ik ga buiten de dinotentoonstelling bekijken.’

Wolf keek zoekend de benedenverdieping van het doe-centrum voor wetenschap rond. ‘Ik zie ze nergens meer.’

‘Zo gaat dat met meisjes, ze komen en ze gaan.’

‘Alsof jij zo’n vrouwenkenner bent.’

‘Dat heb ik nooit beweerd, maar ik ben wel goed in wetenschappen en als je nu met me mee naar buiten gaat dan mag je mijn antwoorden kopiëren net zoals je dat al bij de rest van de vragenlijst hebt gedaan. Zoals je dat trouwens al onze hele middelbareschoolcarrière doet.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Daar wil ik helemaal niets mee zeggen, Wolf, alleen dat dit een schooluitstap is en dat we die vragen opgelost moeten krijgen voor we weer vertrekken.’

‘Een schooluitstap naar Techcity, hoe verzinnen ze dit? Wat is hier eigenlijk te zien buiten kinderachtige proefjes als grote zeepbellen maken en een spijkerbed uitproberen? Wij zijn wel laatstejaars, hè. Wij staan aan de start van een universitaire toekomst.’

‘Een universitaire toekomst? Jij? Wat denk je dan te gaan studeren? Feminologie?’

‘Feminolowat?’

‘Vrouwenstudies.’

‘Vrouwenstudies?’

‘Dat was een grapje, Wolf. Maar wel jammer dat die richting niet bestaat. Vrouwendeskundige, dat zou nog iets voor jou zijn.’

‘Bedankt, dat beschouw ik als een compliment, beste neef. Wat ik precies ga studeren weet ik nog niet en dat is ook totaal niet van belang. Het gaat me om het leven als studentenfeestjes, vergelijkende proeven tussen verschillende vriendinnen. Ik zie het helemaal zitten. Nog exact drieënhalve maand te gaan en dan kan het echte leven beginnen.’

‘Als je je diploma middelbaar onderwijs behaalt, inderdaad. Een flink tandje bijsteken is dus de boodschap. Kom mee.’

Zuchtend liep Wolf achter zijn neef aan naar buiten.

‘Wow, het skelet van een T-Rex, zie je dat, Wolf?’

‘Ja, als ik dat niet zou zien, dan had ik een groot probleem met mijn ogen. Het is drie meter hoog.’

‘Oké, eerste vraag: waar staat de T van T-Rex voor?’

Wolf antwoordde niet. In plaats van naar zijn neef te luisteren stond hij immers op zijn smartwatch te kijken.

‘Wat doe je?’

‘Ik bereken hoeveel tijd we nog hebben om thuis te komen als onze bus straks panne krijgt.’

‘Als onze bus straks panne krijgt?’

‘Ja, dat is dus een van de grote verschillen tussen ons, neefje. Ik ben veel praktischer aangelegd dan jij. Ik voorzie zulke dingen en ik kan je vertellen dat we misschien beter de trein naar huis kunnen nemen.’

‘Wij kunnen helemaal niet de trein naar huis nemen. We zijn met de hele klas met de bus gekomen en we gaan straks ook met de bus weer terug. Je gelooft toch niet dat meneer Williams ons zou laten gaan?’

‘Nee, Frank vindt dat natuurlijk nooit goed.’

‘Frank? Onze leraar heet Rob. Rob Williams.’

‘Ik noem hem Frank. Frank naar de oprichter het van Williams racing team. Zeg nu niet dat je dat F1-team niet kent.’

‘Natuurlijk ken ik het. Het is het favoriete team van mijn vader.’

‘Heeft hij er ook aandelen van zoals hij die heeft van zowat de helft van de bedrijven op deze wereld?’

‘Wolf, echt waar. Kunnen we ons nu op de vragen concentreren?’

‘Ja, een beetje snel invullen alsjeblieft, want ik moet absoluut thuis zijn voor Ricky’s gamestore sluit. Ik mag er niet aan denken dat ik te laat kom om de nieuwe World War Z te kopen.’

‘Kan dat morgen niet?’

‘Kan dat morgen niet? Nee natuurlijk kan dat morgen niet. Ik wil vanavond al spelen. Als het spel zo goed is als iedereen beweert dan speel ik misschien wel een nachtje door.’

Nu was het Sky die zuchtte.

‘Heb jij mijn vraag eigenlijk gehoord?’

‘Natuurlijk heb ik je vraag gehoord. Waarvoor staat de T in T-rex? Ik neem aan dat je het antwoord wel weet.’

‘Ja.’

‘Voilà, dan hoef ik het je niet te geven. Toch?’

Wolf keek opnieuw op zijn smartwatch terwijl Sky ‘Tyrannosaurus Rex’ op zijn blaadje invulde.

‘Jij moet straks trouwens ook zo snel mogelijk thuis zijn, Sky.’

‘Ik? Waarom?’

‘Omdat je nog veel werk hebt. Mijn opstel over mythologie schrijven onder andere, remember.’

‘Juist, jouw opstel over mythologie. Zou je die niet beter zelf maken, Wolf? Hoe kun je je straks voorbereiden op de examens als je zelfs niet weet waar de vragen over gaan?’

‘Wij hebben een afspraak, neef. Jij maakt mijn schoolwerk en ik…’

‘En jij wat?’

‘Ik zorg voor de rest. En ik weet wel degelijk waar dat opstel over gaat.’

‘Is dat zo? Vertel.’

‘Over eh… Over die vader die vleugels maakt voor zijn zoon. Van eh…’

‘Van was.’

‘Juist, van was. En dan vliegt de dommerik te dicht tegen de zon en dan smelten die vleugels. Gevolg: die jongen valt naar beneden en verdrinkt in de zee. Wacht, hoe heten die twee ook alweer? Het ligt op het puntje van mijn tong. Eh… Help me even, Sky.’

‘Daidalos en Ikaros.’

‘Ja, juist. Zie je wel dat ik het wist. Kunnen we dan nu weer naar binnen?’

‘Nee, nog vier dinovragen te gaan.’

‘Vier vragen over beesten die al miljoenen jaren uitgestorven zijn?’

‘Zesenzestig miljoen jaar om precies te zijn. Aan het einde van de krijttijd zijn ze voorgoed verdwenen.’

‘Gelukkig. Stel je voor dat die hier nog altijd rondliepen. Hoeveel moet zo’n monster wel niet hebben gewogen?’

Wolf keek nu omhoog naar het skelet van de T-Rex.

‘Volgens recente berekeningen meer dan negentig ton. Wist je dat ze met hun vlijmscherpe tanden met groot gemak een bot konden doorbijten en dat ze waren bezweken onder hun eigen gewicht als ze meer dan zevenentwintig kilometer per uur hadden gelopen?’

‘Natuurlijk wist ik dat niet en het kan me ook geen bal schelen, Sky. Zesenzestig miljoen jaar geleden, echt waar, en wij moeten ons daar nog druk over maken terwijl daarbinnen twee hedendaagse schoonheden op ons wachten.’

‘Op ons wachten?’

‘Correctie: op mij wachten. Maar als jij nu snel die volgende vragen oplost, dan zal ik een goed woordje voor je doen.’

Sky zei niets meer en liep naar de volgende dino.

HOOFDSTUK 3

‘Ik zou zweren dat ik je eerder heb gezien,’ zei Wolf tegen het knappe meisje dat tegenover hem stond.

‘Kun je echt niets originelers bedenken?’

‘Nee, ik meen het. Je gezicht komt me bekend voor.’

‘Typisch. Jullie mannen vinden dat wij blondjes allemaal op elkaar lijken.’

Het meisje ging nu in een verleidelijke pose bij het spijkerbed staan terwijl ze in haar smartphone begon te praten.

‘Hey guys, ik sta op het punt om me aan alweer een volgende challenge te wagen. Aantrekkelijk ziet dit bed vol spijkers er niet uit, maar ik ga de absolute pijn trotseren. Acupunctuur 3.0.’

‘Dat is het, ik wist het, Instagram,’ riep Wolf. ‘Ik ken je van Instagram.’

‘Fuck man, je hebt met je geleuter mijn intro verpest. Ik kan opnieuw beginnen.’

‘Jij bent instafamous.’

‘Ik heb wel een paar volgers.’

‘Een paar volgers? Sparkling Phoebe. Jij hebt er meer dan twintigduizend.’

‘Oké, kun je me dan nu met rust laten? Ik heb belangrijkere dingen te doen.’

‘Wacht, ik kan je helpen. Ik zal filmen terwijl jij op het spijkerbed gaat liggen.’

‘Was ik misschien niet duidelijk genoeg? Move, dude. Laat me met rust.’

‘Problemen, Phoebe?’ vroeg een breedgeschouderde tiener die plots naast Wolf opdook.

‘Niets wat ik zelf niet kan oplossen, Brian. Omgaan met opdringerige fans, het hoort er jammer genoeg bij.’

‘Wat? Wij waren toch gewoon gezellig aan het kletsen?’ zei Wolf.

‘Dat zag Phoebe dan toch even anders. Opzouten, kerel.’

‘Opzouten?’ lachte Wolf. ‘Jij heb te veel naar Amerikaanse films gekeken. De bad guy.’

‘Ik zou maar niet interessant proberen te doen als ik jou was.’

Brian duwde met zijn schouder tegen die van Wolf, die meteen even uit zijn evenwicht werd gebracht.

‘Ik tel tot vijf en als je dan niet weg bent, zal het niet bij een vriendschappelijk duwtje blijven.’

‘Ik doe niets verkeerd, gast.’

‘Eén.’

‘Wat is jouw probleem eigenlijk?’

‘Twee.’

‘Is zij jouw vriendin?’

‘Drie.’

‘Je hebt haar toch gehoord. Ik ben geen probleem dat ze niet zelf kan oplossen.’

‘Vier.’

Brian balde zijn vuisten en stond nu wel heel dicht bij Wolf. Die haalde uiteindelijk zijn schouders op.

‘Oké, oké, ik ga al, Rocky. We spreken elkaar later nog, Phoebe. Geniet van het spijkerbed.’

Nu hij klaar was met zijn vragenlijst zat Sky ter ontspanning in de pilotenstoel van de flight simulator. Hoe cool was dit. Als hij door de ramen van de cockpit keek had hij het gevoel dat hij echt boven de wolken vloog.

‘Wat doe je, neef?’

‘Ik rij met de schoolbus, zoals je ziet,’ zei Sky.

‘Haha, grappig, echt waar.’

‘Waar heb jij eigenlijk gezeten?’

‘Ik had net een heel interessante ontmoeting.’

‘Laat me raden, ze is blond, heeft lange benen, een slank lijf en grote borsten.’

‘Klopt helemaal, neef. Maar wat je nog niet weet: ze is ook instafamous. Meer dan twintigduizend volgers. Twintigduizend!’

‘Ik ben zééér onder de indruk, maar als je me dan nu even mijn vliegtuig aan de grond wil laten zetten.’

‘Opzouten,’ klonk het plots achter hen. ‘Ga maar ergens anders spelen, de flight simulator is nu van mij.’

‘O ja, dat was ik je nog vergeten te vertellen, neef. Ik heb er sinds kort een leuke vriend bij. Eentje die je meteen herkent aan zijn interessante taalgebruik,’ lachte Wolf.

Hij draaide zich om en keek recht in de ogen van Brian.

‘Een beetje geduld, vriend. Mijn neef is net bezig met zijn vliegtuig aan de grond te zetten. We willen toch niet dat er ongelukken van komen, hè.’

‘Wat? Jij weer? Je begint serieus op mijn systeem te werken, man.’

‘Dat gevoel is geheel wederzijds. Wacht, hoe poëtisch omschreef jij het ook alweer? Opzouten!’

‘Hou je kop, neem je neefje mee en verdwijn. Ik ben nu aan de beurt.’

‘Even wachten,’ zei Sky. ‘Ik ben bijna bij de landingsbaan. Zodra ik deze kist veilig aan de grond heb gezet, kun jij het van me overnemen. Bijna touchdown.’

Brian ging nu achter Sky staan. ‘Ik geloof dat jij me niet goed hebt verstaan, idioot.’

‘Ho, ho, rustig aan,’ zei Wolf. ‘Er is geen enkele reden om nu plots te beginnen schelden, oké. Heb je mijn neef niet goed verstaan?’

‘Jouw neef? Jullie lijken totaal niet op elkaar.’

‘Nee, dat komt omdat mijn vader Hatiaans is,’ zei Sky.

‘Laat het Sky, je hoeft hem niks uit te leggen.’

‘Nee, inderdaad je moet alleen oprotten.’

‘Rustig zeg ik. Hij gaat het vliegtuig aan de grond zetten en dan is het aan jou.’

‘Ik heb hem verstaan ja, maar hij mij blijkbaar niet, het is mijn beurt.’

‘En waar staat dat geschreven dan?’

Brian balde de vuisten.

‘Zal ik je eens laten voelen waar?’

‘Doe gerust als je durft.’

‘Laat maar, Wolf,’ zei Sky. ‘Hij kan de stuurknuppel overnemen. Het is alle drukte niet waard.’

‘Nee, nee, meneer gaat netjes zijn beurt afwachten, net als iedereen.’

‘Ik sla je op je smoel, klootzak.’

‘Dat mag je altijd eens proberen,’ zei Wolf en hij duwde nu zelf met zijn schouder tegen die van Brian. Die leek daar echter nauwelijks iets van te voelen. Sky was ondertussen opgestaan.

‘Ah, hier ben je, Brian. Ik loop je al een kwartier te zoeken, man.’

‘Jack, je komt als geroepen. Ik heb hier twee stoere jongetjes die dringend eens een lesje in nederigheid moeten krijgen.’

Jack was zelfs nog breder dan Brian en hij torende minstens een kop boven Sky en Wolf uit.

‘Eh, ik denk dat we nu maar beter kunnen vertrekken, Wolf,’ zei Sky.

‘Precies zoals ik had gedacht: grote bek, klein pietje.’

‘Klein pietje? Ik?’

Wolf stond nu neus aan neus met Brian.

‘Wolf, echt waar, laat het,’ zei Sky.

‘Geen denken aan, deze gast moet dringend eens een lesje in beleefdheid krijgen.’

‘Zal ik jou eens kennis laten maken met mijn vuisten, schijtvent?’

Met één snelle beweging haalde Brian naar Wolf uit, maar die was snel genoeg om de vuistslag te ontwijken. Hij sprong opzij, haalde zelf uit en trof Brian midden in het gezicht.

‘Au! Verdomme!’

Brian boog voorover en greep naar zijn pijnlijke neus. Zijn vingers zaten meteen vol bloed. ‘Hij heeft me een bloedneus geslagen, Jack.’ Brian kwam weer overeind. ‘Uit de weg! Ik maak hem kapot!’

‘Rennen, Wolf,’ riep Sky nu. De klap was een toevalstreffer geweest. Nu Brian echt woest was, moesten ze zich zo snel mogelijk uit de voeten maken.

De twee neven begonnen te rennen, Brian en Jack gingen meteen achter hen aan.

‘Sneller, Sky, ze halen ons in.’

Wolf en Sky renden de helling af naar de benedenverdieping van het museum. Ze slalomden tussen de bezoekers door en duwden daarbij af en toe iemand onhandig opzij.

‘Hey, kijk toch uit,’ riep een meisje dat door een duw van Sky tegen de afsluiting terechtkwam. Wolf noch Sky keek naar haar om. Ze wisten dat Brian en Jack hen op de hielen zaten en dat ze reddeloos verloren waren als ze door het tweetal werden ingehaald.

Beneden was het druk en dromden groepjes jongeren samen bij de verschillende doe-opdrachten zodat er op sommige plekken nauwelijks een doorkomen aan was.

‘We zijn er geweest, Wolf,’ riep Sky toen ze eenmaal beneden waren. ‘We kunnen geen kant meer op.’

‘Niet in paniek raken, Sky, blijven rennen.’

‘Maar… waar naartoe?’

‘Hier.’

Wolf wees naar een deur aan zijn linkerkant.

‘Verboden toegang voor onbevoegden,’ las Sky.

‘Vandaag zijn wij bevoegd.’

Wolf liep naar de deur toe, trok die open en haastte zich naar binnen, Sky vlak achter hem. Ze kwamen in een lange gang terecht met deuren aan beide kanten.

‘Jij probeert links, ik rechts, Sky.’

‘Wat?’

‘De deuren, probeer de deuren. We moeten ons verstoppen.’

Wolf probeerde de eerste deur.

‘Op slot.’

Ook in de tweede deur was geen beweging te krijgen.

‘Hier zit ook alles op slot, Sky.’

De deur voor in de gang ging weer open. Brian en Jack kwamen de gang in gestormd.

‘We hebben ze, Brian. Twee ratten in de val. We vertrappelen dat ongedierte.’

‘Sky, doe iets.’

Sky duwde de klink van de laatste deur naar beneden. Deze deur was nog hun enige kans. Als Brian en Jack hen te pakken kregen, zouden die hen genadeloos in elkaar rammen. Hij kon het geluid van de ambulance nu al horen.

Deze keer ging de deur echter onmiddellijk open.

‘Wolf, hier!’

HOOFDSTUK 4

‘Goedemiddag heren, welkom.’

‘Sorry, wij…’ begon Sky zich hijgend te verontschuldigen tegenover de man die aan het hoofd van de vergadertafel zat.

‘Welnee, kom gerust binnen, wij zaten op jullie te wachten.’

‘Jullie zaten op ons te wachten?’

‘Precies, met jullie erbij zijn we compleet.’ Hij wees op de andere drie jongeren die aan de tafel zaten.

‘Compleet waarvoor?’

‘Voor een exclusief experiment, beste Sky.’

‘U kent mijn naam?’

Op dat moment vloog de deur achter hen weer open. In de deuropening stonden Brian en Jack.

‘We hebben ze, Brian, ze gaan eraan.’

‘John,’ zei de man aan het hoofd van de vergadertafel op rustige toon. ‘Begeleid deze twee heren naar de uitgang, wil je?’

‘Met plezier, Mister G.’

John, die tot dan toe roerloos in een hoek van de kamer had gestaan, kwam op de twee jongemannen af.

‘De uitgang? Wij willen helemaal nog niet naar de uitgang,’ zei Jack terwijl hij door John bij de mouw werd gegrepen. ‘Laat me los.’

John had nu ook Brian vast en trok de twee jongens moeiteloos mee naar de nog openstaande deur.

‘Doe wel een beetje voorzichtig met ze, John. Slechte publiciteit kunnen we missen,’ zei Mister G. nog. ‘Tot ziens, heren. Graag tot bij een volgende gelegenheid.’

Toen de deur achter de drie mannen was dichtgevallen, richtte Mister G. zich weer tot Wolf en Sky.

‘Vrienden, ga toch zitten.’

‘Maar… wij hebben ons helemaal niet ingeschreven voor dit experiment,’ zei Wolf terwijl Sky inderdaad op een stoel ging zitten.

‘Hoeft ook niet. Wij kiezen zelf onze deelnemers.’

‘Hoe dan?’

‘Wolf, ga zitten,’ zei Sky. ‘Dit is een unieke kans.’

‘Je neef heeft het begrepen.’ Mister G. knikte goedkeurend.

‘Oké dan, als het maar niet te lang duurt, want wij moeten zeker op tijd thuis zijn. Ik moet mijn game nog ophalen.’

‘Maak je geen zorgen. Je zal op tijd zijn.’

Wolf ging zitten.

‘Laat ik beginnen met jullie allemaal aan elkaar voor te stellen,’ ging Mister G. verder. ‘Wolf, Sky, dit zijn…’

Verder kwam hij echter niet, want op dat moment vloog de deur opnieuw open. Een heftig protesterende Phoebe werd naar binnen geduwd door een Techcity-medewerker.

‘Creep, laat me los heb ik gezegd! Ik heb niks misdaan. Ik maakte alleen maar een filmpje voor mijn Instagram. Ik ben influencer. Ik ben Sparkling Phoebe. Jullie zouden juist blij moeten zijn met die publiciteit. Ik heb meer dan twintigduizend volgers!’

‘Phoebe, welkom,’ zei Mister G.

‘Laat me los heb ik gezegd,’ riep Phoebe nog een keer. ‘Wat is dit hier eigenlijk voor een wetenschapsmuseum? Technologie hier, technologie daar. Technologie my ass, je mag hier zelfs niet filmen met je smartphone. Hij heeft alles gewist! Ik dien een klacht in, ik zweer het!’

‘Je kunt de juffrouw nu loslaten, Roy,’ zei Mister G. ‘Met mijn excuses voor de hardhandige aanpak, Phoebe, ga toch zitten.’

Nu keek Phoebe voor het eerst de kamer rond. ‘Wat is dit hier eigenlijk?’

‘Wij zijn uitgekozen voor een exclusief experiment,’ zei Sky.

‘Hé Phoebe, kom gerust naast mij zitten,’ zei Wolf.

‘Ik blijf niet.’

‘Phoebe, ga zitten,’ zei Mister G. nu op een iets dwingendere toon.

Met een zucht liet Phoebe zich op de stoel naast die van Sky vallen.

‘Waar was ik gebleven,’ zei Mister G. ‘O ja, dit zijn Aurora, Harper en Florence.’

‘Flo, ik word liever Flo genoemd.’

‘Goed, dus dit zijn Aurora, Harper en Flo. En dit zijn dus Wolf en de lieftallige Phoebe.’

‘Oké, wat hebben zij gedaan? Ook filmpjes gemaakt? Heel succesvol zullen die wel niet zijn als ik hen zo bekijk.’

‘Nee. Ik ben niet een van die oppervlakkige grieten die zich laten betalen om ongegeneerd reclame te maken voor de consumptiemaatschappij,’ viel Aurora uit.

‘Ah oké, ik heb ’m al door. Jij behoort tot het geslacht der geitenwollensokken. Als we jouw soort laten beslissen dan draaien we de klok straks honderd jaar terug.’

‘Mijn soort? Je begrijpt er duidelijk niets van.’

‘Nee, en dat vind ik ook niet erg, ik leef tenminste in de eenentwintigste eeuw.’

‘Oké, dames, zo is het wel genoeg geweest. We hebben geen tijd voor dit soort meningsverschilletjes. Phoebe, Wolf en Sky zijn niet de enigen aan deze tafel die elkaar al kennen,’ zei Mister G.

De zes jongeren keken elkaar nu onderzoekend aan.

‘Dat moet een vergissing zijn,’ zei Aurora. ‘Er is hier niemand die ik al eerder heb gezien.’

‘Klopt, en toch kennen jullie elkaar. Ik neem aan dat The keepers of the guild wel iets meer dan een belletje doet rinkelen.’

‘The keepers of the guild?’

‘Het onlinespel waar jullie allemaal fervente spelers van zijn.’

‘Straks gaat hij ons ook nog vertellen dat we allemaal tot dezelfde guild behoren.’

‘Klopt, Wolf.’ Mister G. knikte ‘Jullie zijn allemaal keepers van de guild Young Blood.’

‘Hebben jullie ons voor een experiment uitgekozen op basis van The keepers of the guild?’

‘Ik heb altijd gezegd dat onze privacy niets meer voorstelt,’ zei Aurora.

‘Jouw privacy? Alsof iemand erin geïnteresseerd is hoe jij een week lang hetzelfde badwater gebruikt,’ viel Phoebe uit. ‘Dat jij zelfs weet wat een computergame is.’

‘Ik ben toevallig heel goed in The Keepers, miss Instagram. Als ik tenminste niet gestoord word.’

In gedachten ging Aurora terug naar gistermiddag.

‘Aurora! Aurora! Aurora!’

‘Sst, Lesly, laat me toch met rust. Ik ben aan het spelen.’

‘Aurora, luister nu naar mij!’

‘Shit, Lesly. Kijk wat je hebt gedaan. Nu verlies ik.’

‘Aurora, dat is maar een spel. Ik heb belangrijk nieuws uit de echte wereld.’

‘Jouw gossip is nooit belangrijk, Lesly.’

‘Dank je wel, ik vind jou ook een geweldige vriendin. Alleen heel jammer dat alleen oorlogen, vluchtelingen en de slechte toestand van het milieu jou interesseren. Aan die wereldproblemen kunnen wij als meisjes van bijna achttien niets veranderen, hoe vaak moet ik je dat nog zeggen? Wat wij moeten doen, is genieten van het leven en daar heb jij mij voor, je hartsvriendin.’

‘Oké, Lesly, ik weet dat je niet zal zwijgen voor je me je schokkende nieuws hebt verteld, dus shoot.’

‘Het gaat over Jim. Weet je wie ik bedoel?’

‘Ja, zeg, natuurlijk weet ik wie je bedoelt, Jim is mijn buurjongen.’

‘Gefeliciteerd, je hebt hem opgemerkt. Nou, breaking news. Die buurjongen van jou was met Shirley, maar is weer single.’

‘Hoezo? Is het uit met zijn vriendin? Jammer. Ze waren al zo lang samen.’

‘Jammer? Doe niet zo belachelijk. Shirley is een trut. Jim verdient beter.’ Ze keek Aurora recht in de ogen. ‘Dit opent perspectieven. Je weet toch dat Jim voor hij iets met Shirley begon jou wel zag zitten?’

‘Niet waar.’

‘Wel waar. Jij hebt dat natuurlijk nooit opgemerkt. Het zou je niet eens opvallen als een jongen zich letterlijk aan je voeten wierp.’

‘Jim heeft nooit interesse in me gehad en ik trouwens ook niet in hem. Hij is totaal mijn type niet. Hij heeft een beginnende snor. Hij eet zich nog eens dood aan alle fastfood waarmee ik hem dagelijks thuis zie komen. En hij rookt als een ketter.’

‘Ja, als je zo kieskeurig blijft, gaat het nooit lukken. Aurora, de eeuwige maagd die tot haar laatste ademstoot in hotel mama blijft wonen.’

‘Voorlopig heb ik het hier inderdaad prima naar mijn zin en wat kan het jou trouwens schelen hoe ik eindig?’

‘Je bent mijn beste vriendin, Aurora, en ik wil je gelukkig zien.’

‘Ik ben gelukkig, Lesly.’

‘Maak dat een ander wijs. Als we niet op school zijn, zit jij je hier druk te maken over de problemen van de hele wereld. Mensen van onze leeftijd hoeven daar niet mee bezig te zijn. Very depressing.’

‘Als wij er niet mee bezig zijn, wie zal onze toekomst dan veiligstellen, Lesly?’

‘Och, hou toch op. Geloof me, als jij eenmaal een vriend hebt, word je ook veel optimistischer. Wie zei ook weer: make love not war? Laat die kevertjes en wandelende takken zichzelf redden, Aurora, en ga zelf voor de bloemetjes en de bijtjes. En dan die stomme onlinegame. Hoe heet je avatar ook alweer?’

‘Eco Girl.’

‘Eco Girl. Voor mij klinkt dat als een afwasproduct dat alleen gebruikt wordt door barbiepoppen.’

‘Ga je vandaag nog ophouden met mij belachelijk te maken?’

‘Belachelijk? Ik probeer je te helpen. Contact maken met echte mensen is belangrijk, Aurora.’

‘Dan heb ik nu een nieuwtje voor jou, Lesly: achter elke avatar zit een echte mens.’

‘En? Heb je al eens een afspraakje gemaakt met een van die echte mensen?’

‘Waarom zou ik dat doen? Ik maak geen afspraakjes via het net.’

‘Jij maakt geen afspraakjes, punt. Val jij eigenlijk wel op jongens?’

Aurora begon meteen te blozen.

‘Wat? Heb ik een gevoelige snaar geraakt? Ben jij voor de meisjes, Aurora?’

‘Kappen, Lesly. Nu!’

‘Aha, de aap komt eindelijk uit de mouw. Na al die jaren wordt het me duidelijk: Aurora is voor de meisjes. Niets mis mee, meid. Lekkere seks is lekkere seks, of je het nu met een man doet of met een vrouw.’

‘Lesly!’

‘Wat? O, val jij op mij? Is dat wat je wil? Met mij zoenen? Geen probleem. Ik heb het weleens eerder gedaan: zoenen met een meisje. Ik wil het best een keertje met jou proberen. Hé, daar zijn we toch vriendinnen voor. En technisch gezien zou ik Dennis niet eens bedriegen.’

‘Stop met je onzin, Lesly. Natuurlijk val ik op jongens.’

‘Weet je het zeker? Ik zoen anders heerlijk, liefje.’

Lesly tuitte haar lippen en bracht ze nu heel dicht bij die van Aurora.

‘Hou op voor ik echt kwaad word, Lesly.’

‘Aurora, jij en ik moeten eens ernstig met elkaar praten. Er is niets om je over te schamen. Seksualiteit is geen kwestie van zwart of wit. Misschien ben jij inderdaad niet lesbisch, maar bi.’

‘Bi?’

‘Biseksueel, dat ken je toch wel?’

‘Ja, Lesly, natuurlijk weet ik wat het is, maar ik ben het niet. Ik… val… op… jongens!’

‘Je klinkt heel overtuigd. In elk geval: ontdek de liefde.’

‘Ik heb geen tijd voor de liefde.’

‘Ben je aseksueel misschien?’

‘Lesly!’

‘Aurora! Aurora!’

‘Ja?’

Aurora liet de herinnering aan de vorige dag weer los. Ze was terug in de vergaderzaal.

‘Ik zei net dat ik in The Keepers Sky God ben, mijn neef is Spice Thunder, en jij?’

‘Ik ben Eco Girl.’

‘Eco Girl,’ spotte Phoebe. ‘Ik heb me altijd al afgevraagd wie die belachelijke naam had gekozen. Dat klinkt als een afwasproduct voor barbiepoppen.’

‘Nu weet je het dus. Iemand met iets meer zin voor verantwoordelijkheid dan jij. Laat me raden, jij moet dan Dutchess zijn. Dat klinkt als iemand die zich boven alles en iedereen verheven voelt.’

Phoebe draaide zich hooghartig van Aurora af.

‘I rest my case.’

‘Dark Horse,’ zei Harper zodra de ogen van de anderen aan de tafel op hem gericht waren.

‘Wow, de meest gewelddadige van alle Keepers,’ zei Wolf. ‘Oei, wat zie ik daar? Een pleister in je hals. Uitgeschoten bij het scheren of een iets té enthousiaste vriendin?’

Harper zei niets. Onder de tafel balde hij zijn vuisten terwijl hij terugdacht aan datgene wat zich werkelijk bij hem thuis had afgespeeld.

‘Je hebt geen bier meegenomen,’ brulde zijn vader.

De stem van zijn moeder klonk angstig. ‘Er was geen geld meer voor bier, Bill.’

‘Geen geld? Wat heb jij met het geld van deze maand gedaan? Ik werk me krom en dan krijg ik te horen dat ik zelfs in mijn eigen huis geen bier meer kan drinken!’

‘Je hebt al genoeg gehad, Bill.’

‘Wat zeg je?’

In zijn kamer vreesde Harper dat zijn vader op dat moment zijn moeder bij de haren greep en haar zo dwong om hem aan te kijken. Hij had het al vaker zien gebeuren.

‘Ik zei: sorry, Bill.’

‘Luider!’

‘Sorry, Bill! Het geld is op omdat er deze maand wat extra schoolkosten waren voor Harper.’

‘Extra schoolkosten voor die loser? Geloof jij nog altijd dat dat zoontje van jou volgend jaar verder gaat studeren? Dat hij advocaat of dokter gaat worden? Vergeet het! Hij gaat werken, net zoals ik op mijn achttiende.’

‘Bill, hij is slim genoeg om te studeren.’

‘Wat wil je daarmee zeggen, trut?’

Harper kromp in elkaar op het moment dat hij de klap hoorde. Hij wist dat zijn moeder die ook dit keer niet had zien aankomen en dat ze haar uiterste best zou doen om niet te huilen. Tranen werkten bij zijn vader immers als een rode lap bij een stier, hij werd er alleen maar agressiever door.

‘Wil je daarmee zeggen dat ik te dom was om te gaan studeren? Vind jij mij een domme klootzak?’

‘Nee, nee, natuurlijk niet.’

‘Deze domme klootzak zorgt tenminste voor brood op de tafel.’

‘Dat weet ik, Bill.’

‘Je weet het? En wat is je dank? Zelfs geen blikje bier.’

Op zijn kamer drukte Harper de handen tegen zijn oren. Om de geluiden uit de woonkamer zo goed mogelijk buiten te sluiten, las hij zijn les natuurkunde hardop. Het was echter niet genoeg om het geschreeuw niet langer te horen.

‘Lui wijf! Ga godverdomme bier halen!’

‘Dat kan niet, Bill.’

‘Wat zeg je?’

Harper hoorde een volgende klap.

‘Dat kan niet omdat er geen geld voor is.’

‘Haal het dan uit Harpers spaarpot.’

‘Nee, Bill, dat wil ik niet.’

‘Willen? Willen? Het is geen kwestie van willen, mens. Haal het uit de spaarpot van die parasiet.’

Harper hoorde zijn moeder gillen. Hij kon het niet langer aanhoren. Hij stond op, liep zijn kamer uit en kwam net op tijd in de woonkamer om te zien hoe zijn vader zijn moeder tegen de koelkast had gedrukt en bezig was met haar te wurgen.

‘Ik maak je kapot, kutwijf! Deze keer maak ik je echt kapot!’

Harper hoorde hoe zijn moeder naar adem snakte.

‘Laat haar los,’ riep hij.

Woedend draaide zijn vader zich naar hem om. ‘Wat?’

‘Laat mama los of anders…’

‘Of anders wat, parasiet?’

Bill verstevigde zijn greep op de nek van zijn vrouw.

‘Ik zei: laat haar los!’

‘En ik vroeg: of anders wat, Harper. Wat ga je doen? Wat gaat Harpertje die op zijn tiende nog in zijn bed plaste doen? Mij omverblazen misschien?’

‘Laat mama los,’ herhaalde Harper. Hij riep het nu niet, maar sprak elk woord met nadruk uit.

‘Oké, ik zal haar loslaten.’

Alicia zakte tegen de koelkast in elkaar en hapte naar adem.

‘En nu? Wat nu, Harper? Is het nu tussen jou en mij?’ Bill keek zijn zoon recht in de ogen.

Harper kon niet lang blijven kijken. Hij wendde zin blik af. Plots zag hij op het keukenblad een mes; een groot, scherp keukenmes.

Zijn vader volgde zijn ogen. ‘Ah, dat ben je dus van plan. Jij wil dat mes. Pak het maar, Harper.’

Harper aarzelde.

‘Kom op, pak het dan.’

Harper verroerde zich nog steeds niet.

‘Ik zei: pak het mes!’

Harper bleef verstijfd staan.

Bill greep nu zelf het mes en duwde het vervolgens in de handen van zijn zoon. ‘Vastpakken dat mes. Goed zo, Harper. Ik weet wat je wil doen. Ik lees het in je ogen. Je wil je eigen vader de keel doorsnijden.’

‘Bill, alsjeblieft, hou op,’ smeekte Harpers moeder.

‘Zwijg! Doe het dan, Harper. Doe het!’

‘Bill, hou op. Het is je zoon!’

‘Hou je smoel, Alicia. Kom dan. Toon wat je waard bent. Snijd je vader de keel door. Snijd… mij… de… keel… door!’

‘Nee!’ riep Harper wanhopig.

In een snelle beweging greep Bill het mes en zette het tegen de keel van zijn zoon. ‘Je moet ballen hebben om iemand te vermoorden, mijn lieve jongen.’ Hij schuurde met het mes langs de hals van Harper die meteen een beetje bloed voelde druppelen. Toen liet Bill het mes weer zakken en richtte hij zich tot zijn vrouw: ‘Vandaag heb je geluk gehad, kutwijf. Zorg dat er morgen bier is.’

Hij gooide het mes op de tafel en verliet het huis.

HOOFDSTUK 5

‘Ga je ons nog vertellen wat er gebeurd is?’ vroeg Wolf, die Harper in de vergaderzaal nog altijd zat aan te staren.

‘Bemoei je met je eigen zaken.’

‘Oeps, een beetje lichtgeraakt, Dark Horse? Jij bent in het echt toch niet net zo agressief als op het net, mag ik hopen.’

‘Hou je bek!’

De lichten in de vergaderzaal doofden.

‘Dames en heren, tijd voor het experiment.’

Een diascherm zakte naar beneden.

‘Je houdt het niet voor mogelijk,’ zei Phoebe. ‘Hét doe-centrum van de moderne technologie en dan komt er zo’n prehistorisch diascherm naar beneden. Dat belooft wat voor het exclusieve experiment.’

Op het scherm verschenen de woorden DE GESCHIEDENIS VAN DE MENSHEID.

‘Nee, nee, dat meen je niet,’ viel Wolf uit. ‘Is het experiment een geschiedenisles? Ik ga een dutje doen denk ik.’

‘Hoelang duurt die film?’ vroeg Phoebe terwijl ze haar smartphone checkte. ‘Ik heb vandaag nog werk te doen.’

‘Werk? Dwaze filmpjes posten zul je bedoelen,’ zei Harper.

‘Stik erin.’

Hij beantwoordde haar uitval met een opgestoken middelvinger.

Phoebe keek hem aan met haar meest hautaine blik en stak tegelijk haar twee middelvingers in de lucht.

Niet zo heel ver van de vergaderruimte vandaan probeerde pizzabezorger Charlie ondertussen tevergeefs zijn smartphone weer aan de praat te krijgen. Het was nu al de tweede keer deze week dat zijn telefoon hem op een cruciaal moment in de steek liet.

Hij moest en zou een oplossing vinden. Hij mocht niet te laat bij de klant komen, want dat vergaf zijn baas hem nooit. Eergisteren nog had die hem immers duidelijk gemaakt dat hij nog maar weinig krediet kon verwachten.

‘Charlie, ik heb een klacht binnengekregen en nog wel een van onze vaste klanten. Twee keer in evenveel weken heeft zij koude pizza’s van ons gekregen. Onvergeeflijk is dat. Jouw enige taak hier is om ervoor te zorgen dat zoiets niet gebeurt. Eén keer, oké, dat valt te vergeven. Twee keer wordt al moeilijk, maar de derde keer is de conclusie duidelijk, Charlie: eruit!’

Charlie kan het zich niet permitteren om ontslagen te worden. Als student die voor zijn eigen studiekosten instaat, heeft hij deze baan meer dan nodig. Dat heeft hij ook tegen zijn baas gezegd, maar die bleef onverbiddelijk. ‘Is dat mijn probleem?’

‘Nee, maar waar moet ik anders naartoe?’

‘Voor mijn part solliciteer je bij de Chinees.’

‘Ik ben geen Chinees,’ had Charlie, tegen beter weten in, nog een keer aan zijn baas duidelijk proberen te maken. Hij wist bij benadering niet eens hoe vaak hij al tegen mensen had gezegd dat hij geen Chinese, maar Koreaanse roots had.

‘Chinees, Koreaans, allemaal hetzelfde,’ had zijn baas gisteren gebruld. ‘Trouwens, al kom je uit Timboektoe of Absurdistan, Charlie, onze pizza’s worden warm geleverd, punt.’

En hier reed hij nu door een hem onbekende straat, op weg naar een hem al even onbekend adres, zonder de hulp van de routeplanner op zijn smartphone.

Gejaagd keek Charlie in het rond. Nog net op tijd kon hij stoppen voor een man met een hond die netjes op het zebrapad overstak.

‘Kijk toch uit!’

‘Sorry, sorry, ik heb haast. Ik zoek de Unolaan.’

‘Succes,’ riep de man en hij liep zonder nog naar Charlie om te kijken verder, om zodra hij de overkant van de straat had bereikt een zandweggetje in te slaan.

‘Verdomme,’ vloekte Charlie in zichzelf. ‘Hij had me kunnen helpen. Iemand die hier zijn hond uitlaat, kent ongetwijfeld de buurt. Oké, kans verkeken.’

Hij reed verder en zag toen plots op de hoek een krantenwinkel. Yep, daar moest hij zijn. Hij sprong van zijn fiets en haastte zich de winkel in.

‘Meneer, ik heb een plattegrond nodig,’ richtte hij zich meteen tot de man achter de toonbank.

‘Zou je je beurt willen afwachten,’ zei de vrouw die voor de toonbank stond, maar die Charlie totaal over het hoofd had gezien.

‘Sorry, dit is een noodgeval. Ja, ziet u: ik lever pizza’s. Normaal gebruik ik de gps op mijn smartphone, maar die is uitgevallen. Vorige week gebeurde dat ook al. Toen zocht ik de Europalaan. Een halfuur heb ik rondgereden. Een halfuur! Straat in, straat uit. Ik bleef maar rondjes draaien en toen bleek dat ik de Europalaan al drie keer gepasseerd was. Drie keer!’

De vrouw zuchtte.

‘Oké, toen was ik er eindelijk, bleek dat ik op de tiende verdieping moest zijn. En pas op, nu komt het: de lift was kapot. Tien verdiepingen met de trap. Na vijf verdiepingen moest ik even blijven staan om op adem te komen én om een stukje pizza te eten om mijn suikerspiegel weer wat op peil te krijgen. En wat denken jullie dat er met de pizza’s gebeurde? Steenkoud natuurlijk. Gevolg: ze hebben mijn baas gebeld om een klacht in te dienen. Ik begrijp dat. Ik eet ook niet graag koude pizza’s. Niemand eet graag koude pizza’s. Mijn baas zegt altijd: pizza’s moeten warm gegeten worden, anders eten mensen wel een koude schotel. Hij heeft gelijk. Maar, hij zegt ook: -‘”Nog één keer en dan ga je maar bij een Chinees restaurant werken.’”- Totaal onlogisch natuurlijk, want ik heb geen Chinese, maar Koreaanse roots. En wat gebeurt er nu vandaag? Mijn smartphone laat me weer eens in de steek en ik weet niet waar de Unolaan is. Daarom heb ik dus een plattegrond nodig om…’

‘De Unolaan te zoeken,’ vulde de man achter de toonbank aan.

‘Precies. Gelukkig, u begrijpt me.’

In de vergaderzaal van Techcity luisterden de zes jongeren ondertussen naar Mister G. die nog altijd bij het diascherm stond.

‘Hoe is het leven hier op aarde ontstaan,’ zei hij. ‘Het is een boeiende vraag die de mensheid ook vandaag blijft bezighouden.’

‘Is dat zo?’ zei Wolf. ‘Mij in elk geval niet.’

Mister G. ging onverstoord verder: ‘Ons heelal bestaat nu al bijna veertien miljard jaar. Dertien komma acht miljard jaar om precies te zijn. Veertigduizend jaar later pas zijn de eerste atomen ontstaan.’

‘Atomen, dat ken ik. Atoom nummer twee ken ik zelfs heel goed, dat is helium.’

‘Klopt Wolf,’ zei Mister G.

‘Daar ga je heel vreemd van praten,’ onderbrak Wolf hem weer, dit keer met een vervormde stem die leek op die van Donald Duck. ‘Hebt u dat ooit gedaan, Mister G., de helium uit een ballon gezogen? Hilarisch toch?’

‘Wolf, genoeg!’

‘Sorry hoor, ik probeer hier gewoon een beetje leven in de brouwerij te brengen. Over een brouwerij gesproken: zijn hier pintjes? Dan wordt het misschien wat minder saai.’

‘Saai? Jij noemt het ontstaan van het leven op aarde dus saai?’ Sky keek Wolf hoofdschuddend aan. ‘Dit is zo’n moment waarop ik me afvraag hoe wij in godsnaam neven kunnen zijn,’ zei hij.

‘Om eerlijk te zijn: ik heb me dat ook al heel vaak afgevraagd, maar gaat u vooral verder met uw boeiende lezing, Mister G.’

‘Dank je wel,’ zei Mister G. sarcastisch. ‘De zon, de moeder van ons zonnestelsel, is nu vierenhalf miljard jaar oud. Uit haar zijn de aarde én alle andere planeten ontstaan. Eencelligen vormden het eerste leven op aarde.’

‘Eencelligen zegt u, maar hoelang was het dan nog wachten op de mens?’ vroeg Aurora zich hardop af.

‘Lang,’ zei Mister G. ‘Heel lang zelfs. Miljoenen jaren.’

‘En dat waren dan de neanderthalers?’

‘Nee, er hebben verschillende soorten mensen bestaan. Het is een misvatting te denken dat er zoiets bestaat als dé mens. Kennen jullie Lucy?’

‘Lucy,’ vroeg Wolf. ‘Nee, gelukkig niet, volgens mij is iemand die zo’n naam heeft minstens honderd.’

‘Lucy is zelfs veel ouder dan dat,’ zei Mister G. ‘Ze is in 1974 teruggevonden in Ethiopië en ze behoorde tot de Australopithecus en moet tussen vier komma drie miljoen jaar en twee miljoen jaar geleden hebben geleefd.’

‘Wetenschappers,’ verzuchtte Phoebe. ‘Dan vinden ze nog eens een prehistorisch mens en dan noemen ze haar Lucy. Kan het nog belachelijker.’

‘Ze hebben haar niet zomaar Lucy genoemd. Ze dankt haar naam aan de toen razend populaire Beatlesong ‘Lucy In The Sky With Diamonds.’’’

‘Wie zijn The Beatles?’ vroeg Flo.

Niemand reageerde.

‘Wees blij dat we haar niet altijd bij haar soortnaam hoeven te noemen, Phoebe,’ zei Wolf. ‘Maar, wel vreemd dat er verschillende soorten mensen hebben bestaan.’

‘Vreemd en niet vreemd,’ zei Mister G. ‘Je kunt het vergelijken met de hondenrassen die wij vandaag ook allemaal kennen. Beagles, poedels, labradors, flatcoated retrievers en zoveel andere soorten, maar we noemen hen allemaal honden.’

‘Wilt u daarmee zeggen dat u ons met beagles vergelijkt?’

‘Nee, onmogelijk, neef,’ zei Sky. ‘Jij hebt immers meer van een kruising tussen een poedel en een Duitse herder.’

‘O, o, wat zijn we geestig.’

‘Maar, wij stammen toch af van de neanderthalers, Mister G.’

‘Dat is wat we heel lang hebben gedacht. Ondertussen weten we beter, Aurora. De neanderthaler blijkt niet onze rechtstreekse voorouder te zijn, maar we zijn wel aan hem verwant. In ons DNA zijn nog altijd de restanten van die neanderthaler terug te vinden.’

‘Echt?’ Aurora dacht even na. Toen begon ze zichtbaar rood aan te lopen en vroeg ze stotterend :‘Mister G., wil dat zeggen dat… Hebben de neanderthalers en de mensen dan…’

‘Seks met elkaar gehad?’ vulde Phoebe aan. ‘Kom op, zeg. Zo moeilijk is die vraag toch niet.’

‘In elk geval: er is dus nog hoop voor jou, Phoebe,’ zei Harper. ‘Ik bedoel, als de mens zelfs met de neanderthaler seks kon hebben…’

‘Wat?’

‘Heb je me niet begrepen, lege doos?’

‘Wat zeg je?’

‘Lege doos. Of begrijp je me beter als ik zeg: veel show, weinig inhoud? Ik weet zeker dat ik alleen een echo terug zou krijgen als ik iets in jouw schedel zou roepen.’

‘Tactloze lul,’ vloekte Phoebe.

‘Deze tactloze lul heeft nog altijd meer persoonlijkheid dan een hol vat zoals jij.’

‘Dames! Heren! Jullie manieren!’

Mister G. vervolgde zijn uiteenzetting: ‘De eerste beschaving ter wereld was de Summerische, rond 4500 jaar voor Christus. In de vruchtbare sikkel waar ongeveer tienduizend jaar geleden de landbouw ontstond, werd nu ook het eerste schrift gebruikt.’

‘Geeuw, geeuw en nog eens geeuw,’ zei Wolf en hij ging een beetje meer onderuithangen op zijn stoel. ‘Als ik het woord ‘experiment’ hoor, dan denk ik aan iets wat toch wat boeiender is dan dit. Landbouw en geschriften, totaal oninteressant.’

‘Wil je dat het boeiender wordt, Wolf?’

‘Alsjeblieft. Als dat zou kunnen.’

‘Geen probleem. Een filmpje zal jou waarschijnlijk meer kunnen boeien.’

Mister G. greep de afstandsbediening die voor hem op tafel lag en drukte op play.

‘Het Romeinse Rijk,’ hoorden ze nu een commentaarstem zeggen. Op beeld zagen ze hoe een doordeweekse dag uit het leven van de romeinen werd nagespeeld.

‘Absoluut niet boeiender dan wat we net over die Lucy hebben gehoord,’ vond Wolf. ‘Mijn ogen beginnen echt dicht te vallen. Is het oké als ik toch dat dutje doe, Mister G.? Dit filmpje is boring.’

Mister G. drukte op de pauzeknop. ‘O nee, ik zou niet willen dat je je tijd hier verslaapt, Wolf.’ Hij drukte nu op een blauwe knop van zijn afstandsbediening en voor elke jongere opende zich een luikje in de tafel. Uit elk luikje kwam een standaard naar boven waarop een kleine, ronde bril lag.

Wolf was de eerste die zijn bril van de standaard nam en hem aan alle kanten bekeek.

‘Wat moeten we met deze ziekenfondsbrilletjes? Met mijn zicht is niets mis, Mister G. Het is de presentatie die niet deugt. Phoebe had gelijk daarstraks. Naar de buitenwereld toe is Techcity hét mekka van de technologie, maar achter de schermen is oubolligheid troef.’

Sky had zijn bril ondertussen ook van de standaard genomen en hem zelfs al op zijn neus gezet. ‘Maakt weinig of geen verschil,’ zei hij terwijl hij naar het stilstaande beeld op het scherm keek.

‘Voor mij anders wel,’ lachte Harper. ‘Man, je ziet er nu pas echt onnozel uit. Doe me een lol, Wolf, probeer jij het ook eens. Als je neef er al zo onnozel uitziet met dat brilletje op zijn neus dan moet het beeld bij jou helemaal hilarisch zijn.’

Sky keek hem kwaad aan, maar bewoog zich niet.

‘Wat? Bang om het te proberen? Ban om je coole looks tegenover de meisjes hier te verliezen, Wolf?’

‘Bang? Ik? Nooit.’

Hij zette de bril op en keek Harper recht in het gezicht.

‘Je hebt gelijk, Wolf, ik heb me vergist. Je ziet er niet nog onnozeler uit en weet je waarom niet? Omdat nóg onnozeler in jouw geval gewoon onmogelijk is.’

‘Gast!’

‘Nee, ik meen het, die bril lijkt wel voor jou gemaakt. Hij past perfect bij jouw imago.’

‘Jij zoekt dus echt problemen, hè.’

Wolf wilde opstaan om op Harper af te vliegen, maar zijn neef hield hem tegen.

‘Ik doe hier in elk geval niet aan mee,’ zei Phoebe. ‘Stel je voor dat er ergens op sociale media een foto van mij verschijnt met zo’n nerdbrilletje op mijn neus.’

‘O nee, dat zou zo rampzalig zijn,’ zei Aurora spottend.

‘Ophouden!’ riep Mister G. ‘Hier lijkt wel een bende kleuters aan tafel te zitten. Hou oud zijn jullie eigenlijk? Zeventien en achttien of net vier geworden? Iedereen zet zijn bril op, nu!’

Zijn uitval had blijkbaar indruk gemaakt, want niemand sprak hem nog tegen of zocht nog naar uitvluchten. Ze zetten allemaal hun bril op en keken naar het scherm, wachtend op wat komen ging. Ze wachtten een paar seconden, een halve minuut. Er gebeurde niets.

Toen drukte Mister G. ongemerkt op play.

HOOFDSTUK 6

Aurora slaakte een gil. Ze zag hoe een Romeinse strijdwagen in volle vaart recht op haar af kwam gereden.

‘Pas op!’ riep Harper en hij wist haar net op tijd opzij te trekken zodat ze niet onder de grote houten wielen terecht zou komen.

‘Wat is dit?’ vroeg Aurora zich af toen ze van de schrik bekomen was en verbaasd om zich heen keek. De vergaderzaal was verdwenen en ze stond op straat, alleen met Harper. ‘Waar zijn wij nu ineens?’

‘Ik heb geen idee,’ zei Harper zichtbaar geschrokken.

Aurora draaide zich om en toen zag ze het. ‘Nee, dat gebouw daar, dat kan toch niet het Colosseum zijn?’

‘Het Colosseum?’

Harper draaide zich om en zag het wereldberoemde gebouw nu voor zich staan.

‘Je hebt gelijk, Aurora, het is het Colosseum. Wij zijn in Rome.’

‘We zijn in Rome? Wat zeg je nu? We kunnen helemaal niet in Rome zijn, Harper. We waren net nog in Techcity.’

‘Ik weet het, en toch is dat het Colosseum en dus zijn wij in Rome.’

‘Maar, ik ben een paar weken geleden nog op eindreis geweest in Rome en toen zag het Colosseum er nog heel anders uit. Toen was het eigenlijk eerder een ruïne. En moet je die mensen zien. Waarom dragen ze toga’s?’

Harper dacht even na. Hier was maar één verklaring voor. ‘We zijn echt in Rome, maar niet in de stad van de eenentwintigste eeuw. Dit is het oude Rome.’

‘Ja, hallo, en jij bent waarschijnlijk op je hoofd gevallen. Straks ga je nog zeggen dat daarbinnen gladiatoren aan het vechten zijn.’

Binnen de muren van het Colosseum betraden op datzelfde moment inderdaad twee gladiatoren het strijdtoneel, een grote piste met zand op de grond en omringd door hoge, volle tribunes. Twee van de toeschouwers op die tribunes waren Phoebe en Flo.

‘Flo, wat draag jij nu? Dat lijkt wel een Romeinse Tunica.’

‘Wat?’

Flo keek naar zichzelf. Ze droeg inderdaad niet langer haar oude vertrouwde jeans met de donkerblauwe oversized trui waar ze zich altijd zo lekker in voelde. Het gewaad dat ze nu droeg had ze nooit eerder gezien. Ze keek naar Phoebe.

‘Wanneer heb jij je haren opgestoken?’

‘Mijn haren opgestoken?’

Phoebe voelde aan haar lange haren die nu inderdaad niet steil over haar schouders vielen, maar met krullen en vlechten op haar hoofd waren vastgemaakt.

‘What the hell. Hoe kan dit?’

Flo keek om zich heen en zag de overvolle tribunes.

‘Phoebe, dit lijkt wel een voetbalstadion. Hoe komen wij in godsnaam van een vergaderzaaltje ergens in de coulissen van Techcity plots allebei verkleed in een voetbalstadion terecht?’

‘Wat ik beneden zie is geen voetbalveld,’ zei Phoebe.

Flo keek nu over de hoofden van de toeschouwers die voor haar zaten heen. Beneden zag ze inderdaad geen grasmat. Er was alleen maar zand en op dat zand zag ze twee jonge mannen staan. Ze keek naar degene die links stond met een drietand in de ene hand en een net in de andere. Ze zag hoe verbaasd ook hij om zich heen keek. En toen, op het moment dat zijn blik haar richting uit ging, herkende ze hem meteen.

‘Phoebe, die man, links, degene die nu naar boven kijkt, dat is toch…’ Ze zweeg even. Nee, dat kon niet waar zijn.

‘Het is Sky,’ riep Phoebe.

‘Wat gebeurt er met ons?’ Flo begon in paniek te raken.

‘Het kan niet anders dan een game zijn,’ zei Phoebe.

‘Een game? Dit voelt niet als een spel.’

‘Nee, en toch kan het niet anders. We zitten in dat experiment van Techcity, Flo.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Nee, natuurlijk weet ik dat niet zeker, maar het is de enige logische verklaring. Wow, dit experiment is echt next level. Als ik dit op Instagram zet, worden mijn volgers helemaal gek.’

Phoebe voelde aan de toga, op zoek naar haar smartphone.

‘Nee, dat meen je niet. Ik heb mijn telefoon niet bij me. Shit, waar is mijn telefoon? Ze hebben hem toch niet gestolen?’

Ze bukte zich en keek naar de grond.

‘Zoek even mee, wil je?’

Flo luisterde niet. Ze keek naar Sky en de man die tegenover hem stond. ‘O nee. Phoebe, volgens mij moeten ze vechten.’

‘Verdomme, waar is hij nu? Waar is mijn telefoon?’

‘Phoebe, vergeet die fucking telefoon en luister naar wat ik je zeg. Sky moet vechten.’

‘Ik heb je wel gehoord. Ik moet zo snel mogelijk naar mijn account. Dit experiment gaat me zoveel volgers opleveren. Een reallife game zoals niemand er ooit een heeft meegemaakt.’

‘Een game? En wat als het echt is, Phoebe?’

‘Echt? Hoe kan dit echt zijn?’

‘Kijk eens naar al die andere mensen hier. Dat zijn geen avatars, Phoebe, die zijn echt.’

Phoebe keek nu weer om zich heen. ‘Ja, ze zien er wel angstig echt uit.’

‘En als zij echt zijn, dan is dat gevecht daarbeneden ook echt, Phoebe. Dan is die man die tegenover Sky staat een echte gladiator. En je weet wat gladiatoren deden? Ze vochten op leven en dood.’

Beneden staarde Sky naar de man die tegenover hem stond. Breedgeschouderd, gewapend met een zwaard en een schild. Het gezicht van de man kon hij niet zien, want dat zat verstopt onder een helm met slechts twee kijkgaten erin.

Als dit een deel van het experiment was, hadden ze bij Techcity in elk geval mooi werk geleverd. Dit was namelijk exact hoe een Secutor er in het oude Rome moest hebben uitgezien. Maar, wie zat er onder die helm?

‘Wolf, ben jij dat?’

Er kwam geen antwoord.

Het publiek werd ondertussen duidelijk ongeduldig en Sky hoorde hen schreeuwen.

De secutor viel aan. In een reflex sprong Sky opzij.

‘Au.’

Het zwaard dat langs zijn rechterflank was geschampt, liet daar een ondiepe snee achter. Sky keek naar zijn bloedende huid. De wond was echt, hij voelde de pijn. De man onder de helm kon Wolf niet zijn. Zijn neef zou hem nooit opzettelijk verwonden.

Bij het zien van het bloed slaakte Flo in de tribunes een kreet.

‘Mister G., stop hiermee,’ riep Phoebe. ‘Haal ons terug!’

Er gebeurde niets.

Beneden vloog de tegenstander van Sky weer op hem af. Dit keer hield hij zijn scherpe zwaard recht voor zich uit.

Sky kon niet meer nadenken. Hij zag alleen nog maar dat dodelijke zwaard. Hij wilde een paar stappen achteruit zetten, maar verloor hierbij zijn evenwicht en viel. Tijdens zijn val hoorde hij zijn drietand breken en vloog de dolk uit zijn handen.

Vanuit de tribunes klonk hoongelach. Dit was precies wat de mensen wilden zien.

Gladiatoren die streden op leven en dood, maar die hun publiek tijdens die strijd ook nog eens wisten te vermaken. De secutor tegen de retarius met zijn net, drietand en dolk. Geweldig!

‘Hou hiermee op! Hou hier onmiddellijk mee op,’ riep Phoebe, maar niemand luisterde naar haar.

Sky lag nu languit op de grond. Hij wilde opspringen en heel hard wegrennen. Maar hoe kwam hij overeind nu zijn tegenstander wijdbeens over hem heen stond? Groot en dreigend torende de gladiator boven hem uit, het zwaard in de aanslag.

‘Flamma! Flamma!’

De toeschouwers roken bloed, veel meer bloed.

‘Flamma! Flamma!’

Ze bleven de naam van de secutor scanderen. Hij zou hun geven waar ze voor gekomen waren: de dood van zijn tegenstander de retarius. Onoverwinnelijk, zo kenden ze Flamma hier. Ooit als slaaf aan de gladiatorenschool verkocht, maar nu de held van velen. Degene die keer op keer het Colosseum vol deed lopen. Niemand twijfelde er ook maar een seconde aan: de onbekende retarius was nu al reddeloos verloren.

Maar Phoebe was de eerste die hem zag. Schijnbaar uit het niets stond daar, achter Flamma, plots een tweede retarius. In één vloeiende beweging gooide hij zijn net over het hoofd van de secutor en bracht hij hem daarmee aan het wankelen.

‘Sta op!’ riep hij naar Sky.

‘Wolf!’

‘Sta op! Nu!’

Wolf raapte de dolk van de grond en zodra zijn neef weer op zijn benen stond, gooide hij die naar hem toe.

‘Vechten!’

De tegenstander had zich ondertussen weer uit het net bevrijd.

‘Vechten? Wolf, dat is een secutor, een moordmachine.’

‘Het is twee tegen één, Sky.’

‘Dat redden we nooit.’

‘We moeten!’

Met het zwaard opnieuw voor zich uit stormde de secutor nu op Wolf af.

‘Nee!’ gilde Phoebe en Flo sloeg haar handen voor haar gezicht.

Wolf wist op het allerlaatste moment opzij te springen. De secutor miste, maar herpakte zich snel en zette alweer een nieuwe aanval in.

‘Sky! Doe iets. Verdomme, help mij dan toch!’

Sky keek naar de dolk in zijn handen. Hij besefte dat hij de secutor er dodelijk mee kon treffen, maar hij was geen moordenaar.

‘Sky!’

Een pijnlijke kreet van Wolf. Sky keek naar zijn neef en zag het bloed op diens borst daar waar de secutor hem met zijn zwaard had geraakt.

‘Nee! Nee,’ riep Phoebe in de tribunes. ‘Nee, dit kan toch niet echt gebeuren. Help hen, help hen dan toch, Mister G. Ze mogen niet sterven.’

‘O mijn god, ik kan hier niet naar kijken,’ zei Flo. ‘Dit moet stoppen. Iemand moet dit stoppen.’

Zij en Phoebe waren echter duidelijk de enigen in de tribunes die zich om het lot van de nettenmannen bekommerden.

De rest van het publiek scandeerde nog steeds uitgelaten de naam van de secutor die zich duidelijk sterker waande dan ooit. Vechten tegen twee gladiatoren tegelijk schrok hem niet af, integendeel. Nu al werd hij overal aangekondigd als onoverwinnelijk, zijn supporters kochten zelfs flesjes met daarin zijn zweet en bloed. De combinatie van zijn moed en spierbundels maakte hem voor vele Romeinse vrouwen onweerstaanbaar. En straks, als hij twee tegenstanders tegelijk had verslagen, zou zijn roem alleen nog maar groeien. Hij hief zijn schild en stormde naar voren, recht op Wolf af. Die wilde hij eerst uitschakelen zodat hij daarna kon afrekenen met de tweede retarius die duidelijk een stuk minder heldhaftig was.

Wolf werd opnieuw door het zwaard getroffen. Een diepe jaap in zijn bovenarm dit keer.

Flo huilde, Phoebe durfde zich simpelweg niet meer te bewegen.

Ook de rest van de toeschouwers keek zwijgend toe, de meesten maakten zich al klaar om zo meteen triomferend op te springen, maar er ging een schokgolf door de menigte heen toen ze zagen hoe de tot nog toe onoverwinnelijke Flamma op de knieën viel. Tijdens zijn val greep de gladiator naar zijn rug waarin nu de dolk van Sky stak.

‘Nee! Nee!’ riep de vrouw die naast Phoebe zat.

Terwijl hij op zijn knieën zat, greep Flamma nog naar zijn zwaard, maar Wolf was sneller. In een flits boorde zijn dolk zich in de zij van de secutor. Flamma zakte opzij en viel bloedend in het zand. Hij ademde nog een paar keer, maar toen was het voorbij. Degene die zich al zo lang onoverwinnelijk had getoond, verloor voorgoed de strijd.

In de tribunes werd geaarzeld. De toeschouwers wisten niet hoe ze moesten reageren. Flamma, hun grote idool was dood. De man die zo langzaamaan een icoon was geworden zou nooit meer voor hen vechten. Het einde van een tijdperk dat maar liefst dertien jaar had geduurd. Vier keer had Flamma het symbolische houten zwaard geweigerd dat hem het recht op vrijheid zou hebben gegeven. Hij wilde echter geen vrijheid, de arena was zijn leven. Iedereen wist: zonder Flamma zou het hier nooit meer hetzelfde zijn. Sommige vrouwen bogen huilend hun hoofd, anderen verstopten hun gezicht achter hun sluier.

Maar toen was er één man die opsprong.

‘Bravo!’ riep hij en hij applaudisseerde in de richting van Sky en Wolf. De twee nettenmannen waren hem volledig onbekend, maar wat een moed en wat een souplesse.

Nu stond ook Phoebe op en ze trok Flo met zich mee. ‘Ze leven,’ jubelde ze. ‘Ze leven, Flo.’

Langzaamaan ging iedereen in het publiek rechtop staan en er klonk een applaus vanaf alle banken.

‘We krijgen een staande ovatie, Sky,’ zei Wolf. ‘Kom mee.’

Hij trok zijn neef bij de arm naar het midden van de arena.

‘Buigen, Sky.’

‘Wat?’

‘Buigen en het applaus in ontvangst nemen.’

‘Applaus? We hebben net iemand vermoord, Wolf.’

‘Omdat het moest. Het waren wij of hij.’

Wolf boog en net op dat moment klonk luid trompetgeschal. Wolf keek geschrokken weer op.

‘Pas op!’ riep Sky. ‘Bukken!’

In een reflex boog Wolf opnieuw zijn hoofd en zo vermeed hij een laaghangende tak. Hij zat plots op de rug van een zwarte hengst die tegen hoge snelheid verder galoppeerde. Naast hem reed Sky in een wit-blauw legeruniform en met een hoge berenmuts op zijn hoofd.

‘Onvoorstelbaar!’ riep Sky terug. ‘We rijden mee in de Keizerlijke Garde van Napoleon.’

‘Wat? Waar zijn we?’

‘Waterloo, Wolf. Dit is de Slag bij Waterloo.’

Kanonnen bulderden en verspreidden een dikke witte mist die de zichtbaarheid tot quasi nul herleidde.

‘Napoleon. Hoe de fuck komen wij bij Napoleon terecht? En zie mij nu, ik kan opeens paardrijden. Wat is dit, Sky?’

‘Vraag me niet hoe, maar we maken een reis door de geschiedenis, Wolf.’

‘Dat kan toch niet. Dat is…’

‘Pas op!’

Een kogel ging rakelings naast Wolf heen. Van schrik trok hij aan de teugels om zijn paard te laten stoppen. Sky gaf het dier echter een harde klap op de billen zodat de hengst als een pijl uit een boog naar voren schoot.

‘Idioot! Wat doe je?’

‘Zorgen dat we dit overleven,’ riep Sky. ‘We kunnen niet stilstaan, we moeten vooruit!’

Even later lieten ze het bos achter zich en kwamen ze op een groot open veld terecht.