Unwritable

Lotte van den Noort

UNWRITABLE

Young Adult

Eerste druk: 21 oktober 2021

© 2021 Lotte van den Noort

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

Illustraties schutbladen: Torben van den Hurk

Kaart: Designs by Lotte

ISBN 9789464208047

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor mijn zusje

Hij was in zijn buik geraakt. Zijn blouse raakte doorweekt met een donkere substantie. Zijn ogen waren op haar gericht. Zijn lippen op elkaar geperst. Hij trilde, hij zweette. Ze zag angst in zijn ogen.

Bloed sijpelde uit zijn mondhoek en ze veegde het voorzichtig weg, alsof het iets zou veranderen. Alsof het hem zou redden. Ze zou alles doen om hem bij haar te houden, om die laatste minuut terug te draaien. Ze waren te dichtbij geweest.

Ze beet op de binnenkant van haar wangen en terwijl ze de woede in zich voelde opborrelen, graaide ze de revolver weer van de vloer en richtte het op degene die de kogel had afgevuurd. ‘Ik ben geen moordenaar,’ siste ze door haar tranen heen. ‘Maar voor jou maak ik een uitzondering.’

Lijst van personages

~ De drie bewoners van het pakhuis Monte Carlo ~

Abbigail Barlow (Abby)

Twee alter ego’s: Salina en Diego. Afleidingsmanoeuvre: scherpschutter.

Andrew Higgens

Oprichter en leider van Monte Carlo.

Jae Hawkins

Beste vriend van Andrew. De dokter van de verzetsgroep. Talentvolle schrijver.

~ De verzetsstrijders van Monte Carlo

(13 van de 30) ~

Pete Cooper

Wapen- en voertuighandelaar. Uitkijk.

Derek Bradley

Dream-groep – sniper.

Marcus Henderson

Dream-groep – sluipmoordenaar.

Thomas Henderson

Dream-groep – sluipmoordenaar.

François Wallace

Verzetsstrijder.

Simon Carpenter

Fraude-expert.

Eddy Lester

Verzetsstrijder.

William Smeets

Dream-groep – sluipmoordenaar.

Isaiah Foré

Verzetsstrijder.

Lewis Wickham

Verzetsstrijder.

Jonas Darcy

Verzetsstrijder.

Chester Lakefield

Verzetsstrijder.

Carlos González

Verzetsstrijder.

~ Buitenstaanders ~

Jolene Carlson

Ex-verzetsstrijder van Monte Carlo. Oude liefde van Jae.

Cody Carlson

Broer van Jolene.

Peter Mitchels

Burgemeester.

Agent Jenkins

Rechercheur.

James Barlow

Abby’s vermiste vader.

Proloog

New Orleans, Lakeview – april 1927

Hij wilde de slaapkamer verlaten, maar de lijkbleke kleur van zijn moeder weerhield hem daarvan. Haar ademhaling was zwaar. Haar halfgeopende ogen waren betraand en haar lippen waren op meerdere plekken gespleten.

‘Jae, ben jij dat, jongen?’ prevelde zijn moeder. Ze probeerde overeind te komen. Dat lukte niet. Blijkbaar was de pijn zo ondraaglijk dat die haar vastklemde op het matras. Met twee handen probeerde Jae haar te ondersteunen waar nodig was. Toen ze eenmaal achterover kon leunen tegen de vele kussens, liet hij haar voorzichtig los.

‘Je had me moeten vertellen dat je ziek was.’ Zijn stem trilde. ‘Waarom heb je niks gezegd?’

Zijn moeder glimlachte zwak. ‘Ik wilde je niet hinderen van je opleiding. Ik dacht: als mijn mooie zoon zijn diploma haalt, kan hij mensen redden die nog niet zo ver heen zijn als zijn moeder.’

‘Mijn universiteit staat blank dankzij de overstroming. Dat is de reden waarom ik naar huis ging. Niet wetende dat ik je zo zou treffen, moeder. Ik dacht dat alles goed met je ging.’ Jae snoof en probeerde zichzelf te kalmeren. Hoe was het mogelijk dat hij niet had opgemerkt dat zijn moeder zo ziek was geworden? Waarom had ze hem niets verteld? De tranen achter zijn ogen beten als zuur, maar hij slikte ze weg. Hij mocht niet zwak lijken, niet als zijn moeder er zo bij lag. ‘Wat is het?’

Zijn moeder schudde haar hoofd.

‘Wat ís het, moeder?’

‘Maak je studie af. Als je vader nog had geleefd, zou hij dat ook hebben gewild. Vervul zijn wens, jongen. Word iemand die mensen kan helpen. Op wat voor manier dan ook.’ Een hoest nam haar lichaam over. Langs haar mondhoek sijpelde een straaltje bloed naar beneden. Vliegensvlug greep Jae een glas gevuld met water van het nachtkastje. Hij probeerde het aan haar lippen te zetten. Met twee vingers duwde ze het bij haar vandaan. ‘Je kunt het, jongen,’ raspte ze, voor haar hand slap en levenloos terugviel op haar bed.

New Orleans, Downtown – augustus 1928

Het Downtown District was een van de vele gebieden in New Orleans. Grenzend aan de French Quarter, het Arts District en de Mississippi. Het Downtown District lag centraal genoeg om een goed overzicht te hebben van de rest van de stad. Iets wat ze nodig hadden, had Andrew altijd gezegd. Want hoe kun je een stad beter van binnenuit verwoesten en herbouwen als je je er middenin bevindt? Het was alleen nog maar de vraag of ze goed hun werk konden doen sinds de vondst van dat meisje. Waar was ze eigenlijk?

‘Ze zit boven. In de oude kamer van Jolene.’ Met een vinger in de lucht benadrukte Andrew waar boven precies was, alsof Jae zelf niet wist dat je met een trap naar een andere verdieping kon. Daarbij kon hij zich nog heel goed herinneren waar de kamer van Jolene was. ‘Wees voorzichtig als je tegen haar praat. Ze zegt niet veel en is nog steeds getraumatiseerd.’

‘Hoe oud?’ vroeg Jae. Hij was gestopt met schrijven en draaide de pen tussen zijn vingers. Andrew liep met slome passen naar hem toe om over zijn schouder mee te kijken naar wat hij had geschreven, maar Jae bedekte het papier met zijn armen.

‘Drie jaar jonger dan jij bent.’

‘Zestien dus.’ Jae rolde met zijn ogen. ‘Dat kun je ook gewoon zeggen, je hoeft niet zo geheimzinnig te doen.’

‘Geheimzinnigheid hoort bij het vak.’

‘Juist,’ verzuchtte Jae. Hij beet op zijn lip en staarde bedenkelijk naar zijn pen. ‘Haar moeder is vermoord en haar vader is de moordenaar?’

‘Correct.’ Andrew probeerde het papier uit Jae’s greep te bevrijden, maar Jae duwde hem weg.

‘Waarom zij?’

‘Omdat,’ legde Andrew geduldig uit, terwijl hij naast hem ging zitten, ‘ze eruitzag alsof ze onze organisatie wel kon gebruiken. Net zoals jij, een jaar geleden.’ Toen hij merkte dat Jae geen weerwoord gaf, sprak hij verder. ‘Maar we moeten haar een andere identiteit geven. Ze is de dochter van James Barlow. De man die zijn werknemers niet betaalde en zo zijn bedrijf failliet liet gaan. Daardoor zijn er nu een heleboel mensen werkeloos en koesterend naar wraak.’

Jae rechtte zijn rug en keek hem geschrokken aan. ‘Barlow? Dat is die klootzak voor wie mijn moeder werkte,’ sprak hij tussen opeengeklemde kaken door.

‘Alweer correct.’

‘Hij is schuldig aan de dood van mijn moeder,’ zei hij, terwijl hij zijn vingers stevig om zijn pen klemde. ‘Als hij verdomme haar loon had uitbetaald, was ze in staat geweest medicatie te kopen.’

‘Je zegt niets tegen Abby. Ze heeft net haar moeder verloren en haar vader heeft haar in de steek gelaten. Hoe vaak moet ze nog worden gekwetst?’

‘Ik hou mijn klep,’ snauwde Jae hem toe. ‘Maar beloof me één ding.’

Andrew fronste. ‘En dat is?’

‘Train haar zo goed mogelijk. Haal zo veel mogelijk geld binnen. Het is al erg genoeg dat ik samen met haar onder een dak moet wonen. Als ze het verpest, ligt ze eruit.’

‘Ik was allang van plan om haar goed te gebruiken. Ik haal geen mensen binnen zonder geldige reden. Ik run geen opvang. Ik wil haar helpen en daar moet inderdaad iets tegenover staan, maar je moet haar ook een kans geven. Kinderen zoeken hun ouders niet uit, weet je.’

‘Hebben jullie het over mij?’

Betrapt keken de twee jongemannen naar de deuropening, waar Abby was verschenen. Haar gezicht was wit en er stonden kringen onder haar ogen.

‘Kom binnen, Abby,’ zei Andrew vlug en hij stond op van zijn plaats om zijn kruk voor haar vrij te maken, waarna hij zelf een paar stappen naar achteren zette. ‘Ga lekker zitten. Wil je wat te drinken?’

Jae bleef Abby strak aankijken terwijl ze naar de kruk liep om plaats te nemen. Ze ontweek zijn blik en daar was hij haar dankbaar voor. Hij had geen idee welke emotie hij moest tonen. Ze was, ondanks Andrews aanmoedigende woorden, de dochter van een crimineel. Er was niemand die hem kon garanderen dat deze jonge vrouw niet in het holst van de nacht over de gangen zou lopen met een mes in haar hand.

‘Bedankt,’ zei Abby met een trieste glimlach, ‘maar dat hoeft niet. Wat ik wel wil weten…’ Ze rechtte haar schouders en staarde naar het plafond. ‘Wat je plannen voor mij zijn.’

‘O.’ Andrew ging tussen haar en Jae staan. ‘Nou, het lijkt me het beste dat we je een andere identiteit geven. Het werk dat we doen is nou niet bepaald… legaal. We noemen ons niet voor niets de verzetsstrijders. We strijden voor een nieuw systeem waarin eerlijkheid centraal staat. Er zijn genoeg mensen die we kunnen helpen, maar geld groeit niet aan de bomen. We zijn verplicht om enkele regels te overtreden.’

‘Oké,’ zei Abby. ‘Maar hebben jullie dan ook een andere identiteit?’

‘Nee, maar voor vrouwen is dat een ander geval,’ loog hij, hopend dat Abby het niet zou doorhebben. Jae wist dat Andrew haar wilde beschermen voor de ware aard van haar vader, een verschrikkelijke man die veel levens had geruïneerd. Als Abby te weten zou komen wat voor een man haar vader was, zou ze dat niet kunnen verdragen. Daarbij had haar vader zoveel vijanden gekregen die Abby zouden opzoeken om wraak te nemen.

Abby leek te twijfelen. ‘Oké, maar wie ga ik worden?’

‘In ieder geval geen Abbigail Barlow,’ zei Jae monotoon. Andrew wierp hem een waarschuwende blik toe.

Ook Abby keek hem even vlug aan, maar keerde zich toen terug tot Andrew. ‘Mij maakt het niet uit. Zolang ik maar een dak boven mijn hoofd heb.’

1

New Orleans, French Quarter – februari 1930

Het was stil in de kroeg. Hier en daar zaten wat mannen aan de houten toog op hoge krukken met elkaar te praten. De ruimte rook naar alcohol en het zweet van dronkenmannen. Deze kroeg was geen doorsnee verblijf. Vanwege de drooglegging in 1920 was het verboden om alcohol te nuttigen. De drooglegging werd uiterst serieus genomen. Dat kwam vooral door de verslechterde economische situatie, waardoor het land steeds meer alcohol-gerelateerde problemen leerde kennen. Er waren speciale politieke partijen in het leven geroepen die streefden naar een compleet verbod. Dat was ze gelukt. Dat weerhield de inwoners van Louisiana echter niet om hun plekjes te vinden waar ze alsnog aan hun drank konden komen.

‘Draai eens met die heupen van je,’ beval de graaf op een zeurende toon.

‘Beste heer,’ zei ze slikkend, terwijl ze haar ogen tot spleetjes kneep. ‘Wees voorzichtig met wat u wenst, voor u het weet valt u als een blok voor mij.’

De graaf begon bulderend te lachen en sloeg met zijn vuist op de tafel. Door de kracht vlogen de glazen een paar millimeter in de lucht. De inhoud van zijn drankje bevochtigde het plateau. ‘Sorry, liefje, maar ik val niet op vrouwen voor wie ik moet betalen.’

Durfde hij te beweren dat ze een hoer was? Dit vulgaire slachtoffer zou eens moeten weten wat hem nog te wachten stond.

‘Kom op, je hoeft niet zo te kijken. Laat maar eens zien wat je met die heupen kunt. Je wordt hier betaald om ons te vermaken, niet om te luieren.’

Zonder tegenspraak liep ze terug naar het podium. Het hout kraakte onder haar voeten en toen ze weer in het licht van de schijnwerper stond, lachte ze haar mooiste glimlach ooit. Haar wilde blonde krullen omlijstten haar smalle gezicht en zorgden ervoor dat haar bruine ogen nog beter uitkwamen. Haar uiterlijk was een grote hulp bij het binnenhalen van haar prooi.

Achter in de zaal stond een bronzen grammofoon met daarnaast de eigenaar van de bar. Hij had zich die avond ontfermd over de muziek. Ze gaf hem een knikje, waarop hij reageerde met het afspelen van een plaat. Jazz vulde de ruimte en ze begon te zingen. Langzaam en ritmisch op de maat van de muziek. Het was niet druk in de zaal. Zo nu en dan liepen er enkele gasten naar binnen om aan de bar een glas Moonshine te bestellen, maar niemand keurde haar een blik waardig. Behalve de viezerik die haar had gecommandeerd met haar heupen te draaien tijdens het zingen. Dat was goed genoeg. Ze had namelijk nog een appeltje met hem te schillen.

Halverwege het nummer gaf ze de graaf met tegenzin een uitdagende knipoog en liet ze zichzelf van haar beste kant zien. Heupwiegend op de maat van de muziek gooide ze al haar charmes in de strijd. Het plan leek te werken. De graaf ging onderuitgezakt in zijn stoel zitten en ontdeed zich van zijn stropdas. Een rozige kleur verspreidde zich over zijn wangen en zijn lippen weken van elkaar. Alles ging volgens plan.

Tot haar optreden abrupt werd verstoord door de klap van een openslaande deur. Een jongeman sleurde een ouder uitziende man de ruimte in en klemde hem tussen zichzelf en de bar in. De mensen die aanwezig waren raakten in paniek. Toen de jongeman een revolver tevoorschijn haalde, begon iedereen verloren door de zaal heen te rennen.

‘Wat krijgen we –’ begon de graaf, die verbijsterd naar het tafereel staarde.

Ze moest snel handelen, anders zou haar plan in het water vallen en had ze zichzelf voor niets verlaagd tot zo’n niveau. Binnen enkele seconden stond ze voor de graaf, greep ze zijn hand en trok ze hem overeind.

‘Volg mij, ik breng u in veiligheid.’ Haar lippen streken over zijn oor, waardoor de graaf gretig haar middel greep. Hij volgde haar maar al te graag.

De achterdeur van het pand was lastig te bereiken. Andere gasten liepen voor hen uit, duwden elkaar weg en renden als een stel kippen in het rond. Uiteindelijk wist ze zichzelf erdoorheen te worstelen en bereikten ze de deur naar de achterkant van het gebouw.

‘Waar wachten we nog op?’ vroeg de graaf, licht geïrriteerd. ‘Ik wil niet gevonden worden met een hoer. Ik heb ook mijn trots.’

Ze moest slikken en haar kaken op elkaar klemmen om het toneelspel gaande te houden. Als ze had waarvoor ze was gekomen, zou ze de graaf eens flink op zijn plaats zetten.

Ze bereikten een deur die leidde naar de opbergruimte van het café. Door de stevige wind waaide de deur met een klap achter hen dicht. Het gegil en geschreeuw viel weg en maakte plaats voor doodse stilte. De opbergruimte was volgepropt met opgestapelde kratten gevuld met gestookte Moonshine. Er stonden tafels tegen de muur, voor als het ooit druk mocht worden. Spinnenwebben hingen aan het plafond, de lampen brandden een zacht licht en de muren waren beschimmeld door het vocht.

‘Zo,’ begon de graaf. Hij schraapte zijn keel en nam haar van top tot teen in zich op. ‘Waar waren we?’

‘Ja, waar waren we ook alweer?’ vroeg ze met een gemaakte grijns. Ze keek toe hoe hij plaatsnam op een leeg krat. Toen hij zijn jasje naar achteren streek, zag ze dat waarvoor ze gekomen was, bungelend aan de binnenkant van zijn jas. Het leek haar te roepen. Gefocust op het gouden zakhorloge zette ze een paar stappen naar voren. Haar lange blonde haar viel als een sluier om haar gezicht. ‘U ziet er vermoeid uit, meneer. Zal ik u even helpen ontspannen?’

‘Dat werd tijd,’ grijnsde hij en hij zakte onderuit zoals hij ook in het café had gedaan. Zijn vette zwarte haar kleefde van het zweet tegen zijn slapen. Ook de zweetplekken onder zijn oksels waren duidelijk zichtbaar door zijn babyroze op maat gemaakte jas. Zijn kraalogen waren strak op haar gericht. ‘Kom eens bij me zitten.’

Met tegenzin nam ze plaats op zijn kwabbige benen. Ze rook de sterke geur van zweet en drank. Er ging een rilling door haar heen toen hij zijn hand op haar dij legde. Een grote, zweterige hand.

‘Je mag dan wel een hoer zijn,’ zei hij hees, ‘maar wel een prachtige.’

‘Ik ben een zangeres,’ corrigeerde ze hem, maar ook dat was een leugen. Ze was geen van beide. Ze was iets heel anders en als hij zou weten wie ze werkelijk was, was hij nooit zo ontspannen gaan zitten.

‘Blijft hetzelfde,’ snauwde hij terug. Zijn eeltige vingers gleden een voor een onder haar jurk. ‘Je bent mijn vermaak voor vanavond.’ Toen drukte hij met kracht zijn ruwe, dikke lippen tegen haar hals. De kus die hij daar gaf voelde aan als een naald. Zijn lippen waren als schuurpapier en zijn handen gleden agressief over haar lichaam.

Focus, dacht ze bij zichzelf. Ze vond het zo verdomd moeilijk om hem zijn gang te laten gaan. Met elke beweging raakte ze steeds meer overstuur. Met meerdere vingers streelde ze zijn borst, zoekend naar het horloge dat haar riep. Uiteindelijk omklemden haar vingers het stuk goud. Hij merkte het niet eens toen ze het lostrok en in haar mouw liet glijden.

‘Meneer,’ zei ze quasivermoeid. ‘Ik voel me plotseling niet zo goed.’

‘Een zorg voor later,’ gromde hij naar haar. ‘Afmaken waar je aan begonnen bent.’

Ze probeerde hem weg te duwen, ze had waarvoor ze gekomen was. Het was einde toneelspel. ‘Stop, ik ben echt niet goed aan het worden.’

Klap!

Het duurde een paar seconden voordat ze zich realiseerde dat hij haar in het gezicht had geslagen. Kwaad duwde ze hem naar achteren, waarna ze van zijn schoot sprong en achteruitliep. De graaf was van de krat gevallen en schudde verward zijn hoofd.

‘Jij… Hoe durf je?’

‘Ik ben geen hoer,’ hielp ze hem herinneren. De adrenaline stroomde door haar lijf. ‘Maar ik weet wel dat u een heel smerige man bent, die het verdient om achter de tralies te belanden voor alle gezinnen die hij kapot heeft gemaakt.’

‘Wat?’ Hij kwam met moeite overeind en streek zijn jasje glad. Toen hij over de plek streek waar zijn zakhorloge hoorde te zitten, stopte hij. Zijn ogen werden groot en hij hield zijn adem in. Hij keek naar zijn jasje en onderzocht de lege plek. Binnen een seconde realiseerde hij dat het zakhorloge niet meer aan hem toebehoorde en in de handen was van de vrouw door wie hij voor de gek was gehouden.

‘Zoekt u dit?’ grijnsde ze en ze stak het zakhorloge in de lucht. ‘Het spijt me, maar u heeft zonet uw vermogen verloren.’

Met een brul stormde hij op haar af. Hij had zijn armen voor zich uitgestoken om zijn schat terug te veroveren. Ze kon hem nog net ontwijken en draaide een kwartslag van hem weg, maar de zoom van haar jurk bleef haken achter een gebogen spijker, waardoor de graaf de tijd had om bij haar te komen. Het zweet brak haar uit.

Met een harde ruk werd ze op de grond getrokken en klom hij boven op haar. Een van zijn vuisten belandde tegen haar neus en plotseling werd haar de adem benomen. Vingers knepen haar keel dicht. Hij spuugde in haar gezicht en forceerde zijn handen weer op haar lichaam. ‘We maken af waarvoor we gekomen zijn,’ grinnikte hij hysterisch. ‘En dan maak ik jou af.’

Langzaam begon het tot haar door te dringen. In deze positie was het lastig om de graaf van haar af te duwen. Hij was niet groter dan zij, maar wel dikker en zwaarder. Ze hield het zakhorloge stevig vast terwijl ze naar een oplossing zocht, maar de klappen die hij haar gaf maakten het moeilijk om na te denken. Door de gouden ring aan een van zijn vingers scheurde haar lip open. Uit haar neus sijpelde bloed. Als hij nog langer op haar zou zitten, was ze ervan overtuigd dat haar ribben zouden kneuzen.

Opnieuw en opnieuw kwamen zijn vuisten op haar neer. Ze probeerde hem een schop met haar knie te geven, waardoor hij zo kwaad werd dat hij een revolver tevoorschijn haalde. Met een simpele handbeweging ontdeed hij de revolver van de veiligheidspal en richtte hij hem op haar gezicht. ‘Lig stil, trut!’

Ze schrok. Dit had ze niet verwacht. Achter haar ogen hield ze de brandende tranen binnen, terwijl ze in de loop van het wapen keek. Ze staakte haar ontsnappingspoging en bleef stokstijf liggen. Was dit het einde? Kon ze echt geen kant meer op? In een waas zag ze haar leven aan zich voorbijvliegen; haar kinderjaren, haar ouders, het grote landhuis waar ze ooit had gewoond. Zelfs de toekomst die ze voor ogen had flitste vluchtig voor haar op. Een onduidelijk beeld dat ze niet kon beschrijven. Het enige wat ze nog kon doen was hopen op een wonder. Ze maakte trillend een denkbeeldig schietgebedje.

Plotseling werd de opbergruimte bestormd. Met een harde dreun kwam de deur tegen een krat aan. Ze kon niet zien wie er naar binnen rende, omdat de vetzak haar het zicht ontnam. Zo te horen ging iemand het gevecht aan met de graaf. Ze voelde dat de druk van haar lichaam verdween, doordat de graaf van haar af sprong om terug te vechten.

Met moeite kwam ze overeind en zag ze dat er om haar heen werd gerend. De weg van de graaf werd geblokkeerd door wijn en stoelen. De jongeman die was binnengestormd siste en probeerde weg te duiken. De graaf verloor zijn evenwicht bij het afvuren van een schot. De krat waartegen hij leunde had het zojuist begeven.

De kogel die was afgevuurd schampte haar arm. De jongeman die haar tot redding kwam verspilde geen tijd en trok haar met zich mee.

Het was Jae.

‘Heb je het goud?’ vroeg hij.

Ze knikte.

Hij zuchtte opgelucht en keek over zijn schouder naar de graaf, die inmiddels weer recht stond en hen woedend aanstaarde. Zijn gezicht was nog roder aangelopen dan voorheen en zijn kleine ogen leken uit zijn kassen te puilen. Zijn blik ging van het zakhorloge in haar hand naar de revolver in zijn eigen hand.

‘Rennen,’ beval Jae en hij trok haar met zich mee. Ze waren net de deur door gerend, toen er nog een schot werd afgevuurd. Slechts enkele centimeters van haar lichaam kwam de kogel in een waterton terecht. Het water liep in een straal naar beneden. Haar adem stokte in haar keel. Als de graaf enkele centimeters naar rechts had geschoten, had ze niet meer geleefd.

‘Ik krijg je wel!’ brulde de graaf hen na.

‘Ja, echt niet,’ hijgde Jae voor zich uit. ‘Waarom duurde het zo lang?’

‘Er waren enige complicaties,’ antwoordde ze. Ze slikte en hapte naar lucht voor ze verderging. ‘Deze achterlijke jurk bleef haken op het moment dat ik wilde ontsnappen.’

‘Geef de jurk niet de schuld. Het is je eigen onhandigheid.’

Ze renden zo snel als hun benen dat konden. Toen ze de straat overstaken werden ze bijna geschept door een auto. Bij het naderen van een smalle steeg duwden ze twee mannen omver. Na een tijd te hebben gerend, trok ze hijgend haar hand los en keek ze achterom om te kijken of de graaf hen nog volgde.

‘We worden niet meer gevolgd,’ informeerde ze Jae, starend naar de arm waar de kogel haar had geschampt.

Jae volgde haar blik. ‘Je arm…’

‘Het gaat wel.’

‘Abby…’

‘Ik zei dat het goed gaat,’ snauwde Abby hem toe. ‘De volgende keer als je een ruimte binnenstormt, zorg er dan ook voor dat de mensen niet gillend door elkaar heen rennen. Het duurde een eeuwigheid voor we uit de zaal waren. En waar is je revolver?’ Ze liet haar ogen op zijn lege holster vallen.

‘Sorry, hoor.’ Jae leunde tegen de muur en sloeg zijn armen over elkaar. Zijn ronde bril glansde in het licht van de lantaarn. ‘Ik heb mijn revolver aan een van de jongens gegeven. Ik heb mijn werk gedaan, ik kan niet voorspellen hoe de mensen reageren. Storm het café binnen midden in het nummer, zorg ervoor dat de graaf is afgeleid zodat Abby met hem kan ontsnappen. Dat was mijn taak.’

‘Viezerik.’

‘Ik?’

‘Nee, de graaf. Hij heeft het recht niet die titel te dragen. Viezerik past meer bij hem. Al die gezinnen die hij kapot heeft gemaakt voor zijn eigen, verdachte geldzaken…’

Jae slikte en zocht haar ogen. ‘Gaat het –’

‘Het gaat prima.’

‘Wat jij wilt.’ Hij liep naar haar toe en stak zijn hand naar haar uit.

‘Ik kan echt wel zelf lopen.’

‘Dat bedoel ik niet,’ zei hij. ‘Het goud.’

Zonder nog iets te zeggen overhandigde Abby hem het zakhorloge. Jae stopte het direct in zijn broekzak en draaide zich met zijn rug naar haar toe om zijn weg te vervolgen, wetende dat Abby als een trouwe hond achter hem aan zou lopen.

2

Het was een groot feest in Monte Carlo, niet te verwarren met de voormalige gemeente van de stadstaat Monaco, maar een oud pakhuis in het Downtown District dat diende als een schuilplaats voor de verzetsgroep waar Abby deel van uitmaakte. De naam Monte Carlo was te danken aan de droom om ooit net zoveel geld binnen te halen als de casino’s van de stad.

Na de overstroming in 1927 was er veel kapotgegaan in New Orleans. Meer dan zevenhonderdduizend mensen in Louisiana en Mississippi raakten dakloos en er waren meer dan tweehonderd mensen om het leven gekomen. Dat was allemaal de oorzaak van een zware regenval in 1926. Het water in de Mississippi kwam alsmaar hoger te staan. In april 1927 viel er zoveel regen dat er grote vloedgolven ontstonden. De dijken braken en alles werd overspoeld.

Op de muren van het pakhuis kon je nog steeds zien tot waar het water had gestaan. Dat stuk van de muren was donkerder dan de rest. Bijna al het meubilair moesten ze weggooien. Hier en daar lagen nog versleten boeken op de grond waarvoor niemand de puf kon vinden om die weg te doen. Het had wel iets bijzonders.

Het zakhorloge lag in het midden op de grote tafel in de kamer. Alle leden van de verzetsgroep staarden ernaar, wachtend op de grote baas om de waarde bekend te maken. Abby zat naast Pete, een drieënveertigjarige man met wie ze het goed kon vinden. Hij was als een vader voor haar.

‘Wil je nog wat drinken?’ vroeg Abby aan hem. Ze kreeg alleen een bevestigende hoofdknik.

Abby stond op van haar kruk en pakte zijn glas dat op tafel stond. Ze voelde de wond branden waar de kogel van de graaf haar had geraakt. Ondanks het feit dat ze niet in haar benen was geschoten, deed lopen vreselijk veel pijn. Ze besloot het op dat moment te negeren.

Onderweg naar de bar moest ze als een slang door de menigte heen kronkelen. De eerste keer dat ze deze ruimte zag, was het helemaal niet zo druk geweest. Dat was de dag dat Andrew Higgens haar had gevonden en onder zijn hoede had genomen. Een dag die nog vers in haar geheugen stond gegrift. Vlug zette ze de gedachte uit haar hoofd.

Bij de bar aangekomen, die ze hadden gemaakt van versleten wijnvaten, deed ze haar best het lege glas te vullen, maar iemand nam de kan met Moonshine van haar over en duwde haar voorzichtig aan de kant.

‘Laat mij het doen.’ Jae vulde het glas van Pete en wierp een blik op haar wond. ‘Ik zal daar straks even naar kijken.’

‘Het gaat goed met me. Ik heb er al een verband omheen gewikkeld.’

‘Dat is niet genoeg.’

Van irritatie zette ze haar handen in haar zij. Slecht idee, want dat deed ontzettend zeer. De pijn liet haar hele lichaam verkrampen. ‘Luister, je bent geen arts en je bent geen verpleegkundige. Verwacht je dan van me dat ik je mijn wonden toevertrouw?’

Voor Jae kon antwoorden kwam Andrew tussenbeide. Andrew was de eigenaar van het pakhuis en de leider van de Monte Carlo-verzetsstrijders. Hij was de week daarvoor drieëntwintig geworden. Twee jaar ouder dan Jae en vijf jaar ouder dan Abby. Ondanks zijn jonge leeftijd gedroeg hij zich als een wijze, oude man.

‘Zijn we weer aan het kibbelen?’

Jae rolde met zijn ogen. Blijkbaar had hij geen zin om het gesprek aan te gaan. Hij pakte het glas van Pete en liep bij hen vandaan om het af te geven, waarna hij zelf plaatsnam op de kruk waar Abby had gezeten. De mensen aan de tafel gaven hem schouderklopjes om zijn prestatie te bewonderen van eerder die avond.

‘Weet je,’ begon Andrew afwezig. Hij keek Jae hoofdschuddend na. ‘Jae heeft zich vanaf het begin af aan bewezen als een geboren leider. Hij weigert echter om met mij het leiderschap te delen. Het is lastig om zijn beste vriend te zijn terwijl je zijn baas moet spelen.’

‘Dat begrijp ik,’ gaf Abby toe. ‘Zelfs ik twijfel of je nu een goede vriend van me bent of mijn baas.’

‘Ik moet een balans zien te vinden tussen de twee,’ verzuchtte Andrew. ‘Maar dat is moeilijk.’

Abby grinnikte. ‘Ik roep je wel tot de orde als je de baas begint te spelen op momenten wanneer dat niet nodig is. Je persoonlijkheid is gewoon een combinatie tussen een vriend en een leider. Al zou je geen eigenaar zijn van Monte Carlo, dan zou het alsnog in je zitten om mensen te commanderen.’

‘Juist,’ grijnsde Andrew. Hij kneep zijn ogen bedenkelijk tot spleetjes, terwijl hij naar Abby’s arm staarde. ‘Je moet dat wel laten nakijken. Dat ziet er slordig uit. Die doek lijkt me niet hygiënisch.’

‘Ik heb er slechter bij gelopen.’

‘Altijd zo eigenwijs. Ja, je hebt er slechter bij gelopen. De eerste paar dagen dat je je bij ons had aangesloten was je de grootste bak ellende die ik ooit had gezien. Uit respect en dankbaarheid voor die dagen waarop ik je heb geholpen, vind ik dat je jezelf goed moet verzorgen. Dus je laat die wond door Jae behandelen.’

‘Kun jij dat niet voor me doen?’

‘Jae is de enige met medische ervaring.’

Jae en Abby hadden geen goede relatie met elkaar. Ze had altijd het gevoel gehad dat hij op haar neerkeek. Niets wat ze deed was goed genoeg en vanaf de eerste dag dat Andrew haar naar Monte Carlo had gehaald, had Jae haar laten merken dat hij haar aanwezigheid niet op prijs stelde.

‘Moet jij niet de waarde van het goud bekend gaan maken of zo?’ Abby glimlachte hartelijk naar haar leider en keek over haar schouder naar de tafel waar het horloge lag te wachten. ‘We hebben heel veel moeite gedaan om dat te bemachtigen.’

‘Ik ben al onderweg.’ Andrew leek haar wond te zijn vergeten bij de gedachte aan het goud en huppelde bijna naar de tafel. ‘Mannen, het is tijd voor de grote onthulling.’

Door de hele zaal klonk er een luid gejoel. Ze trommelden met hun handen op de tafel, de verzetsstrijders die niet aan de tafel pasten, stampten met hun voeten. ‘Goud, goud, goud, goud!’ brulden ze.

Andrew klom op de tafel, pakte het horloge en stak het hoog in de lucht om de mannen nog enthousiaster te maken. ‘Hier hebben we weken naartoe gewerkt. Dit is weer een nieuwe stap naar de bevrijding van New Orleans. In dit gouden horloge…’ hij maakte een rondje op de tafel zodat iedereen het ding kon bewonderen, ‘zit de code van de kluis van de graaf.’

Ondertussen leunde Abby tegen de bar. Ze had geen zin meer om terug naar haar plaats te lopen. Haar ogen dwaalden naar Jae, die stoïcijns naar Andrew zat te luisteren. Het witte overhemd dat hij droeg was gekreukt en de bretels hingen los over zijn schouder. Zijn zwarte haar zat in de war en er zaten een paar vegen op zijn bril. Blijkbaar had hij dat zelf ook in de gaten, want hij pakte zijn bril van zijn neus en begon de glazen te poetsen met zijn hemd. Het was ontzettend irritant dat Jae Hawkins zo knap was, terwijl hij een heel vervelend en gemeen karakter had.

‘En in die kluis,’ vervolgde Andrew zijn speech, ‘zitten goudstaven. Een aantal waar je niet eens van durft te dromen. Met dat geld kunnen we langer dan tien jaar zorgeloos leven. We kunnen de gezinnen die kapot zijn gemaakt financieel ondersteunen.’

Opnieuw klonk er luid gejoel. Het was lang geleden dat er een goede buit was binnengesleept. Sommigen vroegen zich af of het nog wel zin had om door te gaan met Monte Carlo. Werken in de onderwereld was extreem gevaarlijk, niet iedereen kon het aan. De leden bestonden uit mensen die geen andere weg meer zagen dan dit gevaarlijke pad. Mensen die hun familie niet meer konden onderhouden of een grote schuld hadden. Monte Carlo was hun enige oplossing, hun enige uitweg.

‘De graaf is een van de vele machthebbende mannen die heersen over ons New Orleans. Hij heeft tientallen gezinnen uit elkaar gerukt door zijn eigen lust naar geld. Veel mensen zijn door zijn acties uit het leven gestapt omdat ze financieel geen uitweg meer zagen. Nu dit,’ hij wees naar het horloge, ‘in ons bezit is, hoeven we ons geen zorgen meer te maken over hoe we de komende jaren moeten overleven. Morgen trekken we eropuit om het goud te bemachtigen. De Dream-groep zal die missie gaan leiden en heeft vanaf nu de verantwoordelijkheid.’

De Dream-groep was een speciale elite die getraind was om snel en geluidloos te werken. De verzetsstrijders die daar niet bij hoorden hadden zo ook hun missies, maar de gevaarlijkste missies werden door de Dream-groep uitgevoerd. Zowel Andrew als Jae zat in die groep. Abby had dat ook graag gewild, maar Andrew had geweigerd. Te gevaarlijk, was zijn excuus geweest, maar Abby wist dat ze niet goed genoeg was. Ze was een keer mee geweest op een Dream-groepmissie, een opdracht waarbij Lord Dundy moest worden uitgeschakeld. Dundy was afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk en had een bedrijf opgericht in New Orleans. Een groots bedrijf met veel werknemers. De man sloeg echter door toen hij begon met dwangarbeid. Hij verkocht letterlijk zijn werknemers aan de Caribische gebieden. Een machtsbeluste man, zoals velen in de stad. De Dream-groep was zijn zwaarbewaakte pand binnengestormd, had de beveiliging weten uit te schakelen en toen de groep uiteindelijk oog in oog met Lord Dundy stond, had Abby de kans gehad de man het zwijgen op te leggen. Alleen faalde Abby. Ze kon de trekker niet overhalen. Dat had Dundy genoeg tijd opgeleverd om zijn revolver te gebruiken. Godzijdank was hij straalbezopen en landde zijn kogel in de muur, maar het had ook anders kunnen eindigen. Abby had dood kunnen zijn. Dat was voor Andrew reden genoeg om haar niet meer mee te sturen op Dream-groepmissies.

‘Denk je niet dat de graaf allang alarm heeft geslagen en de code van de kluis heeft veranderd?’ vroeg Derek, een sniper uit de Dream-groep. ‘Ik denk dat het goud in de kluis al weg is voordat we daar aankomen.’

‘Nee,’ grijnsde Andrew zelfverzekerd. ‘De graaf zal als het goed is niet zo snel kunnen handelen.’ Hij wierp een blik op Jae, die Andrew bemoedigend toeknikte.

‘Mijn mannen zouden hem uitgeschakeld moeten hebben nadat Salina en ik zijn ontsnapt,’ zei Jae. Hij had de leiding gehad over een kleine groep die avond.

Salina was de naam die Abby op zich had genomen toen ze zich had aangesloten bij de organisatie. Alleen Jae en Andrew kenden haar echte naam.

De deur van de zaal ging open en de vier mannen die waren gestuurd om Jae’s rotzooi op te ruimen kwamen binnen. Ze waren met Jae het café binnengestormd om de mensen af te leiden toen Abby met de graaf ervandoor ging. Dit was de groep waarover Jae zo nu en dan de leiding had. Waarschijnlijk ook de laatste keer, want hij had Andrew duidelijk gemaakt dat hij niet graag de leidinggevende rol wilde hebben.

‘De graaf ligt op de bodem van de Mississippi,’ riep de kleinste van de mannen trots. Er zat bloed op zijn kleding en in zijn rechterhand droeg hij een revolver. ‘Opgeruimd staat netjes.’

‘Goed gedaan, François,’ zei Andrew trots. Hij keerde zich weer tot de mensen aan de tafel. ‘Zien jullie nou wel? Geen reden tot paniek.’ Hij klapte het zakhorloge open en bestudeerde de binnenkant. ‘De waarde van dit klokje is niet alleen miljoenen waard, maar ook onze vrijheid.’

Terwijl de leden van Monte Carlo weer begonnen te juichen en te klappen, maakte Abby zich los van de bar om zich een weg te banen naar haar kamer. Ze had pijn, ze was moe en ze was er voor die avond wel klaar mee. Aan de ene kant was ze blij en opgelucht, aan de andere kant was ze bang voor zichzelf. De lieve, onschuldige Abby Barlow bestond niet meer. Dat kwam allemaal door haar vader.

Het was gebeurd op klaarlichte dag in 1928. De dag dat Abby haar zestiende verjaardag vierde met haar ouders. De dag die ze nooit meer zou vergeten.

Al enige tijd ging het gerucht dat het niet goed ging met het bedrijf van haar vader, maar op haar verjaardag wilde ze daar niet aan denken. Dat was haar dag. Een dag zonder zorgen.

O, wat had ze het fout.

Tijdens een warme middagwandeling met haar ouders door het bos vertelde haar vader dat het bedrijf failliet was gegaan en ze alles wat kostbaar was moesten verkopen. Haar ouders waren in een enorme ruzie beland. De woorden die uit haar moeders mond kwamen had Abby nog nooit gehoord. Haar vader reageerde, in plaats van woorden te gebruiken, met zijn vuisten. Nu was Abby’s vader nooit een hartelijke man geweest, maar ze had in geen miljoen jaar verwacht dat zijn wreedheid de dood van haar moeder zou betekenen.

‘Abby,’ had haar vader haar gesmeekt. ‘Je mag dit nooit aan iemand vertellen. Je mag me niet haten. Je moeder was roekeloos. We zijn allemaal roekeloos geweest.’

Zijn woorden waren niet tot haar doorgedrongen. Het enige wat ze zag was het bewegingloze lichaam van haar moeder. Haar benen lagen in een onnatuurlijke positie, haar gezicht zat onder het bloed en op de grond lagen drie van haar tanden, maar het waren vooral de ogen die Abby nooit meer zou kunnen vergeten. De ogen die al die jaren naar haar hadden gelachen, waren leeg en koud. De lafaard die zich haar vader noemde was gevlucht; was niet meer naar huis gekomen en had niets meer van zich laten horen. Het stond in alle kranten. Eigenaar van Barlow Business failliet, vermoordt vrouw en laat dochter achter om vervolgens te vluchten.

Verder had Abby geen contact met andere familieleden. Ze waren altijd zo gesloten geweest en haar vader wilde nooit iets met zijn broers en zussen te maken hebben. Daarom had Abby nooit de kans gekregen om hen te leren kennen.

‘Familie… Ze willen alleen maar mijn geld,’ had haar vader gezegd.

Het leven had geen zin meer. Ze kende niemand. Ze was aan haar lot overgelaten. Ze wist niet eens waar ze moest beginnen. Ze had totaal geen kennis van de grote wereld om haar heen, omdat ze al die jaren in een landhuis had geleefd en geen contact had met de buitenwereld. Haar dagen waren donker en somber. Iedere ochtend vroeg ze zich af hoe ze moest overleven. Het rondslingeren over de straten van New Orleans hield haar nog een beetje op de been. Als de avond viel zocht ze beschutting onder een brug of in een hoekje van een verlaten steeg, waar ze zich altijd weer afvroeg hoe ze de dag had overleefd.

Haar leven begon pas weer zin te krijgen toen ze een paar dagen later een jongeman tegen het lijf liep bij de bibliotheek. Ze had in eerste instantie niets met hem te maken willen hebben, maar overal waar ze ging was hij ook. Vanuit de bibliotheek was hij haar gevolgd naar het park en van het park naar de markt. Uiteindelijk was ze het negeren van de man zo moe geworden, dat ze naar hem besloot te luisteren. Ze had toch niets te verliezen. Hij had haar verteld dat hij haar wilde helpen om het leven weer zin te geven. Andrew was zijn naam. Hij bleek de leider te zijn van een verzetsgroep waar ze zich bij aan kon sluiten. Ze zou op missies moeten gaan en alles moeten geven. Abby wilde hem maar al te graag geloven, maar omdat ze dingen zou gaan doen waarbij ze niet herkend mocht worden, moest ze in vermomming. De zogenaamde ‘missies’ die ze uitvoerden waren opdrachten die gegeven werden door Andrew. Opdrachten om de stad beetje bij beetje te bevrijden uit de klauwen van machtsbeluste mensen.

Dat was ook de reden dat Abby altijd jongenskleren droeg en dat ze haar mooie bruine haar kort had moeten knippen om plaats te maken voor een jongenskapsel. Bij die gedachte liet Abby even kort haar vingers door haar bruine lokken onder haar pruik glijden.

Er bestond geen Abbigail Barlow meer. Enkel Diego en Salina, haar twee alter ego’s. Volgens Andrew was het handig om Diego als tweede alter ego te nemen omdat ze dan minder herkenbaar zou zijn tijdens de missies, maar ook omdat vrouwen minder rechten hadden dan mannen.

Abby opende de deur naar de trappenhal en leunde kort tegen de balustrade. Haar vingers omklemden het gesplinterde hout. Niemand mocht weten wie ze was, had Andrew haar op een avond verteld. Al wilde hij haar nooit vertellen waarom niet. De verzetsstrijders dachten dat ze Salina heette. Ze wisten wel dat Salina een alter ego genaamd Diego had. De enigen die Abby’s echte naam wisten waren Andrew en Jae. Ondanks het feit dat Jae een arrogante kwal was, wist ze diep vanbinnen dat ze hem kon vertrouwen, omdat zij hem ook van zijn meest kwetsbare kant had gezien.

Op haar kamer aangekomen, een ruimte die uit niets anders bestond dan simpel meubilair, een paar dozen met rommel en haar schildersezel, ging ze voor haar spiegel staan en trok ze de blonde pruik van haar hoofd. Met haar vingers fatsoeneerde ze haar kapsel. De jurk trok ze met moeite uit omdat haar arm nog altijd zeer deed, waarna ze haar wijde broek en versleten shirt aantrok. Net als Jae droeg ze graag bretels om haar broek omhoog te houden. De kleding die ze droeg waren afdankertjes van de andere leden van Monte Carlo en vaak veel te groot voor haar tengere lichaam.

Door het raam in haar kamer scheen het maanlicht een zachte, zilveren gloed naar binnen. Dankzij dat beetje extra licht viel Abby’s oog op de fauteuil achter haar bed, die begon te verouderen. Twee veren sprongen uit het schuim en prikten door de bekleding. Ook zag ze dat ze nodig eens moest opruimen. Hoelang stonden die dozen al naast haar kledingkast? God mocht weten wat er allemaal in zat. Sommige dozen stonden er al toen ze hier introk, maar ze had nooit de moeite genomen ze door te spitten. Slechts één doos was voor haar belangrijk, de doos onder haar bed. Daarin zat een tiental vellen waar ze haar moeder op had geschilderd. In het begin leken haar schilderwerken nergens op, maar naarmate ze meer oefende kon ze zelfs de kleinste details vastleggen. Zoals de sproetjes op haar wangen en de lachrimpels rond haar ogen.

Schilderen was een hobby die ze van haar moeder had geërfd. Als klein meisje had ze bij haar op schoot gezeten, samen achter de schildersezel. Dan hield Abby haar moeders hand vast terwijl haar moeder het penseel met ervaren vingers over het doek liet glijden. Ze miste haar ontzettend. De schilderwerken die ze van haar moeder had gemaakt waren de enige die ze stiekem bewaarde. De andere schilderingen moesten als ze klaar waren meteen worden verbrand. Want als ze haar moeder niet schilderde, dan schilderde Abby de dingen die ze had meegemaakt. Ze had een keer het pakhuis geschilderd zoals het er aan de buitenkant uitzag. Ze had het grote, rechthoekige gebouw met een stevig penseel vormgegeven. De Mississippi stromend aan de voor- en zijkant van het pand. Het glinsterende water had ze zo gedetailleerd kunnen schilderen dat ze af en toe zelf nog twijfelde of ze niet naar een foto staarde. De straatlantaarns die in een cirkel rondom het gebouw stonden. Het vervallen hekwerk voorbij de ingang.

Ook had ze Jae, Andrew en Pete geschilderd, maar Andrew had haar duidelijk gemaakt dat als de werken ooit in verkeerde handen zouden vallen, het nare gevolgen kon hebben voor Monte Carlo.

Abby keek naar de onderkant van haar bed. Ze kon de doos niet zien omdat die tegen de muur was geschoven, maar ze wist dat hij daar lag. Met een glimlach veegde ze een traan van haar wang, waarna ze om zich heen keek. Overal in de muren van haar kleine kamer zaten gaten en scheuren. Het hele pakhuis was een groot brok ellende. Andrew vond het alleen niet nodig het zodanig op te knappen dat het nieuw leek. Hij vond de oude stijl wel iets hebben, de uitstraling kalmeerde hem. Bruine, houten muren en vloeren. Smaragdgroen en donkerrood versleten meubilair. Alleen als er iets kapotging, herstelde hij dat. De overstroming had veel waterschade veroorzaakt. Schimmel op de muren, rot hout en afgebladderd behangpapier. Abby was zelfs al een keer met haar voet door de traptrede gezakt, waar de schimmel nog op stond. Ach ja. Ze mocht hier wonen en dat was al heel wat.

Toen ze was omgekleed, keek ze nogmaals in de spiegel en slaakte ze een zucht. ‘Hoi,’ zei ze tegen zichzelf. ‘Welkom terug, Abby.’

3

Abby was zachtjes mee aan het neuriën met de muziek die ze afspeelde op haar grammofoon. Andrew had het haar gegeven op haar zeventiende verjaardag, in de hoop dat ze zo teksten van liedjes kon leren. Ze had het nodig gehad, zodat ze in haar rol als Salina kon kruipen, de verleidelijke zangeres.

Ze zat op haar bed muziek te luisteren terwijl ze haar wond aan het verzorgen was. Het verband dat ze gebruikte om het te verbinden was oud en gerafeld. Het had al te lang in een kast gelegen en werkte daarom niet goed mee. Bovendien was het met één hand moeilijk te behandelen. Ze voelde zich leeg, alsof ze al haar kracht van die dag had gebruikt. Ze probeerde ook vooral niet te denken aan de pijn die ze had op de plekken waar de graaf haar had aangeraakt.

Er werd op de deur geklopt en voor Abby kon antwoorden, stapte Jae haar kamer binnen. Zijn haar plakte vochtig tegen zijn slapen, waarschijnlijk had hij een douche genomen. Hij had zich omgekleed en zijn overhemd had plaatsgemaakt voor een te groot shirt. Ook dat stond hem goed, iets wat Abby uiterst irritant vond.

‘Laat eens zien,’ zei hij en hij keek naar haar hand en hoe ze ermee aan het stuntelen was. Hij sloot de deur achter zich en ging naast haar op bed zitten.

‘Loop je altijd een kamer binnen zonder te kloppen?’ vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Ik heb geklopt.’

‘Maar ik heb je geen toestemming gegeven om binnen te komen.’

Hij negeerde haar opmerking en pakte haar gewonde arm stevig vast. Haar verzet was hopeloos, want alles deed pijn. ‘Zit stil.’

‘Het doet geen pijn meer,’ loog ze. Waarom loog ze? Ze vond het verschrikkelijk gênant dat de man die op haar neerkeek haar wond moest verzorgen. Ze wilde laten zien dat ze het zelf kon.

‘Dit moet gehecht worden,’ besloot hij, na de wond kort onderzocht te hebben. Zijn ogen ontmoetten de hare, maar hij had zijn hoofd zo snel weggedraaid dat ze zich afvroeg of ze de lichte blos op zijn wangen wel goed had gezien. ‘Blijf hier, ik ga mijn spullen halen.’

Abby keek toe hoe hij haar kamer verliet en even later weer terugkwam met een versleten koffer. Ze herkende het ding maar al te goed. Altijd als er na de missies gewonden waren, was Jae degene die hen moest verzorgen. Zijn doktersopleiding had hij nooit afgerond. Het was een geldkwestie geweest, zoals alles hier. Ook hij had geen familie die hem kon ondersteunen. In plaats daarvan had hij besloten dit leven te leiden, tot hij genoeg geld had om zijn opleiding te vervolgen, maar zoals het er op dat moment uitzag, zou dat nog lang duren. Ze waren nog niet klaar met Monte Carlo. Niet totdat de stad was veranderd.

‘Bijt hierin.’ Hij overhandigde haar een zakdoek. ‘Ik heb geen betere oplossing.’

‘Ik heb dat niet nodig, ik –’

Verveeld duwde hij de zakdoek in haar mond, waarna hij de koffer opende. Hij haalde een naald, hechtdraad en een flacon eruit. ‘Probeer het te verdragen.’ Hij reinigde eerst de wond met het spul in de flacon en begon met hechten.

Door de pijn schoten de tranen direct in haar ogen, maar ze maakte geen geluid. Ze weigerde eraan toe te geven. Ze wilde Jae niet laten weten dat hij haar pijn deed. Daar was ze veel te trots voor.

Terwijl de muziek op de achtergrond rustig doorspeelde, ging Jae vlug en secuur te werk. Hij keek haar geen enkele keer aan om te checken of het goed met haar ging. Wat had ze dan van hem verwacht? Toch betrapte Abby zichzelf erop dat ze wel naar hem staarde. Naar zijn donkere haar dat langzaam begon te drogen. Het was steil en zag eruit als fluweel. Het reikte net tot zijn oren en zat altijd in de war. De sproetjes in zijn nek, zijn volle lippen die hij op elkaar perste om zich te concentreren. De spieren in zijn armen die hij aanspande om geen verkeerde beweging te maken. Zijn donkerbruine ogen, die haar inmiddels over zijn ronde brillenglazen strak aankeken.

O, god.

‘Vergeet je niet te blijven ademen? Ik heb geen zin om opnieuw je leven te redden,’ zei hij sarcastisch. ‘Klaar. Ik doe er alleen nog een verband omheen en ik zal je wat pijnstillers geven om de nacht door te komen.’

Ze haalde de zakdoek uit haar mond om hem te beantwoorden. ‘Bedankt.’

Zoals beloofd had Jae de pijnstillers gegeven en haar arm netjes ingewikkeld met een schone doek. Hij had naast de pijnstillers ook een glas water gebracht, daarna was hij haar kamer uit gelopen zonder nog een woord te zeggen. Zuchtend pakte ze de pijnstillers en ze slikte ze alle twee door, waarna ze een slok water nam. Slapen ging moeilijk, maar uiteindelijk werd de vermoeidheid haar de baas en droomde ze over een leven waarin ze als een nette dame met lang, golvend haar en een mooie jurk Jae ontmoette. Gewoon in de stad, tijdens een wandeling in de zon of in een boekwinkel, maar ook in haar droom wist ze de realiteit van fictie te onderscheiden en sliep ze huilend verder.

De volgende ochtend werd ze wakker van de geur van versgebakken brood. Slaperig ging ze rechtop op bed zitten. Haar wond deed nog zeer, maar minder dan de avond ervoor en hij oogde ook minder smerig. Ze keek naar het schone verband, slikkend tegen de herinnering van Jae die zijn vingers over haar huid had laten glijden. Hoe vervelend ze het ook vond om toe te geven, hij had zijn werk goed verricht.

Nadat Abby haar gezicht had gewassen, zich had aangekleed en haar bed had opgemaakt, liep ze de gang op. Andrew, Jae en Abby waren de enige drie die ook daadwerkelijk in het pakhuis woonden. Andrew omdat het zijn eigendom was en Jae woonde hier al toen Abby werd binnengebracht door Andrew, twee jaar geleden. Jae had ook geen thuis om naar terug te keren. Dat was de reden waarom hij hier ook verbleef. De andere verzetsstrijders van Monte Carlo kwamen hier voor vergaderingen, om plannen te bespreken en om het als schuilplaats te gebruiken. Wanneer er geen missies waren, hadden ze allemaal een huis om naar terug te keren.

Voor de deur van Jae stopte ze om te luisteren. Er kwam licht gesnurk uit zijn kamer.

‘Mooi, meer brood voor mij,’ zei Abby op gedempte toon tegen niemand in het bijzonder. Het was altijd vechten wanneer ze samen met Jae het ontbijt moest delen. Vooral omdat hij altijd het laatste stukje brood bij haar vandaan trok.

Op haar tenen sloop ze van de trap, ze had namelijk geen zin dat de krakende vloer Jae zou wekken, waardoor hij haar brood zou inpikken. Beneden aangekomen zag ze het verse brood op tafel staan. Het stond nog af te koelen. Andrew zat op een kruk de krant te lezen met een nietszeggende uitdrukking op zijn gezicht. Kranten konden geen indruk op Andrew maken, hij las ze puur uit verveling. Alles wat in de kranten stond was propaganda en verzonnen, volgens hem.

‘Hoe is het met je arm?’ vroeg Andrew, zonder op te kijken. ‘Doet het nog pijn?’

‘Minder dan gisteren,’ zei Abby, terwijl ze tegenover hem plaatsnam. ‘Heb je al gegeten?’

Hij knikte en gebaarde dat ze het brood mocht pakken. Terwijl Abby haar bord vulde, legde hij zijn krant neer en vlocht hij zijn vingers in elkaar. ‘Hoe voel je je na gisteravond? Jae vertelde dat de graaf zijn handjes niet thuis kon houden.’