Woorden Zeggen Niets

Seren J. Smedts

WOORDEN ZEGGEN NIETS

Young Adult

© Seren J. Smedts 2021

© Hamley Books 2021

Cover design : Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Binnenwerk: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Eerste druk: 11 oktober 2021

ISBN 9789464208054

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Tristan – verleden

Na drie uur vol spanning en ongeduld meerde de MSL Whetterfield aan naast de Lincoln vkaan Crucke. Ik bleef toekijken hoe de mariniers het schip in goede banen leidden, maar het was duidelijk dat de matrozen van deze boot geen schijn van kans maakten tegen het 5,5 ton wegende vrachtschip. De boten van Kaapstad meerden normaal gesproken aan in de grote steden, maar deze nieuweling vond zijn bestemmingshaven in Semelbeeck. Het schip was zo’n achtenhalf meter lang, schatte ik, aangezien Cruckes jacht zo’n vier meter was. Meestal was ik gefascineerd door schepen uit Afrika, maar deze had zijn eerbetoon verloren. Hij kwam vast te zitten, zorgde voor een immense vertraging van de andere, maar was bovenal verantwoordelijk voor het slechte humeur van Alexander Crucke. Oh, en als je dacht dat geërgerde scheepslui vervelend waren, had je Crucke nog niet ontmoet.

De man kon je beschrijven in een viertal woorden: arrogant, dictatoriaal, bazig en, als je goed oplette, kon je hem misschien wel onzeker noemen. Niet vanwege zijn carrière, maar tijdens het afgelopen jaar kon ik hier en daar wat snufjes opvangen uit zijn privéleven. Zijn gezin bestond uit niet veel meer dan imago en doofpotten. Het eerste, imago, stond centraal voor de familie Crucke. Ze hadden een hoge status in ons dorp hoewel ze niet inheems, maar een oorspronkelijk Franse nationaliteit bezaten. Het was niet moeilijk om hen te onderscheiden van het ‘gewone volk’, ze gedroegen zich in het openbaar steeds erg decadent en bijna royaal. Zijn dochter kwam ooit eens langs op de haven en net wanneer ik dacht dat het niet erger kon, leerde ik Charlotte Crucke kennen. Een bekrompen vrouw, vast en zeker bespeeld door haar rijke gezin en bovendien moeder van een ‘niet passend’ individu binnen het Crucke-nalatenschap. Ik kende Cruckes kleinzoon niet, hij ging naar de middelbare school in het dorp en was bij mij enkel bekend vanwege zijn liefdesvoorkeur. Felix heette hij, maar ik hoorde zijn naam belachelijk weinig wanneer Crucke tijdens de nieuwjaarsreceptie over zijn familie begon. Het waren schaarse momenten die ik opving van onze baas, niets verklaarde waarom hij zo’n rothumeur had. Het kon onmogelijk zijn homoseksuele kleinzoon zijn, tenminste, dat durfde ik niet geloven. Zijn dochter, Charlotte, misschien? Of de maffia zat achter hem aan, weet ik veel. Geen enkele reden zou goed genoeg zijn waarom hij mijn pleegvader zo moest uitschelden.

Ik wilde meehelpen met de Whetterfield, maar Mark had me gevraagd de dokken schoon te maken. Schoonmaken was zijn woord voor het oprapen van afval dat de onbegripvolle tieners van Semelbeecks middelbare school telkens weer selectief wisten te negeren bij het huiswaarts keren. Ik was misschien de alternatieve, enge nobody die niemand kende, maar respect voor natuur en omgeving had ik in overvloed. Rosalies opvoeding had me dan toch goed gedaan, durfde ik te denken.

Ik knielde neer om een leeg blikje op te rapen wanneer Marks naam galmde vanuit de controlekamer. Aan de zware, schorre stem te horen was het Crucke.

Mark stond ver van me af, maar zijn rollende ogen vingen mijn blik alsnog. Ik grijnsde en verkreukelde het blik met mijn hand. Mark snelde de controlekamer binnen en ontving hoogstwaarschijnlijk zijn eerste opmerking van de dag. Hij zou de Whetterfield niet op tijd geregistreerd hebben, ook al wist Crucke zeer goed dat dat niet Marks taak was, of hij had misschien foute coördinaten doorgegeven, ook niet zijn taak. Het kwam erop neer dat mijn pleegvader altijd de zondebok was wanneer er iets misging in de haven.

Er gingen tien minuten voorbij waarin ik de matrozen wat heen en weer zag lopen, er houten bakken uit het schip werden gehesen en Mark ten slotte uit Cruckes handen werd vrijgelaten. Ik stond vlak voor de Lincoln toen Crucke ook naar buiten kwam.

‘Tristan,’ klonk het kort. Geen ondertoon, geen emotie, maar ik wist wel beter.

‘Meneer Crucke.’

De formaliteit tussen ons was er nooit echt geweest, daarvoor had hij alle kansen verloren toen hij besloot het op Mark voorzien te hebben. Ik bleef naar de zonreflectie op het water staren terwijl hij diep inademde. Nu zou het komen, dacht ik, met mijn blik afgewend naar het jacht.

‘Ik dacht dat ik had gevraagd om…’

Ik liet hem niet uitspreken. ‘Klopt, ik ging er zo aan beginnen.’

Crucke mompelde iets overstaanbaars, knikte kort, draaide zich om en liep kordaat terug naar zijn veilige bureau achter in de controlekamer.

Meer dan afval opruimen en Cruckes jacht meermaals per week oppoetsen, had ik niets van doen hier. Mark zou boos worden als hij mijn gedachten hoorde, hij wilde me nog steeds beschermen tegen het zware werk.

Ik stak mijn hand op toen hij mijn kant op kwam, maar Marks gezichtsuitdrukking stond niet parallel met mijn humeur.

‘Je beseft toch dat je hier kan bijverdienen dankzij mij, hè?’ Hij wierp een blik op de controlekamer. ‘Je moest één ding doen vandaag,’ ging hij verder.

‘Ho, even. Ik moest eerst afval opruimen, dat had je me gevraagd. We weten allemaal wat er gebeurt als Cruckes paradijsje vol ligt met papier en flesjes.’

Mark schudde zijn hoofd vol ongeloof alsof ik een kind was dat nog steeds niet wist dat onderbroeken in de wasmand horen en niet onder het bed. Hij bedoelde het goed, natuurlijk bedoelde hij het goed, maar mijn karakter liet het niet toe om makkelijk te gehoorzamen. ‘Je weet goed genoeg dat de Lincoln op maandag schoongemaakt moet worden.’

Ik knikte, hij had inderdaad een punt. Maar, wilde ik zeggen, het was net elf uur. Ik had nog een hele dag.

‘Kan je nu voor één keer eens doen wat je opgedragen wordt?’ Marks stem klonk teleurgesteld, alsof het over meer ging dan alleen mijn takenpakket. Hij zuchtte, wachtte tot ik toegaf en liep dan terug naar de Whetterfield. De dag werd plots een stuk zwaarder, maar ik was het gewend om niet altijd even goed te gaan met Mark. De middagzon begon stilaan te branden op mijn huid en meteen had ik spijt dat ik niet eerder aan de poetsbeurt van het jacht begonnen was.

Om half acht hadden we afgesproken, maar op tijd komen was nooit Charlies ding geweest. Ik liet mijn ellebogen op het stuur van mijn fiets rusten terwijl de trein richting Kapulet krijsend voorbijsnelde. Ik was altijd bang geweest voor treinen. Voor Mark en Rosalie mijn ouders werden, leefde ik in een tehuis naast het station van Semelbeeck. Het was er nooit stil en hoewel de begeleidsters me aanpraatten dat ‘het wel zou wennen’, sliep ik elke avond onder mijn hoofdkussen. Mijn biologische moeder was verongelukt onder een trein, of anders verwoord: ze was ervoor gesprongen toen ik twee maanden was. Soms vroeg ik me af hoe mijn leven gelopen zou zijn als Mark en Rosalie me niet hadden opgenomen in hun gezin. Ik woonde al het langst bij hen, bijna langer dan ik in het tehuis had geleefd, maar ik kon me soms enorm verlaten voelen in mijn nieuwe gezin. Het waren de meest fantastische ouders die je je maar kan wensen, maar kleine trekjes herinnerden me eraan dat we verschilden van elkaar. Marks stilzwijgen had ik echter wel overgenomen, want hij leerde me dat het soms beter is om helemaal niets te zeggen, maar ruimte te laten voor informatieve opvattingen. Zwijgen, observeren en handelen, zei hij ooit tegen me. Ik leefde sindsdien volgens zijn les, het had me veel ruzies bespaard als ik er vroeger naar geluisterd zou hebben. Het zou me misschien gespaard hebben van de grootste nachtmerrie ooit, al betwijfelde ik dat.

Toch verschilden noch Roos noch Mark evenveel van me als Charlie. Mijn beste vriend was mijn absolute redder geweest in het internaat, maar hij wist eigenlijk best weinig van mijn verleden. Roos en Mark kenden mijn dossier, maar ook zij waren niet op de hoogte van het duistere kamertje achter in mijn hoofd. Charlie zou het ook niet begrijpen, hij was een absolute schat als vriend, maar hij kende geen tegenslagen. Zijn leventje verliep vlekkeloos en God, laat dat zo blijven, alleen maakte dat soms ook dat we elkaar niet begrepen zoals ik het wilde. Charlie was een dromer, een avonturier en wereldfanaat. Ik een straatjoch, een naïeveling, iemand die probeerde maar er toch niet kwam. En toch, toch bleef hij mijn beste vriend.

De piepende remmen achter me verraadden Charlies aankomst. Ik keek langzaam toe hoe de spoorbomen omhooggingen en het rode licht veranderde in oranje.

‘Sorry, ik moest pap helpen.’ Charlie was buiten adem van het fietsen, maar er was geen druppel zweet op zijn voorhoofd te zien. Ik daarentegen kon bij vijftien graden de deur niet eens uit zonder zweetplekken te krijgen. Het was één van de vele dingen waar ik jaloers op was bij mijn beste vriend.

Zijn blonde lokken hingen even modieus als altijd rond zijn vierkante gezicht en terwijl hij zijn neus snoof tegen zijn vinger, knipoogde hij naar me. ‘Echt sorry, maatje.’ Zijn glimlach zette me aan om te vertrekken.

‘Ik ken je ondertussen,’ ik keek om en schudde speels mijn hoofd, ‘maatje.’

‘Je bent er nog sneller dan ik verwachtte, ik besloot alvast te vertrekken.’

Charlie begon te trappen, veel sneller dan ik, en riep over zijn schouder: ‘Je weet toch dat ik je altijd inhaal?’ De lente was amper begonnen, maar het hield geen enkele inwoner van Semelbeeck tegen om al naar het strand te gaan. De hoge temperaturen zouden volgende week pas komen, maar vandaag was het behoorlijk warm geweest voor de tweede week van april. Charlie gooide zijn fiets nonchalant neer in de duinen en hees zijn rugzak van de snelbinders. Aan het klingelende glas te horen, zou het een goede avond worden.

‘Mam had voorgesteld of je blijft slapen vanavond, ik weet hoe kut Roos kan doen als je na twaalven naar huis moet.’

Ik dacht terug aan hoe chagrijnig Rosalie kon zijn als ik ’s avonds alleen het dorp nog moest doorkruisen. Ik werd volgend jaar al negentien en was daarbovenop ook van het mannelijk geslacht, haar bezorgdheid kon me soms echt doen koken. Semelbeeck was een klein dorpje met zo’n 8.000 inwoners, maar de oppervlakte was gigantisch. De haven bleek gewoon aan de andere kant van het dorp te zijn. Oh, én het straatje waar ooit een jongen van achttien – ik weet het, wat een toeval – werd ontvoerd door een gek.

‘Bedankt, maar ik slaap liever thuis.’

Mijn opmerking liet Charlie koud en hij liep me voor tot aan het volleybalveld. Er riepen wat jongens zijn naam en vroegen hem om versterking bij de wedstrijd, maar hij weigerde vriendelijk.

‘Sorry jongens, ik ga even met Trist chillen.’

Charlie was veel populairder dan ik, of toch zeker meer geliefd en de gast waar iedereen mee overweg kon. Hij was de jongen die je graag uitnodigde voor een drankje, degene waartegen je over koetjes en kalfjes kon praten, iemand die open stond voor een goed gesprek. Allesbehalve mijn eigenschappen dus. Ik vond het niet erg dat hij meer aandacht kreeg, na ons bijna tienjarige jubileum was ik daar wel aan gewend, maar soms wilde ik meer zoals hem zijn. Ik wilde ook uit een traditioneel gezin komen, niet een jaar lager zitten dan mijn leeftijdsgenoten, levenslust hebben en zin om te ontdekken, of opgemerkt te worden door meiden. Je kon het de man niet kwalijk nemen, daar was hij te charmant voor.

Ik bleef wat achter hem lopen, mijn hoofd naar beneden om de blikken van zijn vrienden niet te hoeven zien, die ik overigens zelf ook ken van het internaat. De westkant van het strand waar we nu op liepen, was de meest rustige plek van heel Semelbeeck. Enkel de inwoners van de rand van de stad kwamen hier weleens wandelen, maar vooral studenten uit het internaat. Ik zat ondertussen vijfeneenhalf jaar op De Koning, maar ik had me er nooit helemaal thuis gevoeld. Het was stukken beter dan de school waar ik als kind op zat, ook al kwam ik daar maar weinig opdagen omdat ik in die periode in de meest kindonvriendelijke thuisomgeving leefde, maar toch stond het internaat me niet aan. Het deed me meer denken aan een klooster en dan niet enkel qua de architectuur, de leerkrachten waren minstens even authentiek op alle vlakken. Ik had natuurlijk al wat leerachterstand door mijn heftige kindertijd, en in plaats van wat marge omwille van mijn toestand, werd ik door hen extra op de vingers getikt. Ik mocht veel minder dan de andere kinderen, de eerste maanden vertrouwden ze me geen vrije tijd toe in het computerlokaal, al zeiden ze dat niet op die manier. Hoewel Rosalie en Mark me op De Koning inschreven, was het de tussenpersoon van pleegzorg die mijn vonnis had uitgesproken. Voortaan ging ik als probleemkind door het leven en geloof me, op een internaat wil je zo gewoon en normaal mogelijk blijven. De pesters lieten me met rust toen Charlie in het vizier kwam die veel meer aanzien had vanwege zijn vader, en de jaren die daarop volgden verliepen vrij soepel. Alleen nu, nu ik er sinds september alleen zit en ik hem meer niet dan wel zie, is alles opnieuw zwaar geworden. Ik was misschien een nobody, iemand die onopgemerkt bleef, maar dat maakte me gelijk ook de creep waar niemand bevriend mee wilde zijn.

Ik volgde Charlie tot een paar passen voor het water en liet me neerzakken in het zand. De spieren in mijn benen voelden verkrampt aan door het zwoegen op de Lincoln. Crucke was duidelijk niet tevreden met zijn glanzende jacht, hij wilde per se een nieuwe fauteuil op het dek. Mark had me geholpen, want ik was niet bepaald de meest gespierde jongen van mijn leeftijd.

‘Biertje?’ Charlie reikte me een blikje aan dat gelukzalig in mijn hand belandde. Hij zette zelf ook eentje aan zijn lippen en vertelde vervolgens over zijn ‘zware’ dag. Hij had zijn pa moeten helpen op de campus om boeken van de ene faculteit naar de andere te dragen. Rector Rotterfield, beter bekend als Charlies vader, was een aparte man. Zijn reputatie als rector van de Kapulet universiteit ging niet helemaal samen met zijn verleden als muzikant. Het was voornamelijk Lucie die hem in toom hield om zijn hoge status na te leven. Charlies moeder was voor mij altijd meer geweest dan een kennis, ze behandelde me meestal als haar tweede zoon.

Opeens klonk het slapen bij Charlie toch niet slecht meer. Mark was eerder vandaag slechtgezind thuisgekomen en had geen woord gezegd tijdens het avondeten. Ik was niet degene die vrijwillig een gesprek startte, dus bleef Rosalie het gesprek draaiende houden waarbij ze vroeg of ik een goede werkdag had gehad. Aan haar man stelde ze die vraag niet meer, soms hoogstens uit gebrek aan gespreksonderwerpen aan tafel, maar Mark werkte allesbehalve graag in de haven. In ieder geval sinds Crucke de boel overnam. Ik kon daarentegen wel tevreden reageren over de werkdag, ik verdiende goed bij, maar erg positief praten over het werk dat we deden, was moeilijk.

Kortom, liever een luchtige avond met mijn beste vriend dan opnieuw in de aanwezigheid te zijn van een norse Mark.

Charlie draaide cirkeltjes in het zand met zijn vingers en kneep zijn wangen op elkaar. Dat was iets wat hij deed wanneer er iets te vertellen viel, wanneer er hem iets van het hart moest en ik voelde al snel aan dat het me niet zou bevallen.

‘De reden dat ik je vanavond al wou zien was omdat ik je dringend iets moet vertellen, Trist.’

Ik staarde naar de golven die steeds verder wegtrokken naar achteren en probeerde me voor te bereiden op wat zou komen.

‘Je kan me alles vertellen,’ zei ik monotoon.

‘Het zit zo,’ Charlie draaide zijn blikje in het zand, ‘je weet dat mama familie heeft in Ohio, hè?’

Er gingen minstens drie alarmbellen af in mijn hoofd, mijn gedachten sloegen op hol en ik voelde mijn vingers klam worden. No way, dacht ik, riep ik, schreeuwde ik vanbinnen, maar ik zei gewoon: ‘Uhu.’

‘En dat ik altijd al naar daar wou gaan om, gewoon, de ervaring?’

Opnieuw een samentrekking van mijn spieren. Opnieuw een: ‘Uhu.’

‘Nou,’ een zucht verliet zijn mond, ‘het bevalt me echt niet, het studeren. Zeker nu jij nog op het internaat zit… Ik heb besloten om te gaan, hooguit voor een paar maanden.’

Er viel een stilte waarin de zeebries zijn lange haren deed opwaaien en hij ze vastbond in een knotje. Ik keek hem aan, maar hij bleef naar de grond staren. Naar de abstracte cirkels die zijn vingers in het zand hadden getekend.

‘Je gaat?’ vroeg ik, hoewel ik het antwoord al wist.

‘Volgende week.’

Verlatingsangst had me altijd weten te verrassen op manieren die ik niet kende, maar het was op dit moment mijn borst die de lucht niet meer binnenliet. Zou ik nou gaan huilen? Ik probeerde me kalm te houden, dat leek ook zo te moeten als jongen, maar als de enige persoon in mijn leven die me volledig begreep me zou verlaten, was ik gedoemd.

Charlie wachtte af, gaf me tijd om na te denken, en legde dan zijn hand op mijn schouder.

‘Ik wou dat ik… Ik weet niet of… Ik voel gewoon dat ik dit moet doen, snap je?’

Natuurlijk snapte ik dat, ik wist goed genoeg dat mijn beste vriend, mijn broer, een levenslustige tiener was die nooit genoeg kreeg van nieuwe dingen. Misschien had ik niet verwacht dat hij het zonder mij zou doen.

Ik knikte en goot het halfvolle blikje bier in één keer door mijn keel. Het voelde slecht, ik dacht zelfs even dat het gele spul er opnieuw uit zou komen, maar in praten had ik geen zin meer. De zoveelste persoon die me dierbaar was, zou me achterlaten.

Lente - heden

De avondzon heeft een rode blos op mijn wangen nagelaten waardoor de sproetjes rond mijn neus zijn gaan opvallen. Ik vind mezelf altijd knapper in de zomer, want een roodharige bleekscheet als ik, mocht al blij zijn met het lichtste tintje bruin. Nou, eerlijk gezegd ben ik verbrand, maar ze zeggen dat verbrande huid bruin wordt. Toch?

Ik hoor beneden een zachte jazzbeat spelen die me doet raden naar mama’s stemming. Jazz was papa’s genre, dus ze kan enerzijds herinneringen ophalen of ze ligt depressief op de bank met een zoveelste glas rood in de hand. Ik hoop op het eerste want ik ben haar melancholische gedoe zat en daarbij moet ik haar over ongeveer tien minuten trotseren met de vraag of ik mee mag gaan naar de zee. Ik zou niet weten wat mama er tegenin zou brengen, ze zou misschien juist blij zijn dat ik eindelijk even van huis weg ben. Dan zou niemand klagen over de vaat, de lege flessen en al zeker niet over haar herbegonnen rookverslaving. Die haat ik het meeste en dat liet ik haar voortdurend weten. In twee weken tijd was ons altijd piekfijne huis omgetoverd in een muf hok waarin de meubels bijna zouden wegrennen van de sigaretten- en drankgeur. Wegrennen, dat zou ik graag doen.

Ik besluit mijn rode krullen in een losse knot te binden en gouden ringetjes mijn oren te laten versieren. Ik voel me goed in het witte hemdje dat ik aanheb, maar uiteindelijk beslis ik toch om het te veranderen naar een zomers bloemenjurkje. Het worden bijpassende lage, jeansblauwe hakken en het tasje dat mama voor me kocht. Tevreden verlaat ik de badkamer en spuit ik in de gang nog een luchtje op. Ik vind het onzin als meisjes op school zeggen dat ze zich niet willen opmaken als ze een vriend hebben. Ik vind het leuk om er goed uit te zien, tenminste, om de buitenkant er mooi uit te laten zien. Ik ben goed geworden in het opzetten van mijn masker, misschien té goed.

Bij het afstappen van de laatste traptrede, verdwijnt mijn eerdere gedachte. Het is een treurbui met deze keer een glas wit. Ach, voor de verandering.

‘Mam?’

Haar tengere lichaam verschijnt langzaam van onder het fleecedekentje. Het is máár vijfentwintig graden buiten. Haar ogen zijn nog zwartgekleurd van de uitgelopen mascara en ze draagt een moedeloze blik. Het is moeilijk om geen medelijden te krijgen met je eigen moeder, maar het is ondertussen een maand geleden en het wordt tijd om door te gaan. Dat is toch wat ik mezelf wijsmaak.

‘Mam?’ herhaal ik moedeloos.

Ze ontvangt me met een schorre stem en het deed me even denken aan de rokersstem van mijn overleden grootmoeder.

‘Hoe laat is het?’

‘Bijna half drie,’ Mama fronst haar wenkbrauwen, ‘in de middag,’ verduidelijk ik.

‘Oh,’ fluistert ze terwijl ze het lege wijnglas vanuit de bank op tafel zet. Haar hand trilt, opnieuw iets wat ik negeer.

‘Ik ga dit weekend naar het huisje aan zee, als dat goed is?’

Geen reactie. Mama staart naar buiten, naar onze tuin, die me doet herinneren dat het echt augustus is en geen kille winterdag zoals mama het doet lijken. Ik weet wat ze denkt: een te mooie dag om binnen te zitten, maar ach, wat kan ze buiten gaan doen?

‘Ga eens wandelen aan het strand? Het zal je goed doen om buiten te komen,’ probeer ik.

‘Naar de zee?’

‘Ja, frisse zeewind. Even uitwaaien.’

‘Nee, jij gaat naar de zee.’ Ze komt overeind en gooit de deken van haar af. Ik schrik van haar halfnaakte lichaam. Ze is zo mager geworden waardoor ze ouder is gaan lijken dan ze werkelijk is.

‘Mam, kom op!’ roep ik, maar het liefst van al zou ik huilen. Verdriet wegdrinken is één ding, maar haar zelfrespect gooit ze even snel weg als een glas wijn dat ze naar binnen klotst.

Esmée bedekt haar boezem met haar handen zonder me aan te kijken. Ze schaamt zich diep vanbinnen, dat weet ik, maar het kan zo niet blijven doorgaan. Als ik verder kan gaan, moet zij dat ook.

We leven nu al een tijdje zonder man in ons huis. Mama is nooit de ideale huisvrouw geweest, laat staan de meest vriendelijke uit het gezin en soms snap ik niet eens wat mijn vader in haar gezien heeft, maar op momenten zoals deze heb ik medelijden met haar. Ik mag niet zo snel oordelen over de manier waarop zij met het verlies omgaat. Er is geen goed of fout rouwproces, ik ken enkel het mijne en zelfs dat blijft schommelen tussen die twee. Ik zoek naar afleiding, dat is mijn remedie. Zonnen op het strand met mijn beste vriend, Felix, een wandeling langs de haven, wassen en koken of een extra shift draaien bij mijn bijbaantje in het ziekenhuis van Bomal, terwijl dat me nog vrij veel aan mijn vader doet denken. Soms zie ik zijn dokter of zijn vaste kamerverpleegkundige, of de man die zijn hartmonitor had uitgeschakeld toen hij flatline ging. Mijn bijbaantje wordt dus geschrapt van de afleidingslijst, maar de rest houdt me genoeg op de been om elke ochtend uit bed te kruipen. Zolang ik bezig blijf, gaat het. Ook Tristan helpt, seks en affectie helpen, het vult me weer op. Het vult de leegte van papa opnieuw op en het lijkt me te doen herinneren dat ik leef. Tristan heeft me geleerd om weer te ademen en te leven wanneer ik mezelf kwijtraakte. Mama blijkt compleet het tegenovergestelde te doen.

‘Ik blijf dit weekend daar, ik ben zondagavond terug.’

Zonder toestemming of enige kik verlaat ik het huis via de achterdeur. Als de warme zomerwind mij verwelkomt, durf ik mijn ogen te sluiten. Er rollen een paar tranen over mijn wangen, maar ik heb geen zin om opnieuw te gaan huilen. Er is genoeg gehuild geweest en ik wil niet eindigen zoals mama.

Er valt een stilte in de overbevolkte, lawaaierige aula. Het lijkt alsof de toekomstige eerstejaars allemaal op hetzelfde moment flyers doorbladeren of zwijgend voor hun ouders staan, wachtend tot zij de knoop doorhakken. Het was bij mij een voor de hand liggende keuze om geneeskunde te studeren, aangezien papa dé beste hart- en vaatchirurg van Semelbeeck en omstreken was. Oké, dat is nog zacht uitgedrukt, zeg maar een van de beste vaatchirurgen in het land. Toen hij afstudeerde, ging hij drie jaar mee met Artsen Zonder Grenzen naar Zuid-Azië. Dat was de plaats waar hij mama ontmoette aangezien zij daar als jong meisje interviews afnam voor Semelbeeck. Het was allesbehalve liefde op het eerste gezicht. Mama’s geïnterviewde viel flauw naast het kamp van de dokters en papa duwde haar letterlijk omver om hem te reanimeren. Ze stond erbij en keek ernaar, ze was niet goed in zulke stressvolle situaties. Nadien werd ze furieus op papa, elk normaal persoon zou hem bedanken, en zij beklaagde hem ervan dat hij de camera omver had gelopen. Nou ja, ze draaide snel bij hoor, zeker toen ze wat dieper in papa’s ogen keek. Het was typisch mama en papa.

Ik wil liever de oncologiekant opgaan, maar papa waarschuwde me ervoor. Je verliest er veel patiënten, soms zelfs meer dan je er redt. Alleen is dat net wat me zo aantrekt, ik wil er meer redden dan verliezen en daar ga ik voor.

Het standje van geneeskunde staat helemaal achteraan en ik begin me stilaan af te vragen wiens idee het was om de infodag in een aula te houden. Het ‘podium’, dat niet verhoogd is, maar zo noem ik de plek vooraan, is groot maar onvoldoende voor drie standjes met honderden bijbehorende studenten. Geneeskunde, diergeneeskunde en bewegings- en revalidatiewetenschappen zitten hier allemaal samen. Het was de eerste keer dat ik Kapulet van binnen zag, hoewel het precies was hoe papa het altijd omschreef. Het voelt raar om zoveel onbekende mensen te zien die over een dikke maand met mij zullen starten, maar tegelijk voelt het beter dan ooit om opnieuw te beginnen. Iets wat Felix en ik meer dan nodig hebben. Felix, ik moet voor hem ook een flyer meenemen aangezien hij vandaag niet kon komen.

Ik richt me opzij waar Esmée nog even verveeld als daarnet tegen de muur aanleunt. ‘Mam, we gaan ons er gewoon even doorheen wringen tot we bij die kraam staan,’ ik wijs naar het standje geneeskunde helemaal aan de rechter kant van de aula.

Esmée zucht en glijdt met haar hand over de trapleuning. ‘Heb je die brochures niet online? Daarbij, je weet er toch al genoeg van?’

‘Mama,’ ik belet me mijn stem te verheffen, maar het is moeilijker dan verwacht, ‘ik ben voor het eerst op de universiteit waar ik misschien tien jaar ga doorbrengen, oké? Ik moet trouwens een extra exemplaar meenemen voor Felix.’

‘Ah, die jongen is slim. Gewoon aan jou vragen om hier door de massa te komen.’ Ze praat niet eens tegen mij, Esmées blik is op haar nagels gericht. Ze strekt haar vingers en bestudeert de rode gelnagels die als puntige stekels aan de uiteinden hangen. Ik kon haar niet uitstaan en dat haatte ik nog meer dan zijzelf.

‘Blijf maar hier, ik ga wel alleen. Ben zo terug.’ Ik wacht geen antwoord af en wurm me door de mensenmassa. Als ik de laatste traptrede af ben en op het ‘podium’ sta, kan ik niets meer zien. Ik ben omsingeld door leeftijdsgenoten die allemaal tien centimeter groter zijn. Great.

Een hand op mijn schouder doet me schrikken en even overweeg ik om hem weg te slaan en te rennen. ‘Oh, sorry, ik wou je niet laten schrikken.’

Een donker meisje met rode elastiekjes in haar ingevlochten haren staat voor me, nog steeds met haar hand op mijn schouder, nu eerder op mijn elleboog. ‘Ik moest gewoon even iemand vasthouden, het is hier erger dan een festival!’ Ze moet lachen en het verbaast me hoe vertrouwd het voelt. Wanneer ze haar hand uitsteekt en ik de gouden ringen rond haar vingers opmerk, weet ik dat het goed zit. ‘Ik ben Mila-Jane Buelens, jij?’

Het is iemand die ik altijd al wilde ontmoeten, iemand met een eigen stijl en de tong op het hart. Ik hield van Felix’ verlegenheid bij vreemden, maar het spontane van mijn nieuwe kennis was iets wat ik miste.

‘Lente, Lente Vleerackers.’

Mila-Janes ogen lichten op en terwijl ze mijn hand schudt zegt ze: ‘Vleerackers! Als in, dokter Vleerackers’ dochter?’

De gedachte aan mijn vader doet me voor het eerst niet rillen of snikken, ik voel me trots. ‘Absoluut.’

‘Ja jezus, ik kan het dus vergeten volgend jaar. Jij komt hier toch ook voor geneeskunde dan?’

Ik knik en lach, eerder uit automatisme door Mila-Janes extreme vrolijkheid. ‘Ja, jij ook?’

‘Ja! Als we bij dat kraampje raken tenminste…’ We kijken beiden naar de lange rij voor ons. ‘Wat heb je een leuke krullenbol,’ Mila-Jane bestudeert mijn rode haren die ongekamd op mijn schouders rusten, ‘die gaat vele hartjes sneller doen klopper, hoor!’

Ik voel me blozen en probeer het te redden met een onschuldig lachje. Stiekem hoopte ik dat ook, maar ik mag niet zo denken aangezien er eentje thuis op me wachtte.

‘Maak je geen zorgen,’ fluistert ze met haar ogen op de grote man voor ons, ‘ik ben goed in jongens wegsturen.’

Ze knipoogt en op dat moment weet ik dat ik mijn beste vriendin gevonden heb.

Terwijl Felix zijn bierflesje leeg op tafel zet, slurp ik mijn soepkom leeg. Hij veegt wat schuim van zijn lippen en blijft met zijn handen rond het koude flesje hangen.

‘Zo, jij had honger.’

Ik kijk op en leg mijn lepel beleefd in de lege kom. ‘Nogal, ja.’

‘Krijg je thuis geen eten meer?’ vraagt hij sarcastisch, maar hij verbetert zich snel. ‘Sorry, ik wilde niet…’

‘Nee, joh. Mama doet aan kant-en-klare maaltijden en al zou ik willen koken, de koelkast bestaat tegenwoordig enkel uit een leeg potje mayo, een tros uitgedroogde druiven en wel vijf flessen wijn. Soms schrik ik hoe snel er nieuwe bij liggen, dan gaat ze dus toch naar de winkel,’ ik grinnik, ‘maar dus ja, ik had best honger.’

Normaal gesproken vind ik stiltes moeilijk en vul ik ze snel op met praatjes over het weer, het leven of wat dan ook, maar bij Felix zijn stiltes oké. Ze zijn oké omdat we twee achttienjarige tieners zijn met een rugzakje en anderzijds tijd nodig hebben om de juiste woorden te vinden. Ik kon me soms echt afvragen hoe zo’n verknipte familie een jongen als Felix kon krijgen. Zijn moeder, Charlotte, en mama’s zogenaamde beste vriendin was een showtrien met enkel oog voor haar imago. Fréderico is zijn vader, maar enkel volgens de geboorteakte aangezien hij Felix verstootte omwille van zijn seksuele geaardheid. En dan is er natuurlijk nog de ergste, Alexander Crucke, dé baas van de Semelbeeckse haven en Charlottes vader. Hoewel ik nooit rechtstreeks een probleem met hem gehad heb, spraken de roddels in het dorp boekdelen. Hij ontsloeg ooit een werknemer omdat hij Crucke na drie keer vragen pas koffie bracht – koffie zónder suiker, maar dat wist de arme ziel niet – en vervolgens zijn onoprechte excuses aanbood. Zo opperde Crucke het toch, maar heel ons dorp wist wel beter. De man is een monster. Een monster met een volle portemonnee, dat wel. We hebben elkaar nooit gekwetst in het verleden en dat hoop ik voort te zetten. De stilte wordt onderbroken door een windwaai van de zee. Eetcafé Lumière staat op enkele meters van het strand, naast de vuurtoren van Semelbeeck. Ik kwam hier vroeger als kind met mama en papa en dan bestelden we altijd – echt altijd, ik herinner me niet ooit iets anders te hebben gegeten – American Pancakes. Het mooie was dat mijn vader er gek op was, maar mama niet en hoewel elke hap er moordend uitzag, at ze steeds haar bordje leeg. Ze wist hoe veel mijn vader kon genieten van de lunch, alles kon als het maar die kleine ronde pannenkoekentoren was met agavesiroop eroverheen gegoten. Ik smulde ervan, ik smulde van de zachte, bijna smeltende textuur op mijn tong en het zoete van de gesneden aardbeien.

Mijn maag knort en de soep van net lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen te zijn in mijn maag. Felix staart nog steeds naar buiten, waar het weer onze stemming stilletjes overneemt. Het zou straks vast gaan regenen en ik kan je garanderen dat regen in Semelbeeck geen pretje is, zeker als de temperatuur niet zakt onder de twintig graden. Het was wel typisch zomerweer voor ons dorpje: regen en zonneschijn. Tegenpolen.

‘Sorry,’ ik bijt op mijn lip en houd mijn hand op wanneer serveerster Louka ons voorbijloopt. Vroeger zaten we samen in de klas, maar sinds ik wetenschappen ging volgen, zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Felix was net ge-out en aangezien ik rond die tijd te horen kreeg dat papa ziek was, vonden we elkaar in onze kwetsbaarheid. Er zijn vriendschappen begonnen met een mindere basis, denk ik dan. Het was raar hoe ik mijn vorige zogenaamde vrienden niet meer kende. Ze lieten me in de steek toen Felix en ik closer werden – vraag me niet waarom – en toch was Louka zo’n meisje dat altijd aardig bleef, wat er ook gebeurde. Of ja, in ieder geval in mijn gezicht en al zeker als haar klant.

‘Zeg het maar,’ glimlacht ze zo ontzettend lief dat ik moet lachen.

‘Eh,’ Felix fronst en gaat duidelijk niet mee in mijn gedachtegang, ‘kan ik nog een stapel American Pancakes krijgen?’

Louka begint dat vlug te noteren en even vraag ik me af of ze me wel goed heeft begrepen. Felix zit nog steeds met een vragende blik naar me te kijken. Wat heeft dat kind toch, denkt hij vast.

Louka kijkt op. ‘Voor jullie twee dan?’

Hm, haar toon is nu moeilijk in te schatten. Ze stelt overduidelijk een vraag maar die kan minstens drie kanten op gaan: Eén, ze wil weten of Felix en ik een ding zijn samen, maar dat zou me verbazen, want sinds vorig jaar weet de hele school dat Felix gay is. Twee, ze vraagt zich af of ik alles alleen ga opeten en werpt daarbij een korte blik op mijn lichaam waarbij ze nadenkt over mijn figuur en de schade die de pannenkoeken kunnen aanrichten. Drie, ze is serveerster en wil gewoon checken of ze één of twee porties moet brengen.

‘Ja, doe dat maar,’ antwoordt Felix uit het niets. Louka knikt, glimlacht opnieuw en noteert het. ‘Komt er zo aan, jongens!’ En hop, daar gaat ze, de keuken in.

‘Sinds wanneer doen wij aan pannenkoekendates?’ Felix schuift onze lege glazen naar het uiteinde van de tafel.

‘Sinds ik niemand heb om pannenkoeken mee te delen,’ vul ik aan.

Felix rolt zijn ogen en laat zijn kin rusten in de palm van zijn hand. ‘Jawel hoor, je vriendje misschien?’

Een korte, vrolijke gedachte springt me te binnen en even lijkt het mogelijk. Alleen heb ik de afgelopen weken niets aan hem gehad en was hij absoluut de laatste persoon waarmee ik vrijwillig zou tafelen. Ik schaam me voor mijn gedachten en haal mijn schouders op. ‘Tristan lust geen pannenkoeken,’ lieg ik.

Tristan - verleden

Ik had al vaker gelogen tegen Mark, maar vandaag zou het de laatste keer zijn. Ik hurkte neer naast mijn bed om mijn houten kistje mee te nemen toen ik naar beneden werd geroepen. Bliksemsnel schoof ik het kistje in mijn rugzak en verstopte ik mijn pas gepakte bagage achter de kast. Ik wierp kort een blik in de spiegel. Mijn ogen stonden even dik als toen ik klappen kreeg op de lagere school. Alleen was er geen geweld geweest, enkel verdriet. Ik snoof mijn neus, ging met mijn vingers door mijn donkere haren en liep zo emotieloos mogelijk de deur uit.

Het was Rosalies stem en aan de toon te horen zou het over een kleinigheid gaan. Ze zou even zeuren over de vaat of de was die ik niet goed gesorteerd had, maar niets ergs. Tenminste, dat hoopte ik toch. Het was al zwaar genoeg om haar misschien voor de laatste keer te zien, een preek over klusjes kon ik echt wel missen.

Ze stond te roeren in haar bekende erwtensoep toen ik tokkelend met mijn vingers de eettafel passeerde.

‘Ruikt lekker,’ probeerde ik.

‘Ah, jongen,’ ze draaide zich om met de houten spatel in haar hand. Ik zag hoe de groene brei lekte op de vloer, maar ze gaf er geen aandacht aan. ‘Goed dat je er bent, we moeten eens praten.’

Shit. Ik had duidelijk een verkeerde conclusie getrokken.

‘Ga even zitten,’ lachte ze op een lieve, moederlijke manier, maar op de een of andere manier werkte dat niet bij mij. ‘Soep?’

Ik schudde mijn hoofd hoewel ik honger had. ‘Wat is er?’

Haar ogen rustten op de mijne, ze zag duidelijk dat ik degene was die met iets zat, maar ze kende me goed genoeg om er niet achter te vragen.

‘Eh, Trist, ik heb vandaag met de directie van het internaat gebeld.’ Ze legde de spatel neer en krabde in haar opgestoken haren. ‘Ze zijn niet zo tevreden met je hele deeltijd-werken-plan. Je spijbelt.’

O, dát plan. Ja, dat ging sowieso niet meer door.

‘Hoezo?’ vroeg ik, denkend aan mijn rugzak achter de kast dat na vanavond het enige ding zou zijn dat me aan thuis deed herinneren. Thuis. Het was hier niet mijn thuis, een thuis had ik niet.

‘Je weet heel goed wat ik bedoel. En zeker met het oog op de toekomst, Tristan. Ze prefereren toch dat je zou gaan studeren, jongen. Al is het gewoon iets met je handen? Je kan later hier aan de slag, maar je moet je kansen nu toch nog niet verspillen om hier lange dagen te draaien op de haven?’

Ik slikte en dacht na. Misschien wel, maar dat zou nog steeds niet mijn plan voor vanavond dwarsbomen.

Rosalie wachtte even, maar wist dat snel antwoorden niet mijn sterkste eigenschap was dus sloeg ze een diepe zucht. ‘Ach jongen, je moet toch iets van je leven maken, niet?’

Ik vond het jammer dat ik niet de tiener was die klaar was om de wereld te veroveren. Geen levenslust, geen ambities, niets. Dat was Charlies ding, hij was de avonturier en wereldverbeteraar. Hij zou alle kansen grijpen en genieten van elk moment, elk geluid, elke kleur en nieuw gevoel. Alleen waren die kansen voor hem vanzelfsprekend, voor mij niet.

‘Ik vind de combinatie internaat en werken op de haven prima,’ zei ik om haar toch iets te kunnen geven.

De teleurstelling in haar ogen deed me pijn. Ze wist nog niet half hoe zwaar teleurgesteld ze zou zijn na vanavond. Ik zou haar nu kunnen beloven om wel iets te gaan studeren, haar misschien zelfs garanderen dat ik iets van mijn leven zou maken en dat ik er alles aan zou doen om het te doen slagen. Opnieuw, Charlies gedachtegang. Alleen kon ik niet meer liegen, niet na de beslissing die ik gemaakt heb. Van Mark had ik vanochtend afscheid genomen, zonder dat hij het wist had hij me een laatste keer op de schouder geklopt. ‘Dat je maar snel weer op de dokken staat,’ had hij gezegd toen ik me ziek meldde voor vandaag. Ik had hem willen omhelzen, maar dan zou hij vragen hebben gesteld. Of erger, op me inpraten, wat tot bedenkingen zou leiden. Ik had mijn keuze gemaakt en daar bleef ik bij.

‘Lieverd, toe,’ smeekte Rosalie, hoewel ze wist dat dit mijn definitieve antwoord zou zijn.

‘Ik ga terug naar bed, sorry.’ Die sorry was zo gemeend dat de tranen prikten in mijn ogen. Sorry voor alles. Sorry voor mij. Sorry dat ik niet het pleegkind was dat jullie wilden. Sorry dat ik het niet goed deed op school. Sorry dat ik niet mee voor de buis blijf zitten op vrijdagavond en me terugtrek op mijn kamer. Sorry dat ik jullie vanavond achterlaat als stank voor dank. Sorry dat ik, dat ik ík ben.