Het Lied van Ariane

Petra Doom

HET LIED VAN ARIANE

Eerste druk: 2 november 2021

© 2021 Petra Doom

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208061

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

De Liederen van Kracht

Gave: Lied van Afweer

Gebruiker: Schreeuwer

Effect: Stoot van pure kracht

Gave: Lied van Harmonie

Gebruiker: Fluisteraar

Effect: Beïnvloedt emoties

Gave: Lied van Waarneming

Gebruiker: Luisteraar

Effect: Voelt emoties, detecteert onderwereldwezens

Gave: Lied van Suggestie

Gebruiker: Stemmer

Effect: Past herinneringen aan

Gave: Lied van Verhulling

Gebruiker: Demper

Effect: Sluit geluiden op in een stilteschild

Gave: Lied van Eenheid

Gebruiker: Heler

Effect: Geneest

Woordenlijst

Echo: wezen afkomstig uit de onderwereld, onzichtbaar voor niet-begaafden

Kefálion: bestuur van de Kinderen van Orpheus

Kinderen van Orpheus: organisatie van begaafden, beschermen de wereld tegen onderwereldwezens

Liederen van Kracht: gaven, gevoed door muziek

Ophion: wezen afkomstig uit de onderwereld, onzichtbaar voor niet-begaafden

Orfeïsch gehoor: extra zintuig waarmee begaafden elkaars Liederen horen als muziek, en waardoor ze wezens uit de onderwereld kunnen ‘zien’

Orfinium: groenig metaal, zet andere Liederen om in een (zwak) Lied van Afweer

Sirene: wezen afkomstig uit de onderwereld, lijkt voor niet-begaafden menselijk

Strijdgroep: minstens vier begaafden die samen trainen en vechten

Prelude

Of verzoek Orpheus’ ziel de noten

te zingen, aan zijn lier te ontlokken,

waardoor de god van de onderwereld

tot ijzeren tranen werd geroerd.

(vrij naar J. Milton)

Hoofdstuk 1

Soms vroeg Ariane zich af of het mogelijk was om te veel van muziek te houden.

Waarom bleef ze hier terugkomen? De akoestische rock die het café vulde en de openstaande ramen uitdreef, was overal om haar heen. Niet bepaald de manier om het thema muziek uit haar hoofd te zetten, zoals het plan was geweest toen ze aan haar ontdekkingstocht van Parijs was begonnen.

Ze nam een slokje van haar frappé. De koffie was in elk geval goed. Ze omcirkelde met potlood het mini-torentje op de plattegrond in haar reisgids. De Jardin du Luxembourg, de Boulevard Haussman, de Sacré-Coeur, de Arc de Triomphe, de bruggen over de Seine… en nu ook de Eiffeltoren. Na vandaag had ze de grote bezienswaardigheden van Parijs wel gehad.

Ze pakte haar telefoon om een foto van de verlichte toren naar Amy te appen, maar zag dat ze nog steeds geen antwoord had op haar berichtje van de vorige dag. Dat was dan duidelijk. Alweer een vriendschap die de zoveelste verhuizing niet zou overleven. En ze kon er niet eens over klagen tegen haar moeder, want die zou het of niet horen, of last krijgen van een van haar donkere buien.

Ze zette haar bril af om die te poetsen met een punt van haar shirt, leunde achterover in haar stoel en keek om zich heen. Ronde tafeltjes op poten van gekruld smeedijzer, een oude bar met een koperen stang, grote, glanzende koffiemachines en kleine, ouderwetse cafetières. De muur achter de bar was één grote, surrealistische muurschildering.

Ze zette haar bril weer op en liet haar ogen over de nachtblauwe achtergrond glijden, de grote, witte maan, en de hazen die werden achternagezeten door muziekinstrumenten met armen en benen. Het landschap voelde als een koele wind op deze warme augustusdag. De naam van het café: Les Oreilles du Lièvre – De Oren van de Haas – was in grote krulletters in het midden geschilderd.

Vlak naast de deur stond een beeld van een grote haas die een schaal ophield. Het bordje erbij liet zich vertalen als: Wees geen botterik, waardeer de muziek. De muntstukken en biljetten op de schaal maakten duidelijk waar dat op sloeg.

Bij het raam was een klein podium, waarop een gitariste zat te spelen. Er zat een groezelige vlek op de knie van haar jeans en haar donkere haar kon nodig een wasbeurt gebruiken, maar ze speelde Angie van The Rolling Stones met zoveel overgave dat het er niet toe deed. Niemand zou háár ooit vertellen dat haar muziek ‘alleen maar’…

Ariane trok haar blik los en die schoot als vanzelf naar het tafeltje in de hoek tussen haar en het podium. Leeg. Ze keek op haar horloge. Verdorie, ze was later dan gewoonlijk, ze had hen gemist. Een hete golf van gêne schoot van haar voeten omhoog en zorgde ervoor dat ze haar ijskoude glas tegen haar wang drukte. Had ze dat echt zonet gedacht?

Hen. De eerste keer dat ze hier was gekomen, was ze naar binnen gelokt door pianomuziek die haar hart had doen samenknijpen, maar die ze niet had kunnen weerstaan.

En toen had ze het groepje opgemerkt, zachtjes lachend en pratend met elkaar in een mengelmoes van Frans en Engels met diverse accenten, applaudisserend toen de muziek stilviel. Ze waren allemaal ongeveer van haar leeftijd, een jaar of zeventien, een meisje misschien iets ouder. De pianist was naar hen toe gelopen en op de lege stoel neergeploft.

Terwijl op het podium een viooltrio het overnam, was het groepje in een soort goed getraind ritme begonnen aan een staccato van opmerkingen over wat de pianist had gespeeld. Zijn stukkenkeuze, zijn manier van spelen, zijn tempo, zijn nadrukken… niets werd overgeslagen.

Haar hart was naar hem uitgegaan, tot ze had beseft hoe hij erbij zat: zijn schouders achteruit, zijn benen gespreid, een scheve grijns op zijn gezicht, zijn zwarte jazzhoedje losjes op zijn achterhoofd. Zijn protest was lacherig, zijn handen met de lange vingers gebaarden druk terwijl hij tegen een van de meisjes inging. Hij had ervan genoten, net zoals hij duidelijk had genoten van het spelen, en zijn energie leek op hen allemaal af te stralen.

De volgende dag waren ze er weer geweest. Deze keer stond een van de meisjes na een poosje op, haar lange, witte jurk achter haar aan wapperend terwijl ze naar het kleine podium liep en zich bij de band voegde die folkmuziek aan het spelen was. Even later was er fluitmuziek begonnen die te zacht had moeten zijn voor een café als dit, maar toch alles – de stad, de straat, de andere klanten – naar de achtergrond had gedwongen.

Het groepje irriteerde haar. Alles leek moeiteloos te gaan voor hen. De manier waarop ze daar zaten, praatten, gebaarden, rondkeken, alsof het hele café van hen was.

Maar ze bleef wel terugkomen, ook al koos ze elke keer een tafeltje bij de deur, alsof ze elk moment moest kunnen vluchten. En nu zat ze hier naar dat lege tafeltje te staren als een of andere rare stalker. Waar was ze mee bezig?

Genoeg met deze bizarre obsessie voor dat stelletje vreemden.

Uit haar ooghoek zag ze twee mensen opstaan en ze besloot om ook maar te gaan. Ze nam een flinke slok van haar frappé en keek om zich heen, op zoek naar de serveerster. Het roodharige meisje laveerde tussen de tafeltjes met een bomvol dienblad. Even wachten tot ze die vertrekkende klanten ontweken had.

Naast Ariane vloog de deur met een klap tegen de muur en ze keek opzij. Haar hand klemde zich om haar glas toen ze de jongen herkende die binnenstormde, alsof haar gedachten hem hierheen hadden geroepen. De pianist. Colin, had ze de anderen hem horen noemen.

Zonder de rest van zijn groepje was hij anders. Of misschien was het omdat ze hem ineens van zo dichtbij zag dat ze kon zien dat een knoopje op de schouder van zijn overhemd ontbrak.

Hij keek haar een moment recht aan, als een dier dat beseft dat het bespied wordt. Zijn hele lichaam schreeuwde haast en spanning, zo hard dat ze haar schouders voelde verstrakken en iets in haar maag nerveus trok. Het donkerblauw van zijn ogen deed haar denken aan de Seine die onder een brug door stroomde, verwarmd door de zon, op weg naar de schaduw.

Toen hij zich wilde omdraaien, greep ze hem in een reflex bij zijn arm.

Zijn blik ging van haar hand naar haar gezicht. Hij fronste zijn donkere wenkbrauwen.

‘Eh…’ Ze schraapte haar keel, hield zichzelf voor dat er geen reden was om zich opgelaten te voelen en knikte naar de plek achter hem. ‘Je zou iemand omver gaan lopen.’

Hij keek over zijn schouder, waar de serveerster met een snelle zwaai van haar arm het dienblad naar achter had bewogen en de glazen net had weten te redden. ‘Oh. Bedankt.’

Hij trok zijn arm los en haar hand viel naar beneden.

Voor ze nog iets kon zeggen, draaide hij zich haastig om en liep hij naar de bar alsof hij het zou besterven als hij niet nu meteen een kop koffie kreeg. Maar zodra hij drie passen weg was en hij waarschijnlijk dacht dat ze hem niet meer nakeek, zette hij het op een rennen, duwde de jongen achter de bar opzij en schoot naar de achterdeur.

‘Jij hebt goede reflexen.’ Ariane keek op naar de roodharige serveerster, die naar haar glimlachte. ‘Ik had echt geen zin om plakkerig glas op te vegen en te dweilen. Je bent niet toevallig op zoek naar een bijbaantje?’

‘Eh…’

De serveerster knikte naar een bordje op de bar, waarop ‘hulp gezocht’ stond. ‘Ik ga eind van de maand terug naar Bretagne, anders zou ik niet stoppen. Als je van muziek houdt, is dit de beste plek in heel Parijs.’ Haar ogen verplaatsten zich naar een wenkende klant en ze liep weg.

Huh. Hier werken? Ze had nog nooit zoiets gedaan, maar het idee was verrassend aantrekkelijk. Ariane nam haar laatste slok en zette haar lege glas neer, toen er ondanks de warmte ineens een koude rilling over haar rug trok, gevolgd door een prikkend gevoel op haar armen. Ze wreef erover, ineens onrustig.

Haar blik gleed terug naar de deur achter de bar. Dat was raar geweest, zonet. Was hij wel oké? Er was iets in zijn blik geweest dat haar het idee gaf van niet. Ze moest…

Ze besefte pas dat ze was opgestaan en om de bar heen was gelopen, toen de jongen achter de bar nog een keer ‘Hé!’ riep, op het moment dat ze de deur opentrok.

‘Ik kom zo terug!’ riep ze over haar schouder. ‘Mijn tas hangt er nog.’

Kennelijk was dat argument genoeg, want niemand kwam haar achterna toen ze door een donkere gang liep. Een gevoel van angstige beklemming drukte op haar borst, maar ze rende steeds sneller, tot ze een achterdeur uit rende die uitkwam op een smal steegje.

Een enkele lamp boven de deur wierp een schemerig licht. De gebouwen stonden hier zo dicht bij elkaar dat er ook overdag amper licht tot op de grond kon vallen. Ze keek naar rechts, waar alleen nog het geluid van voetstappen te horen was. Die haalde ze nooit meer in.

Wacht. Waarom wilde ze dat precies? Wat had zij ermee te maken dat die gast als een maniak dwars door het café was gerend en via de achteruitgang verdwenen was alsof hij achtervolgd werd?

Toen besefte ze dat ze nog iets hoorde, behalve de wegstervende voetstappen. Een geluid achter haar, zo zacht dat het er bijna niet was, als een amper hoorbare noot in een doodstille concertzaal.

Terwijl ze zich razendsnel omdraaide stormden haar gedachten vooruit: ze had zich gedragen als een onnozele toerist, het was natuurlijk een foefje om haar mee te lokken naar een donker plekje en…

De figuur die tegen de achtergevel van het café in elkaar gedoken zat, een hand om zijn linkerschouder geklemd, leek in de verste verte niet op de overvaller die ze voor ogen had gezien.

Geen trucje dan. Ze hadden háár niet opgewacht, maar hem.

Ze negeerde de stem in haar achterhoofd die gilde dat dat een reden te meer was om hier niet bij betrokken te raken – ze moest naar binnen gaan, iemand waarschuwen, een alarmnummer bellen – en liep naar hem toe.

Ze hurkte bij hem neer. ‘Hé… alles goed?’

Hij verstijfde. Ze zag zijn schouders bewegen door zijn snelle, gejaagde ademhaling, alsof hij nog steeds aan het rennen was. Toen keek hij op.

Zijn ogen waren lege, galmende zalen, met heel in de verte één eenzame musicus met een piano waarvan de snaren waren doorgesneden. Alles wat ze daarnet, wandelend langs de Seine, had gevoeld, spoelde als een golf weer over haar heen. Ze was alleen in een stad die ze niet kende en zodra ze alle bezienswaardigheden had afgevinkt, had ze geen doel meer.

Weer dat zachte, gepijnigde geluidje.

Ze vermande zich, legde een voorzichtige hand op zijn schouder. ‘Colin, is het toch? Ben je gewond? Kan ik iemand voor je bellen?’

Zodra ze hem aanraakte ging het licht ineens weer aan. Zijn blik focuste, zocht haar gezicht af. Hij fronste, keek om zich heen, leek nu pas te beseffen waar hij was. Hij duwde zichzelf overeind. Haar ogen vlogen naar de schouder die hij had vastgehouden. Geen bloed op het lichte katoen van zijn hemd.

‘Hoe laat is het?’ vroeg hij. Zijn Ierse accent was zwaarder dan daarnet.

‘Wa –’

‘Hoe laat is het!’

Ze knipperde met haar ogen, keek op haar horloge. ‘Vijf voor tien.’

Hij haalde zijn handen over zijn gezicht. Ze trilden, tot hij ernaar keek en ze ineens weer vast waren, alsof hij ze daartoe gedwongen had. ‘Misschien. Nog net tijd… als ik…’

‘Hé… rustig aan.’ Waarom klonk ze alsof ze het tegen een kleuter of een wantrouwige hond had? ‘Ben je wel oké?’

‘Ik moet…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Natuurlijk. Maak je maar geen zorgen. Even duizelig. Iets te veel gedronken.’

‘Je kwam net binnen!’

‘Ja.’ Zijn ogen schoten over haar heen. ‘Niets aan de hand. Schattig dat je je zorgen maakte.’

Scháttig? Ze klemde haar tanden op elkaar en zette een stap achteruit. ‘Niets te danken, hoor.’

Hij gaf geen antwoord, maar draaide zich om en liep terug, de gang door, het café in, langs de keramieken haas naar de voordeur.

Ze liep hem automatisch achterna, op zoek naar antwoorden, maar vlak voor ze bij de deur was, sloot een hand zich om haar schouder.

‘Jij kwam toch terug om te betalen?’ vroeg de geprikkelde stem van de barjongen.

Haar tas. Ze dook erop af, grabbelde erin, drukte hem wat geld in handen. ‘Hou het wisselgeld maar.’

‘De hele vijf cent? Jee, dank je…’

Ze negeerde hem en rende de voordeur uit. Te laat. Genoeg mensen te zien, maar niet degene die ze zocht. Geen hoedje of donker haar in zicht. Ze sloeg links af, omdat daar de meeste mensen liepen, maar besefte al snel dat het hopeloos was. Winkels, huizen, een klein theater… Tientallen deuren waardoor hij verdwenen kon zijn.

Ze vertraagde haar pas en probeerde het gevoel van intens onbehagen af te schudden. Wat had haar bezield om achter hem aan te rennen? Een dronken student in Parijs. Zo moesten er op elk willekeurig uur van de dag honderden zijn. Zo raar was het allemaal niet.

Pas toen ze weer een helderverlicht stukje aan de Seine had bereikt, drong tot haar door wat haar dwarszat: ze had vlak voor hem gezeten en zijn adem op haar gezicht gevoeld. Er was geen spoor van alcohol te ruiken geweest.

Hoofdstuk 2

We stellen zelden de vraag: wat is een Lied?

We gebruiken de term zowel voor onze gave als voor de manier waarop die zich manifesteert. Een Lied is de hoorbare weergave van ons vermogen. Iets wat begaafden onderscheidt van niet-begaafden, die een Lied niet eens kunnen horen. Dat is het eenvoudige antwoord.

Maar er is meer. Alles om ons heen is trilling. Ook niet-begaafde wetenschappers hebben beseft dat elementaire deeltjes ontstaan doordat minieme snaren trillen. De werkelijkheid wordt continu geschapen door muziek die zelfs wij niet horen, maar onze gave geeft ons het vermogen om die muziek te veranderen. Om de werkelijkheid te beïnvloeden.

De term ‘Lied’ herinnert ons eraan dat we dat alleen mogen doen om de grote harmonie te beschermen.

Murat Demir, lezing over de Liederen van Kracht

Elena ijsbeerde rusteloos heen en weer in het lege, kleine concertzaaltje van Le Chat Botté.

Op momenten als deze leek haar Lied soms bijna een afzonderlijke entiteit. Een aanwezigheid in haar binnenste die ze voedde met muziek, en die als dank reageerde wanneer ze het nodig had, door in haar ledematen te stromen en ze meer kracht te geven, of uit haar keel te knallen in een verwoestende Schreeuw. En die haar soms, zoals nu, aanporde, ongeduldig om gebruikt te worden.

‘Zou iemand niet moeten voorstellen om het te melden?’ Rafael rekte zich uit en leunde toen weer tegen het podium.

Ze wierp hem een geërgerde blik toe.

Hij stak lui zijn handen op. ‘Ik niet.’

‘Ik weet zeker dat Colin zo komt. Ga weg daar.’ Het podium met het residu van muziek en emoties was een gevarenzone. Als er iets misging…

‘Iemand moet het podium in de gaten houden terwijl jij naar de deuren staart,’ zei Rafael.

Er zou niets misgaan, hield ze zichzelf voor. Alles was onder controle. Om zichzelf daarvan te overtuigen liep ze het plan in haar hoofd nog een keer na.

Stap één: het gebouw was leeg. Het publiek was allang vertrokken, naar huis of naar een naburig café, om nog even na te praten over het concert. De werknemer die geacht werd om op te ruimen en af te sluiten, was dankzij Isabella vertrokken met het idee dat hij dat al had gedaan.

Stap twee: de musicus die straks het doelwit zou zijn, was veilig.

Stap drie: ze kende haar omgeving. Elena en haar strijdgroep hadden de concertzaal helemaal verkend, zodat de indeling ervan vertrouwd was, voor het gevecht begon.

Stap vier was het probleem. Hoe kon iedereen zijn posities innemen als niet iedereen er was?

Ze keek om zich heen, probeerde zichzelf gerust te stellen met het feit dat behalve Colin alle leden van haar groep waren waar ze zijn moesten.

Anouk zat in haar nette pakje, haar krullen getemd in een knot, in het midden van de schemerige zaal. Ze nam de zanger die daarnet had opgetreden zogenaamd een interview af. Hij was geen begaafde, dus hij had er geen idee van dat Anouks Lied momenteel zijn enige bescherming was tegen de dreigende aanval van een onderwereldwezen dat hij niet eens zou kunnen zien.

Isabella stond op haar positie aan de linkerkant van de zaal. Om haar rechterpols droeg ze een massa dunne zilveren armbandjes, een daarvan met een kraal van groenig glanzend orfinium. Ze leek op de geest van een personage uit een toneelstuk, met haar lange witte jurk, haar donkere haar tot op haar middel, en haar dromerige blik.

‘Isabella, wakker blijven!’

Isabella had niet eens het fatsoen om te schrikken, maar glimlachte vredig. ‘Gebeurt er al iets?’

‘Behalve dat onze Schreeuwer klaar is om het op een gillen te zetten?’ vroeg Rafael. Hij hing nog steeds losjes tegen het podium aan.

Ze zou dit echt moeten melden. Een ontbrekend groepslid was een ernstige kwestie.

Nee. Dit betekende te veel, niet alleen voor haar, maar ook voor haar vader. Ze zou haar eerste solomissie niet verknallen voor die begonnen was.

Ze wierp een blik op haar horloge. Colin was inmiddels bijna een halfuur te laat.

‘Genoeg gelummeld,’ zei ze. ‘We beginnen eraan.’

Rafael ging rechtop staan, zijn expressieve gezicht een moment stil van verrassing, voor hij ontspande en waarderend zijn wenkbrauwen optrok. ‘Dus we gaan door?’

‘Ja. We redden het wel, het is geen grote.’

‘Wat denken we, dat Colin vergeten is dat we überhaupt aan de slag moesten?’

‘Hij is niet achterlijk,’ snauwde ze.

‘Nee, alleen de helft van de tijd op een andere planeet.’

Niet helemaal onwaar. Colin was de beste Luisteraar die ze ooit had ontmoet – als hij zich wist te concentreren.

‘Raf, als je niet binnen twee seconden op je plek staat, dan gooi ik je ernaartoe.’

‘Hé, hé, bijt mijn neus er niet af. Ik was op tijd.’ Hij haalde zijn schouders op, slenterde via het middenpad naar achteren, en boog toen af naar rechts.

Isabella liep ook naar rechts, maar bleef aan de voorkant van de zaal.

‘Helemaal tegen de zijwand,’ zei Elena.

Zonder Luisteraar hadden ze geen idee waar de ophion precies zou opduiken, dus ze moest de opstelling zo wijd mogelijk maken, als ze het wezen wilden kunnen insluiten.

Ze wreef haar handen langs haar bovenbenen. De gespen en ritsen van de zakjes die ze tegenkwam waren geruststellend, een herinnering aan de uren dat ze in deze cargobroek had getraind. Ze was er klaar voor. Ook al waren ze maar met vier.

Een groep van zes was ideaal, maar tegenwoordig een onmogelijke luxe. Vijf was de huidige standaard, waar de meeste moderne strategieën op waren afgestemd. Vier was aanvaardbaar voor goed getrainde groepen met een sterke samenstelling.

Ze onderdrukte de steek van angst die door haar zorgvuldige kalmte heen wilde dringen en dwong zichzelf om haar ademhaling regelmatig te houden. Vier was het minimum, maar het was genoeg. Bovendien, geen enkele samenstelling was slecht, zolang er maar een Schreeuwer was. En haar groep had een Schreeuwer die al trainde sinds ze zes was: Elena had altijd precies geweten wat ze wilde met haar leven en ze had zich daar zorgvuldig op voorbereid.

Daarbij, Colin kwam wel vaker laat op hun trainingen, maar het was nog nooit voorgekomen dat hij niét kwam. Hij zou wel net op tijd opduiken.

Maar voor het geval hij dat niet zou doen, bladerde ze in gedachten al door de schema’s die ze ontelbare keren had bestudeerd, de gevechten waaraan ze tijdens haar training had deelgenomen, op zoek naar alternatieve strategieën.

Ze draaide zich naar Anouk. De zanger zat naast haar, onderuitgezakt. Diepe wallen onder zijn ogen verraadden dat hij de laatste tijd niet veel slaap had gehad en zijn haar plakte in zweterige slierten tegen zijn wangen. De breuk met zijn vrouw, die de andere helft van zijn muzikale duo was geweest, was hem duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Maar hij praatte in elk geval, wat erop wees dat wat in zijn dossier stond klopte: zijn breekpunt kon niet overdreven heftig zijn geweest.

Zijn mond bewoog, langzaam, aarzelend, maar er was geen geluid te horen, dankzij het stilteschild dat Anouks Lied rondom haar en de man opwierp.

Elena’s ogen schoten naar de deur links achter in de zaal. Colin was er nog steeds niet. Langer wachten was een onaanvaardbaar risico, Anouk zou het niet veel langer volhouden. Ze verplaatste haar blik weer naar het midden van de zaal en knikte naar Anouk, die meteen terug knikte.

Betrouwbare Anouk, die haar aandacht geen moment van Elena had weggehaald, terwijl ze zonder te klagen het onzininterview rekte om hen meer tijd te geven. Zij was tenminste één zekerheid.

Elena sprong op het podium. Ze hield haar ademhaling rustig, ook al voelde ze de adrenaline door haar lijf jagen, en zoemde haar Lied in haar keel van ongeduld.

‘We gaan voor een fermate-strategie.’ Ze maakte het bijhorende gebaar naar Anouk, die haar binnen het schild niet kon horen. ‘Zorg ervoor dat jullie snel zijn. Klaar?’

‘Klaar.’ Rafael, zijn stem vast en ernstig, nu het erop aankwam.

‘Klaar.’ Isabella, onbezorgd als altijd.

Ze zocht naar het geluid van haar ademhaling en hartslag – rustig en gestaag, tot haar verbazing. Daarna reikte ze naar haar Lied en duwde het naar buiten. Het dreunde meteen door de zaal, met de klank van galmende paukenslagen, klaar om gebruikt te worden zodra ze het zou richten.

Het spookachtige getokkel van Rafaels Lied voegde zich erbij, gaf klank aan haar ritme. Vlak daarna vlochten Isabella’s ijle fluittonen zich door de melodie. Het Vierde Strijdlied weerkaatste van de muren en de plafonds.

Ze waren er klaar voor. Elena bracht haar vlakke hand omhoog.

Anouk reageerde meteen: het stilteschild viel weg. De hese stem van de pratende zanger was ineens hoorbaar. Een uur geleden had hij meer dan levensgroot geleken, toen de zaal aan zijn voeten lag en niemand onberoerd bleef onder zijn muziek. Nu leek hij klein en breekbaar in zijn versleten, groene corduroy jasje.

Hij keek verward op toen Anouk overeind vloog en wegrende.

Vanaf het podium trok Elena in gedachten het diagram van de strategie op de zaal. Zodra Anouk op haar plek stond aan de linkerkant van de zaal, zou je een volmaakte gelijkzijdige driehoek kunnen tekenen tussen haar, Isabella en Rafael. De zanger zou zich in het middelpunt van de driehoek bevinden.

De zanger daar plaatsen als lokaas – de fermate-tactiek – was een risico, maar als je niet wist waar de ophion zou opduiken, dan was het cruciaal dat je wist waar hij heen zou gaan.

Hun Liederen galmden door de zaal, krachtig en zelfverzekerd, op de melodie van het Vierde Strijdlied. Ze was blij dat ze het Vierde had doorgedrukt toen ze vanmiddag inspeelden. Bijna niemand hield ervan, maar de vreemde harmonieën en ruwe opeenvolgingen raakten iets in Elena, sterkten haar zelfvertrouwen.

Dat wankelde toen de ophion doorbrak. Hij beukte zich geruisloos door de vloer van de zaal, tussen Elena en de zanger in: een slangenkop van ruim een meter breed, gemaakt van een etherische duisternis die snel vaster werd naarmate hij boven de grond kwam.

Wurger. Stemrover. Zielenvreter.

Geen van die namen was genoeg om de werkelijkheid van een ophion te beschrijven. De lichtere, cobra-achtige flappen aan weerszijden van de nek ontplooiden zich als vaandels terwijl hij omhoog rees, een wezen van oorverdovende stilte en vernietiging, de reden dat gewone mensen een irrationele angst hadden voor normale slangen: instinctief wisten ze dat die hun vorm deelden met een entiteit die een einde bracht dat erger was dan de dood.

En deze ophion was reusachtig. Zijn kop alleen al was zo groot, dat de zijkant Anouk schampte, die struikelde en op de grond viel.

Elena’s hartslag versnelde.

Zelfs op deze afstand voelde ze de zuigende kracht van de ophion, zijn zwijgende uitnodiging. Laat je opnemen, geef toe aan het niets.

Welke gek had in het dossier over de zanger gezet dat zijn instorting ‘niet overdreven heftig’ was geweest? Om een ophion van deze omvang aan te trekken moest de zanger vanbinnen een wrak zijn. Hoe kon die vent zelfs nog maar rechtop zitten, laat staan zingen, zoals hij had gedaan?

Als haar verdomde Luisteraar hier was geweest om de emoties van de zanger te monitoren, dan had ze het geweten.

Anouk had zich aan de rugleuning van een stoeltje overeind gehesen, maar bewoog niet, ze staarde met grote ogen naar de ophion die vlakbij haar omhoogschoot.

In Elena’s lichaam vochten twee reflexen om de overhand. Het ene jammerde dat ze moest rennen, maken dat ze wegkwam van de belofte van wanhoop en dood, als ze het er levend van wilde afbrengen. Het andere brulde van triomf, als een tijger die eindelijk uit een krappe kooi zou worden gelaten.

Elena hield haar positie vast. Haar Lied knalde met een korte klap uit haar tevoorschijn, beukte tegen de kop van de ophion – net hard genoeg om zijn aandacht te trekken.

Ze gaf hem nog een paar klappen terwijl hij uit de grond schoot, zijn meterslange lijf achter zich aan kronkelend, recht naar het podium.

Nu ze zijn aandacht had, sprong ze van het podium af, schoot weg uit zijn baan. Het residu op het podium, waar de zanger deze avond had gezongen, zou de ophion aantrekken en heel even afleiden, maar zodra het wezen het podium had bereikt, zou het beseffen dat zijn prooi daar niet meer was.

De zanger had tot nu toe nauwelijks gereageerd. Hij kon hun Liederen niet horen, dus hij zag hen alleen schijnbaar doelloos rondrennen. De aanwezigheid van de ophion had hem echter in een soort trance gebracht, waardoor hij zich amper bewust was van wat er gebeurde. Nu ging hij langzaam staan, zijn gezicht verward maar verlangend. Hij zag de ophion niet, maar hij voelde hem wel, werd door hem aangetrokken.

Elena zag de ophion maar al te goed. Het wezen nam met gemak de halve lengte van de zaal in beslag terwijl hij naar het podium schoot. Donkere schubben gloeiden in de schemering, bliksemflitsen gleden vanaf de kop over zijn lijf – de manier waarop hij reageerde op het emotionele residu in de zaal.

Haar ogen schoten naar Anouk. Die klampte zich nog steeds half overeind vast aan het stoeltje, verstijfd. Wat hád ze? Dat de ophion zo reusachtig was, had in elk geval één voordeel: het duurde net iets langer voor hij helemaal de grond uit was. Een paar seconden waarin hij nog niet kon aanvallen. Tijd die Anouk niet allemaal moest verspillen.

‘Anouk, vooruit!’

De staart van de ophion schoot langs haar heen. Veel te traag krabbelde Anouk overeind en strompelde richting de linkermuur.

De ophion bereikte het podium en gleed er soepel overheen, de bliksemflitsen over het lange lijf steeds sneller en feller. Toen zwaaide de reusachtige kop opzij, bewoog naar achteren.

De zanger hield zijn hoofd schuin, alsof hij iets probeerde te horen. Iets wat hem aantrok, wist Elena, omdat het een oplossing leek voor de scherven in zijn borst, het gat in zijn ziel. Hij zette een aarzelende stap naar voren, botste op een stoeltje voor hem.

‘Anouk!’ schreeuwde ze nog een keer. ‘Naar je positie!’

Ze voelde het zweet op haar rug ijskoud worden toen ze zag hoe pijnlijk langzaam Anouk bewoog. Het was niet de aanblik van de ophion die haar had verlamd, maar een of andere verwonding – haar voet, haar enkel? Ze trok zich vooruit aan de rugleuningen van de stoeltjes, maar het ging te traag, veel te traag… Ze had een Heler nodig.

‘Raf!’ riep Elena.

Rafael hoorde haar, maar schudde zijn hoofd, zijn gezicht grimmig, en knikte naar de ophion. Hij stond aan de andere kant van de zaal en de ophion had zijn lijf al samengetrokken. Hij kon het onmogelijk halen.

De ophion schoot de zaal in, recht op de zanger af.

Elena vloekte binnensmonds, riep haar Lied weer op en rende, twee, drie stappen, voor ze sprong. Om haar heen dreunden de pauken het ritme van het Vierde zo hard door de zaal dat ze de Liederen van de anderen overstemden. Haar trap trof de ophion niet tegen zijn kop, zoals ze had gehoopt, maar er vlak achter, net onder een van de lichtergekleurde flappen.

Goed genoeg. De kracht van haar Lied schoot via haar hiel naar buiten met een weergalmende klap. De ophion dook onder, een geluidloze dreun tegen de vloer die geen schade achterliet, omdat hij onstoffelijk werd zodra hij verdween.

Slecht, slecht, slecht, zong een grimmige stem in haar achterhoofd. Een ophion waarvan je wist waar die was, zelfs al was dat recht voor je, was altijd honderd keer beter dan een die om het even waar weer kon opduiken.

Elena had een hekel aan improviseren, maar soms kon je niet anders.

‘De lunga!’ riep ze naar haar groep.

Ze wachtte niet op antwoord, rende al als een gek richting de zanger. Ze sprong over rij na rij stoelen, greep de verward rondkijkende man bij zijn schouder. Waar de ophion ook bovenkwam, dit was het punt waar hij naartoe zou komen.

Als de fermate al een risicovolle tactiek was, dan was de fermate lunga nog tien keer erger: ze zou de ophion van middenin de gevarenzone moeten uitschakelen.

Geen tijd om te denken over wat er mis kon gaan. Ze kon alleen maar doén, elke stap die ze zette was duizenden keren geoefend, haar hart bonkte alsof het haar Lied wilde opjagen. Sneller, sneller, sneller.

De Liederen van Rafael en Isabella galmden nog steeds in de zaal, wachtend op het moment dat ze gericht zouden worden. Anouks Lied voegde zich pas na een eindeloze, angstwekkende hartslag bij dat van hen, met de sussende klank van haar hobo. Het Vierde Strijdlied raasde door de zaal, een oeroude uitdaging, een woeste belofte dat deze wereld werd verdedigd.

De ophion brak door, vlak achter Rafael. Nu hij één keer boven was geweest, was hij sneller, beweeglijker. Hij sloeg een kronkel om Rafael heen en trok meteen wurgend samen. Het getokkel van zijn Lied viel weg.

Elena liet haar Lied los in een Schreeuw, een kostbare stoot die ze eigenlijk niet kon missen, maar de kronkel loste. Rafael dook vloeiend naar voren, landde op zijn voeten en gaf haar een spottend saluut.

Ze had niet eens tijd om verontwaardigd te zijn. De ophion had zijn prooi gelokaliseerd.

Daarnet had ze naar de aanstormende ophion gestaard vanuit de veilige wetenschap dat hij het niet op haar gericht had. Dit was iets heel anders. Met haar hand om de schouder van de zanger geklemd, was ze één met het doelwit van de ophion. De zanger protesteerde niet, wachtte alleen, zijn gezicht leeg en aanvaardend.

De ophion had geen ogen, maar ze kon zijn aandacht voelen terwijl hij op hen afschoot, de zuigende leegte die aan haar trok, de belofte van een einde dat haar ziel zou opeisen.

Alles wat ze moest doen was daar niet aan toegeven. Ervoor zorgen dat de zanger naast haar – ze verstrakte haar zweterige greep om zijn schouder toen ze hem voelde bewegen, naar de ophion toe – er niet aan toegaf. En klaarstaan. Ze zou één moment hebben.

Haar Lied versnelde: de galmende pauken om haar heen dreunden het ritme van het Vierde, trokken de fluit en de hobo mee. Tot haar opluchting volgde de gitaar. Rafael was in orde.

En toen vlogen de deuren van de zaal open. ‘Elena!’

Ze mocht niet kijken, maar ze deed het toch. Colin. Zo laat dat hij beter niet meer had kunnen opdagen, want nu leidde hij alleen maar af. Zijn gezicht was een bleke, geschrokken vlek terwijl hij rende, richting hen, richting de ophion.

Ze wilde hem toeschreeuwen om weg te blijven, maar er was geen tijd. En hij rende de goede kant op, die van Anouk. Anouk verschoof, moeizaam maar snel. Isabella en Raf reageerden op dezelfde manier.

Een onverwacht gevoel van trots overviel haar toen ze haar groep van de driehoeksopstelling naar een vierhoekopstelling zag bewegen in minder tijd dan ervoor nodig zou zijn om die te schetsen.

De vierhoek was beter. Evenwichtiger. Veel makkelijker om de ophion vast te pinnen zonder haar te hinderen. De galmende melodie van het Vierde kreeg versterking van de klank van Colins piano, een beetje wiebelig maar krachtig genoeg.

Haar hartslag werd een fractie rustiger, zelfs terwijl de kop van de ophion nu nog maar twee meter bij haar vandaan was. Eén. Een halve.

Vlak voor haar.

De ophion slingerde zich om haar en de zanger heen, in een wijde cirkel. Deze keer zou hij niet meteen samentrekken. Voor hij beet, omwikkelde hij zijn hele prooi. Nog een slingerbeweging. Nu wilde ze wel vluchten, rennen, wég, wég, maar ze klemde haar tanden op elkaar en bleef staan. De derde kronkel, en nu kwamen ze boven haar hoofd uit, ze zag bijna niets meer, hoorde de gejaagde ademhaling van de zanger naast haar, rook zijn zweet en de wasem van alcohol die uit zijn poriën sloeg.

De kronkels huiverden, klaar om samen te trekken, klaar om de adem uit zijn slachtoffer te persen zodat het hulpeloos was en hij kon…

De Liederen van Kracht om haar heen stegen naar de climax van het Vierde. Ze kon de anderen niet zien, maar wist wat er op dit moment gebeurde: ze richtten hun Liederen via hun voorwerpen van orfinium, die hun Liederen zouden omzetten in een zwakke versie van haar Schreeuw. Niet krachtig genoeg om de ophion te schaden, wel om hem op zijn plaats vast te pinnen.

Elena voelde de ijzige kou van de schubben dwars door haar kleren, zo dichtbij dat ze bijna de structuur op haar huid voelde. Maar ineens vielen alle Liederen stil, zodat alleen haar eigen ritme nog door de zaal galmde. De ophion verstarde, middenin zijn samentrekking. Ze hadden hem geïmmobiliseerd, zonder haar of de zanger te raken.

Elena keek omhoog, naar de immense slangenkop die bijna het plafond raakte, en naar de plek vlak onder zijn keel, waar ze het wittige glanzen van zijn verzamelde gif zag.

Met een gevoel van opluchting, overwinning en wilde triomf trok ze haar Lied naar haar keel, haalde diep adem, deed haar mond open en liet de ophion haar volle kracht voelen: een Schreeuw die zo geconcentreerd en samengebald was dat die glas kon versplinteren, een speer van geluid, recht in de enige kwetsbare plek die een ophion had.

Ze Schreeuwde en Schreeuwde, terwijl het ritme van het Vierde om haar heen dreunde, een opzwepend gebonk dat de plaats van haar hartslag innam. Het werd sneller, sneller, sneller, haar Lied krachtig en trefzeker.

Al haar training was voor dit moment geweest, de eerste ophion die haar strijdgroep zelfstandig terug naar de onderwereld stuurde.

En hoe groot hij ook was, hij viel, zoals elke ophion die ooit tegenover een Schreeuwer was komen te staan die de tijd kreeg om de Schreeuw af te maken. Bliksemflitsen knetterden over zijn lijf tot het helemaal gloeide, zijn kop knakte achterover en een laag, diep trillen trok door hem heen. Haar reserves smolten weg, maar ze ging door, bleef hem bestoken, zag hem sidderen.

Zijn lijf werd vager, een waas van geluid en energie, hij verloor de dichtheid waarmee hij zich gemanifesteerd had zodra hij uit de grond was opgedoken. En toen ineens een hoge, ijle toon – de ophion desintegreerde.

Ze hield net niet snel genoeg op. Haar Lied raakte het plafond, sloeg een stuk los. Ze duwde de zanger naast haar opzij en voelde de brok op haar eigen schouder uiteenspatten in een wolk van wit.

Alle Liederen om haar heen zwegen. Het was ineens oorverdovend stil en ze keek om zich heen, uitgeput maar euforisch, plotseling belachelijk gesteld op haar chaotische groep; op Raf en zijn stomme opmerkingen, die nu in een noodvaart naar Anouk spurtte, Anouk die met een pijnlijk gezicht in elkaar zakte maar het zelfs met een gebroken enkel of erger had volgehouden, Isabella en haar dromerige blik, die met een vastberaden glimlach recht op de zanger afliep om zijn herinneringen te vervagen, en Colin, die dan toch was gekomen en…

Haar wild kloppende hart leek ineens stil te staan toen ze zag dat Colin op de grond lag, zijn hand om zijn linkerschouder geklemd, zijn ogen donker en leeg.

Zo leeg als de aanwezigheid van de ophion had gevoeld.

Muziek

Orpheus en zijn luit

Lieten bomen en sneeuwbedekte bergen buigen

Zijn muziek bracht planten en bloemen tot leven

Als milde regen

En zelfs de golven van de zee

Bogen hun hoofd en gingen liggen

(Vrij naar W. Shakespeare)

Hoofdstuk 3

Wat was er aan de hand? Wat was er mis?

Arianes ogen vlogen open in het donker, haar hart bonkte in haar keel. Ze grabbelde naar haar bril, zette hem op en drukte op het lichtknopje van de wekker. 01:30. Naast de wekker zag ze een rechthoekige vorm. Oh ja.

Ze pakte het notitieboekje, sloeg het halverwege open en dwong zichzelf om zonder na te denken op te schrijven wat haar had wakker gemaakt. Volgens het artikel dat ze had gelezen was dit de beste manier om je een droom te herinneren. En het moest wel een droom zijn die haar nu al weken achtervolgde. Om de paar nachten was het zover: ze schrok wakker met het gevoel dat haar wekker was afgegaan of dat iemand haar had geroepen, maar dat was nooit het geval.

Toen ze klaar was, legde ze het notitieboekje terug, zette haar bril af en sloot haar ogen. Kom op, slaap! Maar haar hele lichaam voelde nog steeds ongemakkelijk, alert en overgevoelig. Het kussensloop kriebelde tegen haar wang, en de zachte, verwassen stof van haar pyjama schuurde langs haar huid, alsof ze koortsig was, of alsof ze door een grote mensenmenigte liep.

Ze wist precies hoe dit verderging: ze zou uren liggen draaien en woelen met het gevoel dat er iets was wat ze moest doén, zonder te weten wat. En morgen zou ze opstaan met het gevoel dat ze de hele nacht had doorgehaald.

De ongedurige drang werd steeds sterker, tot ze de dekens terugsloeg, haar bril opzette, uit bed sprong, de gang in liep en de deur aan het eind openduwde.

Haar moeder keek op, haar lange, blonde haar een rommelige massa boven op haar hoofd en haar lichtgroene ogen glazig. ‘Ariane? Ogenblikje…’ Haar blik gleed weer naar haar bureau. ‘Ik moet heel even…’

‘Verkeerde deur, mam,’ zei Ariane snel. ‘Ik moest de badkamer hebben. Werk maar rustig door.’

‘Een seconde,’ murmelde haar moeder, een vinger van haar vrije hand in de lucht. Er verscheen een frons op haar voorhoofd, haar ogen waren aan de half afgemaakte partituur voor haar gekluisterd. ‘Ik moet je iets vertellen, alleen even…’ Haar stem stierf weg voor ze de zin had afgemaakt.

Ariane leunde tegen de deurpost en keek toe hoe de notenbalken gevuld raakten en de frons op het voorhoofd van haar moeder verdween. Het was op zijn eigen manier rustgevend, iets wat altijd hetzelfde was: de manier waarop haar moeder kon opgaan in een wereld van klank en alles daarbuiten vergat.

Het was goed om te weten dat ze weer zover was.

Elk nieuw project had een soort inloopperiode, waarin haar moeder tegen de muren opvloog omdat het niet ging zoals ze wilde, en deze keer had die langer geduurd dan ooit. Misschien omdat Felix, de onuitstaanbaar plakkerige kerel die tijdens hun periode in Londen eerst haar moeders assistent was geweest en daarna meer was geworden, haar kort nadat ze deze opdracht kreeg gedumpt had. Haar donkere buien waren erger dan ooit geweest, maar het zag ernaar uit dat de inloopperiode eindelijk voorbij was. Wat betekende dat haar moeder nog afweziger zou zijn, maar een stuk gelukkiger.

Ariane deed de deur zachtjes weer dicht. Wat had haar bezield om hierheen te komen, alsof ze weer vijf was en een nachtmerrie had gehad? Ze liep terug naar haar slaapkamer om haar telefoon te pakken en nam hem mee naar de ruime woonkamer met de open keuken.

Na dik een maand in hun nieuwe flat hadden ze nog steeds niet een keer gekookt, maar hun oude keramieken potten voor uien, knoflook, suiker en meel stonden hoopvol naast elkaar op het glanzende aanrecht.

De combinatie van vreemde meubels en bekende spullen was… tja, vertrouwd. Ariane had in de zeventien jaar van haar leven nooit langer dan twee jaar op dezelfde plek gewoond. Die twee jaar waren dan ook nog vlak na haar geboorte geweest, toen haar moeder een poosje in de groene rand rond Brussel was blijven hangen, de stad waar ze zelf ook geboren was.

Ariane zette de waterkoker aan en pakte de dieppaarse mok die ze in Londen had gekocht. Er was niets bijzonders aan, behalve de herinnering waar hij vandaan kwam, een klein winkeltje vlakbij de plek waar ze gewoond hadden. Haar moeder liet haar vlak voor ze verhuisden altijd één ding uitzoeken, iets om mee te nemen naar hun nieuwe plek. Het was een van hun tradities die in de loop der jaren en heel wat verhuizingen gegroeid waren.

Ze goot heet water op een zakje ‘Slaap lekker’-kruidenthee, nam de mok en haar telefoon mee naar de zithoek en zocht nog maar eens ‘chronische slapeloosheid’ op.

Na een paar artikelen met tips die ze allemaal al had geprobeerd – een vast slaap-uur, alle elektronica inclusief haar wekker uit haar kamer weghalen, meer lichaamsbeweging, geen koffie, chocolade of thee, meer dekens, minder dekens, geen tv-kijken voor het slapengaan – kwam ze bij de website van een gespecialiseerd ziekenhuis. Ze las over cognitieve gedragstherapie en scrolde door de foto’s van bedden met apparatuur voor slaaponderzoek.

Een hand op haar schouder deed haar opschrikken. ‘Kun je niet slapen?’ vroeg haar moeder.

‘Nee.’ In een reflex draaide ze haar telefoon weg.

‘Mm, ik ook niet.’ Haar moeder liep naar de keuken, zette een mok thee voor zichzelf en ging tegenover Ariane zitten. Ze was gekleed in een pyjama met daaroverheen een gebreid vest, en had om de een of andere reden twee haarbanden in. Haar ogen stonden afwezig, alsof ze maar half hier was. ‘Wat wilde je me vragen?’

Ariane dacht aan de foto’s van elektroden en monitoren en glimlachte geruststellend. Ze piekerde er niet over om haar moeder met zoiets uit haar flow te halen. ‘Niets. Verkeerde deur. Hoe gaat het met componeren?’

‘Goed. Ik besefte ineens dat de intro voor de eerste variatie niet klopte, ik kan hem beter niet zo lang laten doorlopen en…’ De vingers van haar vrije hand bewogen in de lucht en ze bracht haar mok naar haar mond voor Ariane haar kon waarschuwen. Ze ademde sissend in toen ze haar tong brandde. ‘Oh dear. Ugh, en dat accent heb ik ook nog steeds niet te pakken. Doe jij het nog een keer?’

‘Oh dear,’ zei Ariane automatisch, met het accent van hun bejaarde buurvrouw in Londen.

‘Dat is exact Mrs. Henderson, geen idee hoe je het doet.’ Haar moeder glimlachte. ‘Vertel, wat houdt je wakker?’

‘Mam, het geeft niet. Ga maar weer aan het werk.’

Haar moeders ogen zochten haar gezicht af. ‘Ik weet dat je denkt dat ik niet met mijn twee voeten in deze wereld sta, maar ik heb heus wel gezien dat je niet lekker in je vel zit.’

‘Met mij gaat het prima.’

‘Je zei dat Parijs beter meeviel dan je had verwacht.’

‘Dat is ook zo. Het is een prachtige stad.’ Wat waar was. Ze had genoten van hoe ruim Parijs voelde, van het orkest van inwoners en toeristen en studenten, van auto’s, fietsen en bussen. Alleen aan de metro had ze een steeds grotere hekel gekregen, tot ze die helemaal was gaan mijden.

‘Je hebt nog geen muziekles uitgezocht.’ Haar moeder keek haar onderzoekend aan.

Ariane pakte haar mok op zodat ze haar gezicht erachter kon verstoppen. ‘Nee, nog niet.’

‘Hoe komt dat zo?’

‘Weet ik veel!’ Ze hoorde hoe scherp het klonk en praatte er snel overheen. ‘Ik kan gewoon niets bedenken wat ik nog wil doen.’

‘Gewoonlijk heb je al iets bedacht voor we onze spullen zelfs maar uitgepakt hebben.’

Valerie Vandecasteele was op haar vijfentwintigste bekend en geliefd geworden bij muziekliefhebbers overal ter wereld met Ariane, haar meeslepende, moderne opera die zelfs operahaters had weten te overtuigen. Ze zat nooit zonder aanbiedingen voor optredens, aanstellingen als dirigent of gastdocent, of het schrijven van filmmuziek. Zelfs dat laatste hield haar niet op één plek: ze had verandering nodig om te kunnen componeren.

De tweede van hun verhuistradities was begonnen toen Ariane zes was. Haar moeder had Ariane meegenomen op een tour door Europa, met een kindermeisje dat haar hielp met het bijhouden van haar schoolwerk. Het orkest was een hechte groep geweest. Toen een van hen Ariane op een rustdag spontaan een korte muziekles had gegeven, had de rest prompt hetzelfde aangeboden. Het was een competitief spelletje geworden, waarbij het hele orkest nieuwsgierig afwachtte wie ze als volgende zou kiezen en waarom.

Na de tour waren ze van een klein stadje vlakbij Barcelona verhuisd naar Amsterdam. Ariane had het verschrikkelijk gevonden dat ze niet terug naar huis gingen. Om het goed te maken had haar moeder het spelletje omgezet in een belofte: Ariane mocht, waar ze ook woonden, altijd kiezen wat voor muziekles ze wilde volgen.

‘Ariane?’ Haar moeder keek haar afwachtend aan. ‘Je keek er altijd zo naar uit. Wat is er mis?’

Sinds die tour had ze er zich inderdaad altijd op verheugd om van nieuwe mensen nieuwe dingen te leren over muziek. De voorbije jaren had ze fluit, harp en piano gespeeld, ze had gezongen, ze had klassieke muziek geprobeerd, pop, soul, hardrock, folk en jazz. Soms voelde ze zich alsof ze een enorme lappendeken maakte van al die grote en kleine dingetjes die elk instrument, elke stijl en zelfs elke muzikant anders maakten. Ze had het heerlijk gevonden. Tot…

Ze klemde haar vingers om haar mok. Misschien moest ze het maar gewoon vertellen.

Haar moeder kneep haar ogen dicht en sperde ze meteen daarna even open. Het ging heel snel en iemand anders zou het niet zijn opgevallen, maar Ariane wist wat het betekende: ze zat haar uiterste best te doen om in het hier en nu te blijven en zich niet te laten meetrekken door de muziek.

‘Er is niets aan de hand,’ zei ze geruststellend. ‘Ik denk dat ik Londen mis.’

‘Wil je verder met jazzpiano en -zang? Ik had al het gevoel dat je je draai daarin gevonden had. Mis je Andrew? Misschien kan hij je wat onlinelessen geven?’

Zodra zijn naam viel, kon Ariane zijn stem weer horen, die haar vriendelijk maar beslist vertelde dat ze het gewoon niet in zich had.

‘Ik mis Andrew niet,’ zei ze kortaf, om niet te laten merken dat haar keel dichtzat.

‘Andrew niet…’ Het gezicht van haar moeder lichtte op. ‘Iemand anders wel? Is mijn verstandige dochter bezweken voor de romantiek? Londen en Parijs liggen niet zó ver uit elkaar, hoor. Je weet dat je altijd iemand mag uitnodigen. Plaats genoeg.’

Ze maakte een zwierig handgebaar dat op haar dirigentenplekje niet misstaan had, waardoor een slok thee over de rand van haar mok klotste.

Ariane sprong overeind, rende naar de keuken voor een doekje dat ze snel natmaakte en depte de vlek op de knie van haar moeder. ‘Heb je je gebrand?’

Haar moeder pakte het doekje uit haar hand en wuifde Ariane weg. ‘Ik ben niet compleet hulpeloos. En geef nu eens antwoord. Ik beloof dat ik er niet gênant over zal doen. Een vriendje, een vriendinnetje?’

Haar moeder moedigde Ariane al jaren aan om wél naar feestjes te gaan van klasgenoten die ze amper kende, of om ‘gewoon zelf eens iemand mee te vragen naar de film’. Makkelijk gezegd voor haar moeder die iedereen om haar heen betoverde, zelfs als ze amper in deze wereld vertoefde.

Arianes gedachten gleden naar avondjes ‘raad de acteur’ met Amy in Londen, waarbij ze op basis van YouTube-clipjes die ze alleen mochten horen moesten bepalen wie ze het liefst een hele nacht in hun oor zouden horen fluisteren. Amy had haar laten zweren dat Ariane haar alles zou vertellen over haar leven in Parijs, maar haar antwoorden op Arianes appjes kwamen steeds later. Als haar vriendinnen haar al zo makkelijk konden vergeten, dan was daten helemaal hopeloos.

Haar moeder zat haar nog steeds afwachtend aan te kijken.

‘Helaas,’ zei Ariane droog, ‘ik ben nog steeds je doodsaaie dochter die nog niet eens iemand gekust heeft. Geen romantische drama’s, mam. Dit is mijn afstudeerjaar van de middelbare school. Ik ben aan het nadenken over mijn toekomst daarna. Waar ik me echt op wil toeleggen.’

‘Aha.’ Haar moeder ontspande ineens. ‘Dan heb ik nog beter nieuws dan ik al dacht.’

Een gevoel van dreiging bekroop haar. Ze kende die stembuiging. Die voorspelde altijd een nieuw aanbod, project of idee, dat Arianes leven op zijn kop zou zetten.

Haar moeder leunde een beetje naar voren. ‘Ik wilde er niets over zeggen tot ik zeker wist dat het rond was, maar ik kreeg gisteravond telefoon van Émile.’

Dat kon alleen maar Émile Lombarde zijn, de steenrijke muziekliefhebber en mecenas die het project op gang had geholpen waar haar moeder momenteel aan werkte.

‘Laat me raden,’ vroeg Ariane, ‘hij heeft een troep olifanten die op de Place de la Concorde het herkenningsthema gaan trompetteren?’

Émile Lombarde was een man met een duidelijke visie. Hij had een manuscript ontdekt met fragmenten van wat de oudste opera ter wereld moest zijn. Zijn plan was om die ‘heuglijke gelegenheid voor de wereld van muziek’ te vieren met een maand vol spektakel. Ondanks zware kritiek was hij vastberaden om als hoogtepunt een uitvoering van de opera op de planken te brengen die een modern publiek zou aanspreken. Om de oude partituren aan te vullen en te bewerken had hij de volgens hem grootste componiste van haar generatie alles beloofd wat ze wilde, als ze halsoverkop naar Parijs zou verhuizen om eraan mee te werken: Valerie Vandecasteele.

Haar moeder had Ariane verteld dat dit het meest controversiële was dat ze ooit had gedaan, maar dat de gaten in de muziek haar leken te roepen.

‘Breng hem niet op ideeën,’ zei haar moeder. ‘Nee, ik had hem gevraagd of hij wilde informeren of er nog een plekje vrij was op het Conservatoire Eurydice. En hij had goed nieuws. Overmorgen begin je!’

Het was alsof Ariane bij iemand in de auto zat die ineens keihard op de rem had getrapt. Haar gedachten vlogen vooruit: naar de prestigieuze studie waar ze niet eens over had durven dromen, de school die, na de masterstudie, jonge musici praktisch een plek in een orkest of een contract met een agent garandeerde, de wereldberoemde musici die er doceerden… en smakten toen weer naar achteren, tegengehouden door de herinnering aan de geur van English Breakfast-thee en een stem met een Liverpools accent: ‘Ik heb een jaar lang mijn best gedaan, maar…’

‘Ariane?’ Haar moeder zwaaide lachend voor haar gezicht. ‘Ben je in slaap gevallen? Dit is geen droom, je mag echt naar het Eurydice.’

Arianes vingers waren koud en haar mond voelde droog. Ze nam een slokje van haar thee. Kamille en lavendel. Ze zette de mok weer neer, met een onhandige bonk. ‘Dankjewel voor het navragen, maar… nee.’

‘Nee?’ herhaalde haar moeder verbijsterd.

‘Het is echt niet zo’n moeilijk woord. Drie letters. Eén “n” en twee “e’s”. Ik wil gewoon niet, oké?’ Ze schreeuwde het laatste woord bijna.

Haar moeder keek haar fronsend aan. ‘Waarom niet?’

‘Je… Je zegt zelf dat de toelatingsproeven al geweest zijn. Dus dan laten ze me alleen toe omdat Lombarde hen dat gevraagd heeft.’

‘Oh, is dat het? Geen zorgen. Ik heb het filmpje dat Andrew van je klasconcert gemaakt had aan hen doorgestuurd.’

De herinnering aan het concert deed haar ineenkrimpen. ‘Wat?’

‘Ze vonden het goed genoeg om je te laten beginnen in het laatste jaar van het voorbereidingsprogramma voor minderjarigen.’

Ariane staarde in haar mok, naar de lichte vloeistof in het donkere paars. De neiging was sterk om het ding op de grond te gooien, of misschien naar het raam, zodat alles wat ze niet over haar lippen kreeg overstemd zou worden door scherven en nog meer scherven en spatten, als tranen die ze niet leek te kunnen huilen.

Haar blik ging naar de handen van haar moeder. Valerie had haar vingers in elkaar gestrengeld – ze kende haar eigen tics – maar lager bewoog de bovenkant van haar voet. Een teken dat de inspiratie zo hard aan haar trok dat het pijnlijk was om die te negeren. Ze voelde zich voor het eerst in weken goed, maar Ariane verpestte het voor haar.

Met een knoop in haar maag besefte ze wat haar te doen stond. ‘Je hebt gelijk, het is een geweldige kans. Je overviel me er alleen mee.’

De opluchting op haar moeders gezicht was bijna tastbaar. ‘Dat kan ik me voorstellen.’ Ze fronste. ‘Ik heb het waarschijnlijk ook nogal raar gebracht, het spijt me. Ik was niet helemaal…’

De knoop in haar maag trok strakker van schuldgevoel. Haar moeder had zich losgescheurd van haar muziek om haar iets fijns te vertellen.

‘Helemaal niet. Ik ben gewoon moe.’ Ariane produceerde een gaap die niet eens in de buurt van realistisch kwam. ‘Ik ga mijn bed maar eens opzoeken. Morgen ga ik me erin verdiepen en word ik vanzelf enthousiast.’

Haar moeder klemde haar bewegende voet achter de andere. ‘Goed idee. Ik ga nu misschien nog even…’

‘Componeren?’ vulde Ariane aan, toen de stilte haar te machtig werd.

‘Hm. Wat?’

Ariane liep terug naar haar slaapkamer met het gevoel dat iemand een zak bakstenen op haar schouders had gelegd, ging op het voeteneinde van haar bed zitten en liet zich achterovervallen.

Het Eurydice. De vraag was niet of ze daar door de mand zou vallen, maar wanneer.

In elk geval was dat irritante geprik op haar armen intussen weggetrokken. Misschien zou ze nu kunnen slapen.

Het notitieboekje lag nog altijd scheef op haar nachtkastje waar ze het had neergegooid. Ze schoof naar achteren, pakte het op en sloeg het open. Bij het licht van haar telefoon las ze wat ze een uur geleden had geschreven over de droom.

Ik hoor muziek. Niet met mijn oren.

Juist ja. Heel verhelderend.

Hoofdstuk 4

Gebruikers van het Lied van Afweer zijn natuurlijke leiders. Schreeuwers, zoals ze gemeenzaam worden genoemd, worden bijna zonder uitzondering geboren met de kracht om zonder vrees vooraan te staan in de strijd tegen de ophionen.

Uit: ‘Kort overzicht van de zes Liederen en hun samenhang’

Was ze ooit in haar leven zo traag geweest? Elena klemde haar tanden op elkaar, memoriseerde de tijd en dook het water weer in voor een nieuwe set van tien baantjes.

Misschien moest ze een nieuwe sport zoeken, dacht ze, terwijl haar armen door het water sneden in een strakke borstcrawl, maar ze had altijd de voorkeur gegeven aan zwemmen. Het hield niet alleen haar conditie op peil, maar ook haar longcapaciteit. Win-win. Ze was er ook goed in. Als twaalfjarige had Elena haar coach haar ouders praktisch horen smeken om haar toe te laten tot een wedstrijdteam. ‘Een meedogenloze duurzwemmer’ had haar coach haar genoemd, ‘een machine’. Ze had altijd op haar kracht en doorzettingsvermogen kunnen rekenen, ook toen haar ouders een paar jaar later uit elkaar waren gegaan en zij met haar vader naar Parijs was vertrokken, terwijl haar moeder en haar broer in Griekenland achterbleven.

Maar nu haperde de machine: de lengte die ze onderwater kon zwemmen leek te krimpen, haar tijden waren belachelijk.

Ze bleef de blik in Colins ogen maar voor zich zien, veranderend van verward en smekend naar een kille leegte die voelde als een zwart gat waarin ze zou verdwijnen.

Hou op. Hij had het aan zichzelf te danken.

Haar tien baantjes waren voorbij. Ze checkte de klok. Traag, traag, traag.

Ze had een gevecht nodig, dat was het. Maar die verdomde Luisteraar in het Orpheushuis bleef maar volhouden dat haar Lied nog lang niet terug in balans was.

Elena switchte van borstcrawl naar vlinderslag. Haar benen bewogen soepel als de staart van een dolfijn op en neer, terwijl haar armen synchroon van achter naar voren door het water sneden. Zelfs in een ongehaast tempo was dit het vermoeiendste deel van haar training, maar ze voerde haar snelheid slag na slag op tot een moordende sprint. Toen ze bij de muur kwam, draaide ze onder water en ging door. Twee baantjes, drie, zes, tien.

Allemaal op het ritme van: stomme idioot, stomme idioot, stomme idioot!

Uiteindelijk greep ze hijgend de kant vast, haar schouderspieren brandden en haar Lied zoemde in haar keel. Met een geïrriteerd gebaar rukte ze haar zwembrilletje af. Dit was zo onproductief als maar kon. Buiten adem raken kon fataal zijn op het verkeerde moment, het hele doel van haar training was om nooit op dit punt te komen.

Verdomde Colin. Ze had hem eruit moeten gooien toen hij de eerste keer te laat was gekomen op een training.

Ze zette haar handen op de kant om zich uit het water te hijsen toen ze hem ineens zag staan, een beetje troebel door de chloor die in haar ogen prikte. Hij stond geleund tegen de muur met de schildering van de waternimf, zijn armen gekruist, zijn gezicht strak, zijn blik op haar gericht.

Haar hart bonkte als een drumstel tijdens een solo. Haar lippen vormden zijn naam al – Colin – maar toen zag ze de verschillen. Zijn neus iets groter, de vorm van zijn schouders net anders, zijn houding rechter. Geen zwembroek maar een broek, overhemd en mouwloos vest. Niet rommelig, maar kreukloos.

Dus Lorcan was terug uit New York, hij was in Parijs om zijn tweelingbroer op te zoeken, en nu hier in het zwembad om… Shit. Ze wist maar al te goed waarom hij hier was.

Zodra hij zag dat ze hem had gezien, kwam hij op haar af.

Ze sprong de kant op. Om zeven uur ’s morgens op de eerste schooldag was het zwembad verder leeg, op de onfortuinlijke student na die betaald werd om toezichthouder te zijn.

‘Thomas,’ riep ze. De jongen op de hoge kruk schrok op. Hij had zitten dommelen, had amper opgekeken toen ze een uur geleden was binnengekomen. ‘Ga even pauze nemen. Haal een drankje, ik betaal.’

Thomas gaapte en grinnikte tegelijk. ‘Vergeet het maar, geen gerotzooi in het zwembad, zelfs niet op dit onmenselijke uur. Ik…’ Hij keek haar nu pas goed aan en verstijfde toen ze een afgemeten ‘ja, ik ben het inderdaad’-blik op hem losliet. Soms was het handig om een reputatie te hebben.

‘Eruit,’ zei ze alleen.

‘Ja, oké,’ zei hij. ‘Als jij de boel hier in de gaten houdt, kan ik wel een kwartiertje pauze nemen.’ Hij wierp een nieuwsgierige blik op Lorcan, maar liep toen zonder commentaar naar buiten, zijn voetstappen verdwenen richting de trap.

Elena balde haar handen tot vuisten, maar liet ze zorgvuldig langs haar zijden hangen. Ze had op dit moment gewacht sinds ze Colin had zien ineenzakken. ‘Geen pottenkijkers. Ga je gang.’

Lorcan was magerder dan ze zich herinnerde, zijn kaaklijn scherper en zijn ogen waren donker. ‘Ga je gang?’

‘Vertel me dat het mijn fout is. Geef me een klap als je wilt.’

Lorcans glimlach had iets glanzends en gevaarlijks, als een net geslepen mes. ‘Denk je dat je je er met een mea culpa vanaf kunt maken? Moet dat ervoor zorgen dat ik medelijden met je krijg?’

Water liep uit het puntje van haar vlecht over haar rug. ‘Ik heb geen idee wat een mea culpa is, maar het is een aanbod.’

Ze bleef staan toen hij een stap dichterbij kwam. Een vlaag koude lucht tekende kippenvel op haar natte armen en benen.

‘Ze heeft geen idee.’ Hij articuleerde zorgvuldig en zijn stem klonk bijtend. ‘Elena Drakos, de jongste Schreeuwer die ooit een strijdgroep mocht leiden, heeft geen behoefte aan geschiedenis, cultuur, oude talen, of simpele, zinnige gedragsvormen. Wat zou ze daarmee moeten? Iedereen vindt nu al dat ze perfect is.’

‘Lorcan, ik zeg alleen…’

‘Een mea culpa is een schuldbekentenis, barbaar.’

Hij was zo, zó woedend. Het was erger dan ze verwacht had.

‘Hoe gaat het met hem?’ vroeg ze onbeholpen.

Lorcans ogen knepen zich samen. ‘Precies hetzelfde.’

‘Je bedoelt…’

‘Ik bedoél dat terwijl jij hier lekker in het water ligt hij nog steeds in een stiltekamer ligt, in stasis.’

In stasis? Haar adem ontsnapte in een ongelovig geluidje. ‘Ik… Ik wist niet dat hij er zo slecht aan toe was.’

‘Dat wist ik ook niet, tot ik hier aankwam en ze me niet bij hem lieten.’ Hij blies zijn adem langzaam door zijn neus naar buiten. ‘Jij was hier. Ik vertrouwde je.’

‘Bezoekers zijn niet toegelaten zolang…’

‘Kom op, Elena. Je had je vader ernaar kunnen vragen. Iémand.’ Lorcan zette nog een stap naar haar toe, zijn voetstappen op de natte vloer schijnbaar geruisloos, zo luid bonkte haar hart in haar oren. ‘Maar je voelde je schuldig.’

Het was alsof hij zijn vinger op een wond had gelegd waar ze zich tot nu toe niet van bewust was geweest. Kil schuldgevoel brak door de ergernis, de woede waarmee ze haar tijden had proberen op te krikken. Het was waar, realiseerde ze zich met een afschuwelijk gevoel van helderheid. Zij had de leiding gehad bij hun opdracht. Zij was degene die het had moeten melden toen Colin die avond te laat kwam opdagen. Zij was degene die voor de fermate lunga had gekozen, zodat haar overzicht beperkt was. Zij was degene die zo beschamend en levensgroot had gefaald.

En als Colin nu nog steeds in stasis was… dan was de prijs voor haar falen nog veel groter dan ze al geweten had.