De Meesterdief

Emmelie Arents

DE MEESTERDIEF

Young Adult

Eerste druk: 7 september 2021

© 2021 Emmelie Arents

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208238

NUR-code: 285

Begrippenlijst

Sanji…………………………………..Magiër (enk)

Hassani………………………………Magiërs (mv)

De Raad…………………...Groep van vijf magiërs

Dinar…………………………………..Munteenheid

Baba……………………………………………..Papa

San……………………………Aanspreektitel sanji

1

Taran

De menigte verzamelde zich op het plein als een horde wespen, vervuld van opwinding om het hoofd van de magiërsraad te zien sterven.

Beleefdheidsvormen raakten vergeten in het hoogtepunt van het moment. Er werd gestampt en geduwd, getrokken en gesnauwd. Elke inwoner wilde getuige zijn van de dood van een man die ooit zoveel had betekend. De executie van een raadslid was een gebeurtenis die zich nog nooit eerder in de geschiedenis van Saradan had voorgedaan. Tot nu.

De straf was nog niet uitgesproken, maar iedereen wist wat er boven het hoofd van de veroordeelde hing. Sahir Ralec was een man met heel wat aanzien geweest. Als hoofd van de magiërsraad kwam zijn val dan ook als een grote schok.

‘Hoe meer je betekent, hoe dieper je kunt vallen,’ had baba me ooit als wijze raad gegeven. Op dat moment had ik er geen belang aan gehecht, maar nu begreep ik wat voor waarheid er in zijn woorden schuilde. Als je belangrijk of machtig was, wogen de gevolgen van je fouten zwaarder door.

Arm zijn leek in zekere zin op onzichtbaar zijn. Meestal voelde je je slechts een rat in een riool, verborgen in de duisternis tot je besloot om het licht te zoeken. Dat licht prikte in je ogen, maar wanneer je er eenmaal aan gewend raakte, voelde de duisternis te donker om naar terug te keren.

Het verlies van baba woog nog steeds zwaar, en de dood van mijn broer voelde als een gewicht dat ik nooit echt zou kunnen dragen. Als ik de tijd kon terugdraaien om mijn leven voor het zijne te ruilen, zou ik geen moment aarzelen. Alleen was het terugdraaien van tijd alweer een idiote fantasie om het gewicht van verlies tevergeefs mee op te heffen.

Op hun tenen tuurden de toeschouwers naar het podium om niets van het spektakel te missen. Ik verroerde me niet. Wat als de herinneringen aan het oppervlak zouden komen drijven om me te verlammen, de spot met me te drijven? Wat als mijn hart te zwak was voor wat er stond te gebeuren?

Amir was nog maar pas begraven. Ik hield me overeind, maar de grond onder mijn voeten voelde onstabiel, als planken op drijfzand, en mijn hart was een open wond.

‘Taran?’ Zayd stootte me aan. ‘Alles goed?’

Ik probeerde mijn schouders te ontspannen. ‘Ik weet niet of ik er klaar voor ben.’

Zijn anders zo speelse ogen keken me ernstig aan. ‘Natuurlijk wel. Dankzij jou is Arteda vrij en staat een van de gevaarlijkste hassani vandaag terecht voor zijn misdrijven. Je thuisstad zal zich herstellen en de veiligheid in Rahamad zal terugkeren.’

Ik wist wat hij probeerde te doen. Toch kon ik het niet opbrengen om me ook maar ergens tevreden over te voelen. ‘Mijn broer en mijn vader zijn omgekomen. Zij waren mijn thuis.’

Mijn hart miste een slag toen de menigte begon te roepen. Sahir Ralec werd door twee wachters op het podium geduwd. Een gevallen sanji. De toeschouwers slingerden hem de meest hatelijke opmerkingen toe. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar geperst.

‘Uitschot van Saradan!’

‘Snijd zijn keel door!’

‘Verrader!’

Mijn spieren gedroegen zich als gespannen koorden. Sahir hield zijn hoofd geheven. Hij leek niet op een man die zijn dood tegemoet ging, eerder op een die een prijs zou ontvangen. Zijn arrogante houding maakte me ziek.

Raadslid san Darius beklom de trappen van het podium en nam het woord. Iedereen zweeg. ‘De Raad heeft het moeilijk gehad met de beslissing over het lot van san Sahir, voormalig hoofd van de Raad van hassani.’

Hij verdiende dit. Deze man had Amir vermoord. Ik hoopte dat zijn dood langzaam en pijnlijk zou zijn.

San Darius keek uit over het plein. ‘De veroordeelde staat in voor de volgende misdrijven: de moord op Amir Rahal, pion in de Labyrintspelen. De manipulatie van de spelen met Dode Magie, waarbij hij hulp kreeg van juffrouw Ayesha Asadi. Het bedreigen van de kroonprins en de sultan. Een aanslag in Rahamad, waarbij heel wat onschuldige levens verloren gingen. Het gevallen verdict is finaal en luidt als volgt: levenslang.’

De menigte kwam als een woeste zee tot leven en reflecteerde de chaos in mijn hart. Levenslang.

‘Nee,’ mompelde ik. Nee, nee, nee.

‘Ze laten hem leven?’ Zayd keek met open mond toe. ‘Ze laten hem leven.’

Hoe konden ze? De sanji had de Labryintspelen gemanipuleerd en daarbij voor honderden doden gezorgd. Hij had de Raad van de hassani verraden. Amir vermoord. Levenslang? Nee...

Ik bestudeerde het gezicht van Sahir, waar geen spoortje verbazing op terug te vinden was. Zijn ogen glansden – niet van verdriet of woede. Van spot. Het leek wel alsof hij deze beslissing had verwacht. San Darius verliet het podium, doof voor het protest van het publiek.

Een sinistere grijns ontsproot op Sahirs gezicht. ‘Een wijze beslissing van de sultan,’ riep hij. Zijn stem droeg ver over het plein. ‘Hij weet wat mijn dood voor Saradan betekent.’

De wachters probeerden hem het podium af te sleuren. Sahir bood weerstand. Wat bazelde de sanji? Waarom bespotte hij het vonnis van de Raad?

‘Saradan zal samen met mij ten onder gaan,’ riep hij. In een vaardige beweging haalde hij uit naar de dolk van de wachter.

San Darius rende de trappen van het podium weer op om de wachters bij te staan. In zijn haast struikelde hij bijna over een van de treden. Hij kwam te laat.

Sahir doorboorde zijn eigen buik onder de geschokte kreten van de toeschouwers. Zijn ogen vonden de mijne en bleven uitdrukkelijk hangen. Mijn hoofd bonsde. Ik brak het oogcontact, misselijk en duizelig.

Darius staarde geschokt naar het tafereel. In zijn ogen herkende ik een ernst, een besef dat precies zo schokkend kon zijn als het einde van de wereld.

‘Mijn dood zal gevolgen hebben,’ zei Sahir.

Iedereen keek stilzwijgend toe. Hier en daar werd er gelachen om de cryptische woorden die niemand werkelijk begreep. Ik wist echter hoe slim de sanji was. Ondanks zijn verschrikkelijke daden was Sahir niet dom. Het dreigement was geen onbenullige bangmakerij.

Een straal bloed sijpelde over zijn ringbaard en bevlekte zijn gevangeniskleding. In dat korte ogenblik hield iedereen zijn mond. Het moment dijde uit tot in de oneindigheid. Enkele seconden later zakte Sahir kokhalzend op zijn knieën, zoekend naar adem die hij nooit meer zou vinden.

2

Taran

Ik hoefde niet te zien hoe de man stikte in zijn laatste, gorgelende poging tot ademhalen.

‘Waar ga je heen?’ riep Zayd toen ik het podium de rug toekeerde.

‘Naar...’ Ik aarzelde. ‘Naar Taha.’ Ik wilde ‘naar huis’ zeggen, maar die leugen zou als gif in mijn mond proeven. Ik had geen thuis meer.

‘Wat is er zojuist gebeurd?’ Zayd volgde me. ‘Ik begrijp het niet. Ze gaven Sahir een celstraf, en toen opeens... Wacht nou even. Moet je echt gaan?’

Ik liep verder.

‘Inara wil je zien. Ze mist je ontzettend en je laat niets van je horen. Taran?’

‘Ik moet op tijd zijn voor het ontvangen van mijn magiërsgewaad.’

‘Ga je een opleiding volgen in de magie?’

‘Ik weet het niet, Zayd.’

Mijn broer had de opleiding gewonnen vanwege zijn overwinning in het Labyrint. De sultan had deze prijs na Amirs dood aan mij geschonken, samen met een huis in Taha. Mama en ik kregen de kans om een nieuw thuis op te bouwen. Het zou een heel ander bestaan zijn dan ons leven in Arteda. Meer luxe, meer aanzien.

Zayd volgde mijn snelle passen zonder protest. ‘Ik maak me zorgen om je. Eet je wel voldoende?’

De nachten na Amirs begrafenis waren lang en slapeloos geweest. Ik had amper gegeten, was vermagerd van het gepieker en het gebrek aan eetlust. Van het schuldgevoel dat me uitholde tot er niets meer van me overbleef.

‘Je hoeft je om mij geen zorgen te maken. Ik overleef het wel,’ zei ik.

‘Als je alleen wil overleven, dan leef je verkeerd. Je weet hoe gek mijn zus op je is. Laat haar alsjeblieft niet in de steek.’

Ik bleef staan. ‘Ik probeer nog steeds te bevatten wat er allemaal is gebeurd. Of ik haar kan geven wat ze verdient.’

Zayd legde een hand op mijn schouder. ‘Je zult zien dat alles goed komt. Zolang je maar je best doet.’

‘Je vindt dat ik haar waard ben?’

‘Taran...’ Hij sprak mijn naam uit als een zucht. ‘Inara geeft haar hart niet zomaar weg. We hebben haar zien opbloeien.’

Ik sloeg mijn ogen neer. ‘Wat als ze weer verwelkt?’

Hij glimlachte. ‘Ik weet zeker dat je er alles aan zal doen om haar in bloei te houden.’

Ik ging te voet op weg naar Taha. Hoewel Sahirs dood een sinistere tevredenheid in me opriep, hadden zijn woorden en zijn daad een slecht voorgevoel achtergelaten.

Ik werd overvallen door het onrustwekkende idee dat ik achtervolgd werd. Mijn blik gleed over de drukke straten, waar niemand aandacht aan me schonk. Onzichtbaar, en toch... Misschien werd de leegte in mijn hart me uiteindelijk toch te veel. Iedereen die me kwaad zou willen berokkenen was dood of bevond zich in de cellen, dus waarom zou ik me zorgen maken? Door enkele onrustwekkende woorden van Sahir? Vanwege zijn vreemde zelfdoding?

De startceremonie voor de opleiding vond plaats in de tuinen van Taha. De hele tuin was overdekt met een gigantische glazen koepel en vormde een thuis voor een onnoemelijke hoeveelheid planten en bloemen. Amir had hier tijdens zijn opleiding als pion in de Labyrintspelen heel wat tijd doorgebracht. Ik was ervan overtuigd dat hij deze plek fantastisch had gevonden.

Ik kon me levendig voorstellen hoe hij door de tuinen had gelopen, bladerend in de boeken om planten te bestuderen. Hij moest vaak in het gezelschap van Ayesha hebben verkeerd, en ik vroeg me af of hij haar op deze plek ooit had gekust. Ik weigerde aan zijn verraderlijke medepion te denken, maar er waren wel meer dingen die ik uit mijn hoofd wilde bannen en die me toch wisten te kwellen.

Bij de ingang werd ik begroet door san Djarza, een van de raadsleden van de hassani.

‘Ik dacht dat je niet zou komen.’ Hij strekte zijn arm uit in de richting van de tuinen. ‘We wachten op je.’

Amir zou zijn gekomen. Maar wat deed ík hier? Ik knikte en stond hem toe me te vergezellen op de weg erheen.

‘Het spijt me van je broer,’ zei hij zacht. ‘Amir zou een geweldige sanji zijn geweest. San Darius vertelde me dat hij een goede leerling was. Een getalenteerde jongeman. Hij zat klaarblijkelijk graag met zijn neus in de boeken.’

‘Ja…’ Ik glimlachte zoals ik tegenwoordig altijd glimlachte. Zonder het te menen. ‘Amir en zijn boeken.’

San Djarza voegde zich bij de andere drie raadsleden. San Darius was intussen ook aanwezig, maar leek in gedachten verzonken. Hij was, net zoals ik, duidelijk nog niet bijgekomen van Sahirs zelfdoding. Zijn ogen dwaalden doelloos over de omgeving en hij streek steeds weer met zijn handen over zijn crèmekleurige kaftan.

Ook de sultan wachtte me op, samen met zes andere studenten die zonder twijfel popelden om het gewaad van de hassani in ontvangst te nemen en de opleiding te starten. Ik hoorde hier niet. Ik was hier omdat mijn broer tot winnaar van de Labyrintspelen werd uitgeroepen. Hij zou de opleiding hebben geaccepteerd. Nu stond ik hier, in zijn plaats en helemaal ongepast.

Het voelde onwerkelijk om de Raad zonder Sahir aanwezig te zien. Vier leden in plaats van vijf. Wie zou Sahirs plaats innemen als hoofd van de hassani?

‘We zijn compleet,’ zei de sultan met hoorbare voldoening. ‘Jullie zullen vandaag het gewaad ontvangen en geaccepteerd worden onder de hassani. Helaas zal jullie opleiding pas later van start gaan, nadat de Raad en ik enkele urgente zaken hebben geregeld.’

Urgente zaken. Iets vertelde me dat de dood van Sahir problemen met zich mee had gebracht.

De sultan gebaarde dat we naar voren mochten treden.

Ik was de laatste in de rij en aanschouwde alle trotse en lachende gezichten. Slechts twee van de zes aanwezigen waren vrouwelijk.

De sultan overhandigde me een dieppaarse kaftan. ‘Veel geluk, Taran. Bevalt het huis dat ik je heb geschonken?’

‘Het is prachtig,’ zei ik. En leeg. Veel te leeg.

‘Ik hoop dat je moeder snel beter wordt, zodat ze bij je kan intrekken.’

Sahir had mama maandenlang vergiftigd omdat ze iets belangrijks te weten was gekomen. Ik vroeg me nog steeds af welk geheim Sahir zo nodig wilde beschermen. Misschien zou ze het zich ooit herinneren. De schade aan haar lichaam was moeilijk terug te dringen. De genezers en de Raad deden er echter alles aan om haar beter te maken en de effecten van de vernietigende magie tot het minimum te beperken.

‘Bedankt,’ zei ik.

‘Succes met je opleiding.’ Hij zag eruit als iemand die te veel nachten slaap had gemist.

‘Majesteit, mag ik u vragen waarom u Sahirs leven wilde sparen?’ vroeg ik. Het onbegrip in mijn hart was te zwaar om te dragen. Ik wilde dat zijn antwoord het gewicht zou verlichten.

Zijn gezicht verhardde en verried dat mijn vraag ongepast was. ‘Dat mag je niet.’

Ik kneep in de stof van het gewaad. ‘U weet wat hij heeft gedaan.’

‘Sahir is dood.’

Ik slikte. ‘Maar dat wilde u niet.’

‘Je hoeft je geen zorgen te maken.’ Zijn toon was bijna te nonchalant. ‘We regelen de gevolgen die deze ongelukkige situatie met zich meebrengt.’

‘De gevolgen? Ik begrijp niet waarom zijn dood –’

Hij stak zijn hand op. Het goud van zijn ringen ving de zon. ‘Genoeg.’

Er was meer. De sultan en de Raad hielden iets belangrijks geheim. De blik in zijn ogen hield me echter tegen om verdere vragen te stellen. Hij had geen woorden nodig om me te vertellen dat de waarheid me niet aanging.

Ik maakte een buiging en verliet de tuinen. Ik moest leren om de situatie los te laten. Wat maakte het uit dat Sahirs dood gevolgen met zich meebracht? Mama zou beter worden en we zouden een nieuw leven opbouwen hier in Taha. Die problemen waren mijn zorgen niet meer.

Een onverwachtse golf van vertrouwen beukte op me in. Een gevoel dat alles goed zou komen, hoe moeilijk het verleden ook los te laten was. Ik moest het toelaten een onderdeel van mezelf te zijn. De schuldgevoelens klauwden onophoudelijk aan mijn enkels en dreigden me de diepte in te sleuren. Alleen als ik het toestond, zou ik verdrinken in mijn zee van onverwerkt verdriet.

Het gevoel bleef bij me op mijn weg naar huis.

Boven de gevel van mijn toegewezen woning hingen felrode doeken, die de oplopende trappen in een verkoelende, welgekomen schaduw overdekten. Kruiken waren gevuld met water voor de rijdieren van eventuele bezoekers.

Het meisje op de trap was gewoonlijk geen onderdeel van de voorgevel. Ik rolde mijn magiërsgewaad op in een bolletje, alsof ik het op die manier zou kunnen verstoppen. Of kon laten verdwijnen. Op slag probeerde ik allerlei excuses te vinden waarom ik al die tijd niets meer van me had laten horen.

Inara was veruit het enige goede in mijn leven, als een bloem die bloeide in een hoop dorre bladeren. Zayd mocht zoveel geloof koesteren als hij wilde. Ik was helaas niet gemaakt om dingen in bloei te houden.

3

Taran

Het meisje van wie ik hield veerde overeind met een energie die zowel op irritatie als enthousiasme kon duiden Ze hief haar hand om het verblindende zonlicht uit haar ogen te weren.

Mijn hart ging tekeer, mijn gedachten snakten nog steeds naar elke onmogelijke verontschuldiging, als naar een glas water op een hete dag. Op het moment dat ik haar bereikte ontbraken de woorden me nog steeds. Misschien was het hele alfabet me wel ontgaan.

Ik schraapte mijn keel. ‘Inara? Wat doe je hier?’

Haar uitdrukking suggereerde dat het niet de juiste woorden waren.

‘Waarom liet je niets van je horen?’ Haar stem klonk gekwetst, gekneusd als een bloemblaadje. Ze droeg een lange jurk van blauwgrijze stof die glansde onder de zonnestralen.

Met mijn mouw streek ik het zweet van mijn voorhoofd. ‘Het spijt me. Ik heb zoveel dingen aan mijn hoofd hier, en binnenkort start mijn opleiding.’

Haar ogen gleden naar de verkreukelde bol stof in mijn handen. ‘Je opleiding? Ben je werkelijk van plan om daarmee door te gaan?’

Mijn gezicht brandde. ‘Ik weet het niet.’

Ze zette een stap naar me toe. ‘Dit is niets voor jou. Na de jarenlange haat jegens de hassani wil je er nu zelf deel van uitmaken? Dit slaat nergens op.’

‘Amir heeft de opleiding gewonnen.’ Ik slikte iets weg. De opleiding weigeren was als een deel van Amir kwijtraken. ‘Ik weet niet hoelang het zal duren tot ik me weer mezelf voel. Misschien heb je gelijk en gedraag ik me als een idioot.’ Dat had ik trouwens altijd al gedaan.

Haar uitdrukking verzachtte. ‘Ik weet dat het moeilijk is. Ik wilde gewoon... Ik mis je.’

De wanhoop in haar stem kwelde me. Ik pakte haar kin vast. ‘Ik mis je meer.’ Voor ze kon protesteren drukte ik een kus op haar lippen. Ze ontspande zich minder dan ik had gehoopt.

‘Echt waar?’ vroeg ze met een klein stemmetje. ‘Waarom schreef je me dan niet? Zayd heeft je gezien op het plein. Niet eens een boodschap voor me, Taran.’

Het verging me zo gemakkelijk om leugens te verzinnen, maar wanneer het Inara betrof ging mijn hart als een bezetene tekeer.

In plaats van te liegen zei ik: ‘Kun je me vergeven, alsjeblieft?’

Ze knikte.

Ik zocht naar manieren om haar gerust te stellen, om haar te laten zien dat ik beter wilde doen. Als ik haar wilde geven wat ze verdiende, moest ik mijn verdriet aan de kant schuiven. ‘Wil je binnenkomen?’ vroeg ik voorzichtig.

Haar gezicht lichtte op. ‘Graag.’

Ik haalde de sleutel tevoorschijn en opende de deur, die meteen naar de woonkamer leidde. Alle kamers bevonden zich op één verdieping.

‘Ik vind het mooi,’ zei ze. ‘Je hebt heel wat ruimte voor jezelf.’ Haar aandacht werd getrokken door de brieven op de ronde keukentafel. ‘Wie heeft je geschreven?’

‘Rayan.’ Ik gooide de sleutel op een van de bijzettafels en trok mijn laarzen uit.

Inara fronste terwijl ze de brieven door haar handen liet glijden. ‘Waarom beantwoord je ze niet?’

‘Hoe weet je dat ik dat niet doe?’

Ze trok haar wenkrauwen op en staarde me afwachtend aan.

‘Ik hoef Rayan niet te horen,’ zei ik, in de hoop dat ze het onderwerp zou laten rusten.

‘Hij is de prins.’ Ze gooide het pakje brieven weer op de tafel. ‘Je kunt hem toch niet zomaar afwijzen? Het lijkt me dringend.’

‘Al zijn brieven zijn hetzelfde. Smeekbedes. Open ze, als je me niet gelooft.’

Ze onderzocht mijn gezicht. Toen ze besefte dat ik het meende, scheurde ze een van de brieven open. Ze keek me twijfelachtig aan en hield het stuk papier in de lucht.

Alsjeblieft.

Het woord stond er in grote, niet te missen letters.

‘We hebben niets meer aan elkaar te vertellen,’ zei ik, geïrriteerd dat Rayan zoveel moeite bleef doen om met me te praten. Ik wilde het stomme verleden achter me laten.

Inara liep naar me toe en streek troostend over mijn armen. ‘Er is altijd meer te vertellen. Hij heeft je geholpen. Hoelang blijf je nog kwaad op hem?’

‘Sommige dingen zijn onvergeeflijk, hoe hard je ook probeert om ze goed te maken.’ Het klonk misschien ondankbaar na alles wat er was gebeurd, maar ik kon niet door de vingers zien dat Rayan me wilde laten arresteren en mijn vader daardoor om het leven was gekomen. Het was het begin van alle chaos geweest.

Rayan had gedacht dat hij Saradan beschermde door dieven en overtreders zoals ik aan te laten pakken. Toen hij erachter kwam dat ik alleen maar goed probeerde te doen, voor mijn familie wilde zorgen... Hij had er spijt van gehad, er alles aan gedaan om het goed te maken. Ik kon hem echter niet zomaar vergeven. Daar was meer tijd voor nodig.

Mijn blik gleed naar het portret dat ik uit het puin van ons verbrande huis had weten te halen. Een stuk van mijn schouder was weggebrand, maar Amir en baba stonden er lachend en heelhuids op. Een steek van gemis ging recht door mijn hart.

Inara raakte mijn schouder aan en rukte me los uit de herinnering. ‘Ik moet gaan. Denk er alsjeblieft nog eens over na. Iedereen maakt fouten.’ Ze drukte een kus op mijn voorhoofd. ‘Niet iedereen verdient vergiffenis, maar ik denk dat de prins tot de andere categorie behoort.’

Iedereen maakte fouten. Ik was er zo ontzettend goed in. Ik had er zelfs onze levens mee verpest, en dat was allemaal begonnen met het bestelen van Gifoog. Met het stomme flesje Geluk.

‘Vergeet me niet. Laat me er voor je zijn.’ Ze sloot de deur met een zachte klik en liet me achter.

Ik drukte mijn voorhoofd tegen het hout. ‘Taran Rahal, meester der fouten,’ mompelde ik. Natuurlijk wilde ik haar steun, maar momenteel voelde ik zoveel afkeer voor mezelf dat ik haar amper in de ogen kon kijken. Ze verdiende meer dan het hoopje ellende dat ik voorstelde.

De brieven op de tafel waren als een onhoorbare schreeuw. Rayan had me meerdere keren gevraagd – bijna gesmeekt – of ik langs kon komen. Hij wilde me iets belangrijks vertellen. De brieven die daarop volgden klonken steeds wanhopiger, maar ondanks de hoopvolle, bijna angstige toon, kon ik het niet opbrengen me ertoe te zetten naar hem toe te gaan. De wonden waren nog te rauw.

Ik friste me op en ging op weg naar het ziekenhuis waar mama nog steeds aan het herstellen was. Ik bezocht haar dagelijks, maar de meesters vertelden me telkens dat ik geduld moest uitoefenen. De schade die Sahir haar had toegebracht was ernstiger dan verwacht.

Misschien zou ze weer de oude worden. Ooit. Haar herstel was het lichtpunt waar ik me met alle macht aan vastklampte.

San Djarza verliet het ziekenhuis op het moment dat ik het gebouw binnen wilde gaan.

Het gezicht van de sanji lichtte op. ‘Taran, goed dat je er bent. Ik heb hoopgevend nieuws. Het gaat beter met je moeder.’

Mijn lichaam zinderde. Ik durfde het bijna niet te geloven.

‘We zetten de behandeling stop. Je kunt haar mee naar huis nemen zodra het je uitkomt,’ zei hij.

Ik lachte voor het eerst sinds lange tijd. Zonder nadenken omhelsde ik Djarza. ‘Bedankt. Ik kan niet wachten om haar te zien.’ Ik maakte aanstalten om naar binnen te lopen.

‘Er is nog iets wat je moet weten,’ zei hij voorzichtig. ‘Door de langdurige vergiftiging heeft Sumaya permanente schade opgelopen. Haar geheugen werkt niet zoals het hoort. Ze heeft medicijnen nodig om haar toestand stabiel te houden.’ Hij aarzelde. ‘De pillen zijn duur.’

Ik knikte. ‘Geen probleem. Ik zorg ervoor.’ Met het geld van Amirs overwinning in het Labyrint zou ik de voorraad heus kunnen betalen.

‘Haar geheugen zal haar af en toe in de steek laten, maar als ze de voorgeschreven medicatie trouw neemt zou ze na een aantal maanden de oude moeten zijn.’ Djarza overhandigde me het briefje met het voorschrift, de dosissen en het bedrag dat de medicijnen maandelijks zouden kosten.

Ik dacht dat mijn benen het zouden begeven. Het hoge bedrag zorgde ervoor dat we de behandeling drie maanden zouden kunnen aanhouden voordat het geld van Amirs overwinning was gespendeerd.

‘Je had minder verwacht,’ zei hij begripvol.

Ik verborg mijn wanhoop en stopte het briefje glimlachend in mijn binnenzak. ‘We redden ons wel. Bedankt voor alles wat je hebt gedaan.’

Hij beantwoordde mijn glimlach en streek over zijn lange baard. ‘Je weet me te vinden, toch?’

Ik knikte. Mama was beter. Dat was alles wat ertoe deed. Over het geld zouden we ons later zorgen maken. ‘Bedankt.’

Ik liep het ziekenhuis binnen en vond mama in bed. Deze keer stond haar blik helder toen ze opkeek van haar naaiwerk. ‘Taran,’ zei ze gelukkig.

Ik omhelsde haar stevig en vocht tegen de tranen, blij dat ze me niet had verward met Amir. ‘Ik ben zo blij dat je beter bent.’

Ze verstijfde in mijn armen. ‘Draag je een van de gewaden van de hassani?’

Ik liet haar met moeite los. ‘Er is veel gebeurd,’ zei ik zacht.

‘Sinds vanochtend herinner ik me heel wat dingen. Sahir heeft me vergiftigd,’ prevelde ze. ‘De sanji met de lange baard vertelde me dat Sahirs verraad intussen is ontdekt. Is dat zo?’

‘Ja.’ Ik wreef over haar arm. ‘Je bent veilig.’

Ze knikte opgelucht. ‘Je vader heeft me nog niet bezocht. Waar is hij? Ze konden me niets over hem vertellen.’

‘Mama...’ Ik slikte. Het opkomende verdriet verminkte mijn stem. Onze blikken versmolten, mijn pijn en haar onbegrip, en ik schudde mijn hoofd uit onmacht omdat de woorden niet wilden komen.

Ze kantelde haar hoofd en ik zag dat ze het begreep. De puzzelstukken schoven op hun plaats. Haar hand zocht naar mijn gezicht en ze schudde haar hoofd. Tranen trokken een spoor over haar wangen. ‘Waar is Amir?’

‘Herinner je je niets over de laatste editie van het Labyrint? Heeft niemand je wat verteld?’ Mijn stem klonk te zwak, te breekbaar.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik herinner me niet wat er is gebeurd tijdens de periode dat Sahir me heeft vergiftigd.’

‘Het spijt me zo.’ De opkomende tranen prikten.

‘Waar is hij?’ Slechts een fluistering. ‘Waar is je broer?’ Mama’s vingers knepen hard in mijn arm.

Ik kon het niet. Als ik Amirs dood hardop erkende werd alles zoveel echter. Het voelde nog steeds alsof hij elk moment door de deur kon lopen, een boek onder zijn arm geklemd en zijn gedachten bij een of ander onrealistisch heldenverhaal.

Mama schudde haar hoofd en sloeg haar handen voor haar gezicht. De snikken die ze produceerde leken haar borst open te rijten. Mijn zelfhaat reikte dieper dan ooit.

Ik ging naast haar op het bed zitten met het gevoel dat ik elk moment in elkaar zou kunnen zakken. Mijn lichaam werkte niet naar behoren. Al dagenlang probeerde ik het verlies te verwerken. Het was onmogelijk. Ik was zo gebroken, zo kapot. Misschien wel voor altijd. Ik was als een gebroken theekopje dat met vluchtige vingers aan elkaar was gelijmd, met de barsten voor altijd zichtbaar.

‘Ik zal voor je zorgen,’ zei ik hees.

Ze keek op. ‘Wat is er gebeurd? Vertel het me.’

‘Sahir heeft Amir vermoord. Hij stond gisteren terecht en kreeg levenslang, maar hij heeft zelfmoord gepleegd op het plein.’

Ze slikte hard. ‘Wat is er van dit land geworden?’

‘Niemand begrijpt hoe dit heeft kunnen gebeuren. Amir nam in de eerste plaats deel aan het Labyrint om uit te zoeken wat er met jou was gebeurd. We hebben nooit geloofd in de ziekte waar je zogenaamd aan was bezweken. We beseften dat de Raad ons had belogen. Amir wilde de waarheid ontdekken.’

Ze wreef haar gezicht droog. ‘Ik kan niet geloven dat we hem kwijt zijn.’

‘Ik wilde dat we hem terug konden halen.’

‘Breng me naar huis.’ Haar stem klonk zwak. ‘Je moet me alles vertellen.’

Ik kon het amper over mijn hart verkrijgen om nog meer te zeggen. ‘Ons oude huis brandde af nadat de wachters baba hadden gedood. Het spijt me zo. De sultan heeft ons een huis in Taha geschonken.’

Ze keek me akelig lang aan. ‘Ons huis is…’

‘Ik beloof dat alles beter wordt.’ Ik sloeg mijn ogen neer, bang dat ik mijn belofte niet zou kunnen houden.

Haar oog viel opnieuw op mijn kaftan. ‘Ben je een van hen?’

‘Nee,’ zei ik op verdedigende toon. ‘Ik twijfel erover om de opleiding te starten.’

‘Waarom zou je?’ zei ze afgemeten. ‘Besef je nog steeds niet dat magie ons gezin uit elkaar heeft gerukt?’

‘Je hebt gelijk.’ Ik glimlachte in de hoop dat het haar zou geruststellen. ‘Ik zal er niet mee doorgaan. Beloofd. We krijgen een nieuwe kans en ik ga voor je zorgen.’

‘Ik kan voor mezelf zorgen, lieverd.’ Ze veegde haar gezicht weer droog, maar haar rode ogen konden haar bodemloze verdriet onmogelijk verbergen. Ze kwam met moeite overeind uit het bed en rechtte haar schouders. ‘Ik heb veel gemist.’

Het was bewonderingswaardig hoe sterk ze zich probeerde te houden, terwijl ik wist hoe eenvoudig het was om alle houvast te verliezen. Ik herinnerde me de nacht dat ik baba en Amir had moeten achterlaten, om daarna de nacht door te brengen in de straten van Rahamad. Als een zwerver. Wat een geluk dat ik Demyan en Zayd die ene ochtend had ontmoet. Dat ze me zonder aarzelen en uit de goedheid van hun hart hadden vertrouwd.

Ik kneep in haar hand. ‘Laten we gaan.’

4

Taran

Mama ging op een rustige, voorzichtige manier om met de nieuwe situatie. Ik gaf haar een rondleiding door het huis. De keuken was prachtig, maar hij was niet gemaakt door baba. Dat was geen enkel meubelstuk.

We kookten samen een maaltijd en aten deze zittend op de bank. De mooie eettafel bleef onaangeroerd, vergeten alsof die niet bestond.

‘Kun je je echt niet herinneren waarom hij je heeft vergiftigd?’ vroeg ik tijdens de afwas. Ik wilde zijn naam niet uitspreken, maar mama was duizend keer sterker dan ik.

‘Sahir hield een geheim verborgen. Ik kan me niet herinneren wat het was.’ Haar toon was luchtig, maar ze schrobde harder op de borden dan nodig was.

‘Het is niet belangrijk. Hij is dood.’

De stilte die volgde bewees dat het wel van belang was. Voor haar maakte het uit, en daar had ze geen woorden voor nodig. Dat had ze nooit. Telkens wanneer haar hart vol raakte met verdriet, of wanneer Amir en ik als kind iets hadden verprutst, vreesden we haar stilzwijgen het meest.

‘Hou van je,’ zei ik zacht.

Ze streek in haar ooghoek en keek me glimlachend aan. ‘Hou van je.’

De volgende ochtend ging ik op weg naar het hart van Taha. Ik liep voorbij een fruit- en groentekraam, waar de verkoper een uitbarsting van oproer in de hand probeerde te houden.

‘Het dubbele,’ riep een van zijn klanten hem toe. ‘Dat moet een grap zijn. Je bent een dwaas als je denkt dat we dat betalen voor een zak verschrompelde tomaten.’

De anderen mompelden instemmend.

De prijskaartjes die uit de groentebakken priemden gaven inderdaad een te hoge prijs aan.

‘Je zult ze nergens goedkoper vinden,’ zei de verkoper klagerig, maar zijn klanten verdwenen ondanks zijn protesten.

Ik steunde met mijn handen op een bak met meloenen. ‘Wat is er aan de hand?’

De verkoper schrok op van mijn plotse aanwezigheid. Hij wierp zijn vertrekkende klanten een laatste boze blik toe. ‘De aankoopprijzen zijn gestegen. Ik kan niet anders dan mee te verhogen.’

‘Wat is de oorzaak van de stijging?’ vroeg ik.

‘Mislukte oogst.’

Ik verliet de kraam en ging op weg naar mijn bestemming. De drie tomaten die ik had gestolen zou hij vast niet missen. Ik wilde helemaal niet stelen, maar Amirs winnaarsgeld zou in een mum van tijd verdwenen zijn als ik mama’s medicijnen wilde betalen.

Ik liep door een overdekte markt en griste hier en daar wat spullen mee. Een horloge, een gouden ketting, een juwelendoosje. Ik keerde terug toen enkele patrouillerende wachters door het gangpad liepen. Als ik werd betrapt op stelen, zou de sultan deze keer geen genade tonen.

Op mijn weg naar buiten struikelde ik over een opgekruld tapijt. Ik voelde het natte sap van de geplette tomaten aan de binnenkant van mijn gewaad. Ik krabbelde overeind. Mijn witte tuniek was besmeurd.

Een van de wachters bereikte me met een bezorgde blik. ‘Alles goed, jongeman?’ Zijn ogen gleden over mijn buik. ‘Je bent gewond.’

Ik lachte en maakte een wegwuivend gebaar. ‘Tomatensap. Ik ben de laatste tijd nogal onhandig.’

Ik was dankbaar dat ik mijn magiërsgewaad droeg. Het zorgde ervoor dat de wachters me met respect behandelden.

‘Nou, dan zou ik niet te veel fruit meer kopen,’ zei hij lachend. ‘Fijne dag.’

Ik haalde opgelucht adem en liep de overdekte markt uit, besmeurd met een ongelukkige hoeveelheid tomatensap.

Op dag vijf werd de rust verstoord door een klop op de deur.

Een wachter van de sultan, gekleed in een glanzende goudkleurige uitrusting, bestudeerde mijn gezicht. ‘Taran Rahal?’ Zijn uitdrukking was geoefend en gaf geen enkele emotie prijs.

Mijn adem werd afgesneden. Ik had helemaal geen boodschap aan onenigheid. Niet nu mama slechts enkele nachten in ons nieuwe huis had doorgebracht. We hadden behoefte aan rust. Vrede.

‘Kan ik u helpen?’ vroeg ik behoedzaam.

‘De sultan wil u onmiddellijk spreken,’ antwoordde de man.

Rayans onbeantwoorde brieven. Ik onderdrukte een kreun. Dit bevel kon ik niet zomaar negeren. Had Rayan de hulp van zijn vader ingeroepen om mij te kunnen spreken?

Ik onderdrukte de impuls om de deur dicht te gooien. ‘Waar gaat dit over?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Natuurlijk niet. Kan ik tenminste eerst –’

‘Nu meteen, meneer Rahal. Hij wacht niet graag.’

Ik maakte aanstalten om de deur te sluiten. ‘Vertel hem dat ik dadelijk naar hem toe kom.’

Hij stak zijn laars tussen de deur. ‘Ik moet u begeleiden, meneer Rahal.’

Ik balde mijn vuisten en wendde me tot mijn moeder, die net een pot verse thee zette.

‘Hebben we bezoek?’ vroeg ze.

Ik aarzelde. ‘De sultan wil me spreken. Het is dringend.’

Ze draaide zich geschrokken om. ‘De sultan? Wat heb je gedaan?’

‘Echt, mama? Je gaat er meteen van uit dat ik iets heb misdaan?’

Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Oké,’ gaf ik met tegenzin toe. ‘Maar deze keer ben ik onschuldig, ik zweer het. Het spijt me dat ik je al meteen alleen moet laten.’

Ze lachte moedig, maar ik kende haar goed genoeg om het verdriet in haar ogen te herkennen. Ze glansden niet zoals het hoorde. Het was alsof ze recht door me heen keek. ‘Zolang je maar naar me terugkeert. Laat je even iets weten aan Amir en je vader?’

Ik staarde haar verdoofd aan. Ik begreep het niet. Even dacht ik dat ze een grapje maakte, maar ze keek me zo onschuldig, zo zorgeloos aan dat ik simpelweg knikte zonder het werkelijk te beseffen. ‘Natuurlijk,’ zei ik hees.

De medicatie. San Djarza had me gewaarschuwd dat de brouwsels van Sahir blijvende schade hadden veroorzaakt.

Ze keek me nog steeds twijfelachtig aan.

‘Ik zal het ze vertellen,’ zei ik, ditmaal met vastere stem. ‘Het duurt niet lang. Ik zie je straks.’

De soldaat wachtte me onderaan de trappen op. Toen hij me zag besteeg hij zijn paard. Ik haalde de ezel uit de schuur en samen gingen we op weg naar het paleis.

Hij begeleidde me tot mijn verbazing naar de paleistuinen. Een informele ontvangst?

Een opmerkelijke boom met witte bloemen praalde in het midden van het plein, omringd door vijf gewapende wachters. Het beeld had iets mysterieus, alsof de veiligheid van deze boom even belangrijk was als die van de sultan.

Ik begreep niet waarom de boom bewaakt moest worden. Het leek absurd.

Aan beide kanten van het pad bevond zich een lange rij palmen. Ik was dankbaar voor de schaduw die de bladeren over het pad wierpen. De middagzon was genadeloos.

De sultan liep naar me toe. Hij droeg een kaftan van donkergroen en oranje satijn.

‘Ik ben blij je te zien.’ Hij plaatste zijn beringde hand op mijn schouder.

Rayan was nergens te bespeuren. Ik maakte een buiging. ‘Waar wilt u mij over spreken, majesteit?’

‘Wanneer heb je mijn zoon voor het laatst gesproken?’ vroeg hij.

Het ging dus wel degelijk over de prins.

‘Hier in uw paleis, toen we Yassin en Sahir naar u toe brachten.’ Ik hield mijn adem in toen het gezicht van de sultan verhardde.

‘Rayan heeft altijd als een vriend over jou gesproken,’ zei hij. ‘Jij moet weten waar mijn zoon is.’

Het duurde een poosje voor ik besefte wat hij van me vroeg. ‘Rayan wordt vermist?’

Hij knikte kort, alsof hij de woorden niet hardop durfde uit te spreken. We liepen langzaam over het beschaduwde pad.

‘Ik begrijp het niet,’ zei ik. ‘Hoe kan hij zomaar verdwijnen? Heeft hij geen bedienden die hem in de gaten houden?’

‘Helaas gedraagt hij zich soms nogal roekeloos. Hij verlaat de paleismuren vaker dan me lief is. Ik ben bang dat...’ Hij staarde de verte in. ‘Ik ben bang dat er iets met hem is gebeurd.’

‘Rayan stuurde me brieven,’ zei ik. ‘Hij wilde me spreken.’

De sultan keek me verontrust aan. ‘Wat had hij je te vertellen?’

‘Ik heb hem nooit gesproken,’ bracht ik uit.

Ik kon het niet helpen. Mijn gedachten gingen meteen naar Sahir uit. Het was belachelijk, natuurlijk. De man kon onmogelijk achter Rayans verdwijning zitten. Hij was dood.

‘Waarover wilde hij je spreken?’ drong de sultan aan.

‘Dat weet ik niet.’ Het schuldgevoel nestelde zich in mijn hart. Wat had Rayan me willen vertellen, en waarom had ik mijn trots niet even aan de kant kunnen schuiven? Ik was een idioot.

Zijn voorhoofd rimpelde. ‘Ik vrees dat hij een grote vergissing heeft begaan.’

‘Een vergissing?’ Ik had geen idee welke reactie hij van me verwachtte. ‘Ik wou dat ik u kon helpen.’

‘Je kunt me helpen, beste jongen. Jij moet Rayan voor me vinden.’

Ik bleef staan. Mijn verbazing zorgde ervoor dat ik mijn beleefdheid voor een moment vergat. ‘Wat?’ Ik schudde mijn hoofd en herstelde me. ‘Ik heb geen idee waar hij is, majesteit. Is er nieuws over waar hij zich zou kunnen bevinden?’

‘Ik vrees dat het nieuws je niet zal bevallen, maar ik wil dat je het van mij hoort voor de chaos uitbreekt. Zaken als deze gaan jou persoonlijk aan.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Waar hebt u het over? Wat is er gebeurd?’

‘Yassin is ontsnapt.’

Het voelde alsof hij een dolk tevoorschijn haalde en die recht in mijn hart stak. Ze hadden Gifoog laten ontsnappen? ‘Hoe in vredesnaam...’ Mijn maag trok samen. ‘Yassin heeft hulp gekregen.’

‘Volgens mij heeft hij mijn zoon ontvoerd,’ zei hij, maar de twijfel in zijn stem was onmiskenbaar.

Ik geloofde er niets van. Was dit waarover Rayan me wilde spreken? Over het bevrijden van zijn echte vader?

‘Voordat Rayan verdween maakten we ruzie over Yassin,’ gaf hij schoorvoetend toe. ‘Hij verdedigde de man, nam het me kwalijk dat ik nooit iets over zijn echte vader had verteld.’

Volgens mij was Rayan helemaal niet vermist of ontvoerd. Uit de woorden van de sultan leidde ik af dat Rayan hier zelf voor had gekozen. Als mijn vermoeden klopte, vreesde ik dat onze vriendschap nooit meer hersteld zou worden. Yassin stond in voor de bedreiging van Rahamad, voor het creëren van de verschrikkelijke schorpioenwezens, en bovendien had hij zich Arteda – mijn geboortestad – toegeëigend.

Een van de wezens – half hyena, half schorpioen – had me ooit gestoken, waarna Sahir me had gered van de bijwerkingen van het gif. Die dag had mijn leven kunnen kosten. Als Inara’s vader me niet had verzorgd en Sahir me geen tegengif had toegediend, bestond ik nu uit steen.

Yassin was gevaarlijk. Ik kon me niet voorstellen hoe iemand dit soort roekeloos gedrag kon tolereren, laat staan door de vingers zien. En toch had iemand hem bevrijd...

‘Ik heb je hulp nodig,’ zei hij. ‘Rayan zal naar jou luisteren. Ik weet dat je hem zult vinden.’

‘We hebben het over uw zoon.’ Ik verloor mijn geduld. ‘Zet uw soldaten in, laat de Raad hem opsporen. Zij kunnen meer doen dan een simpele dief als ik.’

‘Je spreekt over jezelf alsof je nog steeds tot de laagste klasse behoort. Je oude leven is voorbij,’ zei hij op vaderlijke toon.

‘Ik zou er alles voor doen om het terug te krijgen.’ Ik maakte een buiging. ‘Vergeef me, maar ik moet naar mijn moeder toe.’

‘Dit gesprek is nog niet voorbij.’ De vaderlijke toon verdween op slag. Hij sprak nu als een leider. ‘Luister goed. De Raad is met andere, zeer dringende zaken bezig. Bovendien wil ik niet dat zijn verdwijning groot nieuws wordt. Niemand mag er iets van weten, begrepen?’

‘En uw wachters? Hebben zij het te druk met het bewaken van bomen?’

‘Taran.’ Zijn stem klonk laag en gevaarlijk. ‘Ik heb jouw hulp nodig. Rayan vertrouwt je. Hij heeft geen andere vrienden, en naar mijn wachters zal hij niet luisteren. Dat heeft hij nooit gedaan.’

Ik kon niets anders doen dan hem aanstaren.

‘Ik wijs jou deze taak toe omdat ik geen andere mogelijkheid zie,’ zei hij.

Ik knielde. ‘Ik kan hem niet voor u terughalen, hoogheid. Mijn moeder is weer thuis en we zijn alles kwijt. Begrijpt u dan niet dat ik voor haar moet zorgen?’

‘Ze is nog steeds ziek, is het niet?’

Zijn toon beviel me niets.

‘Helaas kan ik haar niet alleen laten,’ zei ik. ‘Mijn afwezigheid zou haar te veel pijn bezorgen. Ik weiger uw opdracht, majesteit. Ik laat me niet bevelen als een of andere pion.’

‘Ik kan je moeder helpen.’

Ik haatte de manier waarop hij me aankeek. Alsof hij al had gewonnen.

‘Vind mijn zoon, Taran, en ik zorg levenslang voor de financiering van haar medicijnen. Tot de laatste dinar.’

Zijn woorden zogen de lucht uit mijn longen als een lang aangehouden schreeuw. Hoe kon ik de opdracht weigeren als het de gezondheid van mijn moeder bepaalde? Hij zag het in mijn ogen. Hij móést het zien. Ik was tenslotte toch al gebroken, zou uiteindelijk toch toegeven. Hij wist dat ik de peperdure medicijnen niet kon blijven betalen. We moesten zuinig zijn. Hij had san Djarza zonder twijfel ondervraagd over haar toestand.

‘Er is nog iets wat ik wil,’ zei ik.

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik luister.’

Ik hief mijn kin. ‘Mijn motor. Ik wil toestemming voor het gebruik van het voertuig in het hele land. Zolang ik leef.’

Hij knikte langzaam. ‘Zo te zien hebben we een akkoord. Keer morgen naar me terug. We hebben zaken te bespreken.’

5

Taran

Op de weg naar huis tekende de ondergaande zon mijn schaduw in het zand. Ik maakte een tussenstop in een van de winkelstraten van Turat. Later liet ik de ezel in de schuur achter en liep de trappen van het huis op.

De met goud bezette dolk van Rayan drukte geruststellend tegen mijn heup. Ik wist niet waarom ik het wapen zo angstvallig bij me hield. Het was een gewoonte geworden. Ondanks mijn gemengde gevoelens voor Rayan bood het me steun. Hij had me de dolk uitgeleend op de dag van Amirs dood, waarna ik het onderkomen van Yassin was binnengedrongen. Door alle chaos was ik vergeten hem zijn bezit terug te geven.

Ik was vastberaden geweest om Yassin te doden, maar ik kon het niet. Sommigen zouden me een lafaard noemen. Een stommeling. Ondanks Yassins ontsnapping wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik was geen moordenaar.