Marlies Nr. 1

de filmster en de journaliste

Ria Maes

MARLIES, de filmster en de journaliste

Feelgood

Eerste druk: 15 mei 2021

© 2021 Ria Maes

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208276

NUR-code: 343

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

HOOFDSTUK 1

‘Kom op, man, laat me dan toch invoegen. Niemand staat hier voor zijn plezier, hè.’

Pff, wat haat ik de Brusselse ring. Wat haat ik files en wat haat ik egoïstische chauffeurs. Vandaag misschien zelfs nog meer dan anders. Zien ze dan niet dat ik haast heb?

‘Ze hebben allemaal haast, schat,’ hoor ik mijn man Stijn al zeggen als ik in zijn bijzijn zo’n opmerking zou maken.

Oké, oké, maar vandaag is toch anders. Vandaag ben ik ongetwijfeld degene met de meeste haast. Vandaag heb ik immers een afspraak met Nicole Kidman. Ja, inderdaad, dé Nicole Kidman. Nicole Kidman, geboren in Honolulu, drieënvijftig jaar oud, moeder van vier, ex-vrouw van Tom Cruise én een absolute wereldster.

Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Nog een dik halfuur en dan zit ik tegenover deze vrouw die ik al jarenlang mateloos bewonder.

Tess uit Berchem interviewt Nicole Kidman uit Hollywood, hoe cool is dat.

Of de zenuwen onder controle zijn? Absoluut niet. Maar een portie gezonde stress heb je nodig op dit soort uitzonderlijke momenten en ik ben in elk geval wel op het gesprek voorbereid. Sinds mijn hoofdredactrice me de opdracht, of kan ik beter zeggen: de kans, heeft gegeven, ben ik me helemaal in het leven, het werk en de persoonlijkheid van Nicole Kidman gaan verdiepen. Het zou een uitdaging kunnen zijn: stel me een vraag over Nicole Kidman en ik beantwoord die binnen een paar seconden én absoluut foutloos. Slimste Mens here I come.

De uitdaging ligt nu echter ergens anders. Namelijk in de vraag of ik op tijd bij het Steigenberger Wiltcher’s Hotel aan de chique Louizalaan in hartje Brussel zal komen.

Een halfuur, is dat genoeg?

Ik kijk voor me uit en zie niets dan auto’s die bumper aan bumper vooruit kruipen. Zelfs in de andere rijrichting staat het verkeer stokvast en de verkeersinformatie die ik op de radio hoor, geeft me bijzonder weinig hoop.

‘Brusselse ring richting centrum, een kwartier vertraging,’ hoor ik en dat terwijl ik absoluut geen kwartier te verspillen heb. Alsof dat iets aan de situatie zal veranderen, schakel ik snel op een andere zender over. Ondertussen goed beseffend dat ik hier alleen mezelf iets te verwijten heb.

‘Stom, Tess, stom. Een kwartier eerder opstaan had je veel stress kunnen besparen.’

Ik moet toch eindelijk eens leren om van die snoozeknop van mijn wekker af te blijven. Twee keer heb ik erop gedrukt vanmorgen. Twee keer en dat op een belangrijke dag als deze. On-ver-geef-lijk.

Oké, ik heb een excuus. Jeff, onze zoon van twee, had een moeilijke nacht. Heeft hij sinds zijn geboorte eigenlijk al een gemakkelijke nacht gehad? Van de ene fase rolde hij in de andere.

‘Dit is de fase van de nachtmerries’, volgens de kinderarts. Ik heb hem niet eens durven vragen welke fase daar nog op zal volgen en wanneer me eindelijk weer eens een hele nacht doorslapen zal worden gegund.

O ja, in mijn hoofd had ik een hele planning gemaakt: uiterlijk om halfzeven mijn bed uit. Snel douchen, de kleren aantrekken die ik gisteravond al keurig had klaargelegd, Jeff uit bed halen en aankleden, naar de keuken voor het ontbijt, de kat eten geven, een briefje klaarleggen voor de schoonmaakster en dan vertrekken. Maar zoals dat nu eenmaal gaat met de planningen in je hoofd, kwam er een onverwachte kink in de kabel.

‘Mama, Jeff pipi,’ zei mijn zoon precies op het moment dat ik hem in zijn autostoeltje had vastgeklikt.

Nee hè, niet nu. Al dagenlang ging het fantastisch met de potjestraining van onthaalmoeder Margot en dan heeft hij uitgerekend deze ochtend een ongelukje. Is dat toeval? Of nog maar eens een bewijs dat Margot gewoon veel beter is in die dingen dan ik? Ja, natuurlijk is ze er beter in. Niet alleen omdat het haar werk is, maar ook én vooral omdat ze een geboren moederkloek is. Gelukkig was ik hier wel op voorbereid. In zijn rugzakje zaten twee reserveonderbroekjes, een pak heerlijk geurende vochtige doekjes en een extra jeansbroekje.

Jeff dus uit zijn autostoeltje gehaald, hem op de achterbank gelegd, broekjes uit, alles schoonvegen en schone broekjes weer aan. Eén ding had ik echter niet voorzien: het autostoeltje was natuurlijk ook helemaal nat. Dus snel, snel met Jeff op de arm weer naar binnen gelopen, een paar dikke handdoeken uit de kast gehaald en die in zijn autostoeltje gelegd. Mijn zoon weer in het stoeltje, vastklikken en vertrekken. Ik leek wel een monteur tijdens de pitstop van een Formule 1-wedstrijd. Al vrees ik dat mijn tijd geen records zou breken en dat de minuten die ik daar verloren ben me nu weleens zuur zouden kunnen opbreken.

In elk geval: ik ben ingevoegd en ik rij op de ring in de richting van het centrum. Nee, correctie: ik sta op de ring. Dat gaat hier dus geen meter vooruit.

Zal ik Nicole tijdens het interview vragen of zij het ook zo moeilijk heeft met de combinatie werkende vrouw en moeder? Nee, dat ga ik niet doen. Ik hou me aan mijn zorgvuldig opgestelde vragenlijst. Ik moet niet gaan freewheelen straks.

Over freewheelen gesproken, ik denk dat ik nog wat winst kan boeken als ik nu van rijstrook verander. Links van mij schiet de file duidelijk een fractie sneller op. Maar durf ik het aan? Gooi ik me tussen die rij?

Kom op, Tess, dit is niet het moment om onder de indruk te zijn van mannen die vanuit hun dure BMW’s een veelbetekenende blik op jouw Fiatje werpen. Waar denken zij het recht vandaan te halen om op mij neer te kijken? Hebben zij soms ooit een afspraak met een wereldster gehad? Trouwens, die BMW’s zijn natuurlijk bedrijfswagens. De baas betaalt en dan maar de grote jongens uithangen. Mijn Fiat is dan misschien klein, maar wel van mijn eigen spaarcentjes. Maar wacht, nog twee auto’s en dan zie ik een gat. Daar kan ik in duiken. Concentratie, Tess.

Shit-telefoon. Wie heeft mij uitgerekend nu nodig? Het kan natuurlijk belangrijk zijn. Misschien is de afspraak verschoven? Misschien is Nicole ook een kwartiertje langer dan voorzien in bed gebleven. Een uurtje later afspreken zou me prima uitkomen. Nee, het is mijn moeder. Pfff, ma, waarom nu? Negeer ik de oproep? Geen optie. Mijn moeder is in staat om de brandweer, de politie én de ambulance tegelijk te bellen als ik mijn telefoon niet opneem. Gewoon bezorgdheid noemt zij het, ik noem het extreme overbezorgdheid. Iemand moet toch eens dringend aan mijn moeder vertellen dat de navelstreng niet voor niets meteen na de geboorte wordt doorgeknipt.

‘Ja, ma?’

‘Goedemorgen meisje, waar ben je?’

‘Op de ring van Brussel, ma.’

‘Wat? Ik dacht dat je afspraak al om halfnegen was.’

‘Dat is ook zo, maar ik sta in de file.’

‘O nee, moet je nog ver?’

‘Zeven kilometer.’

‘Zeven kilometer, mijn god. Waarom ben je zo laat vertrokken, kind?’

‘Ik ben niet laat vertrokken, ma.’

Oké, dat was gelogen, maar ik ging aan mijn moeder niet toegeven dat mijn planning niet perfect was.

‘Jeff had nog in zijn broek geplast en dus moest ik hem in de auto verschonen.’

‘Kind, kind, kind, ik had je nog zo gezegd om hem gisteravond bij mij te laten. Dan had je vanmorgen alle tijd van de wereld gehad om je rustig klaar te maken voor je interview.’

‘Ma, ik heb alle dagen een interview, dat is mijn vak.’

‘Niet met Nicole Kidman, Tess.’

‘Nicole Kidman is ook maar een vrouw.’

Wat? Noemde ik mijn grote idool echt zomaar een vrouw? Dat is wat mijn moeder met mij doet.

‘Tess, doe niet zo bescheiden. Dit is een speciaal moment. Waarom heeft Stijn Jeff niet naar de oppas gebracht trouwens?’

‘Omdat hij al heel vroeg een videocall had met New York, ma.’

‘Typisch, zijn videocall is natuurlijk belangrijker dan jouw afspraak met Nicole Kidman.’

Nee, ik heb nu echt geen zin in een aanval van mijn moeder op Stijn. Ik heb er nooit zin in, maar vanmorgen nog minder dan anders. De droom dat mijn moeder en mijn man ooit vrienden zouden worden, heb ik allang opgegeven, maar ze moeten ophouden met die koude oorlog onder elkaar waar ik altijd middenin zit. Ik moet dit telefoontje snel afronden.

‘Ma, waar belde je eigenlijk voor?’

‘Om je succes te wensen, kind.’

‘Jij belt mij om mij succes te wensen?’

‘Ah ja, wat voor moeder zou ik zijn als ik mijn dochter geen succes wenste?’

‘Dat is lief, ma. Maar ik ga nu ophangen.’

‘Oké, doe voorzichtig meisje en laat me weten hoe het geweest is.’

‘Dag ma.’

Meisje, dat zal ik altijd blijven voor mijn moeder, een meisje. Ik ben vierendertig, al vijf jaar getrouwd en twee jaar moeder en toch blijft ze me betuttelen.

Oké, invoegen nu. Dat gat voor de vrachtwagen van daarnet kan ik natuurlijk vergeten. Naast mij staat nu een peperdure Mercedes met achter hem een misschien zelfs nog duurdere Ranch Rover. Ik lijk wel een dwergje naast die reusachtige auto’s. Probeer ik het met een meelijwekkende blik? Ik denk er nog niet aan. Ik ga niet smeken. Dat is wel het laatste wat ik ga doen. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Ik val nog liever dood. De tijden van smeken zijn voorbij voor ons moderne vrouwen. Laat mij er dan maar niet tussen, Ranch Rover! Wat? Gebaart de chauffeur nu dat ik mag invoegen? Yes.

Even mijn hand opsteken en trots zijn op mezelf. Je hebt indruk gemaakt, Tess, en zonder te smeken. Mooie bal.

Verdomme, weer telefoon. Als het opnieuw mijn moeder is dan… Nee, het is mijn man dit keer.

‘Stijn, is er iets?’

Verdomme, begin ik die extreme overbezorgdheid van mijn moeder nu al over te nemen? De angst van elke dochter om op haar moeder te gaan lijken, wordt voor mij realiteit.

‘Nee, nee, schat, alles kits.’

‘Alles kids, grappig.’

‘Grappig? Hoezo?’

‘Welja, mooie woordspeling. Alles kids, Nicole Kidman…’

‘Nicole Kidman, juist, je hebt dat interview vanmorgen. Succes liefje.’

‘Bedankt. Ik ben net…’

‘Vergeet je niet om mijn blauwe kostuum straks klaar te hangen voor…’

‘Voor je etentje met de baas vanavond, ik ben het niet vergeten, Stijn. Ik heb een notitie in mijn telefoon gezet. Het eerste wat ik doe als ik van Brussel terugkom, is stoppen bij de stomerij.’

‘Je bent een schat. Tot vanavond, lieverd.’

‘Tot straks, schat.’

Oké, en nu beantwoord ik tot na mijn interview geen enkele telefoon meer. Tenzij Nicole Kidman me in hoogsteigen persoon zou bellen natuurlijk. Kleine kans, ik weet het.

Mijn maag gromt. Even een koekje in mijn mond stoppen. Dat is dan weer een voordeel van de file. Ik kan me zonder gevaar naar voren buigen om mijn tas te pakken. Bah, die geur van urine. Waarom heb ik de natte broek van Jeff naast mij op de grond gegooid en niet thuis in de wasmand? Nu vult die geur de hele auto en erger nog: misschien kruipt die penetrante geur zelfs in mijn poriën. Dan zit ik daar straks tegenover hét gezicht van de Chanel-parfums te stinken naar de natte broek van mijn zoon.

HOOFDSTUK 2

Wow, wow en nog eens wow, wat een indrukwekkend hotel is dit. Marmer, glinsterende kroonluchters, goudkleurige bagagekarretjes. Zou Nicole hier ook nog van onder de indruk zijn? Vast niet. Als je suites in de meest luxe hotels van de wereld gewend bent, dan val je hier natuurlijk niet meer voor in katzwijm.

‘Tess Van de Velde,’ zegt de man die me ontvangt. Zijn vinger gaat over de gastenlijst en voor mijn gevoel lijkt het eeuwen te duren eer hij mijn naam heeft gevonden. Stel je voor dat ze vergeten zijn om me op de lijst te zetten.

‘Tess Van de Velde voor het magazine Marlies, afspraak halfnegen,’ zegt hij dan. ‘U mag me volgen, mevrouw.’

Hij loopt naar de lift en ik trippel achter hem aan. Trippelen ja, want dat is hoe ik loop op de pumps met hoge hakken die ik alleen bij hele speciale gelegenheden draag. Nee, nee, ik heb ze niet tijdens het rijden gedragen, daar slijten ze te snel van. Ik ben op mijn sportschoenen hierheen gereden en heb ze in de parkeergarage voor mijn pumps geruild.

‘Niet te veel last gehad van de file?’ vraagt de man die voor me uit loopt.

‘Viel best mee,’ lieg ik opvallend vlot. Hij hoeft niet te weten dat het een van de zeven wereldwonderen mag heten dat ik hier alsnog op tijd ben aangekomen.

Voor de rest blijft het ongemakkelijk stil in de lift tot we op de bovenste etage stoppen en hij zegt: ‘Je krijgt zo meteen een kwartier om met Nicole te praten. Het absolute taboe-onderwerp: Tom Cruise.’

Wat? Een kwartier maar.

‘Er was me een halfuur beloofd,’ zeg ik geschrokken.

‘Klopt, maar Nicoles tijdsschema is in de war gestuurd door een belangrijke meeting in LA. Ze moet deze namiddag al het vliegtuig halen en ze heeft deze ochtend behoorlijk wat interviews en een fotoshoot af te werken.’

Fotoshoot?

‘Ik dacht dat er vandaag geen foto’s mochten worden genomen. De aanvraag van onze fotograaf Peter werd geweigerd.’

‘Klopt ook, we hebben zelf een vaste fotograaf die jullie foto’s van Nicole in Brussel aan zal leveren. Dat zijn foto’s die vandaag gemaakt worden, plus nog wat publicitaire foto’s voor Chanel.’

Oké, maar hoe prop ik nu al mijn vragen in een kwartier in plaats van in het halfuur dat mij beloofd was? Dan dringt zijn tweede mededeling tot me door. Geen vragen over Tom Cruise. Dat is nu net hetgeen waar de lezeressen van Marlies alles over willen weten. Hoe heeft ze destijds Tom leren kennen? Verhoogde het feit dat ze allebei wereldsterren zijn de druk op hun relatie? Hoe is haar band met Tom nu?

Ik geef toe: het was eigenlijk vrij naïef om te denken dat ik een antwoord zou krijgen op die wel heel persoonlijke vragen, maar ik had het tenminste kunnen proberen.

Daar gaat mijn zorgvuldige voorbereiding. In mijn hoofd buitelen alle vragen die ik zo netjes op papier had gezet door elkaar heen.

Ik denk aan een van de eerste lessen die Jenny Delafontaine, onze oude rot op de redactie, op het vlak van interviews me destijds heeft geleerd: ‘Visualiseer het stuk dat je wil schrijven en pas je vragen daaraan aan.’

De vraag is dus: welke antwoorden heb ik absoluut nodig om het stuk dat ik straks ga schrijven de nodige body te geven.

‘Laat het gesprek voor de rest organisch zijn gang gaan, Tess,’ heeft ze me toen ook nog meegegeven.

Dan hadden we het natuurlijk over een interview waarvoor de persoon die tegenover je zit ruim de tijd heeft uitgetrokken. Gesprekken die kunnen groeien in een rustige en bij voorkeur persoonlijke omgeving. Dit wordt niet zo’n onderonsje. Dit is een afgelijnd interview van een kwartier in een ongetwijfeld luxueuze maar tegelijk onpersoonlijke hotelkamer. Voor Nicole de eerste van meerdere ontmoetingen in een voormiddag waarvan ze ongetwijfeld alleen maar hoopt dat hij zo snel mogelijk voorbij zal zijn. Van een herkansing is ook totaal geen sprake. Ik kan straks niet even bellen en zeggen: ‘Hé Nicole, wat ik me eigenlijk ook nog afvroeg…’

Ik heb plots het gevoel alsof die pumps aan mijn voeten lood wegen. En dan, tot overmaat van ramp, steekt de man die een paar passen voor me uit loopt snuivend zijn neus in de lucht.

‘Van een duur hotel als dit zou je toch wel mogen verwachten dat ze ervoor zorgen dat je de toiletten niet tot op de gang ruikt,’ zegt hij.

Toiletten? Plots, in een fractie van een seconde, dringt het tot me door. Ik ben degene die hij ruikt. Het kan niet anders of ik verspreid de geur van urine die na het ongelukje van Jeff dan toch in mijn poriën is blijven hangen. Ik moet iets doen en snel. Gejaagd kijk ik om me heen en zie dan het bekende bordje dat de weg naar het sanitair aangeeft.

‘Eh, over toiletten gesproken,’ zeg ik. ‘Mag ik even?’

Nog voor de man antwoord heeft gegeven, duik ik de toiletruimte in. Ik steek mijn handen onder de kraan en schrob ze overvloedig met een overdosis handzeep. Dan haal ik mijn parfumflesje van Chloé boven en spuit het zowat voor een vierde leeg op mijn trui, mijn broek, mijn armen en achter mijn oren. De geur is zo overweldigend dat ik meteen begin te niezen, maar alles is beter dan als een naar urine geurende journaliste tegenover Nicole Kidman gaan zitten.

‘Die eerste van vanochtend was de ergste,’ hoor ik haar straks in het vliegtuig al zeggen. ‘Die geur…’

Als ik de toiletten weer uit kom, staat de man die me begeleidde bij een paar stoelen op me te wachten.

‘Ga zitten,’ zegt hij als ik dichterbij kom. ‘Iemand zal je zo komen roepen. Succes.’

De man keert terug naar de lift en even voel ik de bijna onweerstaanbare drang om achter hem aan te rennen. Mee naar beneden, het hotel uit, mijn auto in en naar huis.

Dan spreek ik mezelf streng toe. Ik heb al zoveel interviews gedaan en dit is een kans die iedereen bij ons op de redactie zou willen grijpen. Rustig blijven, daar komt het op aan. Ik moet Nicole zien voor wie ze is: een gewone vrouw die toevallig over de hele wereld beroemd is geworden. Iemand die net zo goed achter de kassa van de supermarkt had kunnen zitten en mijn beste vriendin had kunnen worden. Zo moet ik dit gesprek ook aanpakken, als een conversatie tussen twee vriendinnen die van een kwartiertje vrije tijd gebruikmaken om gezellig wat bij te kletsen. Daarin hoeven je vragen niet gestructureerd te zijn of naar een bepaald resultaat te leiden. Ik mag gerust van het ene onderwerp op het andere overspringen. Ook in de chaos zullen we elkaar begrijpen, daar zijn we tenslotte vriendinnen voor. Maar, wij zijn geen vriendinnen. Tess, ken je plaats. We hebben elkaar nog nooit gezien en ik krijg exact één kans om Nicole Kidman te spreken. Eén kans!

Ik haal snel mijn vragenlijst uit mijn handtas en begin te schrappen waar nodig. Alle vragen waar ook maar de kleinste verwijzing naar Tom in zou kunnen zitten gaan er onherroepelijk uit. Maar, dan ben ik nog niet klaar. Hoeveel vragen kan ik stellen in een kwartier? Tien? Vijftien? Twintig?

Welke vragen zijn echt relevant? Welke antwoorden heb ik nodig om straks een boeiend en liefst verrassend stuk te schrijven?

Stop, Tess, stop. Welke vragen je haar ook stelt, je kunt de antwoorden niet voorspellen. Als ze echt uitgebreid antwoordt, heb je misschien met twee vragen al genoeg. Antwoordt ze alleen met ja en nee, dan zijn zelfs twintig vragen nog te weinig.

Help, help, help, daar gaat mijn voorbereiding. Wat moet ik nu doen?

Oké, oké, het eerste is rustig blijven. Ik kan het verloop van het interview niet voorspellen. Dat kan ik nooit. Of ik nu een kwartier krijg om te praten of vijf uur, zoveel hangt af van de klik die je hebt met degene die tegenover je zit. Juist, maar hoe krijg je een klik in een kwartier? Vijftien minuten. Vijftien minuten zijn zo voorbij, Tess. Je kunt geen klik maken met iemand in zo’n korte tijd en zeker niet met iemand die zo professioneel is, die al zo vaak geïnterviewd is, die na mij nog zoveel interviews te gaan heeft vandaag. Ze denkt vast: spaar je energie, Nicole. Denk aan degenen die vandaag nog langs gaan komen.

Stoooop! Ik weet niet wat ze denkt. Dat kan ik onmogelijk weten. Ik heb amper controle over mijn eigen gedachten. Ik kan alleen maar mijn best doen en die vragen stellen die voor mij het allerbelangrijkst zijn. En wat ik nu moet doen, is me ontspannen. Het laatste wat me zal helpen is om helemaal opgefokt aan het gesprek te beginnen.

Ik stop mijn vragenlijst dus weer in mijn handtas en laat hem voor wat hij is. Straks zie ik wel hoe het loopt. Gewoon mezelf zijn en hopen dat ze me tenminste sympathiek genoeg vindt.

Hoelang zou het nog duren voor ik naar binnen word geroepen? Een minuut? Het kunnen er net zo goed tien zijn natuurlijk. Wereldsterren nemen het meestal niet zo nauw met hun timing. Ze weten dat de journalisten toch wel wachten. Misschien wil ze nu nog gauw even naar het toilet, haar neus poederen zoals dat heet. Nicole Kidman op het toilet. De gedachte daaraan ontspant me een beetje. Sommige dingen zijn nu eenmaal voor ieder van ons hetzelfde. Of je in Hollywood, in Timboektoe of in Brussel woont. Toch rust er nog een taboe op zo’n toiletbezoek en vinden de meesten van ons het nog moeilijk om ergens anders dan thuis naar ‘het grote toilet’ te gaan. Liever de billen bij elkaar persen tot je in de veilige omgeving van je eigen huis bent, is het niet? In koninklijke kringen wordt het zelfs als heel onbeleefd beschouwd om tijdens een diner de tafel te verlaten voor een hoognodig bezoek aan het kleinste kamertje. Wat verwachten ze dan? Dat ik net als mijn zoontje zomaar in mijn broek plas?

Nu ja, waarom zou ik ooit op het koninklijk paleis worden ontboden? Tenzij onze koningin een grote fan van Nicole Kidman blijkt te zijn natuurlijk. Misschien wil ze dan wel van mij weten hoe Nicole in het echt is.

Tess, kom op, als Mathilde Kidman wil zien, dan volstaat een simpel telefoontje naar haar management en dan gaan ze haar hier niet, zoals ik nu, op een stoeltje in de gang laten wachten tot de neus van Nicole gepoederd is.

Zou het trouwens nog lang duren, dat poederen van die neus?

Mijn god, ik moet echt dringend ontspannen.

Wacht, wat zie ik daar? Ligt er een Marlies bij de stapel tijdschriften op dat tafeltje? Cool. Een Marlies is net wat ik nu nodig heb. Gezelligheid en ontspanning, dat is waar Marlies voor staat en het is vooral dat laatste waar ik op dit moment behoefte aan heb.

Ik sta op, grijp de Marlies en loop er weer mee naar mijn stoel. Misschien moet ik hem straks ook wel mee naar binnen nemen. Dan ziet Nicole meteen voor welk blad ik kom. Misschien wil ze er ook snel wel even in bladeren, gewoon, om de sfeer te proeven. Nee, nee, nee, geen sprake van, Tess. Nicole Kidman die bladert in de Marlies betekent dat ik weer een paar minuten van mijn tijd verlies. Fout plan.

Ik kijk naar de cover en zie een knappe roodharige vrouw. Een beeld dat me niet bepaald afleidt van datgene waar ik nu net even niet aan wilde denken. Want roodharig, dat is Nicole Kidman ook. Is dat misschien een goede vraag? Of dat ooit een probleem is geweest, dat rode haar? Of ze vanwege die kleur ooit gepest werd op school? Is dat niet origineel en vooral: gedurfd? Ja, inderdaad Tess, dat is zeer gedurfd. Té gedurfd. Dat kun je absoluut niet vragen. Wat voor een indruk geef je dan? Dat je zelf iets tegen roodharige vrouwen hebt?

Shit, nu doe ik het weer. Ik zit weer met mijn gedachten bij het gesprek. Dat was dus absoluut niet de bedoeling.

Oké, volgende poging. Ik sla de Marlies open. En daar, op bladzijde twee: het voorwoord van Stephanie. Stephanie, onze hoofdredactrice. Chef, zoals wij haar meestal noemen. Mooie foto van haar trouwens. Ik heb het haar al een paar keer gezegd en ze wordt er altijd een beetje verlegen van. Nergens voor nodig, want Stephanie is echt een mooie vrouw. Volgend jaar wordt ze veertig, maar ze heeft nog steeds een jeugdige uitstraling. Maar die verlegenheid hoort ook bij haar. Of eigenlijk: het is helemaal geen verlegenheid, het is bescheidenheid. Ze is niet de chef die met ijzeren hand onze redactie leidt. Wij zien haar allemaal als een van ons. Er is niets wat we niet met Stephanie kunnen bespreken.

‘Wie thuis problemen heeft, kan ook op het werk niet presteren zoals het hoort,’ is een van haar uitspraken en dus staat haar deur altijd voor ons open. Dat is ook wat ze aan het blad mee wil geven: openheid. Er is geen onderwerp dat een taboe zou mogen zijn, alles is bespreekbaar in de Marlies. Wij weten wat leeft bij de vrouwen van vandaag, de dertigers en veertigers voor wie we ons blad hoofdzakelijk schrijven. We willen die vrouwen dan ook een gevoel van herkenbaarheid meegeven. Dat lees ik nu ook meteen al in het voorwoord van Stephanie. Ze heeft het over haar nieuwe schoenen die heel mooi zijn, maar niet bepaald gemakkelijk lopen.

‘Waar doen we het toch voor?’ vraagt ze zich af. ‘Waarom kopen we schoenen omdat we ze onweerstaanbaar mooi vinden terwijl we niet stilstaan bij datgene waar een schoen voor dient: je voeten beschermen en je op een comfortabele manier helpen om de hele dag te wandelen.’

Wat heeft ze toch een goede pen, Stephanie. Ze slaagt er zelfs hier en nu in om mij ontspannen te doen glimlachen terwijl ik haar voor mijn ogen zie wankelen op die mooie schoenen van haar. Straks maar eens kijken wat ze vandaag aan haar voeten heeft.

De twee bladzijden met brieven van onze lezeressen zal ik nu maar snel even overslaan. Niet dat het me niet interesseert natuurlijk. Het interesseert me juist heel erg wat er leeft onder de vrouwen die onze rubrieken lezen. Er is zelfs een tijd geweest dat ik hele dagen met die brieven bezig was, dat het mijn taak was om ze te lezen en beantwoorden. Dat ik de verantwoordelijkheid droeg voor welke brieven we publiceerden en welke niet. De lezersbrieven zijn namelijk voor iedereen die bij Marlies komt werken de eerste stap in je redactiecarrière. Vandaag is het Kaat, een frisse twintiger, die deze rubriek verzorgt en ze doet dat goed. Ze brengt elke week een mix van ontroerende stukjes, opmerkelijke anekdotes en grappige gebeurtenissen. Dat doet ze niet alleen op deze twee bladzijden, maar ook online. Alles wat op onze website wordt gepost wordt door Kaat gelezen en beantwoord. Tijdens elke redactievergadering krijgen we dan van haar een uitgebreid verslag over wat er zoal gebeurt in het leven van degenen die ons blad trouw blijven lezen. Superbelangrijk vind ik dat, want alleen door de vinger aan de pols te leggen, kunnen we datgene brengen wat onze lezeressen echt boeit.

Ik wil de bladzijde net omslaan als mijn oog valt op de quote van de week. Wat was het toch een geweldig idee van Kaat om die quote elke week extra in de verf te zetten. In het midden van de rechterbladzijde, in een extra groot lettertype, staat deze keer:

Wie zichzelf gerust kan stellen, hoeft geen angst te vrezen.

We weten nog steeds niet wie het is die deze wijsheden schrijft. Is het een hij of een zij? Een nobele onbekende of juist een bekend gezicht dat nu anoniem wenst te blijven? Op een dag verscheen plots zo’n quote op onze site en dat gebeurt nu wekelijks, al maanden- en maandenlang. Natuurlijk hebben we geprobeerd om te achterhalen wie er achter deze mooie zinnen schuilgaat. Kaat, ons kuikentje zoals ik haar in gedachten noem, heeft zelfs een paar keer een oproep geplaatst, online en in het magazine. Niemand heeft zich tot nog toe gemeld. Ik heb hem of haar in elk geval voor mezelf een naam gegeven: de filosoof. En laat het nu net die anonimiteit van onze filosoof zijn die de quotes zo langzaamaan zelfs tot een hype is gaan maken, zowel binnen onze redactie als bij de lezers van ons blad.

In elk geval: wie ze ook schrijft, hij of zij staat onmiskenbaar recht in het leven en weet me elke keer opnieuw te raken. Ook wat ik nu lees, wie zichzelf gerust kan stellen, hoeft geen angst te vrezen, grijpt me onmiddellijk naar de keel. Het is waar, ik moet mezelf geruststellen. Waarom zou ik bang zijn? Straks zit ik tegenover een vrouw. Een vrouw die een grote carrière heeft opgebouwd en wiens naam klinkt als een klok over de hele wereld, maar ze blijft net als ik een vrouw. Een vrouw met een gezin, die geluk kent, maar ook groot verdriet. Een vrouw die ongetwijfeld net als ik vaak twijfelt in het leven en misschien wel net zo nerveus is voor wat komen gaat.

Stel jezelf gerust en vrees geen angst, Tess. Komt goed. Het komt helemaal goed.

Oké, wat hebben we hier, op de volgende bladzijde. Ah, de rubriek van Sabine. De wekelijkse tips voor ons interieur.

‘NAZOMER IN JE KEUKEN’ vertelt de titel in blokletters. Dit is onmiskenbaar weer helemaal Sabine. Ik zie een jadegroene keuken met glazen kastjes en gehaakte gordijntjes voor de ramen. Ik zie een servies in pasteltinten dat lang niet helemaal perfect is.

‘Bordjes of kopjes met een stukje eraf horen niet zomaar in de vuilnisbak,’ lees ik bij een van haar tips onderaan het blad. ‘Ze zijn nog prima te gebruiken als suikerkopje, als koekjesschaal of zomaar decoratief. Een kleine imperfectie vertelt misschien wel een heel verhaal. Daarom: koester het kapotte bordje en het kopje dat in de rush van elke dag een oor verloor.’

Het lijkt alsof de tijd in deze keuken tientallen jaren geleden is stil blijven staan. Dat is ook precies het gevoel dat je krijgt als je Sabine zelf ziet. Met haar kleding, haarstijl en make-up lijkt ze namelijk zo uit de jaren vijftig te zijn gestapt. Het is dan ook niet voor niks dat ik haar in mijn hoofd de bijnaam Retro Sabine heb gegeven. Ja, mijn geheimpje, ik heb voor elke collega een bijnaam. Waarom? Geen idee, ik vind het gewoon leuk. Trouwens, zou ze eigenlijk graag in die tijd hebben geleefd, vraag ik me nu plots af.

En er is iets anders wat ik me afvraag. Wie is de fotograaf die deze sfeervolle foto’s heeft gemaakt? Nee, ik kijk niet naar zijn naam die uiteraard ook wordt vernoemd. Ik wil eerst even gokken. De keuze is er een van één op twee. Is dit het werk van Peter of was het Eddy die achter de camera stond? Lang hoef ik er niet over na te denken, dit is onmiskenbaar het werk van Eddy. De manier waarop hij af en toe heeft ingezoomd op details zoals de cake waar je zo een hapje van zou willen nemen, het veldboeket dat de zomer toch nog even vasthoudt in dit beeld, de manier waarop het licht op de keuken invalt. In alles voel ik Eddy’s touch. Als collega Peter met zijn eeuwige cowboyboots, zijn macho uitstraling en zijn ‘ik weet het altijd beter’-houding de foto’s had gemaakt, dan had de keuken er misschien iets cooler, maar in elk geval een stuk minder gezellig uitgezien. Oeps, Tess. Zo valt het natuurlijk wel heel erg op dat je persoonlijk een oogje op Sweet Eddy hebt en het net iets moeilijker samenwerken vindt met Rocking Peter.

Geef toe, Tess: in de kookrubriek van onze Paulien die nu voor je ligt, heeft hij zich deze week toch weer duidelijk overtroffen. Of is het Paulien die zichzelf heeft overtroffen? Het stoofvlees, de frietjes, de slaatjes, alles ziet er echt even verrukkelijk uit. Ik ben er weleens bij geweest bij zo’n fotoshoot voor de kookrubriek die doorgaat bij onze kokkin Paulien thuis. Een en al chaos was het.

‘Zoals het altijd is,’ zei Peter toen ik me daarover verbaasde. ‘Paulien is gewoon de chaos in persoon. Heb je haar bureau bij Marlies al gezien?’

Ja, dat heb ik natuurlijk en het is waar. Als je naar de door elkaar gegooide berg papieren kijkt, dan zou je denken dat er inbrekers aan het werk zijn geweest. Inbrekers die op zoek waren naar dat ene recept, naar dat ene geheime ingrediënt.

Maar nee, die chaos, daarin werkt Paulien dus. Verder vind ik haar trouwens een heerlijk mens, onze Delicious Paulien.

Ik hoor gestommel en keer verschrikt terug naar waar ik werkelijk ben: de gang van dit luxueuze hotel. Is het nu zover? Nee, vals alarm. Rechts van mij zie ik een jonge vrouw en een wat oudere man met elk een koffer achter zich aan een kamer uit komen. Nadat hij de deur achter zich dicht heeft getrokken, slaat hij een arm om haar heen. Zij legt haar hoofd even op zijn schouder en hij geeft haar een zoen op het voorhoofd. Mijn fantasie gaat weer met me aan de haal. Mensen kijken en er verhaaltjes bij verzinnen, heerlijk toch.

Neem nu deze twee. Wat zijn ze van elkaar? In elk geval niet een koppel dat al jaren samen is. Hoe ik dat weet? Dat zie je gewoon aan de manier waarop ze met elkaar omgaan. Jammer maar helaas: koppels die al jarenlang samen zijn, voelen niet meer die constante drang om elkaar aan te raken.

Nee, nee, dit zijn duidelijk secret lovers. Ze keren nu terug naar huis na een paar gestolen nachtjes met elkaar in dit chique Steigenberger Wiltcher’s Hotel. Wat hun thuisbasis is? Londen, Parijs, Berlijn? In elk geval een grote stad. Ze zien er gewoon niet uit als mensen van het platteland. Wat ze in het dagelijks leven voor elkaar zijn? Het meest voor de hand liggende plaatje neem ik aan: zij de secretaresse, hij haar baas. Zij degene die met een ver uitgesneden bloesje elke dag zo vaak mogelijk voorbij zijn bureau trippelt, hij degene die er al zo lang van droomde om haar in zijn bed te krijgen. Een zakenreis naar Brussel? Dé uitgelezen kans.

Natuurlijk zei ze ja op zijn voorstel om met hem mee te komen. Natuurlijk vond ze het niet erg dat ze een kamer zouden delen. Hé, dit is 2021, toch.

Zij met zijn creditcard op kledingjacht hier langs de peperdure Louizalaan. Het type creditcard waarmee alle deuren hier met plezier wagenwijd voor haar openzwaaiden. Natan, Essentiel, Marco Polo, Sarah Pacini, allemaal binnen handbereik. Met haar figuur zouden ze haar zelfs bij Queen Models Agency hier wat verderop graag hebben zien komen. Heel seksistisch, Tess. Maar hé, die handtas van Delvaux die aan haar arm bengelt, die heeft ze toch zeker niet betaald van haar secretaresseloontje?

Moet ik er een tekeningetje bij maken van wat hij van haar verwachtte in ruil voor de tas? Nee, hij nam haar niet mee voor haar organisatorisch talent en haar ja op zijn uitnodiging kwam niet vanwege zijn good looks. Ik bedoel, haar organisatorisch talent ken ik natuurlijk niet, maar van good looks is bij deze man nu niet bepaald echt sprake. Hij haar Visaman, of is hij meer een mastercardtype? Zij zijn garantie op een paar dagen ontsnappen uit de routine van elke dag. O ja, hij houdt van zijn vrouw die thuis de was, de plas en de zorg voor de kinderen voor haar rekening neemt. Maar elke man zijn hobby, hè. Een paar uur naar een vislijn zitten turen aan de oevers van het kanaal is nooit zijn ding geweest. Een paar nachtjes genieten in de armen van een jongere versie van de vrouw van zijn leven met wie hij jaren geleden is getrouwd daarentegen… Of zijn vrouw hier iets van weet? Nee, volgens hem niet, en dat maakt het nu net extra spannend. Jawel, volgens mij, maar als zij de keuze moet maken tussen een man die haar levenslang trouw blijft of haar grote villa met verwarmd zwembad, stallingen vol dure paarden en uitnodigingen voor exclusieve feestjes dan gaat het verstand voor haar zeker boven het gevoel.

Man, man, ik word met de minuut seksistischer.

Het koppel komt mijn kant uit. Ze zijn bijna bij mijn stoel. O nee, bij elke stap die de Visaman zet, piepen zijn witte sokken onder zijn iets te korte broek uit. Een witte sokkenman dus. Ongetwijfeld eentje van het type die niet eens de tijd neemt om zijn sokken uit te trekken tijdens het vrijen. Pfff, ze moet duidelijk veel overhebben voor het gebruik van die creditcard. Stel je voor dat hij ook nog zo’n kreuner is in bed. Of is hij een man die de hele tijd ligt te praten? Dan zit je op je knieën heel erg je best te doen, denkend aan die Delvaux-handtas, en dan hoor je: ‘O ja, sneller schat, sneller. O, harder, harder.’

Verschrikkelijk. Misschien trekt hij zelfs aan je haren als hij klaarkomt en moet je achteraf ook nog een evaluatieformulier invullen over zijn bedprestaties.

‘Was ik een negen of toch maar een acht? Toch geen simpele voldoende? Ik ben toch zeker geslaagd met grote onderscheiding?’

Snurk, snurk.

Sorry, maar dan verkies ik toch maar de pumps die ik voor een klein prijsje bij Torfs heb kunnen scoren.

Ze zijn nu echt bij me. De Visaman kijkt me heel even recht in de ogen en hij knikt.

‘Snoeper.’

‘Excuse me?’

Mijn god. Heb ik het niet gedacht? Heb ik het echt hardop gezegd? Ik dank de hemel dat hij duidelijk geen woord Nederlands verstaat.