Onze Eerste Zomer Samen

... is de zomer dat je me doodde

Sandra J. Paul

ONZE EERSTE ZOMER SAMEN

Young Adult thriller

Eerste druk: 30 april 2021

© 2021 Sandra J. Paul

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208290

NUR-code: 285

I am not the only traveler

Who has not repaid his debt

I’ve been searching for a trail to follow again

Take me back to the night we met

And then I can tell myself

What the hell I’m supposed to do

And then I can tell myself

Not to ride along with you

Lord Huron

Ik til haar op en hou haar in mijn armen zoals een man zijn bruid zou koesteren. De verzengende hitte verschroeit mijn huid, zweet druppelt langs de achterkant van mijn nek. Ze weegt bijna niets, haar haren bedekken haar gezicht. Ze is koud, bleek en stil. De chauffeur opent de schuifdeur van het witte busje dat nu al naar de dood ruikt, om een haveloze lederen achterbank te onthullen.

‘Schiet op. Geef haar aan mij.’

‘Ik doe het zelf wel,’ zeg ik dof.

‘Whatever.’

Hij stapt weg voor een snelle sigaret. Ik leg haar voorzichtig op de achterbank. Haar roodbruine haren glippen opzij en onthullen haar bleke gezichtje. Haar ogen zijn gesloten, haar nek is gezwollen en blauw. Ze oogt bleek, onschuldig en lief, en veel jonger dan ze is.

Haar dood had overweldigend triest moeten aanvoelen, maar niets neemt dat verdoofde gevoel weg dat in me sluimert. Ik ben nog steeds even verloren als toen dit alles begon, ik voel absoluut niets. Haar dood is slechts een van die dingen die nu eenmaal gebeuren, het zal geen sporen nalaten op mijn ziel.

De chauffeur gooit de sigarettenpeuk weg en loopt naar het busje. ‘Sluit de deur, Daniel. Ga naar de anderen, ze wachten op je.’

‘Ja, meneer.’

Ik doe precies wat me wordt bevolen, als de marionet die ik ben geworden. Mila’s dood heeft ook dat niet veranderd.

De ontmoeting

“If everything happens for a reason, what’s the reason?”

Syd

Mila

Wat een idioot.

Ik kijk licht geïrriteerd naar de onbekende slungelige jongeman die naar de balie van het autoverhuurbedrijf stapt op het moment dat ik de boel wil afsluiten. Fantastisch, dat kan er ook nog wel bij. Ik zucht en wacht ongeduldig tot hij voor me staat.

Vandaag was zo’n typische dag waarop echt alles mis is gegaan. Iedereen was in een slechte bui, mijn schaarse klanten vlogen om de geringste reden uit. De voorspelde zomerstorm houdt het land sinds deze avond in zijn grip. De hitte heeft nu zelfs het gekoelde luchthavengebouw bereikt. Het is broeiend heet, airco of niet. Iedereen loopt op zijn tenen.

Ik geraak zelfs niet thuis na mijn late dienst. Mijn thuisstad Hemelen zal ongetwijfeld weer compleet afgesloten zijn van de buitenwereld, zoals altijd bij dergelijke stormen. Hemelen is een pittoresk geschiedenisrijk provinciestadje, dat aan alle kanten wordt omringd door kilometerslange velden en bossen. Brugge ligt dertig kilometer verderop en is een toeristische hotspot. Zij weten nauwelijks van ons af, en zo willen we dit het liefst ook houden.

Tijdens de zomervakantie werk ik op de privéluchthaven. Het vliegveld ligt op tien kilometer van het stadscentrum en wordt enkel gebruikt door de rijke lokale bevolking. Elke dag wordt er een maximum van vier vluchten afgewerkt. Twee in de ochtend, twee in de avond. Dagelijks dezelfde routine. Kleinere toestellen met maximaal vijftien passagiers aan boord op de vaste routes naar Londen Stansted en Berlijn. Soms vertrekt een rijke inwoner met zijn privévliegtuigje naar het zuiden, of stijgen er helikopters op. De passagiers zijn altijd directieleden en peperdure consultants van de farmaceutische fabriek aan de rand van de stad, meteen de grootste werkgever van Hemelen. Ondanks de slechte omstandigheden stond de CEO er vanochtend op om de vluchten te laten doorgaan, en zijn wil is wet in onze stad.

Ik heb tijdens mijn dienst nauwelijks werk gehad, maar werd door mijn vader toch verplicht om te wachten op de laatste vlucht, die tot overmaat van ramp twee uur te laat zou aankomen. Zo werd ons uren geleden meegedeeld. Daardoor werd het voor de schaarse groep medewerkers op de luchthaven een lange nacht.

Buiten woedt de storm volop. Wind, regen, donder en bliksem toverden de wereld in zeer korte tijd om tot een helse plek. Ondanks het feit dat ik in deze weersomstandigheden geen enkele auto mag verhuren, heeft mijn vader me toch gevraagd om het loket open te houden, om met de net gearriveerde passagiers te overleggen wat ze het beste kunnen doen. Als het Britse consultants zijn, moet ik hen doorsturen naar het piepkleine luchthavenhotel, waar mijn vader ook voor ons kamers heeft geregeld. In dit weer tien kilometer naar de stad per auto afleggen, kan levensgevaarlijk zijn.

‘Waarom doen we zelfs de moeite?’ had ik gekreund. ‘Alle passagiers zullen mensen uit Hemelen zijn. Welke gek neemt nu een vlucht als dat niet hoeft?’

‘Je weet maar nooit. Als onbekende bezoekers bij aankomst ons kantoor gesloten aantreffen, zullen ze in paniek raken, Mila. Jij moet ze naar het hotel begeleiden. Het is onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat iedereen veilig is vannacht.’

En dat is de reden waarom ik gefrustreerd achter de balie van zijn verhuurmaatschappij sta en me afvraag wat ik hier in godsnaam doe. Tot de laatste vlucht eindelijk aankomt en het toestel over de landingsbaan taxiet.

Vijf passagiers rennen het glazen gebouw binnen. Vier van hen werken overduidelijk voor de fabriek. Ze dragen maatpakken, laptop- en weekendtassen. Zoals verwacht stopt niemand van hen bij de balie. Ze worden opgehaald met een busje, ondanks het feit dat een luchthavenmedewerkster hun op het hart drukt om naar het hotel te gaan, waar kamers voor hen zijn klaargemaakt.

De vijfde passagier is een stuk jonger en gehuld in jeans en een Oxford-hoody. Zijn haar is in de war en hij ziet lijkbleek. Hij heeft een kleine reistas bij zich, maar geen laptoptas of andere persoonlijke spullen. Hij kan niet ouder zijn dan twintig. Hij stapt aanvankelijk aarzelend door het glazen gebouw, tot hij mij opmerkt.

Mijn ergernis verandert in bezorgdheid wanneer ik merk hoe overstuur hij wel is. Hij laat de tas op de grond vallen en kijkt me aan alsof ik zijn reddende engel ben. Mijn eerste gedachte is dat hij de verkeerde vlucht heeft genomen. Hij is te jong om voor de fabriek te werken, en ik herken hem niet als inwoner van Hemelen.

‘Ik heb een auto nodig.’ Hij laat zijn portemonnee met een klap op de toonbank vallen, om vervolgens op jacht te gaan naar een creditcard. ‘Verdomme, waar is die nu?’

Ik schraap mijn keel. ‘Het spijt me, meneer, ik vrees dat ik u niet kan helpen. Ik mag u geen auto verhuren in dit weer. De storm neemt snel toe, daarom kunnen we helaas niet toestaan dat u de weg op gaat. U kunt wel op kosten van de luchthaven een kamer verkrijgen in het hotel. Morgenochtend zal de storm voorbij zijn en kunt u rustig vertrekken. Sorry dat ik het vraag, maar u weet toch wel waar u bent?’

Hij reageert verbijsterd. ‘Geen auto, meen je dat nu?’

‘Ik ben bang van wel, meneer. Alle auto’s zijn al opgeborgen voor de nacht. Ik vrees dat ik geen uitzondering kan maken. Maar het hotel –’

‘Nee, doe me dit niet aan,’ onderbreekt hij me, terwijl hij wanhopig zijn handen door zijn haar haalt. ‘Mijn vader... Ik moet nú de stad in, voor het te laat is. Toe, je moet toch iets voor me kunnen doen. Ook al is het maar een smal, klein, oud voertuig dat je me kunt lenen, ik móét naar Hemelen. Het is maar een klein halfuurtje rijden, toch? Ik neem het risico wel. Alsjeblieft.’

Hemelen. Hij zit dus juist, maar ik moet voet bij stuk houden. ‘Met deze storm zal het eerder een uur rijden zijn, meneer. En het spijt me echt, maar we kunnen uw leven niet zomaar op het spel zetten. In het hotel bent u veilig. Morgenochtend kunt u dan zonder problemen verder reizen. We weten uit ervaring dat dergelijke stormen zeer heftig zijn, maar niet lang duren.’

‘Het interesseert mij niet of ik veilig ben! Ik moet gewoon onmiddellijk naar mijn vader toe,’ onderbreekt hij me.

‘Wat is er mis met hem?’ vraag ik onomwonden.

‘Hij is stervende. Ik moet hem zien voor hij voorgoed weg is. Er is niet veel tijd meer.’

‘En je moeder dan, of een ander familielid? Waarom komt niemand je ophalen? Iemand moet toch weten dat je komt?’

‘Mijn moeder is... Mijn vader en ik zijn alleen.’

Ik bijt op mijn lip. ‘Sorry.’

Hij haalt zijn schouders op terwijl hij met zijn vingers op de balie tikt. ‘Geeft niet. Kan je me alsjeblieft helpen? Ik kom helemaal uit Oxford, en ben zonet dwars door een razende storm gevlogen om bij hem te zijn. Ik heb de hele vlucht in een zak gebraakt, en ik was doodsbang. Ik wil niet in dat hotel belanden, om morgen te moeten horen dat hij al dood is, terwijl ik straks bij hem kan zijn. Ik betaal voor alle extra verzekeringen die nodig zijn, en ik teken elk benodigd document dat ik dit op mijn eigen verantwoordelijkheid doe. Ik leg een gigantisch voorschot op tafel, wat dan ook. Help me gewoon aan een auto. Toe!’

Achter hem loopt de luchthaven langzaam leeg. De lichten doven uit, enkel mijn kantoortje is nog verlicht. Hij leunt voorover en leest het naamplaatje op mijn jasje af. Hoi, ik ben Mila. Hoe kan ik helpen?

‘Mila, toch? Je lijkt me een hele sympathieke jonge vrouw, iemand met een aardige moeder en een fantastische vader, en heel veel begrip voor hoe ik me op dit moment voel. Alsjeblieft, ik smeek je om me te helpen.’

‘Ik heb ook geen moeder,’ stamel ik. ‘En het spijt me echt, maar ik kan niets voor je doen.’

Zijn hand rust plots op mijn pols. ‘Het spijt me van je moeder, Mila. Echt waar. Maar jij hebt je vader nog, terwijl ik over een paar uur wees zal zijn. Deze verdomde storm verwoest mijn laatste kans op een behoorlijk afscheid van hem, en ik ben zo boos en verdrietig en kapot.’

Hij barst in tranen uit, laat me los en draait zich om terwijl hij zijn gezicht tussen zijn handen verbergt. Het breekt mijn hart. Steeds weer. Ik kan dit niet langer aanzien en sta op het punt om toe te geven, wanneer mijn vader plots verschijnt, me zachtjes opzij duwt en het van me overneemt. Hij spreekt de student rustig aan.

Ik verhuis met tegenzin naar het andere bureau om de computer alvast uit te schakelen, maar ik kan mijn blik niet van hem afhouden. Zijn wereld stort in. De blik op zijn gezicht wanneer hij zich verslagen omdraait, doet me in elkaar krimpen. Tranen stromen over zijn gezicht wanneer hij het kantoor met lege handen verlaat. Morgenochtend is te laat, en hij weet het. En ik wéét hoe het voelt om iemand te verliezen. Mijn vader ook.

Ik zucht, maak mijn haren los en trek mijn jasje uit, terwijl mijn vader het bordje closed op de deur hangt. Hij vindt dit ook niet leuk om te doen, dat weet ik zeker, maar hij heeft gelijk. Het overhandigen van autosleutels aan iemand in deze gemoedstoestand en weeromstandigheden zou niet goed aflopen. Mijn vader heeft een hart van goud, maar hij zal nooit tegen zijn principes in gaan.

‘Waarom ga jij niet alvast naar het hotel, Mila? Ik sluit hier wel af. Neem een warme douche, kijk wat televisie en probeer wat te slapen, oké? Ik neem de ochtenddienst wel op me, jij kunt dus lekker lang uitslapen. Bedankt voor je hulp en je geduld vanavond.’

‘Graag gedaan, pap.’

Ik knuffel mijn vader, reik naar mijn regenjas en verlaat het glazen kantoor. Ik neem afscheid van de bewakers, zwaai naar de schoonmaakploeg en loop naar buiten.

Mila

Een sterke wind blaast onmiddellijk in mijn gezicht, een scherpe slagregen valt me van opzij aan. Ik trek de regenkap van mijn jas stevig over mijn haren en begin aan de korte afstand naar het hotel, waarbij ik gebruik maak van de glazen overkapping voor het luchthavengebouw die ervoor zorgt dat ik niet al te nat word. Ik kom niet ver.

De verslagen Oxfordstudent zit bij de hoofdingang met zijn rug tegen de muur en zijn tas tussen zijn voeten. Hij is veilig voor regen en wind, maar doorweekt. Hij beeft van de kou. De grote parkeerplaats is volledig verlaten, er is niemand te zien. Hij verbergt zijn gezicht tussen beide handen, zijn schouders schudden. Wanneer ik voor hem stop, kijkt hij dof op. Hij is duidelijk uitgeput, zowel fysiek als mentaal. Stress staat op zijn gezicht te lezen.

‘Hé, gaat het?’ vraag ik dwaas.

‘Lijkt het erop dat het gaat?’ bromt hij.

‘Wat doe je hier nog? Waarom ben je niet naar het hotel gegaan?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik probeerde een taxi te vinden, maar natuurlijk zijn die allemaal allang weg. En Uber-chauffeurs vind je in dit weer natuurlijk ook niet op de weg. Hier zit ik dan.’

‘Hemelen heeft geen Uber.’

‘Ja, duh,’ grijnst hij. ‘Ik bedoelde daarmee een brave ziel die me een lift wil aanbieden naar de stad, maar die arrogante fabriekskwallen hadden overduidelijk geen zin om een auto te delen. Het feit dat ik in hun peperdure vliegtuig heb gebraakt zal daar ook geen goed aan hebben gedaan.’

Mijn ogen worden groot. Nu pas besef ik dat hij een lokaal dialect heeft. Daar had ik eerder geen aandacht aan besteed, maar het klopt wel met alles wat hij me tot nu toe heeft verteld. Zijn vader ligt in het ziekenhuis van Hemelen, wat alleen maar kan betekenen dat hij van hier afkomstig moet zijn. We zijn ongeveer van dezelfde leeftijd, en toch herken ik hem niet.

‘Je bent van hier.’

Hij glimlacht zwak. ‘Je hebt het eindelijk door, Mila Adams. Klopt als een bus. Sterker nog: ik ben negentien jaar, net als jij.’

Ik ben verbluft. ‘Ken je mij?’

‘Ja, maar het is duidelijk dat jij vergeten bent wie ik ben, ook al hebben we jaren samen in de klas gezeten. Nu ja, dat is intussen wel zo’n zeven jaar geleden en we waren nog kinderen, dus ik vergeef het je.’

Ik sta perplex. Ik kan me totaal niet herinneren wie hij is, en nu vertelt hij me doodleuk dat we ooit in dezelfde klas zaten? Hij lacht om mijn openlijke verbazing.

‘We zaten samen op de basisschool, Mila,’ zegt hij geduldig. ‘Daarna zijn we aparte wegen ingeslagen en heb ik enkele jaren overgeslagen op school –’

‘Daniel Vermeulen?’ onderbreek ik hem.

‘De enige echte, tot uw dienst.’ Hij maakt een lichte, spottende buiging. Alles valt nu netjes in elkaar. Natuurlijk.

‘O mijn god, Daniel, het spijt me dat het zo lang duurde voor ik doorhad wie je was, maar je bent enorm veranderd. En het spijt me echt wat er met je vader is gebeurd.’

Ik kniel en leg mijn hand op zijn knie. Iedereen had het erover vandaag. De arme man raakte zwaargewond tijdens een kroeggevecht gisteravond toen hij een vrouw wilde helpen. De aanstichters waren Britse fabrieksbezoekers die stomdronken werden tijdens een avondje uit. De vier zitten nu in de cel omdat ze een fles whisky op het hoofd van Daan Vermeulen hebben geslagen. Ik heb vanmiddag nog horen zeggen dat hij waarschijnlijk nooit meer wakker zal worden. Daan is een bekend figuur in de stad, hij runt er een garage.

‘Dat geeft niet,’ zegt Daniel. ‘Jij bent ook behoorlijk veranderd, moet ik zeggen. Leuk om elkaar hier weer te zien. En je werkt nu voor je vader, zie ik? Dat is geweldig.’

‘Alleen tijdens de zomervakanties,’ corrigeer ik hem. ‘Ik studeer psychologie in Gent, maar Oxford klinkt eerlijk gezegd veel beter in de oren.’

Hij grijnst. ‘Het is ongeveer hetzelfde als hier, maar ik vind het er geweldig. Ik studeer internationaal recht, leuk en interessant om te doen. Ik zit er ook op zomeruniversiteit, vandaar dat ik niet veel naar Hemelen terugkeer. Eerlijk gezegd was het bericht over mijn vader een hele schok.’

‘Heb je het ziekenhuis gebeld om uit te zoeken hoe het met hem gaat?’ vraag ik. ‘Misschien kan je dat doen, en ben je wat gerustgesteld?’

Hij vist zijn telefoon uit zijn jaszak en schudt beteuterd met het ding. ‘De batterij is zo dood als een pier en ik ben natuurlijk in mijn haast mijn oplader vergeten. Alles ging zo snel dat ik in paniek ben geraakt. Ik vertrok halsoverkop naar Londen, en toen heb ik me in alle soorten bochten moeten wringen om op de avondvlucht naar Hemelen te zitten. Alle vluchten naar Brussel waren afgelast, het heeft me heel wat overredingskracht bij de fabrieksdirectie gekost om op deze terecht te komen. Gelukkig kent iedereen mijn vader, anders zat ik nu nog vast op Stansted.’

Ik reik naar mijn telefoon, googel het ziekenhuisnummer en overhandig het toestel aan Daniel, die me aankijkt alsof ik een godsgeschenk ben.

‘Hier, gebruik de mijne maar.’

‘Dank je wel, Mila.’

‘Geen probleem.’

Ik blijf in de buurt terwijl Daniel met het ziekenhuis belt. Hij wordt meteen doorverbonden met de intensive care. Het wordt al snel duidelijk dat het nieuws dat hij ontvangt behoorlijk slecht is. Hij veegt zijn tranen weg, geeft me de mobiele telefoon terug en staat op met zijn tas in de hand en een vastberaden blik in de ogen.

‘Ik ga ervandoor.’

‘Naar het hotel? Ik ga met je mee.’

‘Nee, ik ga te voet naar de stad, naar het ziekenhuis. Ze hebben me net verteld dat hij de ochtend niet zal halen. Zijn hart is al twee keer gecrasht, de derde keer zal fataal zijn. Als ik nog afscheid van hem wil nemen, moet ik nu gaan.’

‘Ga je lopen? Ben je gek?’ roep ik.

‘Helemaal niet. Ik heb berekend dat het me ongeveer drie uur zal kosten om te voet naar het ziekenhuis te gaan als ik in een hoog tempo loop. Statistisch gezien heb ik op de hoofdweg minder kans om door een vallende boom te worden geraakt, of door een blikseminslag te worden gedood. Met een beetje geluk is er zelfs nog een verloren ziel op de weg die me een lift naar het ziekenhuis kan geven.’

‘Je draagt niet eens een jas! Je bent al doorweekt voordat je goed en wel op weg bent. Daniel, kom op, dit is waanzin, dat weet je toch? Denk toch eens na.’

Hij slingert de tas over zijn schouder. Ik weet dat hij niet naar me zal luisteren. Ik aarzel tussen hem een gek te noemen, of hem te bewonderen voor zijn volharding. Hij tikt tegen zijn hoofd.

‘Tot ziens, Mila Adams. Het was leuk om je weer heel kort te ontmoeten. Wie weet komen we elkaar ooit nog wel eens tegen.’

Ik raak in paniek. ‘Wacht nu toch eens. Ga niet weg. Blijf bij me.’

Daniel grijnst voor het eerst. ‘Je klinkt als een liedje, Mila Adams. Bedankt voor het aanbod, maar toch maar niet. Blijf veilig, oké?’

‘Je snapt het niet, Daniel,’ flap ik er ongeduldig uit. ‘Ik laat je zo niet gaan. Pak je tas en volg me.’

‘Waarheen?’ vraagt hij verward.

‘Naar het ziekenhuis natuurlijk. Ik breng je wel, jij koppige ezel.’

Ik vis de autosleutels van mijn jeep uit mijn jaszak. Ik ben trots op mijn opgeknapte wagen en wil eigenlijk liever geen risico’s nemen, maar ik kan hem ook niet laten sterven omdat ik zelf te laf was om te rijden.

‘Weet je het zeker?’

‘Ja. Maak je geen zorgen, ik bijt niet,’ glimlach ik. ‘Ik ben een slechte chauffeur, dus ik waarschuw je dat je misschien opnieuw ziek wordt.’

‘Dat is nogal vreemd voor de dochter van een autoverhuurder,’ merkt hij op.

‘Ja, nou. Niemand rijdt ooit met me mee, en wat niet weet, wat niet deert. Kom op.’

Daniel aarzelt. ‘Je weet toch dat je vader je vermoordt als hij erachter komt dat je niet in het hotel bent?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Hij zal het pas in de ochtend merken en tegen die tijd zijn we allang terug.’

‘We?’

‘Ja, ik ga met je mee. En als het – je weet wel, als het – nou, als het voorbij is, dan breng ik je terug naar het hotel. Tenzij je daarna naar zijn huis wil gaan?’

Daniel schudt zijn hoofd. ‘Dat is allang geen thuis meer voor me. Dan kom ik liever terug. Of kunnen we naar jouw huis gaan of zo? Het maakt me niet uit.’

‘Goed, dat is dan geregeld,’ zeg ik. ‘Kom op, we zijn weg. Mijn jeep staat achter het hotel geparkeerd. Wil je graag nog wat in discussie gaan, of zijn we weg?’

‘Ik volg.’

Ik trek mijn kap dieper over mijn haren en ren de storm in. Daniel rent naast me mee en houdt de reistas boven zijn hoofd om zich te beschermen. Ik ontgrendel de jeep vanaf afstand, glijd achter het stuur en draai meteen de verwarming hoger. Hij gaat op de passagiersstoel zitten, gooit zijn tas op de achterbank en schudt met zijn natte haar. Zijn trui is ook doorweekt, maar dat lijkt hem niet te deren.

‘Weet je het zeker?’ aarzelt hij. ‘Ik kan nog steeds lopen.’

‘Daar komt niets van in.’

Ik steek de sleutel in het contact en start de motor. Ik stuur mijn geliefde jeep voorzichtig de parkeerplaats af in de richting van de hoofdweg, draai het volume van de radio omhoog en neurie mee met een oude Faithless-dance song. I can’t get no sleep.

‘Toepasselijk,’ bromt hij en hij tuurt net zo aandachtig naar de weg als ik, wat ik alleen maar opmerk wanneer ik kort opzij blik.

‘Wees niet zo bezorgd, Daniel. Ik ken de weg door en door. Het komt wel goed. We doen het gewoon rustig aan, oké?’

‘Ja, dat is prima,’ zegt hij zacht, voor hij naar me kijkt. ‘Waarom ben je zo aardig voor me, Mila? Je kent me nauwelijks, ik zou een moordenaar kunnen zijn.’

‘Dat geldt ook voor mij,’ grijns ik.

‘Niet erg waarschijnlijk.’

‘Studies wijzen uit dat een op de tien seriemoordenaars een vrouw is.’

‘Heb je dat opgezocht?’

‘Seriemoordenaars onderzoeken is een hobby van me. Deel van mijn interesse in psychologie.’

‘Je bent angstaanjagend, Mila Adams.’

Ik lach en knipoog. ‘Wie weet.’

Mila

Er valt een stilte terwijl ik me concentreer op het rijden. De hoofdweg brengt ons halverwege de stad, van daaruit moeten we smallere banen volgen. We passeren geen enkel voertuig, en de schaarse woningen die we voorbijrijden, zijn gehuld in duisternis. Het voelt apocalyptisch aan.

Bliksemschichten schieten nog steeds door de lucht, de donder is boven de muziek uit te horen. De regen valt nu zo hard dat ik in een tempo van twintig kilometer per uur moet rijden. De ruitenwissers gaan als een gek heen en weer, de koplampen priemen slechts een paar meter vooruit. Ik heb het gevoel dat we regelrecht het niets in rijden, ook al ken ik deze weg als mijn eigen broekzak. In normale omstandigheden brengt de rit rust in mijn hoofd, maar vannacht voelt hij aan alsof we naar het einde van de wereld onderweg zijn. De vermoeidheid slaat toe.

Wanneer ik opzij kijk, zie ik Daniels ogen af en toe dichtvallen. Hij moet uitgeput zijn, maar toch vecht hij hardnekkig tegen de slaap. Wanneer hij rechtop zit, knabbelt hij op de nagel van zijn duim.

‘Je kunt een dutje doen, hoor,’ zeg ik.

‘Nah, het gaat wel.’ Hij zwaait met zijn hand en tuurt recht vooruit. ‘Hoe kan jij zelfs maar iets zien in dit pokkenweer? Mijn ogen doen pijn en ik ben niet eens de chauffeur. Zal ik het overnemen?’

‘Beter van niet. Ik ben het klimaat gewend, en jij weet wellicht niet eens hoe je met een Europese wagen moet rijden.’

Daniel grijnst. ‘Dat klopt, ik heb mijn rijbewijs op zijn Brits behaald. Zoveel verschil is het wel niet, hoor. Ik ben vergeten hoe erg het hier kan zijn bij zo’n zomerstorm. Heb je die blikseminslagen gezien? Ze blijven maar komen.’

‘O ja. Het kan best nog een paar uur duren, maar al bij al valt de schade nadien best wel mee. De meeste mensen slapen er trouwens gewoon doorheen, hoe bizar is dat?’

‘Ook dat was ik al vergeten.’

‘Je komt toch af en toe wel eens op en neer, of niet soms?’ vraag ik nieuwsgierig. ‘Hoelang zit je nu al op Oxford?’