Tijl en de Tijdbom

Lara Reims

TIJL EN DE TIJDBOM

Jeugd

© Lara Reims 2021

© Hamley Books 2021

Cover design : Sleepy Fox Cover Designs

Binnenwerk: Sly Fox Cover Designs

Eerste druk: 4 oktober 2021

ISBN 9789464208337

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www. hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

1

Rood

Het rood bonkt en klopt door Tijls hoofd. Een tijdbom is hij, die op het punt van ontploffen staat. Vuisten slaan, raken zacht en hard. Een stem roept zijn naam. ‘Tijl, Tijl! Rustig, Tijl!’ Maar hij kan niet rustig worden. Hij moet razen en meppen en beuken. Als hij nu in een game zat, zou hij zeker winnen. Hij is woest, doorgedraaid.

‘Au, Tijl! Hou op!’

Een hand grijpt zijn arm, vingers knijpen. Hij ziet nog steeds niets, alles blijft rood. Degene die aan de hand vastzit leidt hem weg, de klas uit. De meester. ‘Ga jij maar even afkoelen, Tijl.’ Een deur gaat open, hij wordt ergens naar binnen geduwd. De deur sluit weer. Oneerlijk is het, zo oneerlijk! Zijn vuisten rammen tegen de deur van de kast. Twee keer, drie keer. Dan doet het pijn. De pijn helpt. Tijl bonkt nog één keer heel hard en laat dan zijn hoofd tegen de kast zakken. Het metaal plakt koel tegen zijn voorhoofd, alsof er iemand voelt of hij koorts heeft. ‘Rustig maar, Tijl,’ klinkt het, vanuit een goed verstopt luikje in zijn hoofd. Dan begint het rood langzaam weg te trekken.

Het is stil in de kamer van de conciërge. Het kleine hokje staat vol rommel. Een metalen kast links van de deur, rechts een bureaustoel die door een van de juffen of meesters is afgekeurd, en een oud bureau met een nog oudere computer erop. Daar heeft hij ook al eens op geslagen, maar toen was Linda, de conciërge, meteen woedend binnengekomen. ‘Dat jij doordraait is best, maar je blijft van mijn spullen af!’ Dat had hij gedaan, want Linda is oké. Vaak moet hij het schoolplein vegen, als hij straf heeft of te laat is, of andere klusjes voor haar doen. En dan matst ze hem. ‘Je bent een rotjoch, maar lang niet zo rot als de rest,’ zegt ze dan. ‘Onthoud dat. Kleine wildeman.’

Linda’s jas hangt op het haakje, dus ze moet er zijn. Was ze maar hier. Tijl zakt op de bureaustoel en draait rondjes. Uit een paar kartonnen dozen steken papieren. Hij is nog steeds boos, maar niet meer zo woedend als net. Het kwam door Samira. Zij had gezegd dat hij dom was, omdat hij Leeuwarden en Groningen door elkaar haalde bij de topografie-les. Weer balt hij zijn vuisten, als hij eraan terugdenkt. Hij is niet dom, topografie is stom! En nutteloos, want Google Maps weet prima waar Leeuwarden ligt, en Castricum, en Culemborg, mocht je daar toevallig heen willen!

Tijl grijpt een antistressballetje van Linda’s bureau. Dat vindt ze goed. ‘Als je het maar niet stukknijpt!’ Hij hoort haar stem in zijn hoofd. Voetstappen klinken op de gang. De deur gaat open. Linda staart hem aan met een donkere blik. ‘Is het weer zover?’ En dan krijgt hij toch nog spijt.

Op straat miezert het. Dat is mooi, zei de meester, want het is veel te droog de laatste tijd. Dat komt door de opwarming van de aarde. Daar heeft de meester het vaak over. Dan gaat hij een beetje sneller praten, raakt zijn haar nog meer in de war dan gewoonlijk en maakt hij wilde gebaren waarbij hij soms per ongeluk iets van zijn bureau mept. Als meester Boompjes zo druk praat, wordt Tijl altijd rustig. Hij luistert niet echt naar wat de meester zegt, maar hij wordt warm vanbinnen.

Maar vandaag was de meester boos op hem geweest. Zo boos, dat hij een mail zal sturen naar Tijls ouders. Nou ja, dat lost Tess wel op. Tijl moet vanzelf glimlachen als hij aan Tess denkt. Zijn zus zit al op de middelbare school en zij is handiger met computers dan zijn ouders. Gelukkig maar, want als zijn vader erachter komt dat hij weer een uitbarsting heeft gehad, krijgt hij verschrikkelijk straf. Dan gaat Tijl weer schreeuwen en slaan als het tegenzit, en hoe hard zijn moeder ook roept dat hij op moet houden, dat maakt dan niet uit.

‘Je bent een bommetje dat om de haverklap ontploft. Net als je vader,’ roept ze dan. En dat laatste vindt Tijl het allerergste om te horen. Ook al knuffelt ze hem daarna en zegt ze dat het haar spijt, de woorden willen niet meer uit zijn hoofd verdwijnen.

Bij het stoplicht staat hij stil. Hij vergeet over de straat te racen zonder uit te kijken, lachend om de toeterende auto’s. Vandaag blijft hij gewoon wachten tot het licht op groen springt. Hij kijkt om zich heen. De lantaarnpalen zijn al aan. Hij had straf gekregen, maar Linda had het te koud gevonden voor vegen. In plaats daarvan had hij oude tijdschriften op volgorde moeten leggen. Dat was best leuk, want het waren tijdschriften van het Wereld Natuur Fonds en daar was hij gek op. Soms las hij stiekem een stukje, tussen het sorteren door.

Tik, tak zegt het stoplicht, als waarschuwing voor mensen die het licht niet kunnen zien. Er komt een mevrouw met een looprekje aanlopen. Even denkt Tijl dat ze zo over zal steken. ‘Hé mevrouw, het is rood hoor!’

De mevrouw kijkt opzij. Dan scheurt de boodschappentas die aan het stuur van haar rekje hangt. Sinaasappels vallen op straat. ‘O, mijn fruit,’ roept de mevrouw geschrokken.

‘Geeft niet, ik help u wel!’ Voor Tijl na kan denken, heeft hij er al twee van de stoep geraapt, een derde en een vierde rollen het zebrapad op. Het stoplicht tikt nog steeds waarschuwend, maar Tijl duikt toch achter de oranje vruchten aan. Een auto toetert, wijkt uit, de mevrouw slaat een hand voor haar mond. Maar Tijl lacht. Met twee sinaasappels in zijn handen kijkt hij triomfantelijk naar de oude dame. ‘Ik heb ze hoor, mevrouw!’

Thuis brandt alleen licht in de kamer van Tess. Tijl en Tess. Wie bedenkt er zoiets. Ze lijken wel koningskinderen. Tess zit op haar telefoon te kijken. Harde muziek klinkt door haar kamer. Pas als Tijl een hand op haar schouder legt, schrikt Tess op. ‘Hé rotjong, wat ben je laat! En je hoeft niet aan te komen met een vaag verhaal over een heldendaad, want dat gelooft niemand.’

Tijl grijnst. Tess meent het niet als ze rotjong zegt. ‘Er was een mevrouw met sinaasappels en die heb ik gered!’

‘De vrouw of de sinaasappels?’ vraagt Tess op haar droge toon.

Tijl grijpt naar de koektrommel die open op Tess’ bureau staat, boven op een boek met Franse woordjes. Drie biscuitjes staren hem zielig aan. Hij grijpt ze in één keer.

‘Haha, maar niet heus. Je hebt bijna alles opgegeten!’ moppert hij met volle mond.

‘Pech, Supergrover,’ zegt Tess, terwijl ze de muziek iets zachter zet en snel een chocoladereep in veiligheid brengt.

Tijl grijnst. ‘Eerst een stukje chocola!’ Tess houdt de reep hoog in de lucht, zodat hij er niet bij kan. Hij wil net op haar bureau klimmen, als buiten het licht bij de voordeur aangaat. Ze hoeven niet uit Tess’ raam, dat aan de straatkant ligt, te kijken om te weten dat het hun moeder is die thuiskomt van haar werk.

‘Tess! Tijl!’ klinkt het even later. ‘Komen jullie beneden?’

Tijl springt naar de deur. Op de drempel herinnert hij zich iets. ‘Tess, papa’s mail! De meester!’ Hij hoeft niets uit te leggen.

Tess knikt. ‘Is goed, opschieten nou!’

2

Thuis

‘Bam! Ik heb je! Ik hak jullie allemaal in de pan!’

Tijl mept zich een weg tussen de zombies door. Hij speelt alleen, Simon is niet online. Meestal gaan ze de monsters samen te lijf. Gelukkig heeft hij in het spel een hond, die hem vergezelt, zodat hij nooit alleen is. Hij weet precies waar de zombies staan. Als hij een topografie-les zou krijgen over Zombieland, zou hij zo een tien halen. Ergens ver weg roept een stem iets over eten, maar hij luistert niet. Daar! Op de tweede verdieping van het verlaten huis zit er nog eentje, een grote. ‘Kom op, Laika,’ roept hij tegen zijn virtuele knuffel die hij heeft genoemd naar de eerste hond die de ruimte in ging. Als hij dit monster doodmept, kan hij opslaan. Gisteren was hij net te laat, omdat zijn vader de stekker van de computer eruit had getrokken. Volgens zijn vader had hij al drie keer niet geluisterd, maar dat was niet zo, hij had hem alleen niet gehoord. En dat was heel wat anders. Woedend was hij in bed gaan liggen, met ongepoetste tanden, bonkend met zijn hoofd in zijn kussen. Het verjoeg de kwade gedachten.

De deur van zijn kamer gaat open. ‘Tijl! Eten!’ Tess klinkt boos. ‘Schiet op nou, anders wordt het weer ruzie.’

Tijl aarzelt. Hij heeft nog zeker tien minuten nodig voor de zombie. Tegen die tijd is de stekker er allang weer uit getrokken. Grommend zet hij zijn spel op pauze. Als hij snel eet, kan hij het straks afmaken. Achter Tess aan loopt hij de trap af. Hij ziet zijn rugzak liggen, op de grond. Ineens schiet school zijn hoofd weer in. En de mail, van de meester. Een mail waar zijn ouders vast weer woedend om worden. ‘Heb je…’

‘Jaha,’ zegt zijn zus geïrriteerd. ‘En ik heb een leesbevestiging gestuurd.’

Tijl haalt opgelucht adem. Maar als hij de keuken in komt, zijn maag knorrend van de honger, voelt hij al dat het mis is. Zijn vader zit al aan tafel, zenuwachtig met zijn vingers erop tikkend. Zijn borstelige wenkbrauwen lopen in elkaar over en vormen een dikke streep. Zijn moeder staart in een pan, wat nergens op slaat, want ze eten een ovenschotel. Twee schalen staan erin, één met en één zonder vlees. Tess en Tijl zijn vegetariërs, maar hun vader weigert zijn vlees op te geven. ‘Ik werk er hard voor,’ roept hij als het onderwerp ter sprake komt. Tess gaat dan uitleggen waarom dat onzin is, en Tijl en zijn moeder zwijgen, ze willen niet dat papa boos wordt. Een boze papa is niet mis. Bijna net zo erg als een verdrietige mama.

Tijl had nog eens willen vragen of hij een hond mocht, maar dat waagt hij niet. De woede die in de keuken hangt smijt Tijl terug naar zijn eigen uitbarsting vanmiddag, in de klas. Hij was inderdaad net een tijdbom. Hij voelde zichzelf steeds bozer worden, hij wist dat hij zou ontploffen maar hij had geen idee hoe hij de bom onklaar moest maken, zoals hij stoere mensen wel eens in films had zien doen.

Hij schaamt zich nu dood dat hij zo is doorgedraaid. Meestal kan het hem niet veel schelen als hij fouten maakt, of als ze iets tegen hem zeggen. Het was Samira. Als hij aan haar denkt, worden zijn wangen rood. Ze zei dat hij dom was.

‘Komt er nog wat van? Ik heb honger!’ De stem van zijn vader dondert door de sombere keuken. Tijl kijkt niet naar hem. En weer neemt hij zich voor niet meer zo boos te worden. Hij mag niet zo doen als zijn vader. Zeker niet tegen Samira. Wat ze ook zegt.

‘Het is bijna klaar,’ zegt zijn zus. De zangerigheid van haar stem staat lijnrecht tegenover het gebrom van hun vader. Maar Tijl weet best dat ze in gedachten scheldt. ‘Zodra ik kan ben ik hier weg,’ heeft ze hem weleens toevertrouwd. En dat mag niet, want Tijl heeft geen idee hoe hij het hier zonder Tess zou moeten uithouden. Tess loopt naar het fornuis, duwt haar moeder opzij en haalt de schalen uit de oven. ‘Het komt eraan,’ zegt ze. ‘Nog heel even geduld.’ Zijn moeder draait zich om, loopt naar de tafel, waar wel al borden staan maar nog geen bestek ligt. Dan draait ze zich om naar de kast, verdwaalt even in haar gedachten, pakt vier borden en draait zich weer om naar de tafel. Voor zijn vader op kan kijken van zijn telefoon waar hij driftig op zit te tikken, springt Tijl naar zijn moeder, pakt de borden aan en sist: ‘Bestek!’

‘O ja,’ zegt zijn moeder zachtjes. ‘Dank je wel!’

Tijl zet de borden terug in haar kast en wisselt een snelle blik met Tess, die ovenhandschoenen pakt. Mama zit weer in haar bubbel, denkt Tijl. Daar zit ze vaak en dan hoort of ziet ze hen maar half, het is net of ze in een andere wereld langs hen heen beweegt, met een vage glimlach om haar lippen.

‘Ja, in een wereld waar papa weer de papa van vroeger is,’ had Tess gemompeld toen Tijl dit eens tegen haar zei.

En waar ik niet boos ben, had hij toen gedacht, want als hij doordraait en net zo flipt als op school wel eens gebeurt, stapt mama ook snel de bubbel in.

‘Lekker!’ roept hij als ze even later zitten te eten. Zijn vader gromt, maar zegt verder niets. Hij eet. Met een elleboog op tafel en een lepel in zijn andere hand schuift hij een grote hap naar binnen. ‘Verdomme, heet!’ mompelt hij.

Tijl moet bijna lachen. Alleen door zelf ook een grote hap te nemen kan hij de opwellende schaterlach tegenhouden. Geen zin in ruzie. Met moeite probeert hij de hap weg te krijgen zonder zijn slokdarm te laten verbranden. Hij zou wel een grap willen maken, maar hij durft niet. Zijn moeder schuift haar eten gedachteloos heen en weer, prikt af en toe een stukje groente of aardappel aan haar vork en steekt dat voorzichtig in haar mond, alsof ze het voor het allereerst proeft.

‘Je had een zes min voor scheikunde,’ roept Tijls vader boos tegen Tess.

Die glimlacht vriendelijk, alsof er niets aan de hand is. ‘Een voldoende, ja. Goed hè? Vorige keer had ik een drie, dus nu heb ik bijna het dubbele! Je bent vast trots op me.’

Tijl gniffelt, snel verbergt hij zijn gezicht in zijn servet, zodat niemand het ziet. De hand van zijn vader blijft zweven, halverwege zijn bord en zijn mond, besluiteloos, aarzelend tussen slikken of spugen. Dan gaat zijn telefoon. Tijl hoort wel eens van vriendjes waar je aan tafel geen telefoon mag, maar die regel geldt niet bij hen. Sterker nog: soms zit vader tijdens het eten via het leerlingvolgsysteem van de school van zijn zus haar cijfers te checken. Hoe het Tess lukt om dan niet te exploderen begrijpt Tijl niet. Hij heeft nog geen idee hoe dat volgend jaar moet, als hij ook naar de middelbare gaat.

Zijn vader staat op en loopt van tafel. Met zijn keurige menerenstem praat hij in zijn telefoon. Iemand van zijn werk zeker. Zodra hij weg is, verdwijnt de spanning uit de keuken. Tijls schouders zakken naar beneden en zijn borst zet uit. Voor hij een hap neemt, ademt hij een keer diep in en uit. Achter de deur, in de woonkamer, praat zijn vader, ernstig. Maar dat geluid lost op in de hap die hij neemt. De smaak van gesmolten kaas en aardappel en iets van groente dat niet per se lekker maar ook niet echt hinderlijk is, verwarmt hem. ‘Lekker!’ Bewonderend kijkt hij naar zijn zus.

Die glimlacht. ‘Thanks broertje,’ zegt ze. ‘Denk je dat papa heeft gemerkt dat er in zijn zogenaamd niet vegetarische versie alleen sojaworst zit?’

Tijl moet lachen. Zelfs zijn moeder breekt even uit haar bubbel. Ze lacht angstig en bewonderend naar Tess. ‘Waar jij het lef toch vandaan haalt…’ Ze zegt het zachtjes, maar de woorden klinken toch luider dan al het schreeuwen van papa, en ook van Tijl.

‘Maar pas op,’ gaat zijn moeder verder. ‘Zorg dat je de kamer uit bent voor hij klaar is met bellen. En Tijl, pas op je tellen. Hij heeft stress. Dus als je boos bent, probeer dan te zorgen dat hij het niet merkt.’

‘Jij hebt ook stress,’ mokt Tess. ‘En ik ook. Zelfs Tijl heeft stress.’

‘Klopt!’ roept Tijl. ‘Ik wil een hond!’

Maar hun moeder is alweer in haar bubbel verdwenen. Snel eten ze hun borden leeg. Als een geoliede machine ruimen ze de tafel af. Dan gaan ze eensgezind naar boven, als een driekoppig wezen. Tijls moeder verdwijnt in de logeerkamer, Tess in haar slaapkamer en Tijl zoekt snel zijn computer weer op. Yes! Zijn spel gaat probleemloos verder waar hij gebleven was. Nu heeft hij alle tijd om dit hoofdstuk uit te spelen. Op naar de meesterzombie!

3

Blauw

‘Hey Tijl,’ zegt Samira, als ze hem voorbijloopt, op weg naar de klas. Tijl bloost en vergeet terug te groeten. Simon komt aanlopen.

‘Zoooo! Ze zei dag tegen je! Tegen de jongen die haar gisteren nog op een duw trakteerde!’

‘Ik heb haar niet geduwd, dat was omdat ik boos werd!’

Simon kijkt hem aan alsof hij een puzzel op moet lossen met stukjes die niet in elkaar passen. Ook Tijl kijkt moeilijk. ‘Nou ja, ik bedoelde het in elk geval niet zo.’

Hij schopt een propje door de gang als een profvoetballer. ‘Haar moeder is een collega van mijn vader. Ik denk dat ze daarom dag zei.’

Simon haalt zijn schouders op. ‘Heb je nou je topografie geleerd?’

Tijl krijgt het warm. Totaal vergeten. Hij heeft zitten gamen gisteravond, tot Tess op zijn deur klopte en siste dat hij naar bed moest, omdat hun vader eraan kwam. Razendsnel heeft hij zijn spel afgesloten, zijn kleren uitgeschopt en zijn pyjama aangetrokken. Precies op het moment dat hij onder zijn Cars-dekbed schoot, deed zijn vader de deur open. Tijl had snurkgeluidjes gemaakt, alsof hij heel diep sliep. Toen hij even later zijn vader tegen zijn moeder hoorde brommen, wilde hij dat dat ook echt zo was.

‘Mag ik bij jou vanmiddag?’ vraagt Simon.

Tijl schudt van nee. Zijn vader is steeds vaker op rare tijden thuis. Vroeger, toen hij nog ver weg werkte, was hij altijd pas laat thuis. En als hij dan thuiskwam, was hij wel moe, maar opgewekt. Maar nu heeft hij een andere baan en werkt hij vaak vanuit huis. Zijn moeder is nu meestal later dan hij. ‘Zullen we bij jou?’

‘Goed,’ zegt Simon. ‘Maar mijn moeder is thuis. Weet je wat? Ik zeg dat ik bij jou ben en jij zegt dat je bij mij bent, en dan gaan we lekker naar het industrieterrein!’

Tijl wordt automatisch vrolijk. Het industrieterrein is tof. Daar werden eerst huizen gebouwd, maar dat is stil komen te liggen. Er is veel stil komen te liggen de laatste maanden. Je kunt er klimmen in half-afgemaakte woningen, fikkies stoken op een plek waar een open haard had moeten komen. Er was een oude bouwkeet en daar hebben ze al eens ingebroken. Dat was een van de spannendste dingen die Tijl ooit had gedaan. ‘Oké,’ zegt hij tegen Simon. ‘Daar heb ik zin in. Konden we maar meteen gaan, ik heb helemaal geen zin in school.’

‘Zorg nou maar dat je niet na hoeft te blijven. En niet kwaad worden. Als je een beurt krijgt, zeg ik wel stiekem voor.’

Tijl wordt warm vanbinnen. Niet zoals bij Samira, maar toch warm. Simon is al sinds groep vier zijn vriend. In die jaren heeft Tijl heel wat woede-uitbarstingen gehad en hij heeft heel vaak op de gang gestaan, maar op Simon is hij nog nooit boos geweest. Dat kan ook bijna niet, want Simon, met zijn melkwitte haren die net iets te lang zijn en zijn grote ogen, is niet iemand op wie je kwaad kunt worden. Dat voelt als schelden tegen een puppy en zelfs als de duiveltjes Tijls gedachten helemaal overnemen en ervoor zorgen dat hij ontploft en niet anders kan dan razen en tieren, doet hij geen kleine hondjes kwaad.

De geschiedenisles is saai. Met moeite probeert Tijl zich te concentreren op wat de meester vertelt, maar het valt niet mee. Meester heeft het over Willem van Oranje en protestanten en ketters. O ja, denkt Tijl. Opletten. Belangrijk. Hij kijkt uit het raam. Daar fluiten vogels, heel hard, alsof ze elkaar juichend vertellen hoe mooi het weer is en dat de lente er nu echt aan komt.

‘Psst,’ sist Simon, die achter hem zit. ‘Geef je rekenschrift eens?’

Tijl zoekt in de la onder zijn bureau. Voorzichtig steekt hij Simon het schrift toe. Zijn vriend heeft moeite met rekenen, en meestal schrijft hij onder de geschiedenisles het werk van Tijl over. Tijl is zo goed in rekenen dat hij zelfs Tess wel eens moet helpen, en die zit al in de tweede van de middelbare school. ‘Simon, wat doe je daar?’ De stem van de meester dondert door de klas. Simon probeert zijn schrift snel weg te leggen, maar het is te laat. De meester heeft het al gepakt en kijkt Simon hoofdschuddend aan. ‘Jongen, dit gaat niet. Je weet dat ik je altijd wil helpen met je sommen. Maar overschrijven heeft geen zin. Kom Simon, je bent geen kleuter meer. Dat zou je toch onderhand moeten begrijpen.’ Simon zegt niks. De meester legt Tijls schrift op zijn tafeltje. Even lijkt het of hij iets tegen Tijl wil zeggen, maar hij zwijgt.

Dan klinkt de stem van Claire. Ze fluistert, maar Tijl hoort het toch. ‘Simon is veel te stom voor zijn sommen.’ De sissende slang lacht erbij. Het wordt Tijl rood voor de ogen. Nog even hoort hij Simon roepen, maar het is al te laat.

‘Alweer?’ Linda kijkt Tijl fronsend aan. ‘Jongen, je moet je echt leren beheersen. Volgend jaar ga je naar de middelbare school, daar zijn ze niet zo makkelijk als ik.’

Tijl zit nog te trillen. Zijn tanden klapperen tegen het glas water dat Linda hem gegeven heeft. ‘Je moet proberen rustig te blijven,’ zegt Linda.

‘Dat lukt niet,’ roept hij. Hij gaat vanzelf weer schreeuwen. Hij krijgt het warm. Dan komt de meester binnen. Is het pauze? Het zal wel. Tijl heeft de bel niet gehoord.

De meester legt een hand op zijn hoofd. ‘Loop je even met me mee, Tijl?’

Op de gang kijkt Tijl naar zijn voeten. Hij wil niemand zien. De meester neemt hem mee naar de kamer van de directrice. ‘Wees maar niet bang, ze is er niet,’ zegt hij, als Tijl angstig naar hem kijkt. De directrice heeft een hekel aan Tijl, en andersom. Zodra hij haar ziet, krijgt hij zin om rottigheid uit te halen, gewoon om haar te pesten. Dat komt door wat ze een keer tegen hem heeft gezegd: ‘Tijl, het wordt nooit wat met jou. Nooit. Je hebt een slechte aard. Net als je vader.’ Hoewel hij later begrepen heeft dat de directrice een keer ruzie heeft gemaakt met zijn vader, omdat die lastig was geweest bij een informatieavond voor ouders, heeft hij haar dat nooit vergeven. Zelf vindt hij ook dat zijn vader soms stom doet de laatste tijd, maar de directrice mag zoiets niet zeggen. Hij haat haar, met haar stomme sjaaltjes altijd. Het lijkt wel of ze elke dag een andere kleur om heeft. Als Tijl daaraan denkt ziet hij er duizend hangen, op een rij, in een muffe kast. En ze stinkt, naar zoetig parfum.

Zelfs nu ze er niet is, hangt er een vieze lucht in haar kantoortje.

‘Ga zitten,’ zegt de meester. ‘Jongen, wat moet ik toch met jou.’

‘Claire zei…’ begint Tijl.

‘Nee,’ zegt de meester streng, ‘het doet er niet toe wat Claire zei. Het gaat erom dat jij niet zo uit moet barsten. Dat gaat niet, je moet echt leren om rustig te blijven. Je kunt niet met dingen gooien en met deuren slaan. Hoe denk je dat ze daar op de middelbare school op reageren?’

‘Dat zei Linda ook al,’ mompelt Tijl.

De meester slaakt een hele diepe zucht. ‘Tijl, ik wil dat je met iemand gaat praten. Iemand die je kan helpen. Ik zal je ouders nog eens mailen. Ze reageren nooit op mijn berichten. Heb jij een idee hoe dat komt?’

Als Tijl driftig met zijn hoofd schudt, voelt hij hoe een duiveltje in zijn buik prikt. Dit is niet leuk, jokken tegen de meester. Maar het kan niet anders. Als de meester wist hoe thuis alles veranderd was, zou hij het wel begrijpen. Maar dat wil hij niet vertellen. Dat gaat niemand iets aan.

4

De keet

‘Ik heb een zak chips!’ roept Simon.

‘Lekker! Kom, we klimmen naar boven.’ Ze hebben hun fiets tegen het ijzeren hek gezet, verstopt onder een paar overhangende takken. Er komt hier bijna nooit iemand, maar toch willen ze niet gepakt worden. Dit is de allerleukste speelplek die je kunt bedenken, die willen ze niet kwijt.

‘Was de meester erg boos?’ vraagt Simon, als ze over het hek geklauterd zijn en in de richting van het half afgebouwde appartementenblok lopen.

Tijl haalt zijn schouders op. ‘Viel wel mee.’ De meester wordt eigenlijk nooit echt boos op Tijl. Daardoor voelt hij zich juist extra rot. Toen ze van school hiernaartoe fietsten – een flink stuk, de bouwplaats ligt aan de rand van de stad en kijkt uit op een meer – had hij steeds aan de woorden van de meester moeten denken. Dat hij echt moest proberen om tot tien te tellen als hij voelde dat hij boos werd. Tijl had geknikt, wetend dat dat niet zou lukken. Hij kan niet tot tien tellen, want hij wordt niet boos, hij is het ineens, en dan is het te laat.

Maar zijn ouders moeten toestemming geven voor extra hulp, en dat betekent dat ze van zijn driftbuien op school zullen horen. Dat is één keer eerder gebeurd. Niet lang geleden is hij een keer zo kwaad geworden, dat hij zijn tafeltje had omgegooid. Zijn vader was op school gekomen voor een gesprek. Tijl ziet zichzelf nog zitten, op zijn kamer, wachtend tot hij thuis zou komen. Hij was zo boos geworden, dat Tijl zich plechtig had voorgenomen nooit meer een driftbui te krijgen. Papa had het zo al moeilijk genoeg. Maar het lukte niet. Hij kan er niets aan doen. Als het rood wordt voor zijn ogen is het al te laat. Dan is het net of hij een monster wordt. Hij kan niet meer denken, alleen maar grauwen en grommen. Tess had hem geholpen. Sinds die uitbarsting van zijn vader waar zijn moeder van had moeten huilen, houdt ze zijn mail in de gaten. Hij wordt nog steeds boos, maar zijn ouders komen het niet te weten. En als hij thuis in woede uitbarst, rent hij zo snel mogelijk naar Tess, of naar buiten.

‘Schiet op, het gaat regenen,’ zegt Simon. Ze stappen over de grote betonnen drempel, die een muur had moeten worden. Bouwproject Meerlust: Schitterende appartementen met uitzicht op de natuur stond er op het reclamebord bij de ingang van de bouwplaats. Die hadden hier moeten staan, maar ze zijn er nooit gekomen. Hij heeft zijn vader horen zeggen dat het bouwbedrijf failliet is gegaan en nu niet meer bestaat. Misschien worden de huizen nog eens afgemaakt, maar nu is het de spannendste kinderspeelplaats ooit. Lachend wegvluchtend voor de eerste dikke regendruppels rennen Simon en Tijl de kale betonnen trap op naar de tweede verdieping. Hier zitten ze beschut tegen de regen.

‘Poeh,’ zegt Simon en hij gaat op de grond zitten naast een groot vierkant gat in de muur waar een raam moet komen. ‘Dat was op het nippertje.’ Tijl trekt de zak chips open en houdt hem voor Simons neus. Even zitten ze stil te kraken, met hun ruggen tegen de muur. ‘Sorry van de sommen,’ zegt Simon na een tijdje.

Tijl springt op en loopt naar de hoek van de kamer waar droge takken liggen en stukken hout die ze op de bouwplaats gevonden hebben. ‘Geeft niks, man. Je moet gewoon oefenen. Dan lukt het wel.’

‘Dat zegt mijn moeder ook,’ antwoordt Simon met een zuur gezicht. ‘Maar ik vind het stom.’

‘Sommen zijn ook stom,’ zegt Tijl.