Als het duister roept

DE RAAD VAN VHA’RYMN – BOEK 2

––––––––

Valentijn Ringelberg

––––––––

HAMLEY BOOKS

OOK VAN VALENTIJN RINGELBERG:

––––––––

Voorbij het Wederwoud

(De Raad van Vha’Rymn 1)

––––––––

Hij Die Niet Bestaat

––––––––

Als het duister roept

(De Raad van Vha’Rymn 2)

––––––––

Eeuw van de Vhéi

Verschijnt in maart 2022

Als het duister roept

DE RAAD VAN VHA’RYMN – BOEK 2

––––––––

Valentijn Ringelberg

ALS HET DUISTER ROEPT

Young Adult

Eerste druk: 6 oktober 2021

© 2021 Valentijn Ringelberg

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Illustratie cover: Thomas Philip Acid

Coverontwerp: Lauren Dawes, Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Thomas Philip Acid

Illustraties binnenwerk: Thomas Philip Acid

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789464208368

NUR-code: 288/285

PROLOOG

Plons. De druppel olie kwam met een dof geluid in het glazen potje terecht. De dame bracht haar penseel met een elegante beweging naar het potje en roerde de inhoud ervan tot een glad, scharlakenrood mengsel. Het gekraak van haar lederen handschoenen was te horen toen ze het penseel aan haar lippen zette en deze eveneens in haar signatuurkleur verfde.

Via haar klapspiegeltje kon de dame haar compagnon zware kisten op hun kar zien tillen. Haar koopwaar had een aardig zakcentje opgeleverd, al was dat natuurlijk niet helemaal waar ze op uit was geweest.

Met een zucht borg ze haar spullen op in een sierlijk, benen doosje en toen ze het dichtklapte, deinsde ze terug voor wat ze op de deksel ervan aantrof. ‘Ook dat nog!’ riep ze geschrokken, al wist ze dat haar compagnon door haar woorden niet op of om zou kijken.

In een soepele beweging zwiepte ze met een vlakke hand de pluisrups van het doosje af en toen het beestje op de aarde neerplofte, stampte ze het meedogenloos het hiernamaals in. Beesten, ongedierte en slapen op een rieten bed. Het Wederwoud was verschrikkelijk. In alle opzichten! dacht ze bij zichzelf.

Ze stond op van de gammele kruk, waarop ze de afgelopen dagen van zonsopgang tot avondval had doorgebracht, en begon de kaarsen die her en der over haar marktkraampje verspreid stonden uit te blazen. Lentfest was voorbij, de Inwijdingsceremonie moest haast afgelopen zijn en eindelijk konden ze hier weg.

Ze hoorde een half hijgend stemgeluid haar kant op komen. ‘Pardon, mevrouw? Sorry dat ik zo laat ben, maar bent u toevallig nog open?’

De marktvrouw draaide zich naar de jonge Elfyn toe, die zijn ene hand achterop zijn met blauw haar bedekte hoofd hield. De andere lag plat op zijn wang vol sproeten. Ze herkende hem direct en dwong zichzelf een schamper glimlachje op haar pas geverfde lippen te toveren.

‘We waren eigenlijk al in afbouw, popje,’ beantwoordde ze zijn vraag. ‘Helaas zul je tot volgend jaar moeten wachten.’

‘O... Eh, ja ik...’ stamelde de Elfyn en terwijl hij een duimnagel tussen zijn tanden zette, viel het de marktvrouw pas op dat er een groene gloed in zijn handpalm scheen.

‘Jij bent gekozen door het Looflicht.’ Het was geen vraag, slechts een observering. ‘Dus volgend jaar is wellicht geen optie voor je.’ De jongeman, die blijkbaar een nieuwe rekruut van de Compagnie was, keek haar knikkend aan. ‘En je bent teruggekomen om dat sieraad voor je vriendinnetje te kopen als afscheidscadeau?’

Ze wist dat ze het bij het rechte eind had toen die grote grijsbruine ogen van hem zich verwijdden en er blosjes op zijn wangen verschenen. ‘Ja... Ja, mevrouw,’ bevestigde hij.

‘Ik vroeg me al af wanneer ik een van jullie terug zou zien. De traan van de Vuurvink, was het niet?’ De jonge Elfyn knikte haar opnieuw toe. ‘Helaas heeft mijn compagnon alles al ingepakt. Het heeft geen zin om het hem te vragen, hij luistert toch nooit.’

Verslagen liet de Elfyn zijn mondhoeken zakken, terwijl hij zijn armen naast zijn lichaam liet hangen.

‘Maar ik zal kijken wat ik kan doen.’

‘Echt?!’

De marktvrouw beantwoordde zijn verbaasde glimlach met een zachte twinkeling in haar ogen. Toen liep ze naar de assortimentskar en ze wuifde haar compagnon weg, zodat ze in een van de kisten kon grabbelen.

Even later kwam ze terug. Zelfs in haar bedekte handen leek de warmte van de edelsteen aan het koord door haar handschoenen heen te stralen.

‘Dit moet ’m zijn,’ zei ze met haar zwoele stem, terwijl ze het juweel aan de jonge Elfyn overhandigde. ‘Pas er goed op, ze zijn tegenwoordig behoorlijk schaars.’

Voor het eerst in hun gesprek leek de jongen te ontspannen. ‘Zal ik doen, heel erg bedankt. Hoeveel krijgt u van me?’

De marktvrouw stak haar kin de lucht in en keek hem een moment lang geluidloos aan. Daarna snoof ze en verscheen er een grijns op haar knappe gezicht. ‘Voor jou is hij gratis, popje. Maar beloof me dat je het je vriendinnetje zal geven,’ zei ze. ‘Niets zou me gelukkiger maken dan dat. Beloofd?’

De Elfyn met het piekerige blauwe haar knikte haar dankbaar toe. ‘Beloofd.’

‘Heel goed, dan zal het lot van jullie beiden op deze heldere avond bezegeld zijn.’ En met die woorden blies ze haar laatste kaars uit.

1.

––––––––

Alleen de wind herinnerde me eraan dat ik nog in leven was. Iedere keer dat de loodzware deur werd opengetrokken en de koude tocht via het open balkon mijn cel betrad, liet het me tot op het bot toe rillen.

Elke notie van tijd had ik verloren. Ik kon slechts gissen naar wanneer ik uit deze gevangenis werd gehaald om een nieuwe ondervraging te ondergaan. De eerste paar weken had ik tegengestribbeld, me zo goed en kwaad als het ging verdedigd tegen de stevige grip van de gevangenisbewaker, een logge Elfyn die zich haast te allen tijde aan de andere kant van mijn celdeur bevond.

De rode kleur van zijn uniform haalde me keer op keer terug naar de verlaten Mensenstad Zowle, waar de Rode Orde – de zwerm Bloedkraaien – me had omsingeld. De plek waar me was verteld wát ik was. De plek waar ik was verraden door iemand die ik als een vriendin beschouwde. Waar ik zonder pardon was vastgeketend om meegenomen te worden naar deze afschuwelijke plek.

Maar nog meer dan dat herinnerde zijn uniform van bloedrood leer, dat strak om zijn dreigende postuur was gewikkeld, me aan het feit dat tegenstribbelen geen enkele zin had. Dat hoe meer ik me met geweld zou verzetten, hoe langer het duurde voordat de wind weer kwam. En hoe langer het duurde voordat ik eraan herinnerd zou worden dat ik nog in leven was.

Ik deed een poging de spieren in mijn nek te verlichten. Het gewicht van de keten eromheen drukte me zoals gewoonlijk letterlijk en figuurlijk in de richting van de stenen vloer. Ik bracht mijn armen – die eveneens geketend waren – naar mijn nek, ellebogen voor me uit, om zo wat speling tussen mijn beschadigde huid en de wrede halsband te creëren.

Het hielp maar kort en toen ik mijn armen en hoofd verslagen liet zakken viel er een pluk groen haar over mijn gezicht. Groen. Wat miste ik het groen van het Wederwoud om me heen. De natuur. De jonge ochtendzon op mijn gezicht. Het geknor van de graafzwijntjes vol genegenheid. En hoe zwaar het ook voor me was geweest, de zorg voor Céli.

Hier, in de cellentoren van Fulsur Piek, kwamen de muren op me af. Muren van grijs steen die door de eeuwen heen op verschillende plekken poreus waren geworden en waarvan de voegen afbrokkelden bij de minste aanraking. Want ik had het geprobeerd. Ik had het écht geprobeerd om een uitweg te vinden uit de ruimte die gedwongen mijn nieuwe onderkomen was geworden.

Ik wendde mijn blik naar de open boog in de stenen buitenmuur, die naar het balkon leidde en het enige lijntje naar de wereld buiten deze gevangeniscel vormde. Ik zat niet vastgeketend aan een van de muren, maar wat kon ik doen? Van het balkon af springen? De oneindig lijkende diepte in springen om mijn vrijheid in de dood te vinden?

Nee. Ik kon het niet.

En ik kon het mezelf niet toestaan om zo te denken. Zolang er een kans bestond dat ik Céli in haar laatste momenten nog mee kon maken moest ik hoop houden.

Al wist ik niet met zekerheid te zeggen hoelang ik dat nog vol kon houden.

Ik hoorde de voetstappen van mijn bewaker naderen en met een piepende sleutel ontgrendelde hij de celdeur. Met de norse uitdrukking, die permanent in zijn bebaarde gezicht gekerfd leek te staan, kwam hij op me af en hij greep de keten om mijn nek vast om me overeind te hijsen.

‘Bloedkraai!’ beet ik hem toe, maar ik liet het bij die geringe verbale rebellie.

Vanbinnen wist ik dat het geen zin had. Geen enkele keer had de bewaker gereageerd op mijn beledigingen en geen enkele keer had hij gepoogd me een weerwoord te geven.

Ik kon niet begrijpen hoe een Elfyn zo diep kon zinken dat hij zijn ziel aan de Ambassadeur had verkocht. Net als ik had hij lange gespitste oren en waar mijn haar groen was, was zijn volle haardos roestbruin. Voor een kort moment had ik me afgevraagd of hij ook in een van de zeven Elfyndorpen uit het Wederwoud was opgegroeid. Al kon ik me niet voorstellen dat iemand met zo’n achtergrond nu hier tegenover me zou staan als schoothondje van de Ambassadeur.

Een akelig gevoel van onzekerheid overviel me. Wat wist ik nou van de verschillende Elfyns die in Vha’Rymn woonden? Was ik zelf nog wel een Elfyn? Of was ik, door wat ik die dag in Zowle te weten was gekomen, nu een compleet ander iets? Een compleet ander iemand?

Voordat ik die gedachte af kon maken duwde de bewaker me voor zich uit in de richting van het trappenhuis, een smalle doorgang die de gevangeniscellen op verschillende hoogtes van elkaar scheidde. Ondanks mijn gebrek aan energie gunde de bewaker me geen rustig tempo.

Het maakte me inmiddels ook geen donder meer uit. Ik wist precies waar we heen gingen. Het was waar we altijd heen gingen als we de onderkant van de wenteltrap bereikten. De verhoorkamer.

––––––––

De houten stoel kraakte als ik een beweging maakte en voelde koud aan onder de versleten kloffie dat ik droeg. Toch was het nog altijd comfortabeler dan de harde vloer van mijn gevangeniscel. De afwezigheid van natuurlijk daglicht zorgde er echter voor dat de verhoorkamer een stuk claustrofobischer aanvoelde.

Mijn bewaker had me zoals gewoonlijk alleen in de ruimte achtergelaten. Ik kon slechts wachten tot mijn ondervrager zou opduiken, terwijl ik me warmde aan de hitte die van de olielamp op de tafel voor me afstraalde.

Het duurde niet lang voordat de deur open zwiepte en de oude Mensenvrouw de verhoorkamer betrad. Het water liep me in de mond toen ik zag dat ze een bord met dampend eten in haar ene hand droeg, terwijl ze met de andere de ruimte achter zich weer afsloot.

‘Phaun,’ begroette ze me en met een koel knikje zette ze het bord voor mijn neus op tafel neer.

‘Ignes.’

Toen ze tegenover me ging zitten vloog mijn blik naar het mengsel van groene blaadjes en een meelachtige brei. De inhoud van het bord leek me uit te dagen om het geheel in één keer naar binnen te schuiven. De maaltijd was zorgvuldig in kleine bolletjes over het bord verspreid, waarbij op ieder bolletje een geel vruchtje was geplaatst.

Hoe sterk mijn wil ook was, mijn maag begon ongegeneerd te knorren bij de geur die van het eten af stoomde en de kleine ruimte vulde.

‘Appelloof met geschilde knol, gegarneerd met gele rifbes,’ legde Ignes me uit, trots ogend alsof ze het met eigen hand had bereid. ‘Ik heb begrepen dat je het gebrek aan vlees wel zou waarderen, is het niet?’

Ik knikte haar bevestigend toe, waarna ik met rinkelende ketens overeind kwam en vlug naar de lepel greep, die in een uitsparing van de bordrand lag. Zonder enige aarzeling ging ik een van de bolletjes te lijf en het was nog voordat Ignes bezwaar kon maken al mijn mond in verdwenen.

‘Phaun! Je weet van onze afspraak!’ kraamde ze ontevreden uit. ‘Jij eet pas als je een van mijn vragen hebt beantwoord.’ Ze schudde haar hoofd, waarbij de strakke grijze knot op haar hoofd haast onbewogen bleef. ‘En dan te bedenken dat ik vandaag wilde beginnen met een gemakkelijke vraag.’

Zonder haar blik los te laten kauwde ik opzettelijk onsmakelijk mijn mond leeg, in een poging haar uit te dagen. Een deel van me vroeg zich af hoe ver ik zou kunnen komen met een botte, oude lepel. Zelfs een lepel kon je als wapen zien als je zo lang gevangen had gezeten. Maar de gedachte aan het bloed van een oude dame met een verschrompeld gezicht aan mijn handen, zette mijn verweer op de rem. Het hoogbejaarde Mens had met haar korte ronde oren tenminste gehoor gegeven aan de keren dat ik een bord vol dampende vlees en vis naar haar hoofd had gesmeten.

‘Ik heb er toch een beantwoord,’ zei ik, terwijl ik de lepel terug op tafel legde. ‘Je vroeg me of ik het gebrek aan vlees kon waarderen en ik bevestigde dat door te knikken. Dat telt als een antwoord.’

Met een enkele hoog opgetrokken wenkbrauw keek Ignes me aan, zoals ze dat altijd deed als ze een poging deed om mij en mijn acties te doorgronden. Toen verscheen er een schamper glimlachje rondom haar smalle, gerimpelde lippen. ‘Goed om te zien dat de isolatie je scherpzinnigheid nog niet heeft weten te breken. Al zal de Ambassadeur niet blij zijn als ik vertel dat je nog altijd weigert om mee te werken.’

‘Mee te werken?!’ wierp ik terug. ‘Door in een ijskoude cel weg te rotten en jullie vervolgens dankbaar in de ogen te moeten kijken omdat ik eens per weet ik veel hoelang iets te eten voorgeschoteld krijg? Bedankt Ignes, bedankt voor de kans om mee te werken aan die folterpraktijken van jullie.’ Ik krulde mijn neus op en trok mijn wenkbrauwen naar elkaar toe. ‘Dus kom maar op met die vragen van je, dan word ik daarna tenminste weer met rust gelaten.’

De Mensenvrouw vlocht haar ranke vingers in elkaar en slaakte een zucht. ‘Prima, als je het zo wilt spelen.’

‘Graag, nou, kom maar door met die –’

‘Vraag één,’ onderbrak ze me. ‘Waar kom je vandaan?’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Het Wederwoud, de provincie Eudime.’

‘Wie waren je ouders?’

‘Die heb ik nooit bewust meegemaakt.’

‘Waar zijn je ouders nu?’

‘Dood.’

Ignes wist mijn antwoorden op deze vragen allang, maar ik was me bewust van het feit dat ze slechts waren bedoeld om iets van een emotie bij me los te maken. Dat was dan flink mislukt. Ik was verdoofd geraakt in die gevangeniscel boven in de toren. En de tranen die aan het begin van mijn gevangenschap hadden gevloeid waren inmiddels meer dan op.

Ze observeerde me terwijl ik drie happen naar binnen werkte en daarna ging ze verder: ‘Wát ben je, Phaun?’

Weer zo’n belachelijke vraag. ‘Een Elfyn. Een zus. Een gevangene.’

Toen ik aanstalten maakte om de lepel weer in mijn maaltijd te zetten, trok Ignes vlug het bord met een schrapend geluid bij me vandaan. ‘Nee, Phaun. Wát ben je werkelijk?’

Mijn tanden klemde ik op elkaar. Ik haatte deze vraag. Ik wist precies wat ik was. Wat ik bleek te zijn op die dag dat ik was verraden in Zowle. Precies datgene waar ik al die tijd naar op zoek was geweest. Datgene waardoor ik van huis was weggegaan en waardoor er meer dan eens onschuldige slachtoffers waren gevallen.

‘Een Vhéi,’ kwam er met moeite uit.

‘Heel goed,’ zei Ignes knikkend. Ze bracht een vinger naar de zilveren broche aan de boord van haar jurk. ‘En wat brengen de Vhéi naar Vha’Rymn?’

Ellende. Onzekerheid. Onrechtmatige moord. Dat waren de eerste associaties die in me naar boven borrelden. Maar wellicht werden die associaties ingekleurd door mijn eigen ervaringen en wat het zijn van een Vhéi mij had gebracht. Het idee dat ik zogenaamd de werkelijke rol van de Vhéi zou moeten vervullen maakte me onzeker. En het idee dat ik niet eens mijn bloedeigen zus van die verschrikkelijke ziekte had weten te genezen, bracht me niets dan ellende. Om nog maar te zwijgen over de slachtoffers die als bijkomende schade van alleen al mijn bestaan waren opgetreden.

‘Wel?’ spoorde Ignes me aan en ze duwde het bord met eten weer een stukje mijn kant op. ‘Wat brengen de Vhéi naar Vha’Rymn?’

Ik ademde eenmaal diep in en uit door mijn neus. ‘Heling, hoop en eenheid.’

‘Een taak die nu toebehoort aan...’

‘De Raad.’

De oude Mensenvrouw keek me met haar priemende, lichtblauwe ogen aan. Waarschijnlijk verwachtte ze van me dat ik me weer op de maaltijd zou storten, maar mijn eetlust had ik bij het noemen van de Raad van Vha’Rymn verloren.

Ignes knikte en ging verder: ‘En nu je weet dat je een Vhéi bent, wat ben je van plan met die informatie te doen?’

‘Ik...’

Die vraag had ze nog geen enkele keer eerder gesteld. Ik was er niet op voorbereid en ik wist niet hoe ik daarop het beste kon antwoorden.

Ik wilde helemaal niets met die informatie doen. Ik wilde naar huis, terug naar het Wederwoud, mijn zus in de armen sluiten, een verklaring van mijn schoonzus Noova eisen en de rest van ons leven met z’n drieën met rust gelaten worden.

‘Laat ik mijn vraag herzien.’ Ignes vouwde haar armen over elkaar en kneep haar ogen samen tot spleetjes. ‘Ben je bereid om van je geboorterecht als Vhéi afstand te doen en de gaven die daarbij horen te immobiliseren?’

Toen die vraag mijn hersenen bereikte, begon mijn bloed te koken. ‘Geboorterecht? Gaven?’ herhaalde ik haar woorden snauwend. ‘Ik weet niet wie je denkt voor je te hebben zitten, maar ik kan helemaal niks. Niks geen gaven en niks geen geboorterecht! Het enige wat ik doe, is verzeild raken in situaties die totaal nergens op slaan en leed bezorgen aan de personen die mij dierbaar zijn.’ Ik voelde mijn kaak verstrakken. ‘Als ik alles kon wat jij zogenaamd beweert, dan had ik mijn zus allang weten te genezen.’

Mijn tirade had een stilte tussen ons opgewekt, een stilte die mijn luide hartslag niet leek te kunnen kalmeren.

‘Ik snap het,’ zei Ignes, beheerst zoals altijd. ‘Jouw zus. Céli, is het niet?’

Toen haar naam over Ignes’ lippen gleed knapte er iets in me. Er barstte iets vanbinnen los en het moest naar buiten. Ik schoot overeind, alsof de ketens rondom mijn ledematen slechts vederlicht waren, schopte de stoel onder me vandaan en smeet het bord eten met een smak tegen een van de muren.

‘Hoe durf je?!’ beet ik Ignes toe. ‘Hoe durf je haar naam in de mond te nemen! Laat Céli hierbuiten of ik sta niet voor mezelf in.’

Een fractie van een seconde flitste er een blik van angst over haar gezicht, maar de oude vrouw leek in staat om het zo snel als het was gekomen weer in de plooi te krijgen. ‘We zijn klaar voor vandaag,’ deelde Ignes mee, ze stond kalm op en liet me alleen achter in de verhoorkamer.

Uit alle macht probeerde ik mijn ademhaling weer onder controle te krijgen, terwijl ik voelde hoe de tranen achter mijn ogen brandden.

Ik wist niet hoelang ik daar al zo had gestaan, maar toen mijn bewaker de ruimte betrad was ik bijna opgelucht. Opgelucht dat ik weer terug naar mijn gevangeniscel mocht. Het was een gedachte die me – net als mijn emoties – beangstigde.

2.

––––––––

Met mijn armen om me heen geslagen leunde ik tegen de balustrade van het balkon, dat eigenlijk meer een uitsparing was van mijn gevangeniscel in de cellentoren. Mijn uitbarsting in de verhoorkamer had me veel energie gekost, maar ik kwam langzaamaan bij nu ik de frisse avondlucht opsnoof en de onophoudelijke diepte in staarde.

Het kasteel van Fulsur Piek – en met name de cellentoren – was hoger dan de hoogste boom in het Wederwoud. De ondergrond waarop het kasteel gebouwd was, onttrok zich aan het zicht door de stroperige mist die in de ochtenden en avonden de kop opstak.

Ik vroeg me af hoe het zou zijn als ik mezelf nu een zetje zou geven. Als ik me vrijwillig door de wind mee liet slepen en mezelf over de rand liet glijden. Gezien de ketens om mijn lichaam zou ik de bodem sneller vinden dan zonder al dat zware metaalwerk.

Hoe dan ook zou het mijn ondergang betekenen.

En mijn vrijheid.

Dan zou ik niet langer gevangenzitten in de klauwen van de Ambassadeur, in afwachting tot hij zijn onbekende plannen voor mij in werking zou zetten. Dan zou ik niet langer naar de naderende voetstappen van mijn bewaker hoeven te luisteren, niet langer de vragen van Ignes hoeven te beantwoorden en me niet langer zorgen hoeven maken over hoe het met Céli ging.

Van schrik bracht ik een hand naar mijn mond en drukte met drie vingers mijn lippen een beetje in. Zo mocht ik niet denken. Ik had mezelf nooit eerder toegestaan om op deze manier te denken. Al kon ik niet ontkennen dat die gedachte me enigszins troost bracht. Er bestond een grote kans dat ik eerder met Céli herenigd zou worden in de dood, dan in het leven dat voor ons beiden onzeker was.

Ik sloot mijn ogen, liet mijn haar in de stevige bries dansen en stelde me voor dat ik vederlicht was en vredig mijn uitweg tegemoet zweefde.

Neem me dan, daagde ik de wind in gedachten uit. Neem me dan mee en zorg ervoor dat dit hier en nu eindigt.

Haast alsof het een respons op mijn wanhoop was, hielden de windstromen zich kalm. In de stilte ervan drong het geluid van de celdeur die in het slot viel mijn oren binnen.

‘Ik ga niet mee, vergeet het maar!’ riep ik naar de bewaker en toen ik de balustrade en de open lucht de rug toekeerde, kon ik slechts een tenger silhouet in het binnenste gedeelte van mijn gevangenis zien staan. ‘O.’ Dit was niet de forse figuur van mijn bewaker en ook wist ik geen karakteristieke hoge knot van Ignes te ontwaren.

‘Pardon, Elfhéi,’ sprak een onbekend stemgeluid me vanuit de duisternis toe.

De eigenaar van de stem zette een stap mijn kant op, waardoor zijn gezicht werd verlicht door het maanlicht dat via de balkonopening naar binnen sijpelde. Het was een jongen, gekleed in een zwartgrijze broek en een mouwloze top in dezelfde kleur. Eén hand hield hij achter zijn rug en met de ander streek hij een van zijn dikke zwarte krullen achter zijn ronde oor. Net als Ignes was hij een Mens.

Terwijl hij op me afstapte trok de zware, rinkelende keten om zijn nek mijn aandacht. Een keten net als die van mij. ‘Excuses voor het verstoren van uw avond, Elfhéi.’ Weer dat woord dat ik niet kende. ‘Vrouwe Ignes dacht dat u wellicht nog honger zou hebben na vanochtend.’

De Mensenjongen bracht zijn verborgen hand naar voren en een stuk bietenbrood werd zichtbaar.

Vol verbazing kwam ik dichterbij en ik nam het brood van hem aan. ‘Dank je wel.’ Met gefronste wenkbrauwen observeerde ik het baksel even. ‘Wil ze me vergiftigen of iets dergelijks?’ vroeg ik de Mensenjongen en ik rook wantrouwig aan het brood.

Hij schudde zijn hoofd met samengeklemde lippen, waarna hij zijn schouders ophaalde. ‘Niet dat ik weet,’ ontkrachtte hij mijn hypothese niet volledig. ‘Ik moest erbij zeggen dat vrouwe Ignes wenst dat u aansterkt voor de komende dagen. Ze wil van uw diensten gebruikmaken.’

‘Mijn diensten?’

Opnieuw haalde hij zijn schouders op. ‘Wat die oude vrouw van ons verwacht zal altijd giswerk blijven.’

Even wist ik niet hoe ik daarop moest reageren. Maakte de jongen een grapje? Of was het slechts ongelukkig geformuleerd waardoor het haast humoristisch overkwam?

Voordat ik mijn gedachten wist te ordenen maakte de Mensenjongen aanstalten om mijn cel weer te verlaten. ‘Meer kan ik u helaas niet vertellen, dus ik laat u verder alleen. Fijne avond, Elfhéi.’

‘Fijne avond,’ spiegelde ik hem bij gebrek aan kennis over de etiquette tussen mede-geketenden van de Ambassadeur.

Hij knikte me toe. ‘O, en nog een laatste ding,’ zei hij. Een flauw glimlachje verscheen op zijn gezicht. ‘Het heeft niet zoveel zin om naar Thar-Yu te roepen.’

Thar-Yu? Doelde hij op mijn bewaker? Was dat de naam van de Elfyn die dag in, dag uit aan de andere kant van mijn celdeur op wacht had gestaan?

Bij het ontbloten van zijn tanden werd er een prominente spleet tussen de voortanden van de Mensenjongen zichtbaar. ‘Hij is namelijk doof.’

––––––––

Allereerst rook ik het.

Die mij maar al te bekende geur van mos en pasgevallen bladeren. De geur waartussen ik was opgegroeid en de geur die ik de rug toe had moeten keren toen mijn zoektocht naar de Vhéi begon.

De geur van het Wederwoud.

Mijn geest speelde een spelletje met me. Dat moest wel. Het was niet de eerste keer dat droom en realiteit een strijd over mijn geest leken te voeren, maar ik gaf me eraan over.

Wellicht was dit een gezonder alternatief om mijn vrijheid te herpakken. Misschien was me laten meevoeren in een droom wel beter dan mijn heil zoeken in de eeuwige slaap en mijn vrijheid te zoeken in zoiets definitiefs als de dood.

‘Sta op,’ fluisterde het Wederwoud in mijn oor. De boomwortels, de modderige bosgrond, de troostende zonnestralen. ‘Sta op,’ fluisterde ze me toe.

Spieren waarvan ik was vergeten dat ze nog functioneerden kwamen in beweging. Eerst mijn tenen, voeten, kuiten en bovenbenen. Vervolgens mijn rug, schouders, armen en nek. En als laatste kwam mijn kin omhoog en opende ik mijn ogen om de lente die om me heen hing te verwelkomen.

Een brok vormde zich in mijn keel bij de aanblik van het Wederwoud. Ik dacht dat ik het nooit meer zou zien. Niet in dit leven, tenminste. Ondanks het feit dat ik me ervan bewust was dat het niet echt was, voelde het wel zo. Dit was de plek waar Céli en Noova nog altijd op mij wachtten. De plek waar ik meer dan alles naar terugverlangde.

‘Daar zijn we weer, mijn oestertje.’ Ditmaal klonk de stem niet langer vanuit de natuur, maar van iemand die zich achter me bevond.

Ik draaide me loom naar de figuur om, een vrouw met lang groen haar, die boven een bed van bloemen in de lucht zweefde. Ze kwam me zo bekend voor en ik wist zeker dat ik haar eerder had ontmoet. Was ook dat in een droom geweest? Of was het slechts een sprankeltje hoop, een beeld dat ik in mijn hoofd had gevormd van hoe Céli eruit zou hebben gezien na de genezing van haar ziekte?

‘Wie ben jij?’ vroeg ik.

Een warme glimlach ontvouwde zich op haar gezicht. ‘Bekend, maar toch zo onbekend. Het geeft niet, bloed van mijn bloed.’

Hoe mooi deze omgeving ook was, het irriteerde me dat ze me geen direct antwoord gaf.

Waarschijnlijk was dat maar al te helder aan mijn ogen af te lezen, want ze ging vlug verder: ‘De situatie waarin je je bevindt heeft je verhard, daarvoor treft jou geen enkele blaam. Maar je bent zo dichtbij. Zo dicht bij de ontplooiing en zo dicht bij de...’ Ze staakte haar zin en nam vluchtig de omgeving in zich op.

Ik volgde haar voorbeeld en een onbehaaglijk gevoel besloop me. Harde rode krassen verschenen in de voorheen ongerepte boombasten om ons heen. De bittere geur van bloed steeg op uit het mos en de gestolde modderbodem onder mijn blote voeten leek te verstenen.

‘Wat is er aan de hand?’ wierp ik mijn gesprekspartner toe.

Haar rechtlijnige wenkbrauwen trokken zich nader tot elkaar. ‘Ze is hier, de dreiging is hier,’ jankte ze. ‘Phaun, mijn oestertje. Blijf om je heen kijken, luister tussen de regels door en vergeet nooit, maar dan ook nooit, wie je bent.’ Bij elk woord dat ze uitsprak werd de vrouw steeds transparanter en transparanter. Terwijl het Wederwoud om ons heen andere, angstaanjagende, vormen begon aan te nemen verdween de vrouw steeds meer. ‘Vergeet me niet, bloed van mijn bloed. Wees sterk en een weerzien zal niet lang op zich laten wachten.’

‘Phaun!’ drong een andere stem mijn geest binnen. ‘Phaun, word wakker.’

Ik bracht mijn handen in verwarring naar mijn hoofd. ‘Ignes?’

‘Word wakker en wel nu!’

Ja. Dat was zonder twijfel de stem van Ignes die me uit mijn slaapdronken staat probeerde weg te rukken.

‘We hebben niet veel tijd meer, als je nu niet opstaat dan...’ Was het angst die in haar stem doorklonk?

Ik opende mijn ogen en staarde in het gerimpelde gezicht met de hoge jukbeenderen dat vlak voor me hing. Ignes slaakte een verlossende zucht, alsof het feit dat ze mij wakker had gekregen haar verlichting gaf.

Hoofdschuddend en met rinkelende ketens kwam ik overeind, terwijl ik mijn leemkleurige gewaad gladwreef. ‘Wat is er nu weer?’

‘De Ambassadeur komt je een bezoek brengen,’ antwoordde Ignes. Ze klonk onrustiger dan ik van haar gewend was. ‘Ik weet dat je er een handje van hebt om die grote mond van je op te zetten, maar nu is niet het moment. Hoor je me, Phaun? Je hebt mij genoeg geflikt en Thar-Yu heeft al meerdere malen een blauwe plek aan je overgehouden.’

Ergens maakte me dat best trots en ik wist een scheve grijns niet te onderdrukken. Ik had als gevangene tenminste een indruk achtergelaten. Of in ieder geval een tijdelijke herinnering op de huid van mijn bebaarde bewaker.

Ignes greep mijn kin met haar eeltige vingertoppen beet en ze dwong me haar aan te kijken. ‘Ik zeg je dit eenmalig, dus knoop het in je oren.’ Meer dan ooit klonk ze als een strenge leermeesteres, een die al lang en breed met pensioen had gemoeten. ‘Geen van zulke capriolen kun je maken in het bijzijn van de Ambassadeur. Als je leven je lief is dan –’

Ze werd onderbroken door de luidruchtige tocht die vanaf het balkon naar binnen suisde. Zowel de oude Mensenvrouw als ik wendden onze blikken naar de celdeur en de imposante figuur die in de deurpost stond.

‘Als je leven je lief is dan wat?’ klonk zijn akelig vervormde stem vanachter het masker.

Dat afschuwelijke masker dat een grote rol speelde in mijn nachtmerries. Puntig en hoekig. Haatdragend en wreed. Dat waren slechts enkele associaties die de aanblik van zijn masker bij me opriepen. De Ambassadeur, die de aanvoerder van de Rode Orde was en de eigenaar van dit kasteel, liep met het zwiepen van zijn zwarte mantel de cel binnen. Met elke stap die hij dichterbij kwam, kropen mijn nagels dieper in de zachte palmen van mijn handen.

‘Ignes?’ drong hij aan.

Als een afgetrainde jakhals stapte Ignes bij me vandaan, drapeerde haar armen op haar rug en maakte een subtiele buiging. ‘Het spijt me, Ambassadeur.’ Waarvoor ze zich verontschuldigde was me een raadsel. Zover ik wist speelden ze beiden onder één hoedje en waren ze beiden even vals. ‘Ik wilde haar slechts fatsoeneren. Een onbegonnen werk zoals nu blijkt.’ Ze gebaarde met haar hoofd mijn kant op.

De Ambassadeur knikte zijn ondergeschikte toe. ‘Duidelijk ja. Maar wat valt er ook te verwachten van een onbeschaafde Woudling.’ Met een gehandschoende hand maakte hij een gebaar alsof hij een vruchtenschil op een composthoop smeet. ‘Ik ben het met je eens, wat presentatie betreft hebben we nog een lange weg te gaan.’

Presentatie? Wat bedoelde hij daar in vredesnaam mee? Ik wilde het wel uitschreeuwen en tegen hem tekeergaan. Het bietenbrood in mijn maag had me genoeg energie gegeven om het minstens een paar uur vol te kunnen houden. Maar tegelijkertijd echode de waarschuwing die Ignes me zojuist had gegeven in mijn hoofd.

‘Zoals u wenst, Ambassadeur.’ Alsof Ignes een keus had om het met hem eens te zijn of niet. ‘Ik zal er werk van maken.’

‘Goed. Begin maar met die haren van haar, het is hoogst onpraktisch.’

Vanbinnen barstte er een sintel van vuur in me los. ‘Je blijft met je gore poten van mijn haar af!’ schreeuwde ik naar de Ambassadeur, mijn nek uitgestrekt en met een frons die ik diep in mijn voorhoofd gekerfd voelde staan.

Er waren twee personen die op mijn tirade reageerden. Ten eerste Ignes aan mijn linkerzijde. Ze sprong op en sloeg haar hand voor haar mond uit verbazing, ongetwijfeld omdat ik ervoor gekozen had om haar waarschuwing compleet in de wind te slaan. Ten tweede Thar-Yu. De Elfyn holde zonder aarzeling de gevangeniscel in om zijn meester te hulp te schieten bij dreigend gevaar. En in dit geval droeg het gevaar mijn gezicht.

Hoewel ik dit allemaal vanuit mijn ooghoeken registreerde, bleef mijn blik strak op de Ambassadeur gericht. Hij, die moordenaar – die demon – bleef volledig ongeroerd. Alleen de wind liet de fluwelen stof van zijn mantel bewegen.

‘Opnieuw mijn welgemeende excuses, Ambassadeur,’ vulde Ignes de stilte en opnieuw maakte ze een subtiele buiging naar haar meerdere. ‘Het is me nog niet gelukt om haar manieren bij te brengen.’

Instinctief wierp ik Ignes een haatdragende blik toe. Ik was geen wild dier dat getemd moest worden. Of een mak katoenschaap dat zomaar opgejaagd kon worden om te manoeuvreren naar de plek waar zij me wilde hebben. Hoe durfde ze zoiets te suggereren?!

Ignes beantwoordde mijn blik niet, maar keerde zich in de richting van Thar-Yu. Haar ene hand hield ze plat tegen haar borst en met de ander bewoog ze in een bolvormige ronding eroverheen. Ik wist niet wat het precies betekende, maar de bewaker knikte haar toe en hij verliet de cel.

‘Ignes,’ eiste de Ambassadeur haar aandacht weer op. ‘Jij beweert dat ze klaar is voor de volgende fase?’

‘Ik denk –’

‘Volgende fase?’ onderbrak ik Ignes voordat ze haar zin af kon maken. ‘Ik weet niet wat voor onzin jullie voor me hebben uitgestippeld, maar ik doe helemaal nergens aan mee!’

Ik was dan wel hun gevangene, maar ik weigerde zomaar op te geven en mezelf vrijwillig aan hen over te leveren. Die fout had ik eerder gemaakt, in een opwelling, toen we in de verlaten Mensenstad Zowle stonden en de wanhoop me even te veel was geworden.

Ik zette een stap naar voren en stampte met mijn voetzool op het koude steen. ‘Ik ga je niet smeken om me te laten gaan, ik weet maar al te goed dat dat geen enkele zin heeft. Maar je kan niet van me verwachten dat ik simpelweg doe wat jullie me opdragen. Ik heb niets meer te verliezen, dus...’

De Ambassadeur vloog voorwaarts, drukte met zijn knokkels mijn keel in om zijn vingers tussen de keten en mijn hals in te wringen. ‘Zwijg!’ blies hij in mijn gezicht en hij dwong me op mijn tenen te staan door me ruw naar zich toe te trekken. ‘Er is niemand die ik toesta zo tegen mij te spreken!’ Onder dat masker van hem hoorde ik zijn zware, vervormde ademhaling tekeergaan. ‘Niemand, hoor je me? Je mag dan wel een Vhéi zijn, maar vergeet niet wie er nu over jouw lot beslist. Ik weet niet wat voor dom spelletje jij probeert te spelen, maar je bent niets meer dan een vervangbare slaaf die gestraft kan worden wanneer ik daar opdracht toe geef.’ Mijn nek begon te verkrampen toen hij me haast van de grond af begon te trekken. ‘En als je dan toch je spelletje blijft spelen, wees er dan bewust van dat jij aan de verliezende hand bent, rat!’

Een moment lang stonden we daar zo. Zijn ogen, die verstopt zaten in de zwarte holtes van zijn masker, kon ik niet zien, maar ik wist zeker dat ze met haat in de mijne tuurden.

Koppig als ik was, weigerde ik nog steeds me aan hem over te leveren, maar net op het moment dat mijn ademhaling moeite kreeg om mijn lichaam te verlaten, duwde hij me van zich af.

Met een kreun kwam ik op mijn knieën terecht en mijn huid schaafde langs het steen. Ik greep naar mijn pijnlijke hals, mijn haar over mijn halve gezicht gedrapeerd.

Het gemaskerde gezicht van de Ambassadeur verschoof van mij naar Ignes. ‘Morgen vertrek ik naar Arcakratt,’ deelde hij haar mee. ‘Zorg ervoor dat je bij mijn terugkomst dat wicht wat fatsoen hebt bijgebracht.’ Hij maakte aanstalten om de cel te verlaten, maar met zijn bepantserde hand op de deurpost keek hij nog een laatste keer mijn kant op. ‘Te beginnen met dat haar!’

3.

––––––––

Het afknippen van de eerste lok voelde alsof iemand een roestig mes tussen mijn ribben zette. Ik wist dat er nog vele lokken haar zouden volgen en er was niets wat ik ertegen kon beginnen.

Ignes had het verzoek van de Ambassadeur ingewilligd. Ze had Thar-Yu opgedragen om een ijzeren ketting aan de schakels van mijn ketens te bevestigen om me op mijn stoel in de ondervragingsruimte vast te zetten. En nu ze me had waar ze me wilde hebben, was ze begonnen met het knippen van mijn haar.

Met een onrustige ademhaling en een schokkende borst vocht ik tegen de tranen. Ik had mijn oogleden zo stevig dichtgeknepen dat ik er duizelig van begon te worden en toen ik ze open durfde te doen, dwarrelden er groene vlammen voor mijn gezicht.

Nee, geen vlammen. Haren.

En met het verlies van elke streng begon langzaamaan mijn innerlijke vlam uit te doven.

Ik had gevochten, geprotesteerd en geschreeuwd. Me verzet, verdedigd en de longen uit mijn lijf gegild. Maar nu leek al die woede zich om te zetten in een onvermijdelijke pijn. Elke knip gaf me een mentale klap. En elke knip deed me zeer.

Niet vanwege het verlies van uiterlijk vertoon, absoluut niet. Het was waar dat mijn lange groene haar al zo lang onderdeel was van de manier hoe ik mezelf aan de wereld presenteerde. Het was iets wat anderen als ‘typisch Phaun’ zouden omschrijven. Maar er was nog een andere reden – een heel belangrijke reden – dat ik het tot deze lengte had laten groeien. En die reden had alles te maken met Céli.

‘Het groeit wel weer aan,’ hoorde ik Ignes mompelen tussen het snijpende geluid van de schaar die ze in haar hand hield.

Die opmerking zorgde ervoor dat de dam barstte en toen ik stopte met mezelf ertegen te verzetten, voelde ik de warme tranen over mijn wangen glijden. De stortvloed aan vocht uit mijn ogen maakte mijn zicht wazig. Het groen van mijn haar, het goud van het licht van de olielamp op tafel en de flitsen van de weerspiegeling ervan in het staal van de schaar vloeiden in elkaar over tot het een warboel van wanhoop werd.

Ik wist niet hoelang ik daar zo gezeten heb. Hoelang ik jankend Ignes haar gang had laten gaan, totdat mijn energie op was en ik mijn bewustzijn had verloren.

Toen ik weer bijkwam bevond ik me op een zachte ondergrond, in een kamer die – net als de rest van wat ik van Fulsur Piek had gezien – opgebouwd was uit ruw, grijs steen.

Mijn ogen prikten en ik had hoofdpijn van het huilen, maar qua gewicht voelde mijn lichaam lichter aan dan het mijn gehele gevangenschap had gevoeld.

Met een haperende zucht dwong ik mezelf overeind te komen. Nu ik wat aan het bijkomen was, realiseerde ik me dat de zachte ondergrond een bed was. Ik werd omringd door een wollige, crèmekleurige deken vol plooien. Hij was afgestikt met blauwe naden en voelde glad en fijn aan op mijn huid. Hij rook schoon, naar een mengsel van kruid en bloemen.

Maar dat was niet het enige wat me opviel. Mijn polsen en enkels. Ze waren ingepakt met een verband dat mijn pijn leek te verlichten. En nog opmerkelijker was het feit dat de ketens eromheen waren verwijderd.

Ik bracht mijn beide handen naar mijn middel en kwam tot de conclusie dat ook daar het zware ijzerwerk ontbrak. Nu bewoog ik in de richting van mijn hals, maar tot mijn spijt kon ik de halsband nog altijd op mijn nekspieren voelen drukken.

Ik slaakte een teleurgestelde zucht. Zolang deze keten zich nog om mijn keel bevond, was ik zijn gevangene. Was ik een slaaf van de Ambassadeur.

Ik schudde mijn hoofd en terwijl ik het deed schrok ik van het gewicht dat er niet meer was. Het gewicht van mijn haar dat er altijd was geweest en er nu niet meer was. Met lichte aarzeling bracht ik mijn vingertoppen naar de bovenkant van mijn hoofd en wat ze vonden was slechts huid, warm, ietwat plakkerig en bedekt met minuscule stoppeltjes.

Het was weg.

Mijn haar.

Het was helemaal weg.

Het haar waarvan ik wist dat het onpraktisch lang was geweest. Het haar waarachter ik me had kunnen verstoppen als het me allemaal eventjes te veel werd. En het haar dat ik had laten groeien om het op Céli’s naderende sterfdag aan haar te kunnen schenken, zodat ze zich nog even als haar mooie oude zelf kon voelen.

Maar Ignes... Nee. De Ambassadeur had dat moment van ons afgenomen. En met elk ruw stoppeltje dat mijn vingertoppen registreerden, voelde ik mijn haat voor hem opzwellen. Haat die brandde in mijn botten, die mijn hart dichtkneep en waar ik mezelf toe moest dwingen om me er niet in te verliezen. Hij liet mijn huid tintelen en mijn oren suizen.

Het was de haat die me een keuze gaf. Ik kon hem me laten onderdrukken en me erdoor van tafel laten vegen. Of ik kon er gebruik van maken. Ik kon de rol van de rat – als een pion op een speelbord – aannemen. Net zo lang tot er zich een kans voordeed om de Ambassadeur zonder pardon van zijn voetstuk af te trappen.

Dat laatste klonk me aanlokkelijk in de oren en ik voelde mijn woede zich in mijn lichaam huisvesten. Het begon zich om te zetten in wilskracht.

Ik zwiepte mijn benen over de rand van het bed en ademde eenmaal diep in.

Ik had mijn keuze gemaakt.

Als rat – als pion – zou ik moeten leren om mezelf en mijn gevoel weg te cijferen. Te doen alsof ik me aan mijn omgeving overgaf, zonder dat het uitmaakte wat er met mij gebeurde.

Het was een mentaliteit die ik mezelf al jaren terug had aangemeten. Ik had mezelf voor Céli compleet weggecijferd. Ik had alles wat in mijn macht lag gedaan om haar een gemakkelijker leven te gunnen.

Maar nu moest ik die kwaliteiten inzetten om de Ambassadeur ten val te brengen.

Op het moment dat ik mezelf overeind wilde hijsen, ging de deur van het vertrek open. De kracht die ik zojuist nog in mezelf had aangewakkerd voelde ik direct lichtjes terugkrabbelen. Angst kwam ervoor in de plaats en ik kwam tot het besef dat het gemakkelijker was om dapper te zijn als het grootste gedeelte van je leven zich binnen in je hoofd afspeelde.

‘Goedendag, Elfhéi.’

De Mensenjongen, die me eerder het bietenbrood had bezorgd, liep de kamer binnen. Het viel me op dat hij de deur niet achter zich dichtdeed, iets wat hoogst ongebruikelijk was geweest tijdens mijn verblijf in de cellentoren.

‘Vrouwe Ignes heeft me opgedragen om je wegwijs te maken in je nieuwe onderkomen,’ zei hij en net zoals hij voorheen had gedaan, krulde hij met zijn vinger een van zijn zwarte haarlokken achter zijn oor.

Mijn haar, verzuchtte ik in gedachte.

Toen ik me niet verroerde en slechts vlug ademend op de hoek van het bed bleef zitten ging hij verder: ‘Schrok je trouwens van me? Dat is nergens voor nodig, hoor. Mijn naam is Nüro en ook ik sta in dienst van vrouwe Ignes.’ Met een nagel tikte hij op de ketting om zijn nek. Het kwam bijna laconiek over. Alsof het hem niets kon schelen dat hij tot slaaf was gemaakt.

‘Phaun,’ stelde ik mezelf voor. Het leek me gepast om te doen, nu ik ook zijn naam te horen had gekregen.

Hij grinnikte. ‘Dat wist ik al, Elfhéi.’

Ik voelde de spiertjes onder mijn wenkbrauwen zich samenknijpen. ‘Wat betekent dat?’

‘Hm?’

‘Elfhéi? Wat betekent het?’

‘O, het is iets wat ik heb bedacht,’ legde hij uit. ‘Je bent geboren als Elfyn, nietwaar?’ Dat beaamde ik door te knikken. ‘Maar je bent ook een Vhéi?’ Opnieuw knikte ik bevestigend. ‘Dus...’

‘Elfhéi,’ begreep ik uiteindelijk.

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Wat ik überhaupt van deze Mensenjongen moest vinden. Hij praatte zo gemakkelijk en zijn woorden klonken zo luchtig. Het rijmde totaal niet met de benarde situatie waarin ik me bevond.

‘Als je het niet prettig vindt, dan hoor ik het graag. Ik vond het wel...’

‘Grappig?’ vulde ik aan.

‘Precies!’

Ik stond perplex over hoe de jongen zomaar zei wat hij dacht. Maar het verbaasde me nog wel het meest dat hij om mijn mening had gevraagd. Iets wat iemand al weet ik veel hoeveel dagen, weken of manen niet had gedaan.

De boosheid en bijbehorende angst die ik zojuist had gevoeld begonnen weg te ebben en ik concludeerde eruit dat ik me eigenlijk best op mijn gemak voelde bij Nüro. Al was dat misschien ook omdat hij me aan iemand deed denken. Aan Araan. Mijn oudste vriend had ook altijd het wonderbaarlijke talent om de dingen om ons heen wat luchtiger te maken.

‘Goed,’ zei Nüro en hij klapte daarbij zachtjes in zijn handen. Alsof hij zich van het ene op het andere moment weer herinnerde wat hij eigenlijk precies kwam doen. ‘Zoals je kunt zien is dit dus je nieuwe onderkomen, een hele verbetering, vind je niet?’ Dat kon geen van ons beiden ontkennen. ‘Zolang je onderdeel bent van vrouwe Ignes’ personeel is dit jouw eigen kamer binnen de dienstvertrekken. Dat daar is jouw eigen bed.’ Hij begon door de kleine ruimte te lopen en wees daarbij naar de verschillende onderdelen die erin stonden. ‘Achter dit luik vind je een waterbassin om je te wassen. Het water wordt eens in de drie dagen ververst. En in de buik van dit ding...’ Hij klopte tweemaal op het hoge dressoir, dat gemaakt was van een houtsoort die ik niet uit het Woud kende. ‘... vind je je gloednieuwe garderobe. Al zal ik eerlijk toegeven dat het niet veel soeps is.’

Wat kan mij het allemaal nog schelen? Ik zie er toch niet uit, kon ik mijn innerlijke stem weerstand horen bieden. Wat zou het uitmaken waarin ik mijn lijf zou hullen, met die kale kop zou ik er zielig en verslagen uitzien.

‘Toiletten zijn in de gang hierbuiten te vinden en eten doen we in de Kleine Zaal, al ben ik bang dat je het ontbijt net hebt gemist.’ Nüro haalde zijn schouders op en toverde een grimas op zijn gezicht. ‘Nog vragen?’

Wel een stuk of honderd vulden mijn gedachten, maar ik besloot het terug te brengen naar slechts een aantal. ‘Ben je altijd zo vrolijk?’

Hij vouwde zijn armen over elkaar en leunde met zijn gewicht op één been. ‘Tja, soms lijkt het wel of ik ermee vervloekt ben. Maar het is heus niet altijd zo.’ Ergens kwam dat als een enorme opluchting. Ik weet niet hoeveel vrolijkheid ik in mijn huidige positie aankon. ‘Het leven hier in Fulsur Piek is niet altijd gemakkelijk, maar we kunnen niet anders dan er het beste van maken.’

Ergens kon ik daar wel in komen. Al wist ik niet helemaal wat ik me moest voorstellen bij een gemiddelde dag in Fulsur Piek. Dus dat bracht me direct bij mijn volgende vraag: ‘Wat moeten we doen? Wat vraagt Ignes van ons en wat heeft de Ambassadeur daarmee te maken?’

Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘Dat is iets wat vróúwe Ignes je het beste zelf kan uitleggen. Dus kleed je vlug om, zodat we ons kunnen melden voor de ochtendbijeenkomst.’

Nüro wees me nogmaals op het dressoir en terwijl hij naar de deur liep, volgde ik hem met mijn ogen. Achter hem, in de hal, zag ik dat de breedgeschouderde gevangenisbewaker nog altijd de wacht hield, precies zoals hij ook bij mijn cel had gedaan. Het begon me te dagen dat dit dan wel een mooiere kamer mocht zijn, maar het was simpelweg een ander soort gevangenis.

De Mensenjongen moest de twijfel op mijn gezicht hebben gezien en hij draaide zich weer meer naar mij toe om me recht aan te kijken. ‘Doe er alsjeblieft niet te lang over, Elfhéi,’ zei hij en met zijn duim wees hij naar de Elfyn die achter hem boven hem uittorende. ‘Anders zal Thar-Yu in actie moeten komen en daar zit niemand op te wachten.’

Ondanks het feit dat hij doof was en het dus onwaarschijnlijk was dat hij de jongen had verstaan, keek Thar-Yu Nüro’s kant op. Nüro zette een gespeelde, onschuldige glimlach op en verdween daarna de hal in. Thar-Yu wierp een blik mijn kamer in en smeet vervolgens de deur met een smak dicht.

Met een zucht liet ik mezelf op het zachte bed vallen. Zelfs de lakens voelden gek aan op mijn naakte hoofdhuid.

Waar was ik in vredesnaam in terechtgekomen?