De Verdwenen Burcht

Sandra J. Paul

DE VERDWENEN BURCHT

Eerste druk: 4 november 2021

© 2021 Sandra J. Paul

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208399

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Ken jij de Legende van Kraaidorp al?

Er zijn mensen die beweren dat er heksen wonen in het rustige dorp dat in het midden van eindeloze velden ligt. Onsterfelijke wezens die al eeuwenlang de boel teisteren, maar waarvan niemand weet dat ze er zijn.

Ze leven immers in de schaduwen van het dorp, waar ze zich al vierhonderd jaar lang schuilhouden. Om onsterfelijk te blijven, gebruiken ze zwarte magie. Of dat beweert men tenminste.

De heksen kunnen de tijd terugdraaien, of mensen dingen laten zien die er niet zijn. Ze kunnen kinderen laten verdwijnen, of mysterieuze gebouwen doen verschijnen uit het niets. Ze zijn zo krachtig dat er niets tegen hen te beginnen is. Waar zij leven, heerst zwarte magie.

Stel dat de legende waar is, wat dan? Kunnen de heksen gestopt worden? En… hoe?

De mensen die vandaag in Kraaidorp wonen, zeggen dat heksen helemaal niet bestaan. Het is allemaal onzin natuurlijk. Hoe zou zoiets nou kunnen? Zij wimpelen het hele verhaal weg en gaan door met hun leven alsof er niets aan de hand is.

Maar de mensen die beweren dat er wél echt heksen in Kraaidorp bestaan, zeggen dat er een jongen in het dorp woont die er al eens in geslaagd is om de heksen te stoppen. Niet één keer, maar twee keer zelfs. Zijn naam is Quinten Verhelst, en hij weet wie ze zijn. Hij heeft hen gezien, hen meegemaakt en tegen hen gevochten. Hij heeft het overleefd.

De mensen die er niet in geloven, zeggen dat hij gek is en verhalen verzint om aandacht te zoeken. Natuurlijk is het allemaal niet echt. Het is onzin. Welk zinnig mens gelooft nou in een stel onsterfelijke heksen die zogenaamd verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van Kraaidorp? Niemand toch?

Een tijdje geleden kwam er een journalist langs die de beweringen had gehoord. Hij schreef er een krantenartikel over dat in het hele land werd gelezen.

HEKSEN BESTAAN NIET. MAAR WAAROM BEWEERT DEZE JONGEN DAN DAT DIT WEL ZO IS?

Zijn verhaal vermeldde geen bronnen, maar het was duidelijk dat hij met een aantal mensen had gesproken die Quinten niet geloofden. De jongen werd ook niet bij naam genoemd, maar elke dorpeling wist dat het artikel over hem ging. Iedereen was boos omdat het dorp op die manier in de pers kwam.

Maar het hele gedoe ging al snel weer voorbij. De mensen wilden geen tijd meer steken in het nadenken over heksen. Binnenkort is het immers de vierhonderdste verjaardag van het dorp, en dat moet gevierd worden. Daar gaat alle aandacht nu naartoe. Grote feesten staan gepland met veel leuke activiteiten. De burgemeester heeft belangrijke mensen uit het hele land uitgenodigd, en is apetrots dat hij dit alles mag organiseren.

Maar wat als dit net dé gelegenheid is voor de heksen om terug te keren? Wat als de onsterfelijke heks Colette Zwart toch in de schaduwen wacht op hét moment om het dorp weer in te palmen?

Wat als?

Drie maanden geleden

Hoofdstuk 1

Quinten Verhelst schrikt wakker uit een diepe slaap. Zijn hart klopt sneller, hij staart verwonderd naar het plafond. Heel even weet hij niet waar hij is.

Het is stil in huis, zijn vader slaapt in de andere kamer. De zwarte kat die ze recent hebben geadopteerd, ligt aan zijn voeteneinde. Het dier knort geruststellend. Hij is in elk geval niet alleen in zijn kamer.

Nog steeds moet hij wennen aan het feit dat hij weer in zijn eigen huis woont na maanden van afwezigheid. Hij vindt het nog altijd raar om hier te zijn, en eigenlijk vindt hij het ook best eng. Het huis was immers een tijdlang behekst, en het voelt daarom niet meer aan als zijn eigen woning. Hij is bang voor de schaduwen, al wil hij dat liever niet aan zijn vader vertellen. Die voelt zich hier prima en wil duidelijk ook niet meer weg.

Maandenlang zaten Quinten en zijn vader gevangen door toedoen van de heks Colette Zwart en haar heksenkring. Hun magie zorgde ervoor dat niemand doorhad dat zij verdwenen waren. In die periode werd hun huis verkocht aan de ouders van zijn intussen beste vriend Sem, die er samen met zijn broers Milo en Leon, en zijn schattige kleine zusje Femke, nietsvermoedend waren ingetrokken. Zij raakten bevriend met Meike en Elisabeth, de overbuurmeisjes.

Toen Quinten en zijn vader bevrijd werden en alles voorbij was, wilden ze een ander huis zoeken en hun oude woning voor de familie De Meester achterlaten, maar zij weigerden. Zij voelden zich er niet lekker bij dat Quinten en Frederik geen thuis meer hadden.

‘Dit is jullie huis, wij vinden wel wat anders,’ had Annemarie, Sems moeder, beslist gezegd.

De rest van het gezin was het daarmee eens, ondanks de protesten van Frederik.

‘Het is toch veel te groot voor ons, wij kunnen heus wel kleiner gaan wonen.’

‘Geen denken aan. Jullie ziel ligt hier, jullie moeten hier blijven,’ was haar reactie.

Dat andere huis kwam heel snel op hun pad. De oudere buurman van Quinten en zijn vader Frederik, die ook in een veel te groot huis woonde, kon daar na een plotse beroerte niet meer blijven wonen. Nog voor de woning te koop kwam te staan, kocht de familie De Meester het al, om het vervolgens te laten verbouwen.

Terwijl de werkzaamheden aan de woning bezig waren, bleven Quinten en zijn vader bij het gezin logeren. Ze maakten deel uit van het gezin. Sinds vorige week hebben ze het huis weer voor zich alleen, en het lijkt veel te groot en te stil nu. Quinten was gesteld geraakt op zijn vrienden en de drukte in huis. Als enig kind was hij dit niet gewend, maar nu had hij het erg moeilijk met de stilte.

Quinten loopt naar het raam en kijkt naar het huis van het gezin De Meester, waar het stil en donker is. Sems kamer ligt aan deze zijde van de woning, waardoor ze vaak ’s ochtends naar elkaar wuiven. Hij mist zijn beste vriend enorm. De afgelopen maanden deelden ze deze kamer en hebben ze veel lol beleefd.

Meike en Elisabeth slapen ook natuurlijk, net als de rest van Kraaidorp. Hij lijkt wel de enige die wakker is, er is zelfs geen enkele auto te horen wanneer hij het raam opent.

Hij wil niet terug in bed gaan liggen, want hij weet dat hij weer niet zal slapen. Tegenwoordig is het erg moeilijk voor hem om niet te denken aan de Schaduw en wat hij daar heeft meegemaakt. Dat komt door die vreselijke journalist die alles wat hij al enige tijd probeerde te vergeten, heeft teruggebracht.

Hij wil de gordijnen weer sluiten wanneer zijn oog valt op een licht in de tuin van het gezin De Meester. Hij kan het heel duidelijk zien. Iemand zit in hun achtertuin. Het lijkt wel of diegene een zaklamp vasthoudt of zo. Wat is dit?

Quinten wil zijn vader wekken, maar hij bedenkt zich. Het kan ook zijn verbeelding zijn, en dan is zijn vader weer ongerust. Nee, hij gaat er even alleen op uit. Hij snelt de kamer uit op blote voeten. In het duister gaat hij de trap af en snelt dan naar hun eigen achtertuin, die tegen die van de buren aan grenst.

Het licht is nog steeds zichtbaar, maar het lijkt helemaal niet op dat van een zaklantaarn. Het hangt precies in de lucht, boven de tuin, en het beweegt heen en weer. Het lijkt wel op een dwaallichtje, zoals hij wel eens in tekenfilms heeft gezien.

Hij opent het houten hek dat ze gebruiken om naar elkaar toe te gaan en gaat de tuin van het gezin De Meester in. Daar ziet hij het licht voor het eerst duidelijk. Nee, dit is geen zaklamp, en het is ook geen dwaallicht. Het is iets wat hij nog nooit heeft gezien.

En het glijdt naar Quinten toe. Hij staart naar het licht dat hem lijkt te benaderen. Hij wordt erdoor gehypnotiseerd, hij kan niet anders dan het te volgen. Het licht gaat de tuin door en dan verdwijnt het. Even later duikt het op aan de straatkant. Het lijkt op hem te wachten. En Quinten gaat het achterna.

Hij volgt het licht door de straten van Kraaidorp. Hij is op zijn blote voeten en in zijn pyjama, maar de kiezels en stenen doen hem geen pijn. Hij kan niet anders dan het blijven volgen.

Het licht brengt hem naar de rand van het dorp, waar het immense woud ligt dat iedereen vermijdt. Het is zo diep en zo donker dat niemand het durft te wagen om erin te gaan. Het licht verdwijnt tussen de bomen, op de plek waar ooit een weg gelegen moet hebben die eeuwen geleden werd gebruikt.

De bomen zijn zo groot en zo hoog dat hij er bang voor is. Nooit is hij zelfs maar één minuut in het woud geweest, maar nu kan hij niet anders. Het hypnotiserende licht danst tussen de bomen en wenkt hem. Hij kan niet meer nadenken, hij moet er gewoon achteraan.

Quinten bukt zich en kruipt op handen en voeten tussen de dikke bomen de woeste wildernis in. De takken lijken te wijken voor hem, of beeldt hij zich dat maar in? De grond prikt aan zijn knieën en handpalmen, het doet pijn. Toch blijft hij doorgaan.

Dan is het licht plots weg. Hij wordt in het duister achtergelaten. Hij ziet geen steek meer voor ogen. Hij wordt bang nu, en hij wil terugkeren naar de vrijheid, maar de takken lijken hem nu tegen te houden en hij moét doorgaan.

Plots staat hij weer in de open lucht, op een open plek tussen de eeuwenoude bomen. En het licht is weer terug en toont hem een verwrongen houten poort die hier al ettelijke honderden jaren moet staan. Hij staat schots en scheef, vergroeid met de rest van het woud. De hele plek is afgeschermd door hoge verwilderde takken en hagen.

Quinten duwt tegen de poort, die tot zijn verwondering meteen opent met een immens krakend geluid dat door merg en been gaat. Het licht schijnt op de open plek die daarachter tevoorschijn komt. Ooit moet dit een tuin geweest zijn. De hele plek is begroeid met verwilderde bloemen en struiken. Een prieel dat duidelijk zijn beste tijd heeft gekend, staat in het midden van de verwaarloosde tuin.

Quinten is doodsbang nu, maar hij kan niet meer terug, en hij kan zichzelf niet stoppen. Iets lijkt hem te dwingen om te luisteren. Hij moét naar het prieel gaan. Voorzichtig stapt hij het krakende hout op, tot hij in het midden van het prieel staat en daar een diepe, stenen put aantreft die eindeloos diep lijkt.

Wanneer hij zich over de put buigt, komt een felle wind hem tegemoet. Quinten wil vluchten. Hij wil hier niet zijn, maar hij heeft geen andere keuze dan te gehoorzamen. Een stem blaast in zijn oor, of zo lijkt het wel. Misschien verbeeldt hij het zich maar.

Tast met je hand aan de binnenkant van de stenen.

Hij doet wat er van hem gevraagd wordt en raakt met zijn hand de put aan. Al snel vindt hij twee loszittende stukken. Hij trekt ze eruit en tast opnieuw in het vrijgekomen gat en voelt iets.

Ook dat trekt hij eruit. Er zit een perkamentrol in de put, netjes bij elkaar gebonden met een roodfluwelen lint. Achter het perkament staat een kistje.

Lees wat er staat. Zo zegt de stem in zijn oor. Hij draait zich verrast om en probeert uit te maken wie hij hoort, maar hij weet al dat er niemand is. Hij rilt van angst en van de kou.

Het licht is er nog steeds en hij gebruikt het om de rol te kunnen openen en de woorden op het perkament te kunnen lezen. Wat er staat doet zijn hart bijna stilstaan.

Mijn liefste Quinten,

Wanneer je deze woorden leest, ben ik er niet meer. Neem het kistje mee naar huis en bewaar het goed. Erin zit het wapen waarmee je Colette Zwart kunt verslaan.

Ooit kwam zij hier, in deze tuin, om de bron van het eeuwige leven te vinden. Wij noemen het de Onderstroom, een ondergrondse waterstroom die leidt van Kraaidorp tot aan de bron in de burcht waar zij ooit werd geboren.

Zolang Colette over deze bron kan beschikken, zal zij onsterfelijk blijven. Je kunt haar niet verslaan zonder de inhoud van het kistje. Maar let goed op, Quinten. Je mag het niet zomaar gebruiken. Je moet wachten op het juiste moment. Je krijgt maar één kans. Faal je, dan zal zij jou en heel Kraaidorp verslaan. Wees dus voorzichtig.

Jonna.

Quinten begrijpt er niets meer van. Wie is Jonna in hemelsnaam, en waarom zou ze hem helpen? Dit moet een nieuwe truc zijn van Colette. Zij heeft een van haar heksen op hem afgestuurd, dat weet hij heel zeker. Er zijn er dus nog meer, en Colette gebruikt hen om hem te manipuleren.

‘Nee,’ zegt hij hardop. ‘Ik doe het niet.’

Hij laat het perkament op de grond vallen en staart naar de woorden, die voor zijn ogen verdwijnen alsof ze er nooit hebben gestaan.

Het volgende moment ligt het kistje in zijn handen, alsof hij het zelf uit de put heeft gehaald. Quinten wil het niet! Hij wil het op de grond gooien, maar het lijkt wel aan zijn handen te kleven. Hij schudt met het ding en probeert het weg te smijten, maar dat blijkt onmogelijk.

En dan schijnt het licht in zijn ogen. Zo fel dat hij erdoor verblind raakt. Quinten voelt zich duizelig worden. Het felle licht wordt vervormd en verandert in allerlei vlekken. En dan ligt hij plots op de grond.

Hoofdstuk 2

‘Hé slaapkop, wakker worden! Dit is nu al de derde keer dat ik je roep.’

Quinten schiet haast uit zijn vel wanneer zijn vader de slaapkamerdeur opent en hem duidelijk geïrriteerd wakker maakt.

Nog voor hij kan antwoorden is zijn vader alweer de trap af. Quinten zucht en probeert de opkomende hoofdpijn te negeren. Hij voelt zich niet lekker, alsof hij nauwelijks heeft geslapen. Hij zit rechtop. De stralende zon schijnt fel op zijn gezicht. Hij wendt zich af van het licht, zijn ogen doen pijn.

Hij gooit zijn voeten over de rand van het bed en staart verwonderd naar de vuile voetzolen. Ook zijn pyjama is vuil, en hij heeft kleine wondjes aan zijn knieën en handpalmen. Het hele bed zit vol met zand. Heeft hij geslaapwandeld?

Angst overmeestert Quinten. Jaren geleden deed hij dat ook, vlak na de verdwijning van zijn moeder. Hij dacht dat hij het afgeleerd had, zeker nu alles weer normaal was in zijn leven.

‘Hoe kan dat nou?’ prevelt hij zacht.

Hij wil zijn vader roepen, maar hij besluit om dat niet te doen. Hij wil hem niet opnieuw stress bezorgen, dat kan hij echt niet gebruiken op dit moment. Het is erg druk op het werk en bovendien beginnen de verbouwingswerken over enkele dagen. Nadat het huis van de buren zo netjes opgeknapt werd, besloot Frederik om hetzelfde te doen met hun woning.

‘Dit hele huis kan best wel een opknapbeurt gebruiken,’ had hij gezegd. ‘We hebben het veel te lang verwaarloosd.’

Nee, zijn vader heeft wel andere dingen aan zijn hoofd, ook al wil Quinten niets liever dan hem meteen op de hoogte brengen. En waarvan eigenlijk? Hij is alleen maar gaan wandelen in de tuin of zo, toch?

Hij neemt snel een douche en gaat dan naar de keuken, waar hij zijn vader aantreft, die al druk op zijn telefoon bezig is. Hij is aan een of ander project aan het werken dat een strakke deadline heeft.

‘Zo. Slecht geslapen, jongen? Je ziet er niet uit.’

Quinten haalt zijn schouders op en pakt de cornflakes uit de kast, terwijl hij de ogen van zijn vader in zijn rug voelt priemen.

‘Trouwens, ben jij gisteravond nog buiten geweest? Je hebt een heel spoor nagelaten van vuil, vanaf de keukendeur tot boven. Ik weet dat je nog lang met Sem in de tuin aan het voetballen was, maar dan mag je wel even je rommel opvegen, hoor. Dan ben ik eens een avondje van huis weg, en word jij meteen een luiwammes. Zo ken ik je niet.’

‘Sorry, pap.’

Quinten gaat aan tafel zitten en drinkt van zijn glas melk terwijl hij alle eetlust voelt verdwijnen. Zijn vuile voeten en de opmerkingen maken hem opnieuw ongerust. Zijn vader staat op.

‘Tot vanavond knul. Ik ben wat later thuis, dan weet je dat alvast. We koken straks samen, goed?’

‘Oké, papa. Tot vanavond.’

Zijn vader verlaat het huis en laat hem in de stilte achter. Quinten loopt weer naar boven en gaat zijn kamer in, waar hij meteen de lakens van het bed aftrekt en in de wasmachine stopt.

Hij schudt zijn hoofd en probeert koppig alle alarmsignalen te vergeten, net zoals hij er jaren geleden ook altijd in is geslaagd om dat te doen. Hij wordt rustiger door diep adem te halen en zich te concentreren op zijn dag. Hij heeft wel andere dingen te doen.

Wanneer Sem aanbelt om samen naar school te fietsen, slaagt hij er wonderwel in om normaal te doen. En niet lang daarna is hij het voorval alweer vergeten.

Drie maanden later

Donderdag, drie dagen voor het feest

Hoofdstuk 3

Quinten ploft neer op de bank, schopt zijn schoenen uit en reikt naar de afstandsbediening van de televisie. Zijn vader is in de keuken bezig met het aansnijden van de net geleverde pizza’s. Het hele huis ruikt heerlijk. Ze maken zich op voor een gezellige televisieavond. De eerste in drie maanden tijd, door de verbouwingen die hun huis op stelten hebben gezet.

‘Hé, luiwammes, waar is mijn drank?’ plaagt zijn vader hem. ‘Ik weet dat je graag verwend wordt door je oude pa, maar ik verwacht toch wel een beetje hulp, hoor.’

‘Die staat al lang klaar, pap,’ grinnikt Quinten. ‘Ik ben intussen bezig met belangrijkere dingen, zoals een serie zoeken waar we naar kunnen kijken zonder dat mijn ouwe vader in slaap valt. Waar heb je zin in?’

‘Maakt niet uit, zolang het maar niet over heksen of geesten gaat. Die jagen me angst aan.’

‘Grappig hoor. Ik dacht aan die ene horrorreeks op Netflix over dat behekste huis. Goedgekeurd?’

‘Perfect.’

Quinten nestelt zich languit op de bank en zet de reeks alvast klaar. Zijn vader brengt twee borden met grote pizzastukken mee, waarmee hij op de bank ploft. De stukken vliegen bijna door de lucht. Quinten reikt naar zijn bord en begint gretig te eten, om vervolgens te fronsen.

‘Ligt het aan mij of smaakt dat ding naar verf?’

Zijn vader schiet in de lach.

‘Ik wist niet dat jij weet hoe dat smaakt, jongen. Is er iets mis met je smaakpapillen, of is het de geur die hier in huis hangt?’

‘Dat moet het zijn,’ zegt Quinten. ‘Ik ruik nog steeds de hele tijd verf en vernis. Heb jij dat ook niet, pap?’

‘Tja, wat wil je dan? We zijn nog maar net klaar met het laatste schilderwerk. Maar je moet toegeven: het werd echt wel hoog tijd dat ons oude huis eens aangepakt werd, toch? En dan moet je die geur erbij nemen.’

‘We hadden beter tijdelijk ergens anders kunnen gaan wonen.’

‘En alle renovatiepret missen? Dat denk ik niet,’ glimlacht zijn vader. ‘Kom op, jongen, het viel allemaal best mee, toch? Maar toegegeven, je hebt gelijk. Al het eten smaakt hier echt naar verf, wat nog beter is dan de verbrande spaghetti van Annemarie. Ik zweer je dat ik die stilaan écht beu ben, hoewel ik nog altijd niet begrijp hoe je in hemelsnaam pasta kunt laten verbranden.’

Quinten grinnikt. ‘Echt hè. Nu ja, de geur trekt wel weg. Binnen een paar dagen zal het wel beter zijn, niet?’

‘Reken maar. En anders branden we wel wat geurkaarsen.’

Terwijl ze naar de serie kijken, verorberen de twee in stilte de pizza. Zijn vader had gezegd dat Sem gerust langs mocht komen, maar die kon niet vanavond. Ook Meike had geen tijd omdat ze naar muziekles moest. Hij vindt het prima zo, een avondje alleen met zijn vader is ook best leuk.

Elk weekend moest er een andere kamer leeggemaakt worden, zodat die ruimte in de week erna kon worden aangepakt. Daardoor was het erg druk, want dat werk kwam boven op school en Frederiks werk. Meer dan eens was Quinten ontzettend moe ’s avonds, maar dat zorgde er dan wel weer voor dat hij beter sliep dan daarvoor.

Het was de afgelopen maanden gezellig saai in zijn leven, wat hem ook wel beviel. Maar er is wel één ding wat telkens terugkeert, en hem zorgen baart.