Wat je maar wenst

––––––––

Sandra J. Paul

WAT JE MAAR WENST

Eerste druk: 28 oktober 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover  Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208412

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Op een winterse nacht schiet de dertienjarige Simon overeind uit een nare droom. Om dan meteen weer in de kussens van zijn bed te zinken. Zijn hart bonst, het duurt een moment voor hij beseft dat hij in zijn eigen kamer is, in zijn warme en veilige bed.

Het plafond is volgeplakt met lichtgevende sterretjes, die nog dateren van de periode dat hij bang was in het donker. Zijn moeder heeft die er allemaal opgeplakt, en hij heeft ze er nooit afgehaald, omdat hij ze best leuk vond. En ach, het is nu ook niet zo dat zijn vrienden hier ooit op bezoek komen, dus wat maakt het uit?

De lichtgevende gloed brengt hem altijd tot rust. Ook nu is dat weer geval. En dat is nodig ook, want de nachtmerrie die hij zonet heeft doorgemaakt, was best naar. Hij is het wel gewend om rare dromen te hebben, maar dit was een nieuwe. Hij leek ook veel echter dan wat hij eerder heeft gedroomd.

Hij droomde dat hij zijn moeder, zijn vader,  zijn broertje Noah en zijn vroegere hondje Spike niet meer kon vinden. Gek, want Spike woont al jaren niet meer bij hen, ook al denkt hij nog steeds aan hem.

In zijn droom lag hij ook in zijn bed, tot hij plots wakker schoot en besefte dat het doodstil was in huis. Normaal gezien is er altijd wel ergens iets te horen, al is het maar het tikken van de verwarmingsketel die al jaren geluiden maakt die de loodgieter niet kan verklaren. Ze zijn er allemaal gewend aan geraakt, dus wat maakt het uit?

Door die stilte besefte hij meteen dat er iets niet klopte. Hij schoof zijn bed uit en rende naar de andere slaapkamers, maar hij kon zijn gezinsleden niet vinden. De bedden waren onbeslapen, zij waren weg.

Vervolgens trok hij op blote voeten naar de keuken en de woonkamer, waar ook geen spoor van hen te zien was. Hij trok zelfs de voordeur open in de hoop dat ze gewoon op de oprit zouden staan. Daar kreeg hij een black-out.

Het volgende moment stond hij in het midden van de straten van zijn dorp, op ongeveer een kilometer van zijn huis. Hij was verkleumd van de kou omdat hij nog steeds op blote voeten was en enkel maar een dunne pyjama aan had, maar hij weigerde om terug te keren naar huis. Op een of andere manier wist hij wel waar zijn woning was, maar niet hoe hij daar moest komen. Bovendien knaagde het aan hem om naar zijn familieleden te zoeken. Black-out.

Toen stond hij voor de kerktoren, waarvan de wijzers veel sneller gingen dan normaal. Hij hoorde geblaf, en plots kwam Spike naar hem toe gerend.

‘Hé jongen,’ zei hij terwijl hij knielde en zijn hondje achter zijn oren krabde. ‘Hoe kom jij hier terecht? Waar zijn we?’

Spike blafte, maar hij maakte geen geluid. Alles bleef oorverdovend stil, op zijn eigen stem na, al klonk die ook anders dan normaal.

‘Zullen we Noah en mijn ouders gaan zoeken?’ zei hij, en Spike blafte, alsof hij hem kon begrijpen.

De twee liepen samen door de verlaten straten van het dorp. Ze zochten hen overal, maar ze bleven onvindbaar. Simon werd alsmaar wanhopiger, en Spike onrustiger. Het hondje vertraagde zijn pas toen ze de rand van het dorp naderden.

Simon bonsde op de deuren van andere woningen die ze passeerden, maar niemand reageerde. Ze waren alleen op de wereld. Het was windstil om hen heen, er was geen geluid te horen. Geen auto’s, geen vogels, geen dieren. Niemand die plots de deur van een woning openrukte om hem toe te roepen dat hij moest ophouden met dat kabaal.

‘Mam! Pap! Noah! Waar zijn jullie?!’

Hij schreeuwde zich schor, maar zijn stem klonk nog steeds veel zachter dan normaal, en zijn woorden reikten niet ver. Het was alsof iets of iemand hem de mogelijkheid ontnomen had om hard te roepen.

Er kwam natuurlijk geen enkele reactie. Alle huizen bleven donker, de dorpsbewoners sliepen. Of ze waren er gewoonweg niet. Hij voelde geen enkele aanwezigheid, enkel Spike was er. Tot die plots ook verdwenen was.

Het ene moment liep het hondje nog vlak bij hem, het volgende was het dier weg. Simon wilde schreeuwen, maar zijn stem was ook verdwenen. Hij had het niet langer koud meer. Hij keek omlaag en zag schoenen aan zijn voeten, en een dikke mantel over zijn pyjama.

Kom maar met mij mee.

Hij dacht dat hij zich de stem inbeeldde, maar ze was er wel degelijk. Een zacht gefluister, iets in zijn oor dat hem geruststelde.

Je bent heus niet alleen.

Hij voelde een of andere onzichtbare kracht aan hem trekken en duwen, die hem in een nieuwe richting bracht. Zijn voeten draaiden zich vanzelf om, en de rest van zijn lichaam volgde. Hij stapte in de richting die hem opgelegd werd, tot hij aan de rand van het dorp kwam en op een zwarte, brede weg zonder bewijzering, lichten of strepen stond. Ook alle huizen waren weg.

Black-out.

Hij stond een heel eind buiten het dorp, tussen de velden, en zijn voeten droegen hem nog altijd in de richting van iets waarvan hij niet wist wat het was.

Je bent er bijna.

Langs kale bomen en bevroren water liep hij in het besneeuwde landschap, met een volle maan die over hem heen scheen en de wereld verlichtte, maar toch verkleumde hij niet van de kou. Hij had het warm in zijn dikke mantel en met de schoenen aan zijn voeten.

Hij liep voorbij een enorm sparrenbos met eeuwenoude bomen die tot hoog in de hemel prijkten. In de verte zag hij grillige bergen staan die er eigenlijk niet mochten zijn, of in ieder geval niet in de versie van het dorp waarin hij woonde, maar dat was ook niet de richting waarin zijn voeten - nog steeds aangestuurd door die rare onzichtbare kracht - hem stuurden. Zij gingen een hele andere richting uit. Toen besefte hij pas dat dit ook niet bestond in zijn wereld, en dat hij in een soort van droomversie van de gewone wereld terechtgekomen was.

De onzichtbare kracht trok hem naar een heuvel aan de andere kant van het open landschap,  met bovenop een enorm kasteel zoals hij nog nooit eerder had gezien. Het leek zo uit een sprookje te komen, maar leek tegelijkertijd in niets op het kasteel waarin Doornroosje of andere prinsessen lang en gelukkig leefden. Het was eerder een nachtmerrieversie ervan.

Dit gebouw was duister, en het werd omringd door een witte mist die uit verschillende lagen bestond. Sommige lagen waren heel doorschijnend, anderen zo dik dat hij er nauwelijks doorheen kon kijken.

Het gebouw zelf was immens groot, met veel hoge torens. Geen enkele ervan was verlicht. Hij telde er minstens vijf aan de voorzijde alleen, maar het konden er heel wat meer zijn natuurlijk. De muren waren gebouwd van lichte steen, waardoor de duisternis die van binnenuit kwam, nog sterker aanwezig was.

Je bent er bijna, zei de stem.

Of was dat wel de onbekende? Het leek alsof het gebouw tegen hem sprak. Het lokte hem erheen. Deze keer waren het niet zijn voeten die oncontroleerbaar hun ding deden, maar wilde hij zelf gaan. Hij moést ernaartoe, of hij nu wilde of niet. Hij had geen andere keuze, zelfs erover nadenken was geen optie. Al wat hij wist, was dat hij daar moest zijn, in dat kasteel. Daar waren zijn ouders, Noah en Spike.

Dit is jouw pad, zei de stem.

Meteen kwam er een zwart pad tevoorschijn door de mist. Naarmate Simon dichterbij kwam, werd de omgeving steeds helderder, en schoven de witte lagen opzij om hem de weg naar de ingang te tonen. Hij aarzelde, maar zijn voeten namen het opnieuw van hem over. Zij gingen door, alsof hij absoluut niets meer over hen te zeggen had. Wat ook zo was.

Een grote poort doemde voor hem op. Hoe dichterbij hij kwam, hoe donkerder en dreigender die werd. Ook de ramen van het kasteel waren gitzwart. Weer voelde Simon aan dat het kasteel hem iets te zeggen had, maar dat kon toch niet? Alsof dat ooit zou gebeuren. Gebouwen praten niet.

En toch.

Kom maar hierheen.

Toch bleef hij gaan.

Kom maar, Simon. Nog een paar stappen en je bent er.

Hij wilde niet. Hij was bang.

Nog even maar. Maak de poort maar open.

Nee, wilde hij roepen, maar zijn voeten volgden hem niet. Ze bleven gaan.

Volg het zwarte pad. Er zal je niets overkomen.

Op het moment dat hij een paar meter voor de poort stond, grepen onzichtbare handen zijn benen vast. Ze rukten aan hem en hielden hem aan de grond gebonden, waardoor zijn voeten als lood aanvoelden. Maar diezelfde voeten moésten en zouden vooruitgaan, dus vochten ze zich een weg naar het kasteel.

Een vleermuis kwam op hem af, scheerde vlak boven zijn gezicht langs. Nee, niet één. Verschillende. Ze verschenen uit het niets. Een hele zwerm die het op hem gemunt had en rondjes om hem heen vloog. De grootste kletste in zijn gezicht, hij viel bijna achteruit. Hij stond al halverwege het pad toen ze hem weer met rust lieten. Hij ging door, tot de grote poort immens leek.

Ga nu maar naar binnen. Toe maar.

Simon wilde niet naar binnen gaan. Hij wilde niet in dat kasteel zijn, maar zijn voeten waren sterker dan zijn wilskracht, en ze weigerden om te keren. De onzichtbare handen maakten dat hij aan de grond genageld stond.

Wil je ze terugzien? Je ouders. Je broertje Noah. Je hondje. Ik heb ze bij me. Wil je bij hen zijn?

Simon aarzelde en knikte. En hij nam weer een stap voorwaarts.

Wil je hen helpen?

Hij knikte weer.

Dan moet je nu naar binnen gaan.

Hij nam een nieuwe stap vooruit, tot een tweede stem hem aansprak. Deze was zachter en rustiger, en vooral bemoedigend. Hij wist niet van wie ze was, maar hij besefte wel dat hij ze kon vertrouwen.

Je weet dat hij liegt, Simon. Vecht terug. Ga niet naar binnen. Zodra die poort achter je sluit, ben je alles kwijt.

De eerste stem sprak opnieuw. Woede? Is dat wat hij hoorde? Of beeldde hij zich dat maar in?

Ga naar binnen, of je bent ze voorgoed kwijt, klonk het ongeduldig.

Hij nam weer een stap voorwaarts. Maar ook de tweede stem gaf niet op.

Je kunt het. Vecht terug.

Hij wist niet hoe.

Vecht, Simon! Ga niét naar binnen!

Hij draaide zich om en zag een vrouw staan. Ze was ver weg van hem en hij kon niet precies zien wie ze was of waarom ze aanwezig was, maar hij wist wel heel zeker dat ze hem steunde. Toch kon hij de betovering niet stoppen. Zijn voeten brachten hem nog steeds tegen wil en dank naar de poort, maar daar weigerde Simon kordaat om het zwarte hout aan te raken. Hij bleef staan, terwijl de vrouwenstem hem aanmoedigde.

Je kunt hiertegen vechten. Voor jezelf. Voor je broer.

Daar was de andere, hardere stem weer.

Je weet dat je naar binnen moet gaan. Noah wacht op je. Je ouders. Je moet hen helpen. Ga naar binnen.

‘Nee,’ zei hij hardop, ook al was zijn stem bijna weg. ‘Ik doe het niet.’

Zijn woorden weerklonken als een fluistering in de nacht. Hij vocht met alles wat hij in zich had, maar zijn lichaam luisterde niet langer naar hem. Zijn hand deed niet langer wat hij wilde. Zijn vingers bewogen zonder dat hij er nog controle over had.

Hij reikte naar de loodzware hendel, voelde het staal tegen zijn huid. Tot de vrouw plots naast hem stond en in zijn oor brulde. De kracht ervan duwde hem achteruit, het pad op.

Simon, vécht!

Hij werd met een ruk wakker.

1.

‘Goeiemorgen schat, wat zie jij er moe uit, zeg. Heb je slecht geslapen? Je gaat toch niet als een brompot in huis rondhangen, hoop ik?’

Simons immer goedgemutste moeder staat al in de keuken en is druk bezig met het ontbijt op tafel te zetten, wanneer hij vermoeid aan tafel schuift en zijn gezicht tussen zijn handen steunt. Hij is doodop.

Twee weken aan een stuk al droomt hij over dat kasteel. Hij dacht dat die nare nachtmerrie eenmalig ging zijn, maar hij blijft terugkomen, en wordt alsmaar intenser.

Steeds weer herbeleeft hij het hele gebeuren, vanaf het moment dat hij wakker wordt in zijn kamer, en eindigt bij de poort van het kasteel. Alsof hij in een helse loop vastzit. Hij raakt langzaam aan de nachtmerrie gewend, maar toch blijft het in zijn lijf zitten. Hij is moe omdat hij te weinig slaapt, en dat werkt danig op zijn humeur.

Hij heeft in niets meer zin en wil eigenlijk het liefste van alles de hele dag in bed blijven liggen. Maar ja, dat gaat natuurlijk ook niet. Het gewone leven gaat door, en hij kan het zich niet veroorloven om alles zomaar te laten begaan. Hij heeft veel schoolwerk en daarnaast zijn er natuurlijk nog de problemen thuis.

Dus houdt hij zijn nachtmerries voor zichzelf. Dat is een besluit dat hij weken geleden al genomen heeft. Zijn ouders hebben al voldoende aan hun hoofd, en het is niet zo belangrijk, denkt hij stil. Simon is een meester in het verbergen van zijn gevoelens, dat heeft hij geleerd in de loop der jaren. Hij heeft het liever zo, dan te delen wat hij elke nacht beleeft. Zijn moeder zou doodongerust zijn, wat ze nu niet kan gebruiken.

‘Simon? Gaat het wel?’

‘Beetje rare droom. En nee, ik ga niet als een brompot door het huis lopen. Beloofd.’

‘Als je een volwassene was geweest, zou ik je nu koffie gegeven hebben,’ glimlacht zijn moeder. ‘Maar weet je wat? Het is weekend, dus maak ik pannenkoeken met warme chocolademelk als ontbijt. Vind je dat iets?’

‘Jaaaaaa!’ roept Simons broertje achter hem, voor Simon kan antwoorden dat hij eigenlijk geen honger heeft.

De achtjarige Noah huppelt de keuken binnen en gaat met enige moeite op de kruk naast Simon aan het keukeneiland zitten, waarna hij op zijn draagbare spelconsole luidruchtige spelletjes begint te spelen. Hij houdt niet van hoofdtelefoons, dus doet hij het maar zo, zonder zich iets aan te trekken van het kabaal dat hij veroorzaakt.

‘Zet dat geluid af!’ roepen Simon en mama tegelijkertijd, zoals ze altijd doen wanneer Noah op deze manier in de keuken komt.

‘Sorry,’ zegt Noah.

Hij zet het geluid zachter, wat wil zeggen dat het op volume zeven staat, in plaats van op acht. Niet dat dat veel helpt. Elke knal die klinkt wanneer Noah een tegenstander verslaat in het spel, is als een nieuwe pijnscheut die door Simons hoofd heen schiet. Geïrriteerd rukt hij het ding uit Noahs handen en zet zelf het geluid af, voor hij de console terug naar hem toe schuift.

‘Hé!’ roept Noah verontwaardigd.

‘Dan moet je maar beter naar me luisteren. En waag het niet om dat nog eens harder te zetten, begrepen?’

‘Jij bent een gemene grote broer.’

‘En jij bent een irritant klein mannetje.’

‘Jij doet alleen maar naar omdat je al dertien bent,’ moppert Noah.

‘En jij doet lastig omdat je denkt dat je met je lieve blik alles gedaan krijgt van mama,’ geeft Simon van repliek. ‘Maar dat gaat niet blijven werken, hoor. Er zijn grenzen.’

‘En jij bent...’

‘Jongens, stop!’

Hun vader komt de keuken binnen en kijkt hen streng aan. Simon houdt wijselijk zijn mond.

‘Pap, hij plaagt me!’ zegt Noah.

‘Nee, ik ben boos omdat jij geen rekening houdt met ons,’ zegt Simon.

‘Paaaaap!’

‘Genoeg met dat gevit, Noah,’ zegt hun vader streng. ‘Jullie zouden blij moeten zijn dat je elkaar hebt. Wees wat vriendelijker voor elkaar. Kom op, eet eerst je ontbijt op. Jullie moeder doet ontzettend veel moeite voor jullie, en het is weekend voor iedereen.’

Daarop richt hun vader zijn pijlen op Simon met dezelfde typische blik in zijn ogen die hij altijd gebruikt om schuldgevoelens te veroorzaken.

‘Wij willen ook wel wat rust in huis, en dan bedoel ik niet alleen maar die console. Simon, zeker jij zou beter moeten weten. Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen?’

Simon bijt op zijn lip en kijkt weg. Noah zit glunderend naast hem zijn ontbijt op te smikkelen. Gluten- en lactosevrije pannenkoeken die alleen maar lekker smaken als er hopen siroop op gesmeerd zijn.

Het is niet eerlijk, denkt hij bitter. Zoals altijd krijgt hij dus weer de verantwoordelijkheid op zich geschoven omdat hij de oudere broer is. Niet dat dit nieuw is, het is altijd zo geweest. Hij heeft nooit anders geweten. En eigenlijk is het niet eens de schuld van Noah, maar van de situatie waarin ze zich bevinden.

Vijf jaar lang was Simon enig kind. Niet dat hij zich daar ook maar iets van kan herinneren natuurlijk, behalve wat flarden die hem altijd bijgebleven zijn. Het zijn de enige herinneringen aan een zorgeloze tijd.

Mama en papa deden allerlei leuke dingen met hem. Ze gingen veel weg samen, en papa kroop altijd mee op het springkasteel, of door de buizen in de binnenspeeltuin. Mama maakte lekkere dingen klaar en las elke avond voor. Ze waren hecht, denkt Simon, al zullen er natuurlijk ook ruzies geweest zijn. Dat kan hij zich niet meer herinneren.

Maar toen zeiden ze dat er nog een broertje bij zou komen, en dat hij voortaan alles moest delen. Hij herinnert zich nog wel hoe blij hij was, want hij dacht dat hij meteen zou kunnen spelen met dat broertje. Alleen werkte dat natuurlijk niet zo. Het was een klein, rimpelig ding dat altijd in de armen van mama lag en veel meer aandacht nodig had dan hij. Meer dan verwacht werd toen hij in haar buik groeide. Meer dan ze hadden durven vermoeden toen Noah eindelijk geboren werd.

Plots was het gedaan met de uitstapjes naar de binnenspeeltuin, of die leuke plek met de springkastelen en trampolines. Niet alleen toen Noah nog een baby’tje was. Ook daarna.

Noah was immers vaak ziek. Meer ziek dan gezond eigenlijk. De artsen hadden niets aan hem gezien toen hij nog in mama’s buik groeide. Alles was toen nog normaal, en ook in de eerste vier maanden nadat hij geboren werd. Zijn ziekte werd pas later duidelijk, toen hij alsmaar snakte naar adem en koorts kreeg zonder enige reden. Met als allerergste het feit dat ze niet wisten wat er mis met hem was. Alles, zo hoorde hij vaak, alsof er niets goed was aan Noahs lichaampje.

‘Het gaat wel voorbij,’ zei papa altijd toen Simon snikkend vroeg of zijn broertje dood zou gaan. Noah was immers altijd maar in het ziekenhuis, en het leek niet te beteren. Hij zag hem vaak weken niet, en mama ook niet, die altijd bij Noah bleef. Het was vaak kantje boord, zo hoorde hij zijn ouders zeggen, al wist hij toen natuurlijk niet wat dat betekende.