Winter in de B&B

Kaat De Kock

WINTER IN DE B&B

Feelgood

Eerste druk: 29 oktober 2021

© 2021 Kaat de Kock

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208481

NUR-code: 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor Veerle, aan de andere kant van de wereld nog altijd mijn favoriete buurmeis

Deel 1

1

Ik wil mijn telefoon tegen de muur keilen, maar daarvoor heeft dat ding veel te veel gekost en ik heb sowieso geen geld voor een nieuwe, dus gooi ik hem naar de hoek van de bank, waar hij met een onbevredigend plofje neerkomt.

Waarom laat ik me toch ook altijd verleiden tot die Facebookrelletjes? Ik noem het graag idealisme, maar anderen zouden het vast ‘koppigheid’ of ‘betweterigheid’ noemen. Ik weet dat het geen zin heeft, maar toen ik die advertentie zag staan van ‘broeken in grote maten vanaf 40’ ontplofte er iets in mijn hoofd. Natuurlijk doe ik me graag voor als de vrouw die helemaal in het reine is met haar maatje 42 en trots is op haar rondingen. En op mijn goeie dagen ís dat ook zo. Maar op mijn slechte dagen hang ik te huilen boven die lege familiezak paprikachips, omdat ik me weer eens niet heb kunnen inhouden. Natuurlijk zou ik die zak beter niet kopen, maar telkens als ik in de supermarkt sta (na het werk, met een rammelende maag), maak ik mezelf wijs dat ik wel chips in huis moet hebben, ‘voor als er onverwacht iemand langskomt’. Natuurlijk komt er zo goed als nooit iemand onverwacht langs, een appje is snel verstuurd, dus waarom zou iemand het riskeren om voor een gesloten deur te staan?

Hoe dan ook: ik zette een boze comment onder die advertentie en verwachtte natuurlijk dat de sisterhood me meteen en massaal zou steunen, waarna ik op handen gedragen zou worden en een standbeeld zou krijgen. Of nou ja, in elk geval een paar likes. Maar nee hoor, twee likes en een reeks giftige commentaren. ‘Klein zou ik het toch ook niet noemen, zo’n maat 40’ en ‘Misschien moeten we niet meer kijken naar gemiddelden, maar naar wat normaal is, en dan is een maat 36 of 38 toch normaler dan een 40’. Ik viel bijna van mijn stoel (op mijn kont die in hun ogen waarschijnlijk die van een olifant benaderde). Nee toch? Zéggen vrouwen echt zulke dingen?

Uit frustratie trek ik de koelkast open op zoek naar troosteten. Straks heb ik een nog grotere maat en dat is dan de schuld van die vrouwen die beweren dat een maatje 40 een grote maat is. Als dat geen ironie is, weet ik het ook niet meer.

Ik vind niks lekkers in de koelkast, maar hé, er is vers brood, margarine en hagelslag.

Ik wil net een grote hap nemen als ik een berichtje krijg van Quinten.

O ja. Quinten is mijn vriendje, maar dat weet hij nog niet. Hij wil niet dat we Instagram official worden en heeft nog niet gevraagd of ik zijn vriendin wil zijn, maar dat zit er heus wel aan te komen. Hij kan me écht niet missen, soms stuurt hij om middernacht nog of hij mag langskomen en laat hij zijn vrienden in het café achter om bij mij te zijn. Lief toch?

Te druk op het werk, volgende keer misschien x

Ach ja.

Ik had hem gevraagd of hij mee cocktails wilde gaan drinken met mijn vriendinnen, maar hij heeft niet zo vaak tijd op weekdagen. Zijn werk komt er altijd tussen. Ik heb al eens gezegd dat ze van hem profiteren en dat hij zich niet mag laten gebruiken, maar dan zegt hij dat dat er nu eenmaal bij hoort en iedereen het doet.

In elk geval, gelukkig houdt Quinten wél van mijn vormen, denk ik, en ik neem een grote hap van mijn boterham met hagelslag.

Ik heb een jurkje aangetrokken, mijn haar geborsteld en zélfs foundation aangebracht (doe ik alleen bij speciale gelegenheden). Ik heb ook even snel gekeken of er geen stukje hagelslag meer tussen mijn tanden zit, want eerlijk? Het zou niet de eerste keer zijn (al is het niet altijd onaangenaam als er plots een stukje hagelslag loskomt in je mond).

Daarna doe ik nog wat lipstick op, ook al weet ik dat die er na een half glas al af zal zijn, maar het is de gedachte die telt. Ik zie er niet slecht uit, al zeg ik het zelf.

Het is druk als ik de cocktailbar binnenkom. Druk, lawaaierig en warm. Ik hou niet van druk, lawaaierig en warm. Niet van de drie apart, zéker niet van de drie samen.

Mijn vriendinnen staan te wachten aan ons vaste tafeltje, zoals elke week. Ik begrijp niet hoe ze het doen, volgens mij is er een van mijn vriendinnen die stiekem de hele week blijft om ons tafeltje bezet te houden, een andere mogelijkheid zie ik niet. Het is net als in Friends, waar de bank in Central Perk altijd op miraculeuze wijze vrij is.

‘Waar is Quinten?’ brult Julia in m’n oor.

‘Werk,’ zeg ik.

‘Komt hij later nog?’

‘Denk ik niet,’ zeg ik. Ik heb het niet eens gevraagd, omdat ik weet dat hij toch nee zou zeggen. Hij is altijd zo moe na zijn werk.

‘Is hij heel lelijk?’ vraagt Jade.

‘Nee,’ zeg ik, ‘hij is juist heel knap, ik heb toch foto’s laten zien?’

‘Bestaat hij wel?’ vraagt Kristie.

‘Ja, natuurlijk bestaat hij!’ roep ik. ‘Denken jullie dat ik niet aan een vriend kan geraken?’

‘Natuurlijk wel,’ zegt Jade. ‘Maar jullie zijn... hoelang samen?’

‘Drie maanden.’

‘Drie maanden, en we hebben hem nog geen enkele keer gezien.’

‘Ook al beloof je het zowat elke week.’

‘Tja, hij heeft het nu eenmaal druk op z’n werk.’

‘We hebben het allemaal druk op het werk,’ verzucht Julia.

Oh-uh. Als Julia behoefte heeft om te zeuren over haar werk, dan moet het wel erg zijn. Ze is áltijd aan het werk. Ze is hier wel fysiek aanwezig, maar in de laatste vijf minuten heeft ze al twee mails beantwoord en ze wordt steevast een paar keer per avond gebeld. ‘Dat hoort erbij,’ zegt ze dan. Ze heeft een job in pr, maar wat ze exact doet, mogen we niet weten, omdat haar klanten bekende mensen zijn en het is haar werk om hun schandaaltjes te laten verdwijnen voor de pers het te weten komt en áls ze het te weten komen, om er dan snel een draai aan te geven. ‘Opgenomen voor seksverslaving? Helemaal niet, een burn-out’, dat soort dingen. Natuurlijk zeuren wij constant aan haar hoofd: ‘Toe, vertel ons alle sappige roddels, je weet toch dat je ons kunt vertrouwen?’ (is niet waar) en: ‘Komaan wij hebben niet eens andere vrienden tegen wie we het kunnen doorvertellen!’ (is wel waar), maar Julia geeft niet toe, wat natuurlijk de reden is dat ze zo goed is in haar werk. Ze is ook echt gepassioneerd door wat ze doet, een gevoel dat ik niet ken. Misschien ook omdat ik kleingeld verdien in een magazijn, waar ik elke dag leeg en doodop van thuiskom. Ik hoef niet te sleuren met zware paletten of zo (dat zou nochtans goed zijn, dan had ik werk én fitness ineen), maar ik moet wel de bestellingen verzamelen en inpakken. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik mensen die uitkijken naar hun pakje blij maak, maar het is niet meteen genoeg om me enthousiast te maken over mijn job: het is altijd hetzelfde, ik krijg er rugpijn van en vettige Franky zit de hele tijd naar mijn borsten te staren. Hij probéért het zelfs niet te verbergen, hij staart gewoon... ehm... open en bloot recht in mijn decolleté. Terwijl iedereen het kan zien. En niet alleen de mannen doen daar lacherig over, maar ook de vrouwen: ‘Ach ja, dat is Franky, hè.’ Oké. Het is Franky. Dan is het goed. NOT! Kortom: mijn droomjob is het niet. Ik moet dus dringend op zoek naar mijn droomjob. Enige probleem is: ik weet niet wat mijn droomjob is. Ik ben een kei in administratie, maar om nu te zeggen dat dat is wat ik de rest van mijn leven wil doen en me dolgelukkig zou maken? Nee, niet meteen. Maar misschien hoeft een job je niet gelukkig te maken. Zouden andere mensen wél gewoon gelukkig zijn met hun job? Ik betwijfel het.

‘Maakt jullie job je gelukkig?’ vraag ik hardop.

‘Ja,’ zegt Julia. ‘Anders zou ik het niet volhouden. De kick die ik krijg van een klant helpen, als het weer eens is gelukt om een onmogelijke situatie om te keren, daar doe ik het voor.’

‘Soms kan ik die kutkinderen de nek omwringen, maar als ze me dan een tekening komen geven waarop ze zichzelf hand in hand met mij hebben getekend, dan smelt mijn ijskoude hart,’ zegt Kristie.

Ja, ik kan ook niet geloven dat ze kleuterjuf is geworden, met haar taalgebruik, maar zij is dol op haar ukkies (meestal toch) en zij zijn dol op haar. Ik ben ooit eens iets naar haar werk gaan brengen wat ze dringend nodig had en na vijf minuten had ik barstende koppijn van al die luide stemmetjes, dus respect voor Kristie en géén kinderwens voor mij.

‘Jouw job lijkt me gruwelijk,’ zeg ik tegen Jade.

‘Ja, dat weet ik intussen, dat zeg jij zowat elke keer als je me ziet, alsof je verwacht dat ik elk moment tot de conclusie kan komen dat mijn job inderdaad verschrikkelijk is. Maar mensen met pijn naar binnen zien komen en opgelucht weer naar buiten zien stappen, hoe kun je daar nu niet gelukkig van worden?’

‘Maar je zit met je handen in mensen hun mond!’ roept Kristie vol afgrijzen uit. Om ons heen draaien mensen zich verbaasd om, alsof ze verwachten dat die actie nu gaande is. Helaas voor hen en gelukkig voor ons is dat niet het geval. ‘Dat is toch ieuw! Er moeten toch mensen zijn die hun tanden nooit poetsen en –’

‘Ik ga nog wat drank halen,’ zegt Julia net voor ik mijn vingers in mijn oren stop en luid ‘tralalala’ zing omdat ik de details echt niet wil horen.

‘Ondertussen krijgen jullie wel lekker gratis tandverzorging,’ zegt Jade.

‘Jij mag je kinderen later ook gratis naar mijn klas sturen,’ zegt Kristie.

‘O wat geweldig, dat ik mijn kinderen gratis naar het gratis onderwijs mag sturen, wat geweldig!’ antwoordt Jade sarcastisch.

‘Hoe gaat het met Yassar?’ vraag ik aan Kristie.

‘Ik heb zijn ouders ontmoet,’ zegt ze.

‘Dat is een grote stap,’ antwoordt Jade enthousiast.

‘En, waren ze erg gemeen?’ vraag ik. Heel erg stiekem, diep vanbinnen, hoop ik dat het antwoord ‘ja’ is. Natuurlijk gun ik mijn vriendinnen hun geluk, maar het liefst pas als ik ook gelukkig ben, zodat ik me niet elke keer als we hebben afgesproken hoef af te vragen wat er mis is met me. Natuurlijk heb ik Quinten, maar zij staan allemaal al zoveel verder in kortere tijd: een serieuze relatie of een carrière of – nog erger – allebei. Ik voel me vaak schuldig dat ik zo denk en ik zou het nooit hardop uitspreken, maar het is niet fijn om je de loser van de groep te voelen.

‘Nee, ze waren superlief! Zijn moeder bleef me maar koekjes geven, want ze vond me veel te mager. Daarmee scoor je punten,’ zegt ze lachend.

‘Geweldig,’ zeg ik met zo veel mogelijk enthousiasme.

‘Er is één nadeel,’ zegt ze. ‘Ze begon al meteen over kleinkinderen.’

‘O jee,’ zeg ik, want ik weet dat Kristie geen kinderen wil. Andere mensen gaan werken om even van hun kinderen weg te zijn, maar Kristie zit al de hele dag tussen kinderen en dan hoeft ze er ’s avonds niet nog een paar, heeft ze al vaak gezegd.

‘Heb je er daarna met Yassar over gesproken?’ vraagt Julia, die intussen de glazen wijn op tafel heeft gezet (ook al spreken we graag af in deze cocktailbar, een hele avond cocktails drinken is ons toch een beetje te duur).

‘Ja, natuurlijk. Hij wist redelijk vroeg in onze relatie al dat ik geen kinderen wilde en kon daar wel mee leven, maar ik zie dat hij nu wel aan het twijfelen is. Zijn zus woont in de Verenigde Staten, zijn broer is homo... dan blijven er niet veel opties meer over.’

‘Bullshit,’ zegt Jade.

We kijken allemaal verrast naar haar op.

‘Hij moet zich niet schuldig voelen omdat zijn zus is verhuisd, áls iemand zich al schuldig zou moeten voelen, is zij het wel. En homo’s kunnen ook perfect kinderen krijgen tegenwoordig, dus nee, ik vind niet dat hij het allemaal op zijn schouders moet nemen.’

Kristie knikt. ‘Dat heb ik hem dus ook allemaal min of meer gezegd.’

‘En?’

‘Er is een verschil tussen wat je weet en wat je voelt. Bovendien zijn z’n ouders vrij traditioneel, dus of ze trots zullen zijn op een kind van zijn broer...’ Ze zucht. ‘Ik wil hem gelukkig maken, maar dan eerder met een weekendje weg of een setje lingerie, niet met een baby.’

‘Zelfs als alles goed gaat, is de liefde niet makkelijk,’ zeg ik. ‘Erg, toch?’

‘Wil Quinten kinderen?’ vraagt Julia plots aan mij. Zijn we zo snel van onderwerp veranderd?

‘Pfoe, daar hebben we het helemaal nog niet over gehad.’

‘Als je kinderen wil, moet je er op tijd over praten.’

‘Niet dat dat veel helpt,’ zegt Kristie sarcastisch. Ze heeft natuurlijk een punt.

‘Wil hij ooit samenwonen? Trouwen?’

‘We zijn pas een paar maanden samen,’ zeg ik. ‘Dat weet ik toch niet.’

‘Wat doen jullie zoal samen?’ vraagt Kristie. ‘Gaan jullie uit?’

Ik denk even na.

‘Eh, niet echt. Meestal komt hij naar mijn flat.’

‘’s Avonds laat?’

‘Nadat hij met zijn vrienden heeft afgesproken.’

‘En jij gaat nooit mee naar die vrienden?’

‘Nee,’ zeg ik aarzelend. Ik krijg meer en meer het gevoel dat dit geen gezellig gesprek, maar een ondervraging is. ‘Dat hoeft toch niet? Je kunt toch allebei je eigen leven hebben? Ik spreek ook liever met jullie alleen af, anders kunnen we toch niet zeuren over onze mannen.’

‘Nee, oké, maar jij hebt onze mannen wel al ontmoet, toch? Heb jij zijn vrienden ooit ontmoet?’

‘Nee,’ geef ik schoorvoetend toe. Kunnen ze zich niet met hun eigen relaties bemoeien?

‘Oké,’ zegt Julia. ‘Dit is een interventie. Wij denken dat Quinten misbruik van je maakt.’

‘Hoezo?’ vraag ik geschokt.

Julia kijkt de anderen aan, die alle twee naar de bodem van hun glas staren.

‘Wat jullie hebben... dat is geen relatie. Jij bent een bootycall.’

‘Dat is helemaal niet waar!’ zeg ik. ‘We zien elkaar al maanden regelmatig ’s avonds én overdag.’

‘Liefje,’ zegt Kristie, ‘als hij je nooit mee uit neemt, als je zijn vrienden nooit hebt ontmoet en als hij jouw vrienden niet wil ontmoeten...’ Ze aarzelt. ‘Ik denk... Nu ja, wij denken dat hij een vriendin heeft en dat jij –’

‘Hoe dúrven jullie?’ zeg ik en ik zet mijn glas neer, ik pak mijn handtas en loop weg.

‘Ze kan toch zó naïef zijn,’ hoor ik nog achter me zeggen.

2

Het is moeilijk om niet overal verdachte dingen te zien zodra het zaadje in je hoofd is geplant, maar ik weiger toe te geven aan de paranoia. Mijn ‘vriendinnen’ kennen hem niet eens, ze hebben echt geen recht om een mening over hem te hebben. En sorry, ik? Naïef? Omdat ik nog geloof in de liefde en vertrouwen heb in de mensen? Nee, dat laat ik me niet aanpraten.

Dus negeer ik hun berichtjes en telefoontjes. De volgende keer dat ik afspreek met mijn vriendinnen, zal Quinten erbij zijn. Dan zullen ze wel anders piepen. Als ik hem uitleg hoe belangrijk het deze keer voor me is, zal hij wel tijd voor me maken.

Ik loop met mijn scanner en kar door het magazijn en laad de producten in. Als mijn kar vol is, pak ik de zendingen in dozen in die ik dichtplak, daarna print ik de adreslabels uit en ten slotte frankeer ik. Daarna breng ik alles naar de postafdeling en doe ik hetzelfde met een nieuwe lading bestellingen. In principe kan ik zitten terwijl ik inpak, maar in de praktijk gaat dat te traag en is het te onhandig. Ik sta dus de hele dag op mijn benen en ’s avonds ben ik stikkapot. Mijn vriendinnen weten al dat ze op weekavonden zelden op me hoeven te rekenen. Dan wil ik gewoon languit op mijn bank liggen. Gisteren was een uitzondering, omdat Quinten die avond kon en in het weekend niet. En nu heb ik natuurlijk dik spijt dat ik ben gegaan. Ik ben doodmoe en ik heb niet eens plezier gehad.

Ik hou van mijn vriendinnen, maar ik heb altijd een beetje het gevoel gehad dat ze op me neerkijken. En nu wéét ik dat het zo is. Meestal is het leuk om gelijk te krijgen, maar deze keer niet.

‘Is er iets te zien, Franky?’ snauw ik als ik voel dat hij naar me kijkt.

Hij grijnst en staart naar mijn decolleté.

Ik kijk naar beneden.

O shit, de bovenste knopjes van mijn hemd zijn weer opengesprongen en ik sta hier zowat in mijn beha.

‘Bedankt dat je me erop wijst, Franky,’ zeg ik terwijl ik de knoopjes weer dichtdoe. Hij blijft gewoon staan kijken naar mijn omgekeerde striptease. Ik moet dringend een andere job vinden. En een nieuw topje.

Kom je vanavond?

Zal laten weten.

Ik wil met je praten, begin ik te typen, maar dan besef ik dat die woorden veel te veel betekenis dragen. Straks denkt hij nog dat ik van plan ben om het uit te maken met hem, en dat is het laatste wat ik wil.

Oké, antwoord ik dan maar. We zien straks wel.

Ik wil me net op de bank nestelen met een grote zak chips (yep, ik ben weer naar de supermarkt geweest, maar deze keer heb ik de zak doelbewust gekocht, ik heb tenslotte troost nodig. Troostcalorieën tellen niet, toch?), wanneer er aangebeld wordt.

Hoera, Quinten is er al. Zie je wel dat hij komt als ik hem nodig heb?

Ik druk op de buzzer om hem binnen te laten, verstop de zak chips in de kast en check of mijn make-up nog min of meer zit waar ik hem vanmorgen heb aangebracht. Geen panda-ogen? Goed genoeg voor mij.

Als er op de deur wordt geklopt, wacht ik een paar seconden om niet té enthousiast over te komen (al sta ik natuurlijk te springen van ongeduld achter de deur) voor ik hem open.

‘O,’ zeg ik teleurgesteld.

‘Ook leuk je te zien,’ zegt Jade. Achter haar duiken de kopjes op van Julia en Kristie. Yukkie, ik krijg sowieso al niet graag onverwacht bezoek en zeker nu niet van deze drie.

‘Mogen we binnenkomen?’

‘Nee,’ zeg ik.

‘Dan gaan we hier in de gang luid tegen je praten en dan kunnen je buren lekker meegenieten,’ zegt Kristie.

Verdorie, Kristie is slim. Ik sta al niet op al te goeie voet met mijn buren omdat ik constant tegen de muur sta te bonken omdat ze te veel lawaai maken. Als mijn vriendinnen dan kabaal gaan staan maken in de gang, heb ik geen been meer om op te staan.

‘Kom binnen,’ zeg ik met tegenzin. ‘Maar jullie krijgen niets te drinken.’

‘Way ahead of you,’ zegt Julia en ze haalt vier blikjes rosé uit haar handtas.

Rosé? In blik? Really?

‘Jij ook eentje?’ vraagt ze.

Ik ben kwaad, maar ook behoorlijk gek op rosé. ‘Oké dan,’ zeg ik.

We trekken alle vier ons blikje open en nemen een slok. Smaakt raar. Maar hé, het is rosé.

‘We willen sorry zeggen voor gisteren,’ zegt Julia. ‘We hebben het helemaal fout aangepakt.’

‘Ik weet dat het een megacliché is, maar clichés worden clichés omdat ze waar zijn, dus... we deden het alleen maar omdat we van je houden en bezorgd om je zijn,’ zegt Kristie.

‘Maar we beseffen dat er een dunne grens is tussen je vriendin goede raad geven en je bemoeien met haar leven en dat we die grens duidelijk zijn overgestoken,’ vult Jade aan.

‘En als jij zegt dat Quinten het goed met je voorheeft en dat hij je gelukkig maakt, dan geloven wij je. Wij moeten niet bepalen hoeveel tijd jullie nodig hebben, dat moeten jullie zelf doen,’ zegt Kristie.

‘Dat is zo,’ zeg ik.

‘Is alles dan oké?’

‘Nee, niet echt.’

‘Hoezo? We hebben wijn en excuses meegebracht!’ zegt Julia.

‘Wat jullie achter mijn rug zeiden, dát vond ik erg.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Toen ik wegliep, zeiden jullie dat ik naïef ben.’

Ze kijken elkaar een beetje ongemakkelijk aan.

‘Nou ja, dat dachten we toen, wat Quinten betreft.’

‘Maar we weten dat we fout zaten.’

‘Nou, dat geloof ik dus niet, want jullie zeiden het toen jullie dachten dat ik het niet zou horen. Dus dat is hoe jullie écht over me denken en dat kwetst me veel meer dan al die dingen die jullie over Quinten zeggen. Want dit gaat over mij, als persoon.’

‘We vonden gewoon dat je wat dit betreft naïef bent, niet in het algemeen,’ zegt Julia zuchtend.

‘Jullie zeiden: “Ze kan toch zo naïef zijn”. Dat betekent dat jullie dat wel vaker vinden.’

‘Als je echt wil, kun je in alles iets horen,’ zegt Kristie. ‘Komaan, Hanne, je hoeft dat toch niet zo letterlijk te nemen?’

‘Ja, we kunnen toch niet letten op élk woord dat we zeggen als we bij jou zijn omdat je het verkeerd zou kunnen begrijpen? Zeker niet als we hebben gedronken.’

‘O, dus nu ben ik nog paranoïde en overgevoelig ook?’ zeg ik.

‘Oké, dit werkt niet,’ zegt Julia. ‘Ik ga mijn rosé ergens anders opdrinken. We komen weleens terug als je er wat meer voor openstaat.’

‘En wat bedoel je daarmee? Tot ik jullie gelijk geef?’

‘Nee, tot je doorhebt dat wij het goed bedoelen en niet de vijand zijn.’

Ze lopen naar buiten en trekken de deur achter zich dicht.

Ik kijk uit het raam en zie hoe ze op straat staan te drinken en te praten. Plots lachen ze alle drie. Zijn ze om mij aan het lachen? Dat moet haast wel. Ik trek de gordijnen met een ruk dicht. Gelukkig heb ik mijn beste vriend nog: mijn familiezak chips.

Een halfuur later voel ik me even leeg als de chipszak. Mentaal bedoel ik, fysiek heb ik eerder een kleine indigestie. Ik heb al zoveel afleveringen gezien van Blind getrouwd Australië dat ik die mensen beter ken dan mijn eigen familie, en nog steeds heeft Quinten niets van zich laten horen.

Kom je nog? typ ik, maar ik krijg geen antwoord.

Je had toch iets kunnen laten weten? vraag ik de volgende dag. Ik ben speciaal voor jou opgebleven. Daarna leg ik mijn telefoon in m’n locker, want we mogen hem niet gebruiken tijdens het werk. Pas ’s middags mogen we hem er weer even uit halen. Dat zorgt ervoor dat iedereen tijdens het eten druk aan het typen en swipen is, wat niet meteen voor de gezelligste lunchgesprekken zorgt. Gelukkig zijn mijn collega’s zo oninteressant, dat ik er alleen maar blij om kan zijn. Kelly praat alleen over haar hond en wel op zo’n manier dat het weken duurde voor ik doorhad dat ze het niet over een kind had, Ariel (ja, zo heet ze echt) maakt de hele tijd racistische ‘grapjes’, die de rest nog hilarisch vindt ook en Freya staart de hele lunch lang, een halfuur dus, zwijgend voor zich uit. Een dreamteam is het dus niet meteen. In elk geval niet voor mij.

Maar wanneer ik m’n telefoon ’s middags uit mijn locker haal, heeft Quinten nog niets van zich laten horen. Ik begin langzaamaan ongerust te worden. Zou er iets met hem gebeurd zijn?

Net op dat moment begint mijn telefoon te rinkelen. Onbekend nummer.

‘Quinten?’ zeg ik.

‘O excuseer, ik denk dat ik verkeerd verbonden ben. Ik was op zoek naar Hanne Melis.’

‘Dat ben ik,’ zeg ik. ‘Sorry, ik dacht dat u iemand anders was.’

‘Ik bel in verband met het nalatenschap van Mathilde Seerens.’

‘Mathilde?’ zeg ik verschrikt. ‘Is ze gestorven dan?’

‘O, nogmaals mijn excuses, mevrouw. Ik dacht dat u dat wist.’

‘Nee, haar kinderen en ik, we waren niet meteen beste vrienden,’ zeg ik. Dat is een klein understatement, ze konden mijn bloed wel drinken. Maar dat ze me zelfs geen overlijdensbericht hebben gestuurd, dat is zelfs voor hen ver over de grenzen van het fatsoen.

‘In elk geval wilde ik graag een afspraak met u maken in verband met haar testament.’

‘O,’ zeg ik. ‘Ik hoef niets, hoor, geef alles maar aan haar kinderen.’

‘Ik vrees dat u toch moet langskomen,’ zegt de vriendelijke stem aan de andere kant. Hij klinkt oud en vermoeid, dus besluit ik om niet vervelend te doen en maak ik een afspraak voor morgen na het werk.

Ik hoop maar dat ze me niets absurd duurs heeft nagelaten, zoals de halsketting die ik zo bewonderde, of haar mooie antieke snoepjespot.

3

Drie jaar geleden was Mathilde een van mijn beste vriendinnen. Misschien wel mijn allerbeste vriendin, al had ik dat nooit toegegeven aan Jade, Julia en Kristie (nu daarentegen zou ik dat metéén doen), al kon ik met haar niet uitgaan en dansen, aangezien ze in de zeventig en slecht ter been was. Maar we konden uren praten en zij kon luisteren als geen ander. Ze hoorde dingen tussen de regels door waarvan ik zélf niet wist dat ze er zaten en ging er dan altijd dieper op in. Dankzij haar leerde ik mezelf beter kennen. En dankzij haar leerde ik ook meer respect te hebben voor oudere mensen. Veel mensen zagen haar als een versleten, nutteloos wezen, zei ze vaak. Soms riepen ze tegen haar, alsof ze doof was, terwijl ze nog een perfect gehoor had. Gewoon, omdat ze oud was. Soms legden ze haar dingen uit die ze al wist, zoals hoe een digibox werkte, want ‘iemand van haar leeftijd zou dat toch niet kunnen’. En eerlijk gezegd, zo zag ik haar eerst ook. Nee, erger nog, ik had medelijden met haar. Ha, alsof mijn leven zoveel boeiender was!

Mathilde was mijn buurvrouw en op een dag moest ik – heel cliché – twee eieren lenen omdat ik die vergeten was te kopen en ging koken voor mijn vriendinnen (uiteindelijk hadden we sowieso Deliveroo moeten bellen, want ik kán helemaal niet koken, maar kom, de intentie was er). Toen ik haar de volgende dag een doosje eieren ging brengen, nodigde ze me uit voor koffie. En even dacht ik: o nee, zou ik nog kunnen ontsnappen? Maar de koffie veranderde al snel in wijn en daarna likeur en we praatten en lachten de hele avond.

En zo werden we vriendinnen.

We brachten veel tijd samen door, tot haar kinderen besloten dat het tijd werd dat ze naar het rust- en verzorgingstehuis ging. En waarom? Omdat zij geen zin hadden om elke dag even binnen te springen. Want ja, Mathilde was slecht ter been en had last van haar bloeddruk, waardoor ze al een keertje gevallen was. Maar ze kon perfect thuis blijven wonen als er elke dag even iemand langskwam. Haar dochter ‘had werk genoeg met haar drie kinderen en hoefde er niet nog een vierde bij’ (ja, dat zei ze écht, en dan nog terwijl Mathilde erbij was), haar jongste zoon woonde in het buitenland en haar oudste zoon werkte ‘achttien uur per dag’ (wanneer hij dan al die dure pakken kocht of die restaurants bezocht waarover hij volgens Mathilde altijd opschepte, was een raadsel).

Dus stelde ik voor dat ik dan gewoon elke dag een keertje bij Mathilde zou langsgaan. Dat kostte me geen enkele moeite (ik zat er sowieso bijna elke dag), was voor iedereen handiger en ik had zelfs toch al een sleutel voor noodgevallen.

Maar nee dus, dat zagen ze niet zitten. Wat had zo’n jong meisje als ik te zoeken bij zo’n oude vrouw als Mathilde? Ik was vast en zeker op haar geld uit. Misschien stal ik wel. Het was zo beledigend en vernederend voor ons allebei.

Uiteindelijk hebben ze Mathilde op een dag gewoon meegenomen en haar huis verkocht. Ze wilden mij niet vertellen waar en hoe ik haar kon bereiken. Ik hoopte nog dat ze me zou schrijven, maar ik vermoed dat haar kinderen het personeel daar omkochten om die brieven te onderscheppen. Mijn telefoonnummer had ze niet, dat zat voorgeprogrammeerd in haar vaste telefoon en die had ze niet meegebracht. En misschien had ze wel nieuwe vriendinnen gevonden in het rusthuis. Betere vriendinnen, met wie ze meer gemeen had dan met mij. Hoewel die gedachte best een beetje pijn deed, wenste ik het haar van harte toe. Vooral omdat haar familie al niet meteen de meest liefdevolle was. Misschien won ze elke dag met bingo, of had ze een leuke man leren kennen. Als íémand een leuke man mocht leren kennen voor ik dat deed, was het Mathilde wel.

Ik wende aan haar afwezigheid en dacht elke maand een beetje minder vaak aan haar, want zo gaat dat nu eenmaal, en gelukkig maar, anders zou het leven niet te harden zijn.

Maar nu ze dood is en ik besef dat ik haar nooit meer ga zien, ben ik woest. Op het leven, op de natuur, op die god in wie ik niet eens geloof, maar vooral op haar kinderen, die me niet de kans hebben gegeven om afscheid te nemen. Niet toen ze nog leefde, niet na haar dood. En nu weet ik niet eens waar ze begraven ligt.

Hopelijk weet de notaris het me morgen te vertellen.

Ik ben zenuwachtig als op een eerste schooldag. Ik ben nog nooit bij een notaris geweest en volgens mij is het een plek waar alles er heel plechtig en stijfjes aan toegaat. Bovendien kijk ik erg op tegen de confrontatie met haar kinderen, die me vast weer verwijten zullen maken. Ik snap nog altijd niet waarom, ik gaf toch oprecht om hun moeder?

Quinten heeft nog áltijd niets van zich laten horen, dus ik ben vast van plan om straks bij hem langs te gaan. Hij houdt ook niet van onverwacht bezoek, maar wat als hij gewond in zijn huis ligt? Of erger?

Ik bel aan, zeg mijn naam en hoor de zoemer die aankondigt dat de deur uit het slot is.