Het Magische Meer

Rani De Vadder

HET MAGISCHE MEER

Jeugd

Eerste druk: 16 februari 2021

© 2021 9789464208528

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley York – Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208528

NUR-code: 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor iedereen die nog gelooft in de kracht van verbeelding.

Vergeet niet hoe mooi onze fantasie is, want in onze dromen is alles mogelijk.

1

De slaap van Minne

Minne slaapt.

Minne slaapt al een hele tijd.

Eigenlijk slaapt ze al langer dan een mens hoort te slapen; die slapen normaal gesproken maar zeven tot negen uur per dag.

Dat heeft Fie opgezocht op internet, want nu is zij de enige die de tablet gebruikt.

Minne slaapt ook al langer dan Kiwi, hun kat. Minne en Fie doopten hem Kiwi omdat hij op de eerste dag dat hij bij hen kwam zo hongerig was dat hij een kiwi probeerde te eten. Dat liep niet goed af. Hij kotste die avond alles onder, inclusief paps schoenen. Dat maakte het alleen maar erger.

Katten slapen achttien uur per dag. Ook dat heeft Fie opgezocht. Ze is er heel zeker van dat Minne elk record heeft verbroken.

Het gebeurde ongeveer een week geleden. Minne was al een hele tijd ziek. Ze deed niets anders dan hoesten en kreunen en woelen in de dekens. Mam zei constant dat ze koorts had, en dat was inderdaad zo. Ook al stopten mam en Fie haar in, ze rilde zo hevig dat haar tanden ervan klapperden.

Hoe vaak Fie ook zeurde dat Minne zich moest herpakken, haar zus kon haar alleen maar met wazige ogen aanstaren. Minne was zo warm dat Kiwi niet van haar zijde week. Hij rolde zich steevast naast haar op, drukte zijn harige lijf tegen het hare en spinde zo luid dat zijn snorharen ervan trilden.

Maar het hielp niet. Natuurlijk deed het dat niet.

Toen ze in het ziekenhuis waren, zei de dokter: ‘Je zus ligt in coma, Fie. Weet je wat dat betekent?’

‘Natuurlijk weet ik dat,’ zei Fie boos. ‘Maar ze wordt beter. Ze móét beter worden, dat zou ik ook voor haar doen.’

‘We zullen onze uiterste best doen om daarvoor te zorgen, Fie,’ zei de dokter met een knikje. Hij duwde zijn stalen brilletje weer op zijn neus. ‘Maar je moet realistisch blijven. Je ouders zullen samen sterk zijn, met jou. Minne heeft nu vooral rust en stilte nodig, en jullie steun. Begrijp je dat?’

Fie schopte tegen de witte ziekenhuisdeur. In een ziekenhuis is alles wit. Het is een akelige kleur, want hij lijkt vrolijk, maar dat is hij niet. Wit is te fel aan je ogen. Als je modder aan je vingers hebt, valt dat extra op als je witte kleren draagt. Dan gaan je ouders of je leerkrachten klagen. Het is een stomme kleur. Het is een kleur van ruzie, van straf, maar ook van verdriet.

‘Ik begrijp het,’ antwoordde Fie. ‘Ik ben niet dom.’

‘Dat zeg ik niet, Fie.’ De dokter zuchtte. ‘Maar je moet je zus rust geven. Door steeds tegen haar te roepen, maak je haar niet wakker. Het spijt me echt.’

Oké, niet roepen dus. Dat had ze wel begrepen. Maar er stond geen regel op praten of fluisteren.

‘Mag ik verhalen vertellen?’ vroeg Fie dus maar. Ze kon het beter proberen, want de dokter leek in een goede bui.

‘Verhalen? Uit boeken?’

‘Ja, sprookjes. Weet ik veel. Gewoon verhalen uit boeken. Uit jeugdboeken en kinderboeken.’

De dokter keek alsof hij niet wist dat dergelijke boeken bestonden, wat haar niet zou verbazen. Hij was zo saai als de schooldirecteur. Hij krabde aan zijn kale kin. ‘Ja, dat lijkt me wel een goed idee. Misschien luistert Minne wel naar je, maar hou het rustig, Fie. Niet schreeuwen.’

‘Dat weet ik ondertussen wel,’ mompelde Fie.

Mam en pap, die koffie waren gaan halen, kwamen net aangewandeld. Ze zagen meteen aan haar koppige gezicht dat ze zich niet naar behoren gedroeg, maar deze keer zwegen ze. Mam had diepe wallen onder haar ogen. Pap had wangen die zo grauw waren als de tabak van Fie’s opa.

‘Begrijpt ze wat er aan de hand is?’ vroeg pap, alsof Fie er niet bij was. Ook dat deden volwassenen té vaak, Fie hoorde heus wel dat ze het over haar hadden.

De dokter knikte twijfelend. ‘Ik geloof van wel, maar ze blijft koppig. Volgens mij denkt ze dat er een andere reden is voor de coma. Ze zegt steeds dat Minne slaapt.’

‘Dat is ook zo, toch?’ vroeg mam. ‘Op een bepaalde manier?’

‘Ja en nee,’ antwoordde de dokter. ‘Ik denk dat jullie dochter graag wil geloven dat ze Minne beter kan maken. Daarom weigert ze de coma te accepteren.’

Fie besloot weg te lopen. Ze haatte het als haar ouders over haar spraken alsof ze er niet bij was. Natuurlijk wist ze wat een coma was, en natuurlijk wist ze dat Minne niet zomaar beter zou worden. Maar toch had ze het idee dat ze iets kon of moest doen. Ze zou een held worden en haar zus redden uit de klauwen van dit kwaad. Iets of iemand had haar opzettelijk in slaap gebracht. Fie moest gewoon uitvinden wie dat was – in hun fantasiewereld – en het stoppen.

2

Een onverwachte bezoeker

‘Morgen gaan we weer naar Minne,’ zegt mam. ‘Beloofd.’

‘Ik wilde vandaag gaan.’

Een zucht. ‘Ik weet het.’

Het is vrijdag en Fie en mam zijn onderweg naar huis. In de les vroeg iedereen naar Minne. Omdat ze Fie’s tweelingzus is, zitten ze samen in dezelfde klas en hebben ze ook dezelfde vrienden. Nu Minne weg is, is Fie plots niet meer een van de tweelingzussen, maar de zus van het slapende meisje. Zelfs juffrouw Haagmans, die normaal gesproken vindt dat zowel Minne als Fie te veel praat, zei geen woord toen Fie aan iedereen uitlegde hoe het met Minne was – en dat tíjdens haar les.

‘Morgen gaan we heel de dag,’ besluit Fie. Om haar woorden kracht bij te zetten, slaat ze haar armen over elkaar.

Mam kijkt haar vanuit de achteruitkijkspiegel fronsend aan. ‘Al goed, Fie. Al goed. Je moet begrijpen dat pap en ik nog steeds moeten werken. En jij moet naar school blijven gaan. Ik kan je echt niet langer om de paar dagen thuishouden omdat je de hele dag aan Minnes bed wil zitten.’

‘Minne is belangrijker dan school,’ snauwt Fie. ‘Of werk.’

‘Als we niet werken, krijgen we geen geld,’ bitst mam.

Haar geduld is duidelijk op. Ze drukt twee vingers tegen haar voorhoofd. Dat doet ze altijd wanneer ze hoofdpijn heeft. De laatste paar dagen heeft ze zowat iedere dag hoofdpijn. ‘Trouwens, ik ben er zeker van dat Minne niet zou willen dat je thuis zit te kniezen.’

Fie wendt haar gezicht af. Bruine en rode rijhuizen glijden voorbij, tot ze overgaan in grote, brede villa’s in witte en zwarte kleuren met enorme tuinen en massieve bomen.

Mam draait de betegelde oprijlaan op. Fie hobbelt op-en-neer op haar stoel door de grote keien die kriskras op de weg zijn neergelegd.

Mam zet de auto uit en slaakt een zucht. ‘Goed, we zijn er.’

Fie klikt haar gordel los en kan niet snel genoeg uit de auto stappen. Als ze thuiskomen van hun bijna-dagelijkse bezoek aan Minne wil ze er nooit uit: dan blijft ze koppig zitten. Nu wil ze echter snel weg, van mam en van haar opmerkingen.

Terwijl mam de deur opent, fluit Fie hoog tussen haar tanden. Kiwi komt loom de hoek om gewaggeld. Zijn grijsgestreepte buik wiebelt heen en weer. Zijn vacht zit rafelig van een lang middagdutje.

‘Je probeert Minne de Schone Slaapster te verslaan,’ gniffelt Fie om de spanning te doorbreken. ‘Het is je weer niet gelukt.’

Fie tilt hem op. Zijn dikke lijf is zo rond als een tonnetje; hij weegt meer dan hun oude hond, en dat was een dikke teckel die amper op zijn poten kon staan. ‘Kom op.’

Samen lopen ze naar binnen. Pap is nog niet thuis. Mam begint ondertussen al met koken. Fie draagt Kiwi de trap op naar haar kamer, die naast die van Minne ligt. Ze is al een week niet in Minnes kamer geweest, omdat ze niet durft. De deur staat op een kier en elke keer als ze naar binnen kijkt, ziet ze de dichte gordijnen en het strak opgemaakte bed.

Het doet haar denken aan Jonas. Toen zijn broertje doodging, bleef de kamer leeg en schoon. Er was geen vuil of rommel meer, omdat er niemand meer in woonde. Zijn ouders hadden een witte vaas gekocht – een urn – en daarin zat zijn broertje. ‘As,’ zei Jonas. ‘Van mijn broer. Zo is hij altijd bij ons.’

Fie rilt. Voorzichtig zet ze Kiwi neer. Hij gaapt zijn witte tanden en roze tong bloot. Als ze naast hem op bed gaat liggen, krult hij zich tegen Fie op. Met wijd open ogen streelt ze hem over zijn zachte vacht. ‘Mis je Minne?’ fluistert Fie. ‘Want ik mis haar echt vreselijk. Ze komt terug, Kiwi. Dat beloof ik je. Daar zal ik voor zorgen.’

Fie huilt nauwelijks. Ze huilt eigenlijk bijna nooit. Maar op dat moment, met een spinnende Kiwi tegen haar wang gedrukt, kan ze de tranen niet tegenhouden. Ze rollen over haar neus en blijven aan de punt bungelen. Fie snuift luidruchtig. Daarna begint ze zout op haar tong te proeven. Zolang mam niet binnenkomt, maakt het haar voor deze ene keer niet uit en ze sluit haar ogen.

Dan gaat de bel.

‘FIE!’ schreeuwt mam.

Verschrikt gaat Fie overeind zitten. Kiwi valt uit het bed. Gelukkig landt hij op zijn poten. Duidelijk verontwaardigd likt hij zijn rechtopstaande haren plat en trippelt de kamer uit.

‘Wat is er?’ roept ze nerveus. Gehaast veegt ze haar tranen weg. Struikelend over haar voeten rent ze naar haar bureau en haalt een tissue over haar neus en wangen.

‘Het is voor jou!’ antwoordt mam.

Voor haar?

Fie stort zich de trappen af. Daarbij glijdt ze zowat van de leuning, iets wat Minne haar nooit kan nadoen en waar haar ouders gek van worden. Hijgend stopt ze voor mam, die zich naar haar omdraait. In haar ogen ziet Fie verbazing; ze heeft Fie’s rode wangen en neus opgemerkt. Fie duwt zich langs haar heen om te kijken wie er voor haar is gekomen zodat mam er geen woord over kan zeggen.

Er staat een jongen met bruine haren en blauwe ogen voor Fie’s neus. Ze verslikt zich bijna in een uitroep van verbazing. ‘Alex?’

Alex, zowel Minnes als Fie’s grote liefde – hun ridder op het witte paard – staat voor haar neus. Hij lacht verlegen (terwijl Fie hier verlegen moet zijn!) en strijkt door zijn haar. ‘Hoi, Fie.’

‘Wat heb je hier te zoeken?’

Misschien niet de beste manier om een gesprek te beginnen, denkt ze. ‘Eh, ik bedoel: wat doe je hier? Hallo.’

Alex kijkt even snel naar mam. ‘Ik vind het vreselijk wat er met Minne is gebeurd en ik dacht dat je wel een vriend kon gebruiken,’ zegt hij. ‘Dus ik wilde nog snel even langskomen om je op te vrolijken.’

Fie zwijgt. Alsof mam het aanvoelt, stapt ze achteruit. ‘Weet je,’ zegt ze, ‘ik laat jullie even alleen. Ga maar naar Fie’s kamer. Als je wil, mag je blijven eten, Alex. Ik heb meer dan genoeg pasta gemaakt.’

‘Graag!’

‘Ik laat het wel aan je moeder weten,’ glimlacht ze.

Fie en Alex volgen haar naar binnen. Alex kijkt zijn ogen uit. Dat doet iedereen als ze het huis van Fie en Minne voor de eerste keer zien. Het is groot en wit – daarom doet het Fie nu aan een ziekenhuis denken – met heel veel ramen. Dat vindt ze wel leuk, want daardoor heeft ze een perfect uitzicht op de enorme tuin.

Ze neemt Alex mee naar boven langs de zwarte metalen trap. Als ze voorbij Minnes kamer lopen, blikt hij snel naar binnen. Hij slikt, schudt zijn hoofd alsof hij zich schaamt. ‘Sorry. Ik dacht dat dit jouw kamer was.’

‘Dit is mijn kamer,’ zegt Fie snel, wijzend.

Alex duwt de deur open. ‘Ik ben nog nooit in een meisjeskamer geweest,’ lacht hij. ‘Zijn die niet altijd roze en geurig? Vol prinsessen, rozen en paarden?’

‘Nee.’

Hij kijkt haar geschrokken aan. ‘Grapje, hoor.’

Fie duwt hem naar binnen. Haar kamer is niet roze; hij is blauw. Er staan heel wat spullen van Star Wars – een van haar favoriete films, ook al zeggen mam en pap dat ze er te jong voor is – en posters en spullen van helden en ridders.

‘Dit is cool,’ grijnst Alex blij. ‘Wauw!’

Er klinkt een schor gemiauw vanachter hen. Kiwi trippelt naar binnen, duidelijk bijgekomen van zijn valpartij. Hij strekt zijn neus uit om aan Alex te snuffelen. Dan springt hij op zijn schoot en eist hij al zijn aandacht op. Op een heel onelegante manier klauwt hij zich tot op Alex’ schouder. ‘Au! Trek je klauwen in, kat!’

‘Dat doet hij altijd.’ Fie lacht en gaat op haar bureaustoel zitten. Met een jongen op hetzelfde bed zitten is een beetje raar; in dezelfde kamer zijn is wel genoeg voor nu. ‘Hij vindt dat liefde ook pijn mag doen.’

‘Ugh!’ protesteert Alex terwijl Kiwi zijn schouder bewerkt met zijn uitgestrekte klauwen.

Ze zitten daar een hele tijd. Fie weet niet wat ze moet zeggen.

Alex aait Kiwi over zijn rug omdat die eindelijk rustig is geworden. Dan zucht hij. ‘Weet je al iets meer over Minne?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Niet echt. Volgens de dokter is er niets veranderd. Hij zit ook steeds tegen me te klagen dat ik stil moet zijn, dat ik niet mag schreeuwen, dat ze rust nodig heeft.’

‘Dat lijkt me logisch.’

‘Maar Minne is…’ Ze zwijgt. Hij begrijpt het toch niet.

Alex fronst zijn wenkbrauwen. ‘Wat is er?’

‘Nou… ik heb besloten dat Minne slaapt.’

‘Slaapt?’

‘Ik weet wat een coma is, Alex,’ legt Fie uit. ‘Maar voor mij is dit anders. Minne en ik hielden ervan om onze eigen werelden te creëren. Volgens mij is Minne door iets slechts, iets kwaads, ziek gemaakt. Ik wil haar beter maken door het kwaad uit te schakelen.’

Alex kijkt haar met grote ogen aan. Hij lacht een beetje aarzelend. ‘Eh, Fie, ik denk niet dat het zo werkt…’

‘Het gaat erom dat ik het gevoel heb dat ik kan helpen!’ snauwt ze. ‘Ik meen het, Alex! Ik moet toch iets doen?’

Hij staart neer op Kiwi’s dikke lijf. Een tijdje zwijgt hij, alsof hij nadenkt over haar woorden. Dan kijkt hij op. ‘Oké, hoe gaan we dat doen? Hoe gaan we Minne helpen?’

Fie is heel verbaasd. Meent hij dit? Gelooft hij haar?

‘Je… Je wil meedoen?’ vraagt ze.

Alex knikt meteen. ‘Waarom niet? Het lijkt me fantastisch om jullie te helpen. Ik heb gezien hoe de andere kinderen naar je kijken op school, alsof je een vreemde bent. Volgens mij kan je alle steun gebruiken.’

Voor het eerst in lange tijd krijgt Fie een grote glimlach op haar gezicht. ‘Oké, maar dan maken we er een echte afspraak van. We doen dit samen.’

‘Samen.’ Alex knikt.

Fie staat op, schraapt haar keel en gaat recht voor hem staan. Een beetje onzeker kijkt hij naar haar op. ‘Hierbij verklaar ik Alex Meiboom als mijn partner in de strijd tegen de slaap van Minne. Deal?’

Alex grinnikt. ‘Deal.’

Ze schudden elkaar de hand. Kiwi, die meteen jaloers wordt, blaast naar Fie, maar het kan haar nauwelijks schelen. Ze heeft iemand gevonden die haar gelooft en haar bovenal wil helpen. Meer kan ze niet wensen.

Net op dat moment klinkt mams stem van beneden. ‘De pasta is klaar! Komen jullie?’

‘Zeker!’ roept Fie terug. Dan draait ze zich naar Alex toe. ‘Ik sterf van de honger. Laten we goed eten voor we aan ons avontuur beginnen!’

3

Als een engel

‘Ik heb een plan, Minne.’ Zonder na te denken neemt Fie haar hand tussen de hare. Ondanks haar bleke gezicht voelt Minne niet vreselijk koud aan – ze voelt niet doods. ‘Alex… Ja, dé Alex, is naar me toe gekomen. Hij zei dat hij me wil helpen in de zoektocht naar het kwaad dat je dit heeft aangedaan.’

Minne reageert niet. Haar wimpers liggen bewegingsloos op haar wangen. Haar adem is zo licht dat Fie hem niet eens kan horen.

‘Niets tegen mam of pap zeggen, hoor,’ drukt Fie haar dringend op het hart. ‘Ze zouden er toch niks van begrijpen. Maar jij en ik weten wel beter.’

Alsof haar ouders haar hebben gehoord, komen ze net op dat moment binnenwandelen. Mam heeft een broodje gezond in haar handen, dat ze aan haar geeft. Daarna gaat ze met een zucht op een plastic stoeltje zitten, haar gezicht verborgen in haar handen.

‘Eet wat, Fie,’ zegt pap om Fie’s aandacht van mam af te leiden. Hij neemt naast mam plaats en legt zijn ene been op zijn andere. ‘Je moet op krachten blijven, schat.’

Dat is waar. Zeker voor het avontuur dat op het punt staat te beginnen. Na hun bezoek bij Minne gaan ze Alex ophalen. Hij mag blijven slapen, want het is een heerlijk warme zomerdag. Fie moet er alleen voor zorgen dat het buiten mag, en in een tent.

Ze gaat op de rand van Minnes bed zitten en vouwt haar benen onder zich. Hongerig zet ze haar tanden in het broodje. ‘Zou Minne geen honger hebben?’ vraagt ze met volle mond.

Nu Minne slaapt, zijn haar ouders minder streng. Daar profiteert ze van; ze eet nu veel vaker met haar mond open en ze eten ook veel lekkerdere dingen, zoals broodjes, friet en pasta.

‘Er worden haar voedingsstoffen toegediend via dat infuus.’ Pap wijst op een van de doorzichtige plastic zakken die naast Minnes bed hangen. ‘En eerlijk gezegd weet ik het zelf niet zo goed, Fie. De dokter is de specialist, ik niet.’

Fie snuift, maar zwijgt. Terwijl ze het broodje verder naar binnen werkt, begint ze zenuwachtig met haar benen te wiegen. Plots wil ze naar huis, naar Alex, om aan hun plan te kunnen beginnen.

Pap drinkt zijn kopje koffie leeg. Hij drinkt er meer dan normaal sinds Minne ziek is. Zijn adem ruikt naar bruine koffiebonen, ook al beweert hij dat je koffie niet kunt ruiken.

Mam tilt haar hoofd op. Ze loopt aarzelend naar Minne. Met gebogen hoofd kijkt ze op Fie’s zus neer. In haar ogen ziet Fie verdriet, angst, maar ook iets anders. Het lijkt iets afstandelijks, alsof ze niet kan geloven dat het meisje dat hier doodstil ligt haar dochter is. Zodra ze haar hoofd schudt, is die emotie verdwenen.

‘Word toch wakker, meisje,’ hoort Fie haar fluisteren. Ze geeft Minne een kneepje in haar hand. ‘Mam en pap wachten op je. Je zus wacht op je. Onze lieve Kiwi wacht op je. Kom bij ons terug.’

Maar de uitdrukking op Minnes gezicht verandert niet. Er trilt zelfs geen spiertje. Minne blijft hardnekkig doorslapen. Koppig is ze altijd geweest, maar nooit zo onwrikbaar.

Mam schraapt haar keel. ‘Laten we gaan,’ stelt ze aarzelend voor. Haar ogen schieten meteen naar die van Fie; ze wil controleren of Fie er niets op tegen heeft. Ze moet wel verbaasd zijn dat Fie deze keer niet protesteert. ‘Als dat oké is voor jullie?’

Zowel pap als Fie knikt. Mam haalt opgelucht adem. Ze plant voorzichtig een vlinderlicht kusje op Minnes witte wang. ‘Tot morgen, liefje,’ fluistert ze.

Ook Fie loopt nog snel naar Minne toe. Met haar rug naar haar ouders gericht kijkt ze strak in haar ontspannen gezicht. Of ze nog ziek is, weet Fie niet. Ze lijkt best gelukkig, vredig haast. Misschien heeft ze fijne dromen, of misschien droomt ze helemaal niet en is de wereld zwart.

‘Hou je taai,’ draagt Fie haar op. ‘Alex en ik zullen een manier vinden om je te helpen. Beloofd.’

Ze zou een pinky-promise willen doen, maar Minnes handen liggen te stil op bed. Ze zijn op haar borst gevouwen, waardoor ze op een heel wit en heel schattig engeltje lijkt. Met een zucht schudt Fie haar hoofd en glimlacht naar haar. ‘Morgen kom ik je het begin van ons avontuur vertellen. Bereid je maar voor.’

Daarna loopt ze de kamer uit.

Mam draait de oprijlaan naar Alex’ huis op. Het is niet erg groot en zit tussen twee even kleine, saaie bruine huizen in geperst.

Fie gooit het autoportier open, glijdt naar buiten en landt met een klap op de stoep. Met onverholen zenuwen holt ze naar de deur. De bel tingelt vrolijk door het huisje; heel anders dan hun camera en geluidsinstallaties, die alles wat je doet meteen opnemen. Als iemand aanbelt, zorgt dat voor een schel gezoem dat door de kamers galmt. Het is net alsof je in een spionagefilm zit, maar dan in de echte wereld.

Alex’ moeder opent de deur. Ze heeft rood haar, heel opvallend groene ogen en rode, bolle wangen. Rond haar middel hangt een wit-met-rood gestippeld schort dat overdekt is met bloem en meel. Alles aan haar straalt warmte uit.

‘Hoi,’ zegt ze met een glimlach. ‘Jij moet Fie zijn. Ik roep Alex even.’

Dat hoeft al niet meer. Alex dondert de trappen af en komt hijgend naast haar tot stilstand. ‘Fie!’ roept hij uit. ‘Je bent er al!’

‘Yep, en ik ben klaar om te gaan,’ grijnst ze. ‘Jij ook?’

‘Zeker.’ Hij knipoogt. ‘Mam heeft een hoop heerlijke muffins gemaakt. Die kunnen we vast wel gebruiken tijdens onze reis.’

Alex’ moeder trekt haar wenkbrauwen op. ‘Réís? Waar gaat dit over?’

‘O, niks,’ zegt hij snel. ‘Kom op, mam. Straks staat Fie’s moeder een uur te wachten.’

Haastig drukt hij een kus op haar wang. Zij duwt een doos in zijn handen en samen wandelen ze terug naar de auto. Alex schuift op de achterbank en klemt de grote doos tussen zijn benen. Terwijl mam de oprijlaan af rijdt, kijkt ze in de achteruitkijkspiegel. ‘Ah, wat is dat?’

‘Voor ons!’ roept Fie meteen.

‘Muffins!’ zegt Alex.

‘Alex!’ sist ze. ‘Straks eet mam ze allemaal op.’

Zodra ze thuis aankomen, springt Fie uit de auto en rent naar boven. Alex kan dus niets anders doen dan haar volgen. Met de doos nog steeds onder zijn arm geklemd, struikelt hij de trappen op tot in haar kamer.

‘Oké, zet maar neer. Daarzo.’ Fie wijst nonchalant op het bed. ‘Ik heb een heel plan uitgewerkt. Heb je trouwens een slaapzak meegenomen?’

Alex knikt. ‘Alles wat je hebt gevraagd. Maar kalmeer even, Fie. Leg me eens rustig uit hoe we dit gaan doen.’

Fie haalt heel diep adem. Hij heeft gelijk. Een beetje rustiger gaat ze op haar bureaustoel zitten, die ze naar hem toe draait.

‘Goed.’ Ze schraapt haar keel. ‘Minne en ik hebben ooit een wereld gecreëerd. Hij heet Withaven. Het is er koud, nat en heel weids. Alles daar is wild, magisch en fantastisch, maar er zijn ook slechte dingen. Volgens mij heeft Minne in haar eigen fantasie een wezen gecreëerd, iets heel slechts, dat haar in slaap heeft gebracht. Wij gaan uitzoeken wie of wat het was.’

Alex houdt zijn hoofd schuin en slikt. In zijn ogen zit duidelijk een aarzeling, die wordt gevolgd door een ongelovige glinstering in zijn ogen. ‘En wat gebeurt er dan?’ vraagt hij.

‘Dan,’ zegt ze heel langzaam, ‘vertellen we al deze avonturen keer op keer aan Minne, zodat zij weet wat we doen. We gaan ermee door tot we het kwaad hebben overwonnen, of tot ze wakker wordt.’