Nooit Gedacht

Latoya Morris

NOOIT GEDACHT

Eerste druk: 16 november 2021

© 2021 Latoya Morris

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Psy Cat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208542

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Chapter Een

Het litteken op mijn onderarm van de ijzeren haak is het enige wat de herinnering nog enigszins levendig houdt. Al is het maar voor een paar seconden. Dan vervaagt alles weer en vraag ik me voor de zoveelste keer af of ik het toch niet allemaal gewoon gedroomd heb. Zelfs alles teruglezen wat ik eerder heb opgeschreven, helpt niet. Gisteravond was de eerste keer dat ik niet voor het raam heb staan kijken. De eerste keer dat ik het niet open heb laten staan. Voor hem. Voor wie? Ik weet niet eens meer zeker hoe hij eruitzag.

Eavan liet de lucht zo hard uit haar longen ontsnappen dat de pagina van het dagboek bijna terugsloeg. Ze nam nog een slok koffie, maar de zakjes met poeder haalden het bij lange na niet bij een latte thuis. De laatste cervanna die ze onderweg tegengekomen waren, had in iets gehandeld wat verdacht veel op koffie leek, maar uiteindelijk een poedertje tegen aambeien bleek te zijn. Ook best handig als je zo lang in je stoel zat om een dagboek en routes te bestuderen dat je kont er pijn van ging doen, maar het ergerde haar dat ze er haar laatste repen chocolade voor had verruild. Haar voorraad was toch al veel sneller opgegaan dan haar lief was. De leider van de betreffende cervanna – een algemeen bekende term voor door de ruimte reizende groepen handelaren – had haar of niet goed begrepen, of grandioos beduveld. Aan de zakvertaler kon het in ieder geval niet liggen, die was uitvoerig getest en geüpdatet voor ze waren vertrokken.

Met haar wijs- en middelvinger streek Eavan over de laatste pagina. Het papier was vergeeld, maar het nette handschrift was nog goed te lezen.

‘Ef?’

Eavan draaide zich half om in haar stoel bij het horen van Chris’ stem. Hij droeg een frons met zich mee die de huid van zijn voorhoofd in twee golvende rimpels omlaagtrok. En toch krulden de uiteinden ervan boven zijn ogen op een aantrekkelijke manier een heel klein beetje omhoog. Eavan wist even niet of ze zich zorgen moest maken of moest glimlachen.

‘We moeten een omweg maken,’ zei hij.

‘Waarom?’

‘De radar geeft een meteorietenregen aan. Geen al te grote, maar ik wil toch het zekere voor het onzekere nemen.’

Voor een kort moment liet Eavan zich afleiden door de gelaatstrekken van haar collega en beste vriend. Met zijn brilletje op leek hij altijd een beetje een nerd en hoewel ze dat schattig vond, had ze altijd het gevoel dat de intelligentie in zijn ogen pas echt goed te zien was op het moment dat hij zijn contactlenzen in had. Om nog maar te zwijgen van de manier waarop zijn ogen, die de intense kleur van koffiebonen hadden, tot leven kwamen zonder bril.

O, koffie…

Ze knikte en produceerde alsnog de glimlach die ze achter had gehouden.

Chris keek naar het dagboek onder haar hand en wees ernaar. ‘Nog iets nieuws ontdekt?’

‘Nee. Ik word er een beetje droevig van steeds als ik het weer lees. Die allerlaatste zinnen.’ Ze trok zachtjes met de nagel van haar duim over de naad tussen de pagina’s. ‘Het is zo triest dat ze hem vergeten is, alles vergeten is. Ik heb gehoord dat ze een week nadat ze deze laatste zinnen heeft geschreven niet eens meer zijn naam wist.’

‘Mag ik je eraan herinneren dat we tot op de dag van vandaag niet eens voor de volle honderd procent zeker weten of dat hele verhaal wel echt gebeurd is?’ zei Chris.

Eavan trok haar neus op. ‘Dat zou betekenen dat mijn bet-bet-en-nog-veel-meer-betovergrootmoeder compleet gestoord was en dat weiger ik te geloven.’ Ze keek haar vriend met één oog half dichtgeknepen aan.

Het officiële doel van deze expeditie was een nieuwe planeet ontdekken, ver weg van hun zonnestelsel. Maar Eavan had haar eigen bijbedoelingen. Ze was er heilig van overtuigd dat de planeet waar ze naar op zoek waren dezelfde planeet was als waar haar voorouder, wier dagboek de laatste tijd aan Eavan vastgelijmd zat, beweerde ooit terecht te zijn gekomen toen ze nog een jong meisje was. Tegenwoordig waren er tal van harde bewijzen dat de Aarde sinds haar ontstaan al vele malen in contact was gekomen met buitenaards leven. In hun moderne tijd, waarin ze handeldreven met bewoners van verschillende andere planeten, was het niet eens meer zo ondenkbaar dat haar voorouder op de een of andere manier op een nog onbekende planeet was geweest met haar twee broers.

‘Ik wil bewijzen dat ze de waarheid sprak,’ zei Eavan, ‘dat alles wat ze in haar dagboek heeft opgeschreven echt is gebeurd. Dat híj echt heeft bestaan, misschien zelfs nog steeds bestaat, aangezien hij nooit ouder werd.’

Chris nam een korte ademteug, alsof hij zijn woorden voorzichtig wilde kiezen. ‘Ef, ik ben met je meegegaan op deze reis omdat ik samen met jou die planeet wil ontdekken. Denk je eens in hoe geweldig dat zou zijn! Ik weet hoe graag je dat hele verhaal wilt bewijzen. Het is alleen zo…’

‘Zo wat?’ Het kwam er agressiever uit dan Eavan had gewild, maar Chris kon haar soms het bloed onder de nagels vandaan halen met zijn eeuwige nuchterheid en negativiteit.

‘Vergezocht,’ besloot hij, terwijl zijn blik van haar wegdwarrelde. ‘Met name dingen als feeënstof.’

Eavan schokschouderde, alsof ze zijn negatieve gedachten van zich af wilde schudden. ‘Ze was nog jong. Misschien zag zij dingen heel anders dan ze in feite waren. Feeënstof kan net zo goed een of ander energiespoor zijn geweest van een ruimteschip of iets dergelijks. Het is…’ De woorden stokten in haar keel toen ze zijn hand op haar schouder voelde, die daar zachtjes in kneep. Toen ze naar hem opkeek, glimlachte hij warm en bijna verontschuldigend.

‘Ik wil je ook niet ontmoedigen, Ef, maar ik wil ook niet dat je te veel hoopt. Zelfs als dit dé planeet is, wie zegt dan dat de bewoners met wie jouw voorouder contact heeft gehad nog in leven zijn? Het is zo lang geleden.’

‘Ik weet het,’ verzuchtte ze. ‘Maar het zou voor mij al een genoegdoening zijn om die verhalen te kunnen bewijzen. Te kunnen bewijzen dat ze níét gek was.’

Zijn hand gleed van haar schouder en verdween in zijn broekzak. ‘Het is hoe dan ook een avontuur.’ Zijn glimlach werd breder, jongensachtig.

Eavan knikte met een schaapachtige grijns. ‘Ga jij nou maar de koers aanpassen, voordat we straks botsraketje gaan spelen.’

‘Aye, aye, kapitein.’ Chris salueerde spottend en ging terug naar de cockpit.

Eavan richtte haar aandacht weer op het dagboek. Ze legde het verschoten leeslint dat in het boek vastzat over de naad en maakte het dagboek voorzichtig dicht.

Na jaren hard werk waren ze nu op weg naar een planeet die misschien niet eens bestond. Het enige bewijsmateriaal en aanknopingspunt dat ze hadden, was dit dagboek. Een dagboek dat al generaties lang in het bezit van haar familie was en dat was uitgegroeid tot een verhaal dat wereldwijd bekend en geliefd was. Over een land waar magie nog leefde, waar feeënstof je kon laten vliegen en waar kinderen altijd kinderen bleven.

Chapter Twee

Eavan stootte een schorre kreet uit toen het enorme brokstuk recht op hun voorruit afkwam. ‘Naar links!’

Het leek alsof Chris net een seconde te laat reageerde, wat haar deed wensen dat ze zelf achter het roer zat. Ze durfde te zweren dat ze de brok meteoriet langs de zijkant van hun schip kon horen schrapen.

‘Chris, idioot!’ Als ze hem had kunnen aanraken, had ze hem een venijnige stomp verkocht. Nu kon ze hem alleen maar boos aankijken. Tijdens haar opleiding tot piloot had men haar gezegd dat zeer intelligente mensen vaak minder gemakkelijk kunnen vliegen. Het levende bewijs daarvan had hen zojuist bijna de dood ingejaagd.

Tijd om te katten was er echter niet, want het gevaar was nog niet geweken.

‘Je zou ons toch om die meteorietenregen heen leiden,’ riep Eavan, terwijl nog meer brokstukken hun kant op kwamen.

‘Ik geloof niet dat dit dezelfde regen is als die ik op de radar heb gezien.’ Chris verhief eveneens zijn stem, omdat hun schip op dat moment aardig begon te schokken en er spontaan twee verschillende alarmsignalen afgingen.

Met elke seconde leken de brokstukken in aantal toe te nemen. Nog even en ze zouden helemaal niet meer kunnen uitwijken.

‘Mijn beurt.’ Met een paar gehaaste bewegingen van haar vingers overschreef Eavan de commando’s die Chris op dat moment had en nam het roer over. ‘Jij bakt hier niks van.’

‘Ik hou ook van jou,’ mompelde hij op verongelijkte toon, maar hij zakte braafjes terug in zijn stoel.

Meteen moest Eavan uitwijken. Vlak daarop stuurde ze de romp van het schip pijlsnel omlaag om onder een meteoor door te schieten die hen anders vol van voren zou hebben geraakt. Ze was een eersteklas piloot, maar ook zij zag al snel dat er veel te veel puin op hen afkwam om alles te kunnen ontwijken. Ze wierp een blik op de radar, waar de brokstukken in een felrode kleur naar de stip van hun schip toe bewogen. Het scherm werd er bijna volledig mee gevuld. Van het ene op het andere moment waren ze midden in de regen terechtgekomen en konden ze geen kant meer op.

Eavan klemde haar kaken op elkaar. ‘Zet je schrap, hier zullen we niet zonder brokken uit komen!’

Met een luid gebrul stemde het schip met haar in. Ze werden heen en weer geslingerd in hun stoel, maar Eavan probeerde al haar aandacht bij de knoppen op het paneel voor haar te houden. Telkens als ze een gat midden in al het agressieve rood zag, hoe klein ook, stuurde ze het schip ernaartoe. Er klonk een nieuwe brul van het schip, gevolgd door een snerpend geluid dat al het andere overstemde. Het geluid van openscheurend titanium.

Opeens verloor Eavan de macht over het roer. Het maakte niet uit welk commando ze invoerde, het schip luisterde niet meer naar haar. Twee brokstukken kwamen recht op hen af. Eavan sloot haar ogen. Ze hoorde nog meer scheurende en barstende geluiden toen de klap kwam. Het schip kantelde zo ver naar links dat het kort op zijn zij terechtkwam, alvorens weer vanzelf terug te draaien. Ze verwachtte nog meer botsingen, maar vreemd genoeg bleven die uit. Het hele schip leek zelfs volledig stil te vallen, op het geluid van de alarmsignalen na. Ze waagde het een ooglid op te trekken en even dacht ze dat ze al gehemeld was, want wat ze zag, kon niet kloppen.

Er was nergens meer een brok meteoriet te zien. In plaats daarvan ving ze door de voorruit een glimp op van een overwegend blauwe planeet met een grote pluk groen in het midden, voordat het schip opnieuw aan alle kanten begon te schokken en een dikke nevel hun hele voorruit ondoorzichtig maakte. Tegelijkertijd voelde ze het schip naar voren hellen en schreeuwde Chris: ‘We storten neer,’ één tel voordat Eavan dat zelf ook besefte. De nevel schoot in flitsende vlagen langs de ruit, maar hier en daar zag ze strepen helderblauw. Het schip schokte zo erg dat ze het gevoel had dat haar ingewanden en hersenen door elkaar werden geschud alsof ze in een shakebeker was veranderd. Als de gordels haar niet zo strak in haar stoel hadden gehouden, was ze zo door de voorruit gevlogen.

Ze braken door de atmosfeer heen van de planeet die ze daarnet heel kort had gezien. Althans, dat nam ze aan. De nevel begon steeds meer plaats te maken voor blauwe lucht met flarden van wolken. Ver onder hen kon Eavan de contouren van een eiland zien met precies in het midden de kratervorm van een vulkaan. Tegen beter weten in probeerde ze nogmaals of het schip zich inmiddels weer liet besturen. Ze schrok toen ze merkte dat zelfs de ontsnappingscapsules volledig geblokkeerd waren. Ze stortten neer en konden niet eens het schip verlaten.

Ze keek opzij naar Chris, die op dat moment ook zijn hoofd naar haar toe draaide. Ze wist dat de uitdrukking op haar eigen gezicht niet veel verschilde van die van hem. Hij had de bewegingen van haar vingers over het paneel gevolgd, hij wist ook hoe ze ervoor stonden. Ze wenste dat ze hem aan kon raken. In plaats daarvan probeerde ze hem met een zwakke glimlach moed in te spreken. Die verdween echter snel van haar gezicht toen ze besefte hoe vreselijk ze haar beste vriend zou missen. Wat ze allemaal achter zou laten. Hoe ongelooflijk oneerlijk het was zo ver te zijn gekomen en dan gewoon neer te storten zonder haar droom te hebben verwezenlijkt.

Ze vestigde haar nu troebel wordende blik weer op het eiland. Dat werd in rap tempo groter en was doorspekt met bossen in verschillende tinten groen, met daaromheen de inkepingen van lagunes. Als ze mazzel hadden, kwamen ze in het water terecht. Dan hadden ze de grootste kans om te overleven. Het gebergte van de vulkaan betekende waarschijnlijk een snelle dood. Het ergste was dat ze machteloos zouden moeten afwachten, zonder een enkele mogelijkheid het schip een bepaalde kant op te dirigeren.

Wat had ze in haar drieëntwintig jaar bereikt? Ze had een ruimteschip gebouwd: dit schip. Haar carrière was nog maar net begonnen. Er was nog zoveel te bereiken: niet alleen een fantoomplaneet vinden, maar nog veel meer dingen ontdekken die nu nog buiten het bereik van de mens lagen. Al het andere had altijd op een laag pitje gestaan. Ze had wel hier en daar een vriendje gehad, maar nooit het gevoel ervaren van echt smoorverliefd zijn, van je leven met iemand willen delen. Toch had ze altijd gehoopt dat ooit te vinden.

Chris schreeuwde iets naar haar, maar ze kon het niet verstaan boven het oorverdovende kabaal uit. Ze wist dat ze, als ze hem nog eens aan zou kijken, zichzelf niet meer in de hand zou hebben. Ze besefte dat ze nog dingen tegen hem wilde zeggen. Dingen die eerder nooit zo belangrijk, misschien zelfs stom hadden geleken, maar die nu opeens, nu ze hun dood tegemoet stortten, van levensbelang waren. Maar ze kon het niet. Het was alsof dat alles echter maakte. Alsof ze al had opgegeven.

Het was geen water en het waren geen rotsen die hun tegemoetkwamen. Een waas van groen wachtte hen op. Een heftige klap maakte dat Eavans tong hard tussen haar tanden terechtkwam en ze bloed proefde. Er volgden meerdere klappen achter elkaar en hun snelheid nam drastisch af, maar het was bij lange na niet voldoende om de uiteindelijke klap te voorkomen. De klap die alles zwart maakte.

Iets zachts raakte haar wang. Als de vleugels van een vlinder. Het zuchtje wind dat dit veroorzaakte, verjoeg het laatste restje zwart uit haar hoofd, dat ontzettend bonkte.

Eavan opende haar ogen en tilde moeizaam haar hoofd een stukje op. Het eerste wat ze zag, was de zwaar beschadigde voorruit. Op één plek was er een tak doorheen gegaan, die Chris ternauwernood had gemist.

Chris…

Hij hing voorover in zijn gordels. Bloed sijpelde langs zijn slaap en wang de kraag van zijn pak in. Hij verroerde zich niet.

‘Chris.’ Het was meer kraken dan praten. Ze probeerde haar keel te schrapen, maar proefde nog meer bloed. Met een huivering van afkeer slikte ze, terwijl ze worstelde met de gordels. Toen ze eenmaal los was en overeind kwam, zakte ze door haar knieën. Ze wist zich nog net aan de stoel vast te grijpen voor ze helemaal neer zou gaan. ‘Chris,’ riep ze nu met wat meer volume. Angst begon in haar omhoog te kruipen. Gek genoeg voelde deze angst veel beklemmender dan bij het daadwerkelijke neerstorten. Het idee dat zij het overleefd had en hij niet…

‘Chris!’ Ze gebruikte het paneel om naar hem toe te schuiven en klemde zich aan hem vast. Zijn bril zat scheef over zijn gezicht en een pootje was gebroken. Beide brillenglazen waren wonder boven wonder nog heel. Ze probeerde aan hem te schudden, maar wist niet veel kracht op te brengen. Hete tranen begonnen al op te wellen in haar ogen. ‘Chris! Chris, kom op!’ Woede vermengde zich met de kille paniek en ze greep hem bij zijn kraag om toch een ruk aan hem te geven.

Er klonk een kreun. Even dacht ze dat die uit haar eigen keel was gekomen, maar toen bewoog Chris en opende eindelijk zijn ogen. Zijn blik vond de hare en hij glimlachte. Hij glimlachte!

Eavan besefte opeens dat ze half op zijn schoot zat en dat de tranen uit haar ogen waren geglipt en op zijn neus en mond vielen. Vlug zocht ze houvast aan zijn stoel en ging naast hem staan. ‘Is alles goed?’

Chris richtte zich op en voelde aan het bloed dat uit zijn hoofd liep. ‘Koppijn,’ kreunde hij.

‘Ik ook!’ Eavan merkte hoe hysterisch ze klonk en gaf zichzelf een denkbeeldige oorvijg. Het was gewoon de opluchting.

Chris keek langs haar heen naar de voorruit en een stuk gras dat te zien was te midden van dikke boomstammen. ‘Niet te geloven. We leven nog…’ Hij keek haar aan. ‘Stevig scheepje heb je gebouwd.’

‘Hebben wíj gebouwd,’ zei Eavan. Toen ze ook weer naar buiten keek, stak de ziel van de ontdekkingsreiziger in haar de kop op en kreeg ze meteen zin om eropuit te trekken. Het leek haar alleen geen al te goed idee om dat zonder voorbereidingen te doen. Ze wisten niet eens of de atmosfeer hier in te ademen of giftig was. Van wat ze zag van de natuur buiten, leek het allemaal heel kalm en vredig, maar je kon het nooit weten. De apparatuur van hun ruimteschip was te zeer beschadigd om de waarden buiten te meten, maar ze hadden ook nog zakapparatuur.

‘Ik ga even kijken wat we nog aan spullen hebben,’ kondigde ze aan.

Chris hield haar tegen toen ze wankel op weg wilde gaan. ‘Rustig aan, Ef. Ik help je, maar laten we gewoon even rustig aan doen.’ Hij scheen er net zo van onder de indruk te zijn dat ze gewoon nog in leven waren als zij. Het moest even bezinken.

Chris kwam wat soepeler uit zijn stoel dan Eavan. ‘Eerst maar een medkit zoeken,’ zei hij.

Terwijl ze onderweg steun zochten aan panelen en andere onderdelen van het schip, spoorden ze hun medkits op. Eavan controleerde zichzelf kort en kon op het eerste gezicht geen verwondingen vaststellen. Haar tong klopte duf, maar dat was alles. Chris’ hoofdwond was gelukkig oppervlakkig en in een oogwenk genezen met de ultramoderne medische instrumenten die ze hadden. Nu ze zijn gezicht in haar handen had, herinnerde ze zich weer wat ze allemaal tegen hem had willen zeggen toen ze een gewisse dood tegemoet waren gestort. Ze voelde hitte naar haar wangen stijgen en liet hem los.

‘Wat?’ vroeg hij, oplettend als altijd.

Eavan ontweek zijn vraag. ‘Ik pak de handapparatuur wel even. We moeten eerst de lucht buiten controleren voor we het schip verlaten.’

‘Ik denk dat het beter is als we zo snel mogelijk het schip repareren.’ Chris stopte de spullen terug in de medkit en sloot de deksel. ‘Ik ga in ieder geval de reparatiecyclus starten. Dan kunnen we daarna kijken wat er nog met de hand moet gebeuren. Ik weet niet of de cyclus de barsten in de ruit volledig kan repareren, maar daar hebben we andere gimmicks voor.’

Eavan was even te verbaasd om te antwoorden. ‘Je wilt niet op verkenning gaan?’

‘We weten niet eens waar we zitten.’

‘Nou, we zijn van onze koers af gegooid door die regen, maar die koers leidde ons tussen Yucon II en Excellar door en daar waren we al voorbij. En van Excellar naar de volgende bewoonde planeet, Corr, is het nog wel even. Dus…’ Ze vouwde haar armen over elkaar.

‘Dus denk jij dat we op een onbekende planeet terecht zijn gekomen?’ De toon in Chris’ stem klonk bijna verveeld.

Eavan merkte dat de irritatie haar hoofdpijn alleen maar erger maakte en probeerde zichzelf te kalmeren. ‘Wat denk jij dan?’

Daar moest hij even over nadenken. En zoals vaak wanneer hij geen intelligent antwoord wist, haalde hij zijn schouders op en zei zakelijk: ‘Het maakt niet uit wat ik denk, ik wil het liever zeker weten.’

‘Ik pak de zaknavi.’ Eavan zocht haar weg naar de achterkant van het ruimteschip en trok daar de rechterdeur van een lage ijzeren kast open. Ze pakte een zaknavi en een atmosfeermeter en liep terug naar Chris. Terwijl hij met de zaknavi aan de slag ging, liep Eavan terug naar de cockpit, zette de meter aan en richtte die op de voorruit, daar waar de tak erdoorheen was gegaan. Ze realiseerde zich dat ze allang dood waren geweest als de lucht daar buiten giftig voor hen was, vanwege de barsten en de cirkel rondom de tak, maar het kon geen kwaad het exact te testen. Het atmosfeerniveau werd aangegeven met vier lichtgevende blokjes op het display van het apparaat. Op het moment dat ze het ding aanzette, waren die vier blokjes groen, omdat de atmosfeer in het schip zelf perfect was afgestemd op hun behoeften. Met bliepjes gaf het ding aan dat het bezig was met opmeten. Als twee of meer blokjes rood werden, was het te gevaarlijk om naar buiten te gaan.

Na enkele tellen kleurde het allerlaatste blokje rood. Dat hoefde echter niet te betekenen dat er iets mis was met de atmosfeer. Eavan veranderde een hoogte- en luchtdrukinstelling op het apparaat. Vervolgens gaf het display aan dat ze op een hoogte van ruim tweeduizend meter boven zeeniveau zaten – dat verklaarde dat ene rode blokje vanwege de waarschijnlijk ijle lucht hierboven. Ze waren dus toch in de bergen neergestort, maar hadden het geluk gehad een dicht bos te raken.

‘Veilig,’ riep ze naar Chris.

Die was al onderweg naar haar toe met een diepe frons in zijn voorhoofd. ‘Je had gelijk.’

‘Altijd,’ grijnsde ze.

Hij liet haar de gegevens op het display van de zaknavi zien. Ze zag de planeten Yucon II en Excellar.

‘Voor zover ik kan zien, zijn we rechts van Excellar in die regen terechtgekomen en van de koers af gegooid.’ Chris wees naar het plusje dat hun schip voorstelde. ‘En daar zitten we nu.’

Eavan boog zich wat dichter naar het apparaat toe. Ze bevonden zich inderdaad ergens rechts boven Excellar, maar zweefden op het display als het ware in het luchtledige: er was verder geen enkele planeet te ontdekken.

‘Hoe actueel is dat ding?’ vroeg ze.

Chris trok zijn mond scheef. ‘Ef, actueler kan niet.’ Daarna wipten zijn wenkbrauwen omhoog, alsof hij op dat moment pas besefte wat Eavan enkele minuten eerder al had vermoed.

Eavan draaide haar hoofd nog een keer naar de ruit. ‘Ik zeg spullen inpakken en op verkenning.’

‘En het schip dan? We kunnen het toch niet zomaar onbeheerd achterlaten? En ik laat jou er ook absoluut niet alleen op uit trekken.’

‘We zetten het schild in, dan is het onzichtbaar voor het ongeoefende oog. Met onze apparatuur kunnen we ook op een planeet die nog niet in kaart is gebracht wel water van land onderscheiden en de boel terugvinden.’ Ze keek Chris weer aan. ‘Chris, we moeten wel. Wat als dit ’m is en we zomaar weer weg zijn gegaan?’

‘We waren er nog lang niet, Ef. Dit kan ’m niet zijn.’ Hij zette de zaknavi uit. ‘Maar desalniettemin is dit een onbekende planeet.’

Even leek hij in tweestrijd te zijn en Eavan dacht te weten waar die over ging: hij was van de veiligheid, van alles netjes volgens de regels doen, maar hij had ook, net als zij, het hart van een ontdekkingsreiziger. Het was nu even de vraag wat zwaarder voor hem woog op dat moment.

Er knipperde een lichtje in zijn ogen toen hij Eavan weer aankeek. Het hart had het van het hoofd gewonnen. ‘Laten we ons goed voorbereiden voor we eropuit gaan,’ zei hij.

‘Uiteraard,’ antwoordde Eavan kalm, hoewel ze vanbinnen bijna explodeerde.

Chapter Drie

Het voelde warm op de planeet. Eavan had haar afritsbare beige broek aangetrokken met daarop een mosgroen T-shirt. Haar reisvest met de vele zakjes en vakjes had ze om haar middel geknoopt. Chris had eenzelfde outfit, alleen dan met een zwart T-shirt. Zijn kapotte bril had hij voor zijn lenzen verruild.

Het bos dat zich om hen heen dichtbegroeid uitstrekte, had nog het meeste weg van een jungle. Ze waren neergestort op een wat opener stuk. Toen Eavan hun schip van buitenaf bekeek, zag ze dat het voornamelijk dikke lianen waren die ervoor hadden gezorgd dat ze niet te pletter waren gestort. Ze kwamen onder de buik uit en hadden een paar bomen waar ze aan vastzaten doen splijten toen ze strak waren getrokken. Het schip zelf en de grond eromheen lagen bezaaid met takken en gebladerte.

‘We hebben echt zo fucking geluk gehad,’ mompelde Chris, die de boel ook nader stond te inspecteren.

‘Dat kun je wel zeggen.’ Eavan kwam naar hem toe en legde een hand op zijn schouder. Ze kneep erin en kreeg een glimlach van hem. Toen herinnerde ze zich iets. ‘Wat riep jij nou toen we neerstortten? Ik kon er geen moer van verstaan.’

Chris draaide zijn gezicht van haar weg en het was alsof dat een donkerdere kleur kreeg toen hij antwoordde. ‘O, dat… Ik weet het niet meer zo precies, er ging zoveel door mijn hoofd.’ Hij deed een paar passen van haar weg en inspecteerde de rechtervleugel van het schip.

‘Ik had hetzelfde,’ zei Eavan. Snel schudde ze de nare ervaring een beetje van zich af door te denken aan de tocht die voor hen lag. ‘Kom, Chris, laten we doen waar we net zo goed in zijn als in schepen bouwen: op verkenning!’

Chris grijnsde breed en trok de riempjes van zijn enorme rugtas aan die over zijn borst en middel zaten. Eavan moest die van haar nog op haar rug hijsen. Nadat Chris haar daarmee had geholpen, activeerde hij met behulp van een van hun zakapparaten het schild om het schip heen. Het werd meteen onzichtbaar, maar beiden wisten hoe en waar ze moesten kijken om het nog steeds te zien, althans de vage contouren ervan. Een onwetende voorbijganger zou pas merken dat het schip er was als hij of zij er letterlijk tegenaan liep. Het zou moeten helpen totdat ze terugkeerden, al had Eavan geen idee wanneer dat zou zijn. Ze dacht zeker te weten dat ze op de juiste planeet waren beland, hoe onwaarschijnlijk dat volgens de radar ook leek. Chris ging altijd van de harde bewijzen en van grafieken en tabellen uit. Eavan neigde er ondanks haar wetenschappelijke achtergrond juist heel vaak naar op haar gevoel af te gaan. En dat zei haar nu dat hun nog weleens grote verrassingen te wachten konden staan op deze planeet.

Ze vervloekte haar eigen voorspelling toen Chris zijn detector onder haar neus duwde.

‘Kijk.’ Hij hoefde niet eens naar de grote rode vlek te wijzen die in rap tempo naar de twee kleinere figuren op het display toe bewoog. Het was het eerste teken van leven dat ze zagen in dit bos en het was meteen iets akelig groots.

Eavan tuurde tussen de bomen door en bekeek vervolgens de levensvorm op het display nog eens nauwkeurig. Naarmate die in levenden lijve dichterbij kwam, kreeg hij op het display steeds duidelijkere contouren. Maar het display was klein en dus zouden ze de vorm niet kunnen onderscheiden totdat die recht voor hun neus stond. En daar wilde ze nou net niet op wachten.

‘We kunnen voor de zekerheid in een boom klimmen?’ opperde ze, terwijl ze de dichtstbijzijnde stammen inspecteerde. De dikke takken begonnen pas vrij hoog, maar de vele lianen zouden het klimmen vergemakkelijken.

‘Ik hóór hem nu ook,’ fluisterde Chris.

Eavan spitste haar oren, maar dat was niet eens meer nodig. Het klonk als het gerommel van rotsblokken die van een berg naar beneden vielen, of de donder in de wolken. Ze kon nu ook de grond voelen beven. Wat er ook op hen afkwam, het was echt enorm. Ze wierp een blik op de fyro aan haar riem. Het wapen kon zowel een verlammende elektropuls als een dodelijke laserstraal afvuren en was hun beste verdedigingsmiddel, maar ze wilde het alleen als een laatste redmiddel gebruiken.

‘Klimmen,’ riep Chris, haar tegen haar schouder duwend.

Met hun grote, zware rugtassen was dat alleen geen optie. Ze hadden geen andere keuze dan ze van hun schouders te halen en ze op goed geluk tussen de struiken te zetten, in de hoop dat ze onopgemerkt bleven.

Eavan greep zich vast aan de lianen van een boom en begon zich omhoog te trekken. Chris volgde vlak onder haar. Het klimmen ging gemakkelijker dan ze had gedacht, maar ze hadden de onderste takken nog niet bereikt of het kabaal van een wezen dat in volle vaart aangestormd kwam, zwol rap aan. Eavan hoorde nu ook het geruis van struiken die het wezen raakte. Ze durfde pas op te kijken toen haar vingers de eerste dikke tak raakten. Door de schrik liet ze bijna los.

Dat wat op het eerste ogenblik een zwarte vlek was geweest die tussen de bomen door aangeraasd kwam, veranderde met elke sprong meer in een harig monster. Hoe het zo behendig elke boom wist te ontwijken, was Eavan een raadsel, maar het droeg bij aan de kriebels die vanuit haar onderrug omhoog en over haar schouders gingen. Tijdens haar ruimtereizen had ze al veel vreemde wezens ontmoet: het een vriendelijk, het ander vijandelijk. Maar dit wezen had iets heel vertrouwds: het leek op een beer, maar een zo vreselijk grote beer, dat het dier rechtstreeks uit een nachtmerrie leek te komen. Twee ogen met een agressieve, roodgloeiende kleur lichtten op en nog geen twee tellen later zag ze tanden als lange messen flitsen. Een diep, gorgelend gegrom vibreerde door de stam van de boom.

‘EF,’ brulde Chris, terwijl hij haar met kracht omhoogduwde, zodat ze haar paniek opzij moest zetten en verder klom. Ze wist lenig een been over de tak te slaan en met Chris’ hulp zat ze er al snel op. Nu was het haar beurt om hem omhoog te trekken. Er bleef ergens halverwege een kreet in haar keel steken toen ze zag hoe dichtbij de beer nu werkelijk was. Ze rukte aan haar vriend, die nu ook een been optilde om over de tak te vouwen.

Chris’ gil sneed door Eavans gehoor en legde opnieuw bijna haar spieren lam. Ze voelde hoe haar handen van zijn armen glipten. ‘Chris!’ De stof van zijn shirt scheurde onder haar klauwende vingers door de kracht waarmee hij omlaag werd getrokken.

‘aaah!’ Chris’ kreet was doordrenkt met helse pijn, wat Eavan op de een of andere manier woest maakte, en dat gaf haar de kracht om haar greep op hem te verstevigen. Ze kon niet zien wat er onder hem gebeurde, maar de voorstelling van die monsterbeer die zijn klauwen in zijn bungelende benen sloeg en hem omlaag probeerde te trekken, was genoeg. De adrenaline vormde een luide brul in haar keel, terwijl ze uit alle macht aan hem trok. Ondanks de pijn die hij leed, probeerde hij mee te helpen en samen wisten ze hem eindelijk op de dikke tak te hijsen, waar hij zich omheen vouwde.

Nu had Eavan duidelijk zicht op het wezen onder hen. Het stond op zijn achterpoten tegen de boom aan en maakte met zijn klauwen diepe halen in de stam. Het geluid dat de beer produceerde, leek duizendmaal versterkt in die megagrote bek vol tanden.

Met grote moeite haalde Eavan haar blik van het wezen om naar Chris’ been te kijken. Zijn broek was bij zijn rechterbeen opengescheurd en het vlees eronder was donkerrood van het bloed.

‘Chris, gaat het?’

‘Ja,’ kreunde hij met zijn tanden op elkaar.

Maar Eavan wist dat ze zo snel mogelijk bij haar medkit moest komen.

‘Ef!’ Chris keek met grote ogen omlaag.

Met tegenzin keek Eavan ook langs de stam omlaag. De monsterbeer was bezig de boom in te klimmen. Het leek bijna onmogelijk met zijn omvang, maar de bomen zelf waren ook veel dikker dan ze ooit eerder had gezien. Buiten dat was het beest eerder behendig dan log en hoewel hier en daar lianen knapten door zijn gewicht, won hij misselijkmakend snel aan hoogte.

‘Ef, je moet hem neerschieten!’

Eavan staarde roerloos naar de beer.

‘Pak je fyro!’

Mechanisch tastte ze naar haar fyro en trok die van haar riem zonder dat haar blik van de beer afdwaalde. Het beest stootte woeste kreten uit, die op de een of andere manier triomfantelijk klonken.

‘Ik… kan niet…’ Ze merkte dat haar vingers trilden en had moeite haar evenwicht te bewaren in deze toch al ongemakkelijke positie.

‘Als je het niet doet, zijn we dood!’

Het klonk hard en kil, maar het was de waarheid. Nog nooit in haar leven had ze een levend wezen iets aangedaan, laat staan gedood. Ze had zelfs nog nooit een mug geplet tegen de wand. Alle leven was haar heilig, of het nou om een mens of een nietig torretje ging. Chris leek niet in staat de taak op zich te nemen: als hij zijn armen van de tak zou halen, zou hij er meteen vanaf glijden en Eavan wist niet of ze sterk genoeg was om hem lang vast te houden. Het was aan haar.

Ze zag het rood in de ogen van de beer. Ze zag het slijm dat zijn tanden met elkaar verbond en in slierten in het rond vloog op het schokkerige ritme van zijn bewegingen. Ze voelde de boom beven en hoe het beest de klauwen steeds opnieuw in de bast sloeg.

Haar hand die de fyro vasthield trilde nu zo erg dat ze maar met moeite de juiste knop wist te activeren. Ze koos voor de verlamming in plaats van de dood. Nu hoefde ze alleen nog de trekker over te halen…

De beer haalde uit met een van zijn machtige voorpoten op hetzelfde moment dat Chris haar naam schreeuwde. Wat volgde, was een flits die zo fel was dat Eavan een pijnscheut in haar voorhoofd voelde. Ze hoorde haar fyro ver beneden zich met een dof geluid in het gras terechtkomen, gevolgd door een dierlijke schreeuw die ondanks alles haar medelijden wekte.

Toen ze eindelijk haar ogen weer durfde te openen, zag ze eerst alleen maar sterretjes en vervolgens de monsterbeer. Die zat niet meer om de stam gevouwen, maar kwam op het moment dat Eavan hem zag overeind uit ligpositie en schudde met zijn kop. Hij keek nog een keer omhoog naar haar en Chris, snoof, gromde en trok toen een sprint van de boom weg. Eavan verloor hem uit het zicht tussen de struiken.

‘Wat was dat?’ mompelde ze.

Van Chris kwam geen reactie. Toen ze naar hem keek, zag ze het zweet op zijn gezicht parelen. Hij had zijn tanden op elkaar geklemd en zijn ogen gesloten. Zijn hele gezicht straalde pijn uit.

‘Tii at insahl?’

Verbaasd boog Eavan zich opnieuw over Chris heen om naar beneden te kijken. Aan de voet van de boom stonden twee figuren met menselijke trekjes die in eerste instantie identiek aan elkaar leken.

Voor ze op welke manier dan ook kon reageren, stelde een van de twee figuren opnieuw een vraag, maar Eavan kende hun taal niet en hun zakvertaler zat in Chris’ rugtas.

‘Sorry, maar ik versta jullie niet,’ riep ze naar beneden.

De twee overlegden met een paar melodieuze, zachte woorden met elkaar en vervolgens klom een van hen zo snel en lenig de boom in, dat de bewegingen bijna iets dierlijks hadden. Een vriendelijk gezicht met een siennabruine kleur en ogen met een mystieke, goudbruine glans verscheen boven Chris’ hoofd. Het leek een jongen te zijn, maar ook als meisje zou hij knap zijn geweest. Zijn voorzichtige glimlach deed haar heel even vergeten in wat voor een hachelijke situatie ze zich bevond. En dat haar vriend er slecht aan toe was.

De jongen hield zich vast aan de stam en hun tak, maar wist een hand op te steken om eerst op Chris, daarna op zichzelf en vervolgens naar beneden te wijzen.

Eavan begreep hem en knikte.

De jongen haalde een kort mes tevoorschijn en sneed daarmee een van de lianen van de stam los. Vervolgens gebaarde hij dat de liaan om Chris heen moest. Daar moest Eavan hem mee helpen. Chris kreunde zachtjes, maar Eavan had het gevoel dat hij niet helemaal meer bij kennis was en dat baarde haar grote zorgen.

Wat de bruinrode jongen vervolgens deed, sloeg Eavan volledig uit het veld. Hij klom op de toch al drukbezette tak en liet de stam helemaal los. Eavan wierp kort een blik op hem en zag dat hij slechts een of andere beschilderde doek gemaakt van huiden om zijn middel droeg en dat zijn hele slanke, maar gespierde lichaam dezelfde roodbruine kleur had als zijn gezicht. Hij glimlachte opnieuw naar haar, alsof hij een simpele, alledaagse taak aan het uitvoeren was, en tilde Chris toen zomaar op zijn rug. Chris’ armen bungelden daarbij over zijn borst, maar de jongen wist hem met het uiteinde van de liaan, dat nog aan de stam vastzat, stevig aan zich vast te binden, zodat Chris niet van hem af kon glijden. Daarna gleed hij soepel van de tak terug op de stam en klom in rap tempo naar beneden, waar hij Chris op de grond legde. De andere figuur knielde meteen naast hem neer.

Voor Eavan haar ledematen kon opdragen eveneens aan de klim terug naar beneden te beginnen, verscheen de jongen alweer voor haar neus. Ditmaal was het een brede grijns die zijn gezicht sierde en maakte dat Eavan prompt vergat hoe ze die ledematen ook alweer moest gebruiken. Hij reikte naar haar. Zijn aanraking voelde koud en veroorzaakte een rilling langs haar ruggengraat. Ze had geen enkel probleem om zelfstandig de boom uit te komen, maar liet zich door hem helpen.

‘Dank je wel,’ zei ze tegen hem toen ze weer veilig met beide benen op de grond stond. Ook al sprak hij haar taal niet, de betekenis was hem duidelijk, want hij knikte met een grote glimlach.

De andere figuur was overeind gekomen en kwam naast de jongen staan. Nu Eavan hem beter zag, besefte ze dat het geen jongen was, maar een meisje. Ze waren inderdaad identiek, maar bij het meisje waren duidelijk rondingen te zien onder de jurk die tot op haar knieën kwam. Die jurk was ook gemaakt van huiden en zag er eenvoudig en wijd uit, maar accentueerde haar vrouwelijkheid door blote schouders en een V-vormige halslijn. Ook de jurk was kleurrijk beschilderd. De tweeling had lange, zwarte haren, die bij beiden loshingen en tot de onderrug kwamen. Eavan schatte het tweetal niet ouder dan achttien.

Het meisje begon met korte, snelle woorden in haar taal tegen Eavan te praten.

Eavan stak een vinger op. ‘Momentje.’ Ze dook tussen de struiken en vond hun rugtassen en ook haar fyro. Het wapen stak ze terug achter haar riem, maar ze zorgde ervoor dat haar vest hem verborg. Vervolgens diepte ze snel een medkit en de vertaler uit Chris’ rugtas op. Het vernuftige apparaatje had niet alleen alle talen van de Aarde en van alle andere in kaart gebrachte bewoonde planeten in het geheugen staan, maar kon ook binnen enkele tellen een nog onbekende taal omzetten.

De tweeling deed alert een stap achteruit toen ze met het koffertje en het apparaat – dat niet veel groter was dan een ouderwetse rekenmachine – aan kwam lopen. Ze hoorden duidelijk bij een primitief volk dat leefde van de natuur en de jacht en totaal niet bekend was met moderne technologie.

‘Geen zorgen.’ Eavan probeerde zo geruststellend mogelijk te praten. Ze plaatste de medkit bij haar voeten en maakte met haar vrije hand een sussend gebaar. Nu moest ze hem alleen zover krijgen nogmaals te spreken; pas dan kon de zakvertaler niet alleen voor haar, maar ook voor de inboorlingen vertalen. Ze wees op zichzelf. ‘Ik ben Eavan. Ea-van.’ Daarna wees ze op Chris, die bewusteloos op de grond lag. ‘Chris.’ Ze herhaalde beide namen en wees vervolgens op de jongen.

Hij was snel van begrip, want hij legde zijn rechterhand op zijn borst en zei: ‘Waykani Tandoro.’

Eavan keek naar het display van de vertaler, maar ze wist dat het ding eerst veel meer woorden en klanken binnen moest krijgen voordat hij kon vertalen.

De jongen legde zijn hand op de schouder van het meisje. ‘Tarani Kyrana.’

Waykani en Tarani. Eavan knikte. Het begin was er. Ze keek naar Chris en wees vervolgens naar haar medkit. ‘Ik moet hem verzorgen. Hij is gewond.’

Tarani haakte meteen in en leek haar waterval aan woorden van eerder voort te zetten. Ze gebaarde daarbij druk naar Chris en zag er net zo bezorgd uit als dat Eavan zich voelde. Ondertussen ging de vertaler druk aan de slag. Tegen de tijd dat de eerste woorden op het display verschenen, was Tarani stilgevallen.

Waykani Tandoro = Kleine Panter, was het eerste wat Eavan las en daaronder kwam te staan: Tarani Kyrana = Mooie Ster.

Vervolgens duurde het enkele tellen voor de zinnen van Tarani af te lezen waren: deze man is zwaargewond. De Zwarte Schaduw heeft hem met zijn giftige tanden gepakt. Hij moet mee naar ons kamp. Daar kan ik hem verzorgen. Ik heb het tegengif.

Eavan gunde zichzelf geen tijd om de woorden op zich in te laten werken. Nu kwam namelijk het moment dat de vertaler zelf zou gaan spreken, met Eavans stem, maar dan in de taal van Waykani en Tarani.

‘Dank je wel, Tarani, maar ik heb zelf medicijnen bij me. Ik kan hem ook helpen,’ zei ze, meer tegen het apparaat dan tegen Tarani.

Eavan stak de vertaler een beetje vooruit in Tarani’s richting. Die keek schichtig, maar bleef staan. Eavans stem weerklonk blikkerig uit het geïntegreerde boxje van de vertaler en zei de woorden die zij net had gezegd in de taal van de tweeling. Het klonk heel vreemd, maar Eavan was allang blij dat het zo goed werkte.

Tarani’s ogen werden groot en ze kon zichzelf er duidelijk niet van weerhouden een hand uit te strekken naar het vreemde sprekende ding. Haar vingertoppen raakten het apparaat. Ze trok ze meteen terug, maar Eavan zag eerder nieuwsgierigheid dan angst in haar mooie grote ogen.

Vanaf dat punt ging het wat sneller.

‘Ik weet niet wat voor medicijnen u heeft, maar ze zullen niet werken tegen het gif van de Zwarte Schaduw,’ sprak Tarani, terwijl haar blik zich over en weer verplaatste tussen Eavan en de zakvertaler.

‘Hoe kan een beer gif in zich hebben?’ vroeg Eavan.

‘Dit is geen gewone beer,’ zei Waykani. ‘Dat was hij ooit. Er is iets…’ Hij wisselde een blik met Tarani en maakte zijn zin af: ‘… gebeurd met hem.’

‘Wat dan?’ fronste Eavan, maar op dat moment produceerde Chris een diepe, gekwelde kreun.

‘Laten we hem meenemen,’ drong Tarani aan. ‘Geloof mij, het is beter. Wij kunnen helpen.’

Eavan, die al op een knie was gezakt bij Chris, keek naar haar op. ‘Maar ik heb een apparaat bij me dat binnen enkele seconden elke wond kan genezen.’

‘Het zal niet voldoende zijn,’ hield Tarani vol.

Eavan zuchtte, terwijl ze op Chris neerkeek. Misschien was het beter de tweeling te vertrouwen. Ze kwamen heel vriendelijk en behulpzaam over en op dat moment leek dat het belangrijkst. Ze straalden absoluut niets bedreigends uit.

‘Oké,’ zei ze, terwijl ze overeind kwam.

Chapter Vier

Het ene moment liep Eavan nog tussen de dikke bomen over verend mos heen, het volgende moment stond ze aan de rand van het kamp van Waykani en Tarani. Dat bestond uit niet meer dan drie tenten van huiden en spits gevijlde stokken, en een vuurkuil in het midden met een spit erboven. Op de stof van de puntige tenten waren kleurrijke versieringen aangebracht.

Waykani, die Chris had gedragen, toonde haar weer zijn grote glimlach. ‘Welkom bij ons thuis,’ zei hij.

Eavan wilde vragen of ze maar met zo weinig man waren, maar haar zorgen om Chris maakten haar het spreken op dat moment lastig. Hij leek tijdens de voettocht van ongeveer een halfuur te hebben gezweefd tussen bewustzijn en bewusteloosheid en was er slecht aan toe. De kleur van zijn toch al lichte huid neigde naar een ziekelijk geelwit.

Eavan volgde Waykani. Die ging de meest linker tent in, waar de temperatuur niet zo drukkend warm was als buiten. Er lagen daar nog meer huiden, die er zachter uitzagen dan de kleding en de tenten. Wolliger. Daar legde Waykani Chris voorzichtig op. Chris was inmiddels drijfnat.

Tarani was niet meteen met hen mee naar binnen gekomen, maar arriveerde niet veel later met een houten kom en een doek in haar handen. Waykani schoof opzij toen ze bij Chris neerknielde. Eavan zag dat er purperkleurige, ovale bessen zo groot als druiven in de houten kom lagen. Door hun een beetje doorzichtige schil heen was een zwarte kern zichtbaar.

‘Dit zijn Olari-bessen,’ zei Tarani. Ze hief een hand op en zonder dat er woorden waren gewisseld, legde Waykani een rondgevijld houten stokje in haar palm, waarmee ze de bessen fijn begon te stampen. ‘Ze zijn zeer giftig wanneer je ze puur op zou eten, maar werken ook als een tegengif voor het gif van de Zwarte Schaduw.’

‘Wow, wacht even, giftig?’ Eavan legde een hand op Chris’ schouder.

‘Als je ze zo op zou eten,’ herhaalde Tarani geduldig. ‘Vermengd met een plant die wij Klapa noemen en rechtstreeks aangebracht op de wond die de tanden van de Zwarte Schaduw hebben gemaakt, werkt het gif van de bessen als tegengif voor het gif van de beer.’

Hoewel ze haar hart nog in haar keel voelde kloppen, haalde Eavan wat rustiger adem en keek ze toe hoe Waykani Tarani weer zonder teken of woord een takje met twee ronde blaadjes eraan aanreikte. Dat deed Tarani ook in de kom en mengde ze met de bessenmoes. Toen ze tevreden was met het mengsel smeerde ze het met een hand uit op de doek, terwijl Waykani de broekspijp van Chris’ gewonde been zo veel mogelijk losscheurde, zodat de wond vrij kwam te liggen. Eavan kon duidelijk de klauwafdruk zien waar de beer naar hem had uitgehaald en ze slikte iets weg.

Tarani tilde voorzichtig de doek met het mengsel op, draaide hem om en in diezelfde beweging plaatste ze hem nauwkeurig over de wond heen. Heel even dacht Eavan een lichte schok door Chris heen te zien gaan.

Waykani hielp zijn tweelingzus de doek met een vlasachtig touw om het been te binden.

‘Hij zal elk moment bijkomen,’ zei Tarani vervolgens tegen Eavan, die op haar knieën naar Chris zat te staren.

Die woorden hadden nog maar net een plekje in Eavans hoofd gevonden toen Chris bewoog, dit keer heel duidelijk. Op datzelfde moment leek het alsof zijn wangen volliepen met kleur en zelfs zijn bleke lippen weer rozig rood werden. Ze slikte nog net een kreet in toen hij zijn ogen opende en zijn blik weer net zo helder leek als normaal.

Chris draaide langzaam zijn hoofd opzij en vond Eavans blik. ‘Je ziet er niet uit,’ zei hij met een vaste, zij het schorre stem.

Eavan lachte een zenuwachtige lach vol emotie en toen Chris aanstalten maakte om overeind te komen, ondersteunde ze hem.

‘Wat is er gebeurd?’ Hij streek met een hand door zijn haren. ‘Die beer…’ Peilend keek hij omlaag naar zijn verbonden been.

‘Deze mensen hebben ons gered en jouw wond verzorgd.’ Eavan gebaarde naar Waykani en Tarani, die Chris op dat moment pas opmerkte. ‘De vertaler heeft hun taal al geanalyseerd, dus we kunnen met ze communiceren. Dit zijn Waykani en Tarani.’

‘Je wond zal uiterlijk over twee uur volledig genezen zijn,’ zei Tarani tegen hem.

Chris bekeek de tweeling vol verwondering en nieuwsgierigheid. Het eerste contact met de bewoners van een onbekende planeet was altijd een spannende ervaring. Helaas kon het ook behoorlijk verkeerd uitpakken als de bewoners van een planeet geen bezoekers tolereerden. Dat gevaar liep je natuurlijk altijd: Chris en Eavan droegen niet voor niets altijd een wapen bij zich om zichzelf te verdedigen. Deze tweeling had hen bij hun eerste ontmoeting het leven gered. Nu leek het tijd voor de echte kennismaking.

Het tweetal nodigde hen uit om bij de vuurkuil plaats te nemen. Waykani verontschuldigde zich voor het feit dat ze hun nog geen eten aan konden bieden, omdat hij nog moest gaan jagen en ook hun overige voorraden aan moest vullen. Eavan en Chris wimpelden dat af en boden hun in plaats daarvan een paar van hun energierepen en zakjes pasta en soep in allerlei smaken aan, maar die vonden ze blijkbaar te vreemd om aan te nemen. Wel had het tweetal nog een handjevol van de Olari-bessen, die Chris graag wilde analyseren. Waykani reikte hem een doekje met een van de besjes erin aan en drukte hem op het hart er heel voorzichtig mee te zijn. Chris haalde de GeoTerra200 uit zijn rugtas: een apparaatje niet groter dan een brillenkoker, met een vierkant display op de bovenkant. Daarmee konden ze op andere planeten dingen als planten, aarde, voedsel en water analyseren om te zien of ze veilig waren. Hij wist het besje te analyseren zonder het aan te raken.

‘Sodeju,’ bracht hij uit toen het display de eerste gegevens toonde. ‘Er zitten veel stoffen in waar ik nog nooit van heb gehoord, maar degene die ik wel ken, zijn ontzettend giftig. Er zit bijvoorbeeld daphnine in.’

Eavan knikte alleen maar. Zij was meer geïnteresseerd in andere dingen. ‘Zijn jullie de enigen in dit kamp?’ vroeg ze aan Tarani, terwijl ze naar de twee andere tenten keek, waar zich al die tijd niets had verroerd.

Waykani, die Chris net over de Olari-bessen wilde vertellen, liet zijn mond dichtklappen.

Tarani’s blik was somber toen ze antwoordde. ‘Onze hele stam is dertien jaar geleden uitgeroeid, toen wij vier jaar waren. Onze moeder heeft ons goed verstopt toen ze kwamen. Mijn broer Waykani en ik zijn de enige overlevenden. Wij leven hier al die jaren al alleen en we zijn nooit anderen tegengekomen. Jullie zijn de eersten in dertien jaar, buiten de dieren waarop wij jagen.’

‘Wat vreselijk. Dat spijt me. Dat kan niet gemakkelijk zijn geweest.’

‘We hebben samen iets opgebouwd,’ zei Waykani, terwijl hij Tarani een liefdevolle blik toewierp.

Chris’ gezicht vertrok in een grimas die bijna walgelijk te noemen was, en Eavan hoopte dat de tweeling het niet zag.

‘Wij zijn in ieder geval ontzettend dankbaar dat jullie er op het juiste moment waren en ons leven hebben gered,’ zei ze.

‘Jullie hadden geluk dat wij in de buurt waren,’ grijnsde Waykani. ‘Het is niet slim om in een boom te klimmen als er een beer achter je aan zit. Die kunnen ook klimmen, weet je.’

Ondanks het standje kon Eavan niet anders dan glimlachen. Ze mocht de jongen.

‘Dat weet ik ook heus wel,’ antwoordde ze, ‘maar op het moment dat onze detector aangaf dat er iets op ons afkwam, wisten wij nog niet wat dat was, dus zijn we voor alle zekerheid maar in een boom geklommen.’

Waykani begreep het woordje ‘detector’ niet en Chris legde hem kort uit wat het ding deed. Zijn ogen werden alleen maar groter.

‘Tarani, vertel ons eens wat meer over deze planeet,’ zei Eavan.

‘Planeet?’

Eavan keek naar het display van de vertaler. Blijkbaar was er in hun taal ook geen fatsoenlijk woord voor planeet. ‘Jullie wereld?’ Ze maakte een weids gebaar met haar arm. ‘Hier, waar jullie wonen?’

‘O! Wij kennen helaas niet meer dan dit woud en de bergen eromheen. We gaan niet verder weg van huis dan daar waar de dieren waarop wij jagen ons naartoe leiden.’

Eavan probeerde al teleurgesteld een zucht in te houden, maar Tarani ging verder.

‘We kennen wel verhalen van onze ouders en grootouders. Deze bergen waar we ons in bevinden, vormen het begin van een groot vulkaangebergte. De vulkaan zelf is al eeuwenlang slapende.’

Dat is een goed begin, dacht Eavan. Ze probeerde een blik te wisselen met Chris, maar die registreerde dat niet.

‘Om deze bergen heen liggen uitgestrekte bossen met daarachter stranden. Daar weer omheen is niets dan water. Mijn grootmoeder vertelde ons ook altijd over schitterende inhammen en baaien met grotten die bij vloed helemaal onder water kwamen te staan. We kennen ook verhalen over allerlei wezens die dit land en het water eromheen met ons delen.’

Eavan schoof naar het puntje van het houtblok waar ze op zat. ‘Wat voor wezens?’

‘Mijn grootmoeder heeft een keer een wezen ontmoet in een baai dat…’

Tarani’s stem sloeg over en Eavan hoorde haar scherp lucht naar binnen zuigen. Haar ogen werden zo groot dat het wit eromheen volledig zichtbaar was. Het leek alsof ze alle kleur in haar gezicht verloor, al was dat moeilijk te zien met haar donkere huid.

Waykani, die vlak naast haar zat, sloeg meteen met paniek in zijn ogen zijn armen om haar heen. ‘Tarani?’

‘Het is zover,’ fluisterde ze.

Toen stootte ze een langgerekte gil uit, die Eavans nekhaartjes rechtovereind zette.

Tarani maakte aanstalten om overeind te komen. Haar broer hielp haar.

‘Wat is er?’ vroeg Eavan.

Tarani gaf geen antwoord, maar slaakte een nieuwe gil, die ditmaal schor was van pijn. Iets bij haar bovenbenen trok Eavans aandacht. Onder de rok van haar jurk begon bloed tussen de benen door omlaag te sijpelen.

‘Wow!’ Eavan tastte achter zich en rukte haar rugtas naar voren om haar medkit te pakken.

‘Ga weg.’

De toon in Waykani’s stem maakte dat Eavan meteen naar hem opkeek. Zijn ogen stonden wild, maar tegelijkertijd berustend. Als iemand die een vloedgolf op zich af ziet komen en weet dat hij geen kant meer op kan.

‘Ga weg, alsjeblieft.’

‘Aaaaaaaaaaaaaaaaah!’ Tarani viel op haar knieën. Het bloed stroomde nu als een waterval uit haar.

‘We kunnen helpen!’ Eavan zette de afschuw die het bloed in haar opwekte opzij om haar medkit open te maken. Ze haalde er een analyseapparaatje uit en zette een stap naar Tarani toe.

‘Nee, jullie moeten nú weggaan!’ Waykani was overgegaan op schreeuwen. De leuke, vrolijke knul van eerder was volledig verdwenen. Hij hees zijn zus voorzichtig maar dwingend overeind en begon haar mee te leiden naar hun tent.

‘Maar… we kunnen helpen!’ Eavan stak wanhopig een hand naar hen uit. ‘Waykani!’

‘gaaaaa!’ gilde hij met tranen in zijn stem, voordat de stof van de tent achter hem en Tarani dichtviel.

Volledig perplex en met haar hart razend in haar keel staarde Eavan naar de tent.

‘Ef, kom.’ Chris kwam naast haar staan en pakte haar elleboog beet. ‘Ze willen niet geholpen worden.’

Eavan merkte maar half hoe Chris haar haar rugtas in haar armen duwde en de medkit daar weer in opborg. Hij bleef aan haar plukken, omdat ze niet de kracht kon vinden van het kamp weg te lopen. Ze bleef achteromkijken en kromp telkens inwendig ineen als Tarani’s kreten klonken. Zelfs toen de bomen de open plek met de tenten al volledig verborgen, bleef ze nog kijken.

Deze twee lieve mensen hadden hun leven gered. En nu liepen ze van hen weg, terwijl ze in nood waren. Primitief als ze waren, bezaten ze vast niet de juiste middelen om Tarani te helpen.

Dit is niet juist…

Met een ruk bleef Eavan stilstaan. Het maakte dat de tas op haar rug zodanig verschoof dat ze bijna haar evenwicht verloor.

‘Wat is er nou?’ Chris kwam ook tot stilstand, maar bleef haar arm vasthouden.

‘Ik kan ze niet de rug toekeren. We moeten terug!’ Met die woorden draaide ze zich ook al om en begon terug te marcheren.

‘Eavan, ze willen ons er duidelijk niet bij hebben,’ riep Chris, hoewel ze kon horen dat hij haar op de voet volgde.

‘We kunnen ze niet in de steek laten, niet nadat zij ons leven hebben gered.’ Op de een of andere manier had ze opeens veel meer moeite om tussen de bomen door te komen, met name door de grote rugtas. Ze waren alleen maar rechtdoor gelopen. Het kon niet anders dan dat ze zo weer bij het kamp uit zouden komen.

‘Ze hebben ons weggestuurd. Ze willen onze hulp niet.’ Toch klonk Chris’ stem al wat meegaander.

‘We moeten doen wat we kunnen. We hebben de middelen ervoor.’ Eavan worstelde, maar holde verder. Elk moment moesten de bomen van elkaar wijken. Ze wist niet of het een slecht of juist een goed teken was dat ze Tarani niet meer hoorde gillen. Het zette haar ertoe aan nog meer vaart te maken, zo goed en zo kwaad als het ging.

De bomen weken uiteen, maar minder veelbelovend dan toen ze hier eerder waren aangekomen. De open plek was veel kleiner dan ze in gedachten had.

Eavan bleef staan.

Het kamp was weg.

Chapter Vijf

Het waren niet alleen de drie tenten die in rook op leken te zijn gegaan. Er was geen enkel teken van leven meer te bekennen: geen vuurkuil, geen houtblokken, niet eens sporen in het mos of zand.

‘Hoe kan dat?’ bracht Eavan uit. ‘Ik ben toch niet verkeerd gelopen?’ Ze liep een stukje de open plek op, om zich heen kijkend. ‘Waykani? Tarani?’ Haar armen in de lucht werpend keek ze om naar Chris, die tussen de bomen was blijven staan. ‘Zíjn we verkeerd gelopen?’

Chris schudde alleen maar zijn hoofd.