Als Doden Slapen

Mel Hartman

ALS DODEN SLAPEN

Eerste druk: 23 november 2021

© 2021 Mel Hartman

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208566

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Vorwoord

De stukken aan het begin van ieder hoofdstuk komen uit ‘Reisgids voor de Droomwereld – Een bestemming zonder veiligheidsgordels en reisdocumenten’, uitgegeven in 2014. De schrijvers en samenstellers van deze reisgids zijn de aardelingen: Molly Rood, Camil White, Miss Daisy Bicycle en Oded Hartman.

Sla deze stukken gerust over als ze de voortgang van het verhaal storen. Dat zouden zij ook doen.

Luister naar je dromen.

De muzen die je ontmoet, geven je niet alleen inspiratie, ze waarschuwen je ook.

Dit boek draag ik op aan Didi en Kiwi, een generatie voor en na me.

1

‘Dit hoofdstuk staat bol van speculaties en gissingen en wild, ongefundeerd gokken. De bewoners weten zelf amper iets van hun geschiedenis af. Een van hun bekendste motto’s is: “Wat gebeurd is, is gebeurd, dus doe niet zo moeilijk en geef me die croissant aan.”’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Geschiedenis, pg 12

Zev, Ilse en ik stonden als in hypnose naar de tekst op de envelop te staren. De envelop was ons net door een onbekende bezorgd. Hij of zij had hem onder de deur door geschoven en voor we konden zien wie het was, was de bezorger verdwenen. Hoe die persoon, nadat hij had aangeklopt, zo snel weg had kunnen komen was me een raadsel. Vast door gebruik van magie.

Voor April Charles, op Aarde

Dringend

Hecate

‘Open de envelop,’ zei Ilse zacht.

‘Wie is Hecate?’ vroeg Zev.

‘Een godin,’ antwoordde Ilse in mijn plaats. ‘Ik heb dingen over haar gelezen.’

Ik hervond mijn stem. ‘Nou, nee. Ze is een hogere elf. Ze werd vroeger op Aarde als een godin aanbeden, maar dat is ze niet.’

‘Laten we gaan zitten,’ stelde Ilse voor. ‘En vertel ons alles over haar.’

Zev en ik liepen naar de bank toe. Ik bleef naar de woorden staren, omdat ik verwachtte dat ze ieder moment konden verdwijnen, net zo magisch als de bezorger had gedaan. Ik kon het eenvoudigweg niet geloven dat ik een brief van een hogere elf had gekregen.

Ik merkte nu pas op dat de dag was begonnen. Een flauwe oranje gloed warmde de ramen op; het beloofde een mooie meidag te worden, en toch was het enige wat ik wilde in bed kruipen. Ik was doodop door de avonturen van de laatste dagen en het gesprek met Zev en Ilse. Maar ze waren eindelijk op de hoogte dat ik geen aardeling was, maar een terraan. Er hingen geen geheimen meer tussen ons in.

Ilse riep uit de keuken: ‘Iemand koffie?’

‘Nee, dank je, ik wil zo meteen een paar uurtjes slapen, als me dat zal lukken nadat ik die brief heb gelezen.’

‘Ik wil wel,’ zei Zev.

Ik zag aan zijn vluchtige blikken naar mij toe dat hij me niet meer vertrouwde, en dat stak me, al had ik het verwacht en verdiend. Ik had hem en Ilse te lang in het ongewisse gelaten.

‘Oké, twee koffie dan. Wacht met het openmaken van de brief tot ik erbij ben.’

‘Hecate,’ begon ik. Aangezien de keuken slechts op twee stappen van ons was verwijderd, wist ik dat Ilse alles kon horen. ‘Ik ken haar niet goed.’

‘Wat bedoel je met hogere elf?’ vroeg Zev. ‘Zijn er dan ook lagere elfen?’

Ik knikte. ‘Ze heten gewoon elfen. Ze zijn aan elkaar verwant en toch heel verschillend. Wat ik me herinner is dat elfen, de gewone dan, ijdele wezens zijn met weinig humor. Ze kunnen met dieren praten en de natuur manipuleren. Ze verlaten zelden het Elfenbos, ze hebben niet zoveel op met andere wezens en blijven er liever bij uit de buurt. Van hogere elfen weet ik alleen dat je ze zelden ziet. Ze worden door mysterie omgeven. Het Orakel, Venus, Poseidon, Morpheus, allen hogere elfen, ieder met hun eigen specifieke krachten die sterker zijn dan die van de elfen, dan die van ieder ander wezen op Terr. Zelfs de halflingen kunnen niet aan ze tippen. Zowel elfen als hogere elfen blijven eeuwig jong.’

Ilse kwam bij ons zitten en overhandigde Zev zijn kop koffie. ‘Dat zijn goden uit de mythologie.’

‘Ja, inderdaad. Ze brachten een poos op Aarde door en vanwege hun krachten kregen ze een godenstatus toebedeeld. Pat zal ons er meer over kunnen vertellen. Doordat ik hier opgegroeid ben, is mijn kennis over Terr beperkt.’

Ilse wees de envelop aan.

‘Oké, daar gaan we.’ Ik scheurde voorzichtig de bovenkant open en pakte er een flinterdun beigekleurig velletje uit. Ilse en Zev, die ieder aan een kant van mij zaten, bogen zich over de brief heen.

Het was in hetzelfde zwierige handschrift geschreven als mijn naam op de envelop. Ik las de woorden hardop voor.

April Charles,

Gelieve mij zo snel mogelijk op te zoeken.

Terr heeft je hulp nodig bij een Aardse kwestie.

De hond kan jou hierbij verder helpen.

Met dank,

Ik wens je heldere nachten en liefde toe,

Hecate

Als een eenstemmig koor draaiden we alle drie ons hoofd naar Mayo toe. Mayo kwispelde en blafte.

‘Knipoogde ze nou?’ vroeg Ilse op verbijsterde toon.

‘Aha, zit het zo,’ zei ik.

Zev keek Mayo aan alsof ze ieder moment in Thing kon veranderen. ‘Hoe bedoel je? Is ze geen gewone hond dan?’

Ik zuchtte. ‘Ik begrijp het nu. Ze is door Hecate gestuurd. Op Terr zei de kat Cheshire ─’

Ilse legde haar hand op mijn arm. ‘Ho, wat zeg je? Een pratende kat?’

‘En dat vind je vreemder dan dat goden echt bestaan?’ zei Zev met zijn typerende scheve grijns.

‘Nou ja, eigenlijk wel. Waarom spreekt Mayo dan niet, als ze van Terr afkomstig is?’

Ik trok mijn schouders op. ‘Cheshire is misschien behekst of geen echte kat. Geen idee. De meeste dieren op Terr kunnen niet praten.’

‘Goed, vertel verder,’ zei Ilse.

‘Cheshire gaf aan Mayo de groetjes van Hecate en eerder nog zei een methusalem dat ze wist waar Mayo vandaan kwam.’ Ik keek Mayo aan. ‘Dus jij bent door Hecate gestuurd?’

Mayo blafte, stond op en liep naar de boekenkast. Daar leek het alsof ze ieder boek bekeek, wat natuurlijk onzin was. Honden konden niet lezen, ook niet op Terr. Of had ik het mis? Jee, ik was nergens meer zeker van. Mayo zuchtte diep, draaide haar kop naar ons toe en blafte opnieuw.

‘Wil je dat ik kom?’

Ik zweer het je, de blaf klonk als ‘duh’.

Ik stond op en liep naar haar toe. ‘Oké, wat wil je me vertellen?’

Mayo hief een poot op en wees naar een boek. Ja, ze wees! Werkelijk waar. Ik pakte het boek van het rek.

‘De elfen van Brian Froud.’

‘Heb ik dat nog?’ vroeg Ilse. ‘Het is een geïllustreerd boek over de mythe van de elfen. Ik dacht dat ik dat allang op de rommelmarkt had verkocht. Ik vond de plaatjes indertijd zo mooi. Om nu te weten dat ze werkelijk bestaan, surreëel hoor.’

‘Wil je dat ik naar het Elfenbos ga, probeer je me dat te vertellen?’ vroeg ik aan Mayo.

Ze blafte en kwispelde.

‘Waarom schreef Hecate dat dan niet in haar brief?’ vroeg Ilse.

‘Misschien omdat het Elfenbos nogal groot is en Mayo haar precies weet te vinden.’ Ik schokschouderde. ‘Geen idee.’

‘Wij gaan mee.’

‘Zev ─’

‘Nee, April, dit is geen discussie. Ik ga mee, ik kan natuurlijk niet voor Ilse spreken. Als je wil dat ik het begrijp, je afkomst en die vreemde wereld, dan moet je me mee laten gaan. Het is weekend, dus het kantoor is gesloten.’

‘Ik ga ook mee!’ Ilse klonk wel heel erg enthousiast, alsof we naar een pretpark gingen. Nou ja, voor hen was dat natuurlijk zo. ‘Dit weekend heb ik geen dienst.’

Hoe kon ik hier nou nee tegen zeggen? Ze hadden al zoveel van me moeten verduren en ik wilde ze niet verliezen. Zev had gezegd dat hij tijd nodig had om te verwerken dat ik uit een andere wereld kwam, en hoewel ik hiermee dé regel van Terr overtrad en dat me zorgen baarde, kon een trip hier misschien bij helpen.

‘Oké, we gaan naar Terr, naar het Elfenbos. Het was een plek die ik jullie sowieso graag wilde laten zien als ik jullie ooit mee zou nemen.’

2

‘Aangezien de Droomwereld een hekel heeft aan bureaucratie, is het niet verstandig een reispas of identiteitskaart mee te nemen. De kans is groot dat je deze onderweg verliest. Als een plaatselijke bewoner je ermee betrapt, kom je in je blootje te staan of verschijnt er een draak die je voor een schaakwedstrijd uitnodigt. In het beste geval.’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Voor je vertrekt, Reisdocumenten, pg 16

Nadat ik een paar broodnodige uren had geslapen en een stevig ontbijt naar binnen had gewerkt, waren we op weg naar Hyacinths winkel. Het was inmiddels laat in de ochtend en het was stralend weer; warm en kleurrijk.

Zev en Ilse waren te opgewonden geweest om een oog dicht te doen. Logisch, ze hadden heel wat te bespreken en vooral te begrijpen. Ik hoorde ze nog kletsen terwijl ik in slaap viel en toen was ik vertrokken en sliep ik dieper dan een vampier bij daglicht.

Ondertussen had Zev Stefan, mijn baas van het funerarium en beste vriend, gebeld en alles uitgelegd. Of we alsjeblieft zijn auto mochten lenen om naar Hyacinth te rijden; het was een stuk sneller dan met de bus of te voet. Zev had een rijbewijs, maar het ontbrak ons aan geld om een auto te kopen. Stefan vond het prima. Hij was zelf met de rouwwagen weg en zou de autosleutels in de brievenbus droppen. Zev vertelde dat Stefan het maar niks vond dat hij niet meekon naar Terr; er was te veel werk in het funerarium. Ik kon van geluk spreken met zo’n begripvolle baas, want wederom moest hij me missen en het werk alleen opknappen.

Ik nam me voor om Stefan zo gauw het kon mee te nemen naar Terr. Het was niet eerlijk dat hij al langer dan Zev en Ilse op de hoogte was van mijn geboortewereld en dat zij er eerder naartoe zouden gaan. Hij was er terecht niet blij om geweest en ik zou het vast nog een tijd te horen krijgen. Nou ja, dat was een zorg voor later. First things first.

Stefans auto stond voor het funerarium, wat op loopafstand van onze flat was. Een knaloranje Mini Cooper met zwarte strepen op de zijkant. Hij was nagenoeg ongebruikt omdat Stefan het meeste te voet deed en voor het werk de rouwwagen gebruikte.

Ik had Tom kunnen vragen om ons te brengen en hij zou het met plezier hebben gedaan, maar na ons laatste avontuur wilde ik hem wat rust gunnen.

‘Ik heb zoveel vragen,’ zei Ilse in de auto. Haar ogen glansden van de opwinding. ‘Leven er op Terr ook mensen?’

‘Ja, maar in tegenstelling tot hier zijn ze allemaal telepathisch.’

‘Cool,’ zei Zev. ‘Dat lijkt me een handige gave. Al zou ik gek worden om steeds gelezen te worden.’

‘Ik zou een heks willen zijn,’ zei Ilse. ‘Het lijkt me supergaaf om te kunnen toveren. Zo vreemd, die wezens die tussen ons leven en niemand die het weet. Het verklaart de verhalen over vampiers, elfen en heksen.’

‘Onder andere,’ zei ik.

Zev ging langzamer rijden, er was heel wat verkeer.

‘Hebben ze er boeken?’

Ik grinnikte. Typisch iets voor Ilse om dat te vragen, en niet verwonderlijk; ze werkte als bibliothecaris in de stadsbibliotheek.

‘Natuurlijk. Ik neem je wel eens mee naar de bibliotheek van Toth, je kijkt je ogen uit. Wedden dat je er nooit meer weg wilt? Hij heeft een van de grootste collecties die er bestaan en door een spreuk kun je alle boeken lezen. Het maakt niet uit in welke taal of hoe oud ze zijn, zolang je ze in de bibliotheek leest, want die is betoverd.’

Ilse leunde tussen de twee voorstoelen in. ‘Ik kan niet wachten!’

Bij alle vuurduivels, we kwamen vast te zitten in een file, veroorzaakt door een ongeval iets verderop. Ik opende een raam om wat koele lucht binnen te laten, want het was intussen behoorlijk warm geworden. De lente was stevig ingezet alsof ze vergeten was dat de zomer nog lang niet aan bod kwam.

Zev zette de radio aan en ‘Take On Me’, een oud nummer van Aha, schalde door de luidsprekers. Ik was gek op het nummer sinds het gebruikt was in een van mijn favoriete superhelden films Deadpool. Het kostte me alle moeite om niet hardop mee te zingen. Ah, what the hell. Waarom ook niet? Het was erg onwaarschijnlijk dat er zich in de file voor of na ons een dode bevond.

Dus brulde ik met mijn lieflijke stemmetje de tekst mee. Ja, brullen, want zingen zou een grotere leugen zijn dan alles wat alle politici bij elkaar ooit beloofd hebben.

Ilse plaatste haar handen op haar oren. ‘Jee, April, en dan heb jij een moeder die een sirene is?’

Ik negeerde haar ‘compliment’ en zong op volle sterkte verder.

Toen gebeurde er iets wat alleen mij kon overkomen, omdat ik helaas zoveel geluk heb.

De kofferbak van de auto voor ons sprong open en het bovenlijf van een man werd zichtbaar toen hij rechtop kwam te zitten. Zijn vingers bewogen krampachtig in de lucht, alsof hij rekoefeningen deed. Het was natuurlijk een dode. De huid van zijn gezicht was geel en lag als dun papier over de contouren van de schedel eronder. Bovendien was het behoorlijk gehavend en bevlekt met geronnen bloed, alsof hij vlak voor zijn dood in een gevecht verwikkeld was geweest. Als er enige twijfel had bestaan of de man dood was of niet, bevestigde het grote mes dat in zijn rug zat het wel. Hij keek om zich heen en daarna naar zijn handen die rood zagen van het opgedroogde bloed.

Ik hield meteen op met zingen en zuchtte diep. Zev keek me met een verbijsterde blik aan.

Ilse gilde zacht. ‘Is dat…’

‘Ja.’

‘Door jou?’ vroeg Zev.

‘Ja.’

Intussen brak een hels tumult los, want de dode kroop uit de kofferbak – op een niet zo elegante manier, wat hem in zijn toestand vergeven kon worden. Hij bewoog als een… tja, als een zombie, net als in de films. De klassieke zombiefilms welteverstaan, waarin ze zo langzaam zijn dat je je afvraagt hoe ze ooit iemand te pakken kunnen krijgen. Mensen schreeuwden en wezen. Sommigen waren in paniek aan het bellen. Mayo hield haar kopje schuin en keek alsof ze het reuze interessant vond.

O nee, in de raadsnaam, wat had ik nou gedaan! Stomme April.

De chauffeur van de auto stapte uit, een forse kerel die aan de demi-reuzen verwant leek. Hij keek met een opengevallen mond naar de dode en zette het daarna op een rennen alsof er schaduweters achter hem aan zaten. Ik durfde er mijn hele stripcollectie om te verwedden dat hij de moordenaar was. Wat kon ik doen? Erachteraan gaan? Nee, dat zou te gek zijn. Ik kon mijn gave niet gebruiken, niet op zo’n publieke plek, en verder kon ik niks beginnen tegen een man die eruitzag alsof hij mijn keel met twee vingers dicht kon knijpen en ondertussen aan een donut kon knabbelen.

Het was gelukkig niet nodig. De politie, die al ter plaatse was voor het ongeval, had blijkbaar alles gezien en twee agenten zetten de achtervolging in.

Mensen verzamelden zich rondom het wandelende lijk dat zich daar blijkbaar niks van aantrok en naar de Mini schuifelde, met zijn glazige ogen strak op mij gericht. Het was duidelijk dat hij mij moest hebben. Mayo blafte eenmaal kort en ging op haar vier poten staan, met haar nekharen rechtovereind. Alsof het al niet pijnlijk en zielig genoeg was, had ik blijkbaar ook een platgereden muis tot leven gewekt. Het beestje sleepte zich achter de dode man aan, die recht op me afkwam.

3

‘Hierbij een paar tips om je verblijf aangenaam te houden:

* vermijd de meeste shops, zo niet alle (zie hoofdstuk “shopping”)

* wees altijd beleefd, ook tegen de wagens (zie hoofdstukken “shopping” en “verkeer”)

* blijf in de steden

* monsters zijn bijna nooit slecht en mensachtigen zijn niet altijd menselijk

* de meeste honden zijn geen honden, tenzij het toeristen zijn

* wees voorzichtig met kippen in grote aantallen’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Voor je vertrekt, Waarschuwingen, pg 21-22

‘Bel een ambulance!’ schreeuwden meerdere mensen.

‘Al dat bloed!’ riepen anderen.

‘Hij zit helemaal onder!’

‘Kijk naar dat mes! Moet hij niet dood zijn?’

Was ik een magneet voor de ondoden? Misschien wel, ik had het nooit eerder getest. Meestal wekte ik ze wanneer ze op de verzorgingstafel lagen en dan konden ze niet aan me ontsnappen, of ik aan hen.

Ik stapte snel uit. ‘Blijf, Mayo.’

Het dode muisje had een geknakte nek; zijn kopje lag in een onmogelijke hoek opzij. Strompelend kwam hij, samen met de man, dichterbij. Ik vond het moeilijker om aan te zien dan de dode man. Gelukkig bleek het effect bij dieren sneller uitgewerkt, want na een paar meter legde hij zijn lijfje opnieuw te rusten.

‘April, voorzichtig. Zal hij ─’ vroeg Ilse vanaf de achterbank.

Ik onderbrak haar. ‘Hij doet ons niks.’

‘Maar ─’

‘Vergeet de zombiefilms. Ondoden eten geen hersenen, behalve misschien degenen die uit Frankrijk komen. Zombies eten helemaal niks meer.’

Ilse zei: ‘Ik snap het niet.’

‘Nou, ze zijn dood, dus ─’

‘Nee, ik bedoel dat over Frankrijk.’

‘O, ehm, nou, ze eten daar toch de hersenen van koeien in een restaurant. Laat maar, stomme grap.’

De dode stond nu vlak voor me. Voetgangers voegden zich bij hem en bekeken hem alsof hij een beroemdheid was.

‘Meneer, gaat het wel?’ vroeg een vrouw.

‘De ambulance is onderweg,’ zei iemand anders.

‘Jee, moet je kijken, dat mes! Hoe kan hij lopen?’

‘Zijn ogen, zo wit. Het lijkt of hij dood is.’

De dode hield zijn hoofd schuin en keek me smekend aan. Er lag een grote droefenis in zijn wit omfloerste ogen, waardoor mijn hart brak. De zon, die als een vrolijke gouden bol hoog aan de hemel hing, stond in fel contrast met de schrijnende gebeurtenis.

Hij opende zijn mond en een misselijkmakende geur ontsnapte tussen zijn droge lippen door. Ik verbeet mijn walging en haalde oppervlakkig adem.

‘Hoi,’ zei hij.

‘Hoi.’

Hij draaide zijn hoofd om zijn rug te bekijken. ‘Groot mes. Ik voel er niks van. Ik herinner me niet eens hoe het daar gekomen is.’

Overledenen wisten nooit hoe ze waren gestorven en als ze waren vermoord, eveneens niet door wie. Al was het in zijn geval duidelijk en ik hoopte dat die hufter door de politie werd opgepakt.

‘Ben ik dood?’ vroeg hij me. Hij kon praten omdat hij niet zo lang geleden overleden was en zijn stembanden nog intact waren.

Ik knikte. ‘Het spijt me.’

De sirene van de ambulance loeide in de verte. Ik kon hem met die mensen om ons heen niet zeggen dat het mijn schuld was dat hij uit de dood was opgestaan. Niet alleen was de arme man vermoord, ik had hem ook in zijn rust gestoord.

‘Het spijt me enorm,’ herhaalde ik.

‘Ben ik een zombie?’

‘Niet echt en niet voor lang.’

Hij trok zijn schouders op en zakte meteen daarna als een leeggelopen ballon in elkaar.

Nadat de man in een ambulance was weggevoerd en ik even door de politie werd ondervraagd, keerden we om en namen een andere route naar Hyacinth. Het was een behoorlijke omweg, maar sneller dan wachten tot de file was opgelost. Ik was diep in gedachten over wat er net was gebeurd.

‘Was die vent werkelijk dood?’ onderbrak Ilse de stilte. ‘Misschien was hij slechts zwaargewond.’

‘O ja, zeker weten,’ antwoordde ik. ‘Doder dan dood.’

Zev zei: ‘Zoveel bloed en dat gigantische mes. Geen mens overleeft dat en wie weet hoelang hij al in die kofferbak lag.’

‘Nog niet zo erg lang,’ zei ik.

‘Het is niet te geloven. We zagen net een zombie, een echte zombie.’

Ik verbeterde Ilse niet. Technisch gesproken had ze gelijk, al zou je met zulke zombies geen horrorfilm kunnen vullen. De meesten waren net zo aardig als toen ze leefden en ze bleven niet lang ondood. Misschien zou een korte film net lukken.

‘Waar we heen gaan, die Hyacinth, is zij een heks?’ vroeg Zev.

Ik knikte, al kon hij het niet zien, want hij keek strak voor zich uit naar de weg. ‘Zonder punthoed en wrat. Ik moet jullie wel waarschuwen. Tutoyeer haar niet en wees beleefd, zoals je de koningin van Engeland aan zou spreken.’

Zev trok een scheve grijns. ‘Waarom? Verandert ze ons anders in een pad?’

‘Als ze in een goede bui is. Er zijn ergere dingen dan een pad. Stel je voor dat je een grassprietje bent met menselijk besef en continu plat wordt getrapt.’

‘Yikes.’

‘Of een tuinkabouter waar honden en katten tegenaan pissen.’

‘Oké, April, we begrijpen het,’ zei Ilse. ‘We zullen voorzichtig zijn.’

We vonden een parkeerplaats tegenover de winkel. Ik zag Hyacinth bij een van de rekken staan, waar ze met twee personen in gesprek was. Ze stonden met hun rug naar ons toe gekeerd, maar door hun extreem verschillende gestalten kon ik raden wie ze waren.

‘Hé,’ zei Ilse. ‘Is dat niet Tom, de wisselaar, die in alles kan veranderen? En Pat, de kabouter?’

‘Ja, dat zijn ze.’

Wat deden zij hier? Pat ging zelden naar Terr, dus het leek me sterk dat het om het openen van een dimensiescheur ging. Tenzij…

4

‘Het nadeel van een reis naar de Droomwereld is dat souvenirs meenemen onmogelijk is. Laat dat je er niet van weerhouden om met kinderlijke vreugde winkels leeg te roven en je zakken vol te proppen. Niemand zal je tegenhouden en gevangenissen kennen ze niet. Je houdt er alleen een verschrikkelijke kater of een enorme frustratie aan over wanneer je met lege handen thuiskomt.’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Voor je vertrekt, De munteenheid, pg 17

We stapten de winkel in en alle hoofden draaiden gelijktijdig naar ons om. De geur van kamperfoelie en hun aanwezigheid verdreven de naargeestige gebeurtenis van daarnet. Pat glimlachte stralend toen hij me zag en Hyacinth liep meteen op me af.

‘Goedemiddag, Hyacinth,’ zei ik. ‘Mag ik u voorstellen aan mijn partners: Zev en Ilse.’

Hyacinth stak haar hand naar ze uit, waarna ze die van Zev en Ilse schudde. Door haar brede glimlach waaierden de rimpeltjes bij haar ooghoeken uit.

‘Goedemiddag, mevrouw?’ Ilse keek me onbeholpen aan, waarschijnlijk bang dat ze Hyacinth had beledigd.

‘Mijn excuses, Hyacinth, ik heb ze uw familienaam nooit verteld. Het is Bloemendaal, Ilse.’

Hyacinth wuifde met haar hand. ‘Ik veronderstel dat April jullie eindelijk op de hoogte heeft gebracht?’

Ik knikte. ‘Ze weten alles.’

Hyacinth glimlachte. ‘Het werd onderhand tijd. Wees gerust, Ilse, op Terr geven we niet om familienamen, noem me Hyacinth.’

Pat en Tom stonden er inmiddels bij en stelden zich voor.

‘Zev en Ilse, aangenaam jullie te ontmoeten,’ zei Pat.

‘We hebben heel veel positieve dingen over jullie gehoord,’ voegde Tom eraan toe.

Zev verborg zijn verbazing goed, maar ik zag dat hij onder de indruk van ze was, want hij kauwde op zijn onderlip.

Tom vouwde zijn lichaam dubbel om Mayo te aaien. Haar staart kwispelde als een metronoom op tilt. ‘Lieve Mayo, hallo.’

Ik besloot het meteen in de groep te gooien. ‘Ik heb een uitnodiging van Hecate ontvangen. Ze verzoekt me dringend naar haar toe te gaan.’

Als je me had gezegd dat iemand de tijd stil had gezet, had ik het geloofd. Tom hield zelfs op met aaien, zijn lichaam was verstijfd in een omgekeerde L-houding en Pat staarde me met open mond aan. Ik was de eerste die in beweging kwam, al was het om te checken of de tijd nog doorliep. Waren er wezens op Terr die de tijd konden bevriezen? Geen idee, maar het zou me niet verbazen.

‘Hé, leven jullie nog?’ vroeg ik, met mijn hand voor Pats neus zwaaiend.

Hyacinth keek me aan alsof ik een baard had laten groeien. ‘Zei je nou Hecate?’

‘Ja.’ Ik diepte het briefje uit de achterzak van mijn jeans en gaf het haar.

Ze hield het laag genoeg zodat Pat kon meelezen. Ik keek intussen opzij en kon een glimlach niet onderdrukken. Zev en Ilse keken de lezende terranen om beurten aan en ik kon me voorstellen wat ze dachten. Ze zien er zo menselijk uit, hoe kunnen ze dan wezens met vreemde krachten zijn? Hoe kunnen ze dan uit een andere dimensie afkomstig zijn?

‘Een Aardse kwestie,’ zei Pat. Zijn stem klonk heel laag, anders dan gebruikelijk.

Tom keek Mayo aan. ‘Dus jij bent een terraanse hond, mooie meid?’

Mayo blafte.

‘Gestuurd door Hecate,’ vulde ik Mayo’s antwoord aan.

Hyacinth schudde haar hoofd. ‘Als Hecate dat doet, een van haar vertroetelingen sturen, heeft ze je hoog zitten. En dat ze jouw hulp vraagt… volgens mij is dat nooit eerder gebeurd.’

‘Het gaat om een Aardse kwestie, vandaar misschien. Mayo zei dat ik naar het Elfenbos moet. Nou ja, ze liet het me zien.’

‘Jij liever dan ik,’ gromde Pat. ‘Ik hou niet van het gevoel dat dat bos me geeft. Het voelt nep aan.’

‘Waarom zijn jullie eigenlijk hier?’ vroeg ik.

‘Sekhmets feest is morgen, miss Charles,’ antwoordde Tom.

‘Ik vermoedde al dat dat de reden was.’

‘We gaan een dagje eerder naar Terr. Acclimatiseren en familiedingen,’ zei Pat op neutrale toon, al keek hij alsof hij net een strontvlieg in had geslikt. ‘Jij gaat ook naar het feest?’

Ik zuchtte. ‘Dat hoop ik wel. Afhankelijk van wat Hecate van me wil.’

‘Gaan jullie mee?’ vroeg Pat aan Zev en Ilse. ‘Naar Terr en het feest?’

Ik had het ze niet verteld omdat het gedoe met Hecate ertussen was gekomen. Bovendien wist ik niet of het een goed idee was om ze naar het feest mee te nemen. Terr en zijn wezens zien was één ding; dat zou al een behoorlijke aanpassing zijn. Gelijk ondergedompeld worden in het decadente gefeest van voornamelijk halflingen was wellicht een stap te ver. Het kon er behoorlijk heftig aan toegaan.

‘Als jullie willen,’ zei ik. ‘Ik vertel jullie er later over.’

Zev knikte.

Ik verlegde mijn blik naar Pat. ‘Kunnen jullie me wat meer vertellen over Hecate? Ik weet dat ze een hogere elf is, maar wat kan ik verwachten? Wat zijn haar krachten?’

5

‘Ga ontspannen liggen of zitten, het maakt niet uit waar, want er kan overal vandaan naar de Droomwereld worden gereisd. Zorg ervoor dat je minimaal anderhalf uur niet wordt gestoord. Dit is namelijk de tijd die nodig is om via het gratis transportmiddel (aka de REM) naar de Droomwereld te reizen. Verder helpt het om losse kleding te dragen en eventueel oordoppen te gebruiken (gratis bij deze gids. De uitgeverij was in een kortstondige, genereuze bui).’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Voor je vertrekt, Hoe er te komen, pg 23-24

Pat blies zijn adem hard uit. ‘Waar zal ik beginnen?’

Hyacinth nam het over. ‘Wist je dat hogere elfen waarschijnlijk raadsleden zijn geweest?’

‘Daar heb ik weleens wat over opgevangen,’ zei ik. ‘Dat zou betekenen dat ze dimensie- en tijdreizigers zijn, niet?’

‘Klopt,’ antwoordde Pat. ‘De enige wezens die dit kunnen. Waarom ze jou dan naar haar toe laat komen, geen idee. Het zou makkelijker en sneller zijn geweest als ze jou een bezoek had gebracht.’

‘Hogere elfen verlaten Terr niet,’ zei Hyacinth. ‘Al eeuwen niet meer. Hecate is… hoe zal ik het zeggen… een apart figuur. Ze wordt beschouwd als de moeder van heksen, vampiers en van een heleboel vierpotigen: honden, wolven, katten, paarden, weerwolven en leucrota’s. Ze heeft een mentale connectie met hen, sterker dan de elfen met dieren hebben.’ Hyacinth keek naar Mayo die vervolgens knikte.

Je zou denken dat ik nergens meer van opkeek, maar dat vond ik pas vreemd om te zien. Had Mayo al die tijd de onschuldige hond uitgehangen, terwijl ze verdorie een rechtstreekse telefoonlijn met een hogere elf had, dingen kon aanwijzen en ons begreep? Dat ze dat zo lang verborgen had gehouden, dat zou haar wat koekjes kosten en daar zou ik later een hartig woordje met haar over wisselen.

‘En Hecate heeft drie gezichten,’ zei Pat.

‘Zoals cherubijnen?’ vroeg ik.

Pat schudde zijn hoofd. ‘Nee, niet zoals Athens.’

Ik wilde dat Zev en Ilse het konden volgen, hoewel ik ze over Athens had verteld. ‘Athens heeft vier gezichten. Eén vooraan, één achteraan en aan elke zijkant van zijn hoofd. Naargelang zijn stemming zet hij of de kop van een os, adelaar, leeuw of mens vooraan. Maar die gezichten of koppen zijn er altijd.’

Ilse knipperde en knikte. Ze zag er een beetje ongemakkelijk uit, misschien twijfelde ze om mee te gaan naar die vreemde wereld vol bizarre creaturen. Ik zou het haar niet kwalijk nemen als ze het tripje naar Terr wilde uitstellen.

Pat zei: ‘Bij Hecate is het anders. Zij heeft drie verschijningsvormen: de jonge maagd, de moeder en de oude, wijze vrouw. Het is niet alleen haar hoofd, haar hele lichaam ziet er dan anders uit. Hoe ze zich presenteert, is afhankelijk van hoe ze zich voelt of van degene met wie ze spreekt.’

‘Moeder van heksen? Dus ze heeft sterke magische krachten?’ vroeg ik.

‘Dat wordt verondersteld,’ zei Hyacinth.

‘Oké, bedankt voor jullie uitleg. Ik denk dat we moeten gaan. Kunt u een dimensiescheur voor ons openen, Hyacinth?’

‘Natuurlijk.’

‘Willen jullie nog steeds mee?’

‘Wat?’ vroeg Ilse.

‘Willen jullie nog steeds mee naar Terr?’

Ook Zev leek uit een verdoving te ontwaken. ‘Ja.’

Ilse slikte. ‘Ja, hoor.’ Het klonk lang niet meer zo overtuigd als een paar uur geleden.

Hyacinth draaide zich om. ‘Komen jullie mee?’

Ik voelde een hand op mijn arm. Zev zei: ‘Die scheur ─’

‘Dimensiescheur.’

‘Is die veilig voor mensen?’

Ik glimlachte geruststellend. ‘Compleet veilig, hoewel…’

‘Ja?’ vroeg Ilse met een doodsbange blik.

‘Het is jullie eerste keer, misschien zul je misselijk zijn. Dat gaat snel over.’

‘Wij gaan mee,’ zei Pat. ‘Al scheiden onze wegen zich op Terr. Naar Hecate ga ik niet. Een van de redenen waarom ik op Aarde ben gaan wonen, is dat het er overzichtelijker is. Mensen en dieren en niks daartussenin.’

Ik gaf hem een zachte elleboogstoot. ‘En natuurlijk omdat er op Terr geen geld valt te verdienen.’

Pat wierp zijn armen in de lucht. ‘Een regelrechte schande is dat.’

‘Dat ben ik helemaal met Pat eens,’ zei Hyacinth. ‘Het is een wonder dat niet meer heksen uit Terr op Aarde wonen. Zodra ik ontdekte dat men zich hier kon verrijken, pakte ik meteen mijn boeltje bij elkaar. Eerlijk is eerlijk, ik hou meer van kapitalisme dan van ruilhandel.’ Hyacinth zuchtte hartgrondig. ‘En bovendien heb ik geen zin om mijn zus vaak te zien.’

Ik weet wat je denkt: ik dacht dat ze op Terr halve hippies waren. Dat is ook zo; op geldbeluste terranen zijn zeldzaam. Maar net als bij mensen had je ze natuurlijk in alle soorten en maten.

‘Miss?’ vroeg Tom. ‘Als je graag hebt dat ik je vergezel, doe ik dat met plezier. Als meneer McDonald dat goed vindt.’

‘Natuurlijk, Tom. Ik had het al verwacht.’

Ik stond in dubio. Ik had Tom dolgraag aan mijn zijde. Hij stelde me gerust en nam wat van mijn onzekerheden weg, en hij was gewoon goed gezelschap. Zou Hecate het accepteren dat hij meekwam? Ik had de uitnodiging al opgerekt naar Zev en Ilse. Anderzijds: met één meer of minder zou nou geen verschil uitmaken. Vraag me niet waarom, maar ik keek naar Mayo voor het antwoord. Mayo kwispelde met haar staart, wat ik opvatte als: het is oké, ze zal het niet zo erg vinden.

‘Ik zou dat heel fijn vinden, Tom.’

‘Dan stel ik mijn diensten met plezier aan jou ter beschikking, miss Charles.’

Ik had het opgegeven om hem me April te laten noemen, het haalde toch niks uit.

‘Iedereen klaar?’ vroeg Hyacinth, terwijl ze naar de voordeur liep om het bordje van open naar dicht om te draaien. We liepen met zijn allen naar de achterkamer waar ze de dimensiescheur zou oproepen.

6

‘Voor de dames willen we benadrukken dat de parfums, gemaakt door de killmoulis met zijn fijngevoelige neus, aanraders zijn. Dit zijn de favorieten van Miss Daisy: Vleugje Kanaa, door huis Lampér (subtiel en verfrissend, populair bij o.a. nimfen en sirenes, alsof je door nat mos hebt gerold), Bosmagie, door huis Theerza (opwekkend en bloemig, populair bij mensen en cherubijnen, opgepast: trekt solitaire kippen aan), Donkere verleiding, door huis Mollin (prikkelend en kruidig, populair bij vampiers en engelen, kan echter al snel naar vermolmd hout ruiken).’

Uit ‘Reisgids voor de Droomwereld’ – Algemene informatie – Shopping, pg 68

Ik had gelijk gekregen. Zev en Ilse waren door de overgang van Aarde naar Terr behoorlijk misselijk geworden. Het was sneu om ze voorover gebukt te zien staan, hun laatste maaltijd op de vloer spugend. We stonden in de kleine ruimte achter in het eetcafé De Magische Babbel van Dorinth. Ze was de zus van Hyacinth en zorgde meestal voor de dimensiescheur terug.

Even hadden Zev en Ilse geaarzeld om in de kleurrijke, gonzende scheur te springen, Pat en Tom achterna.

‘Simpelweg erin stappen, je komt vanzelf aan de andere kant eruit,’ had ik ze aangemoedigd.

Zev sprong als eerste, daarna Ilse, en Mayo en ik sloten de rij. Nu stonden Zev en Ilse te kokhalzen alsof ze door de duivel uit The Exorcist waren bezeten. Het spatte alle kanten op. Dorinth keek het tweetal fronsend aan.

‘Mijn excuses, Dorinth,’ zei ik. ‘Hun eerste trip.’

‘Vind je het verstandig om mensen mee te nemen naar Terr?’ vroeg ze vinnig.

‘Ik ken ze al jaren en ik was het ze verschuldigd de waarheid over mezelf te vertellen.’

Ik vermeed het om over haar zoon Margy te beginnen, degene die ik had gedood nadat hij Stefan en mij bijna had vermoord. Ik wist dat ze geen wrok tegenover me koesterde, tenslotte had hij verschrikkelijke mensen geholpen en zo bijna Terr aan een tirannie onderworpen, maar ik begreep haar ergernis. Het waren dan wel mijn geliefden, niettemin had ik ze tegen de regels in meegenomen naar Terr.

Dorinth snoof en liep de drukte van haar eetcafé tegemoet. ‘Zolang ze het zelf opruimen,’ zei ze, voor ze de deur dichtsloeg.

‘O mijn hemel,’ zei Ilse, die weer rechtop stond.

Ik reikte haar een vel van een keukenrol aan die ik op een kastje had gevonden. Ze veegde haar mond af en hoewel ze nog steeds witjes zag, leek het ergste voorbij.

Zev kreunde. ‘Ik hoop dat het deze ellende waard is.’

Ilse pakte de hele keukenrol van me over en depte het spuug van haar en Zev van de vloer en de kastdeuren.

‘Daar staat een vuilnisbak,’ wees ik haar aan. ‘En ja, Zev, het zal de moeite waard zijn.’

Hij keek om zich heen. Het achterkamertje had lage kastjes en er stonden een paar stoelen en een tafel. Verder was het er saai en, nou ja, Aards.

Zev trok een wenkbrauw op. ‘Deze plek zou evengoed op Aarde kunnen zijn.’

‘Kom,’ zei ik grijnzend.

Ik haakte mijn arm door die van Ilse en popelde om hun gezichten te zien. Iedereen reageerde anders, maar niemand bleef onbewogen onder het ontmoeten van de vreemde wezens op Terr. Tom en Pat waren er niet meer en moesten vast al een plaatsje aan de bar hebben veroverd.

Ik opende de deur en meteen zoog Ilse lucht tussen haar tanden. ‘Welkom in de droomwereld.’

Ik blikte achterom en glimlachte toen ik zag hoe Zev naar de bonte verzameling van wezens keek. Zijn mond stond zo ver open dat ik bang was dat zijn kaken uit de kom zouden schieten. Mayo, die zich tussen mijn benen had gemanoeuvreerd, zuchtte diep.

Ik hoopte Kalon aan te treffen; het zou leuk zijn hem weer te zien. Hij was een knappe vampier die af en toe in het eetcafé werkte, maar jammer genoeg kon ik hem nergens ontdekken. Er waren andere vampiers en ik meende een paar feeën te zien – die waren altijd in voor een feestje – en uiteraard kabouters. Waar er gedronken werd, konden kabouters niet ontbreken. Een apart uitziend wezen zat aan de tafel vlak bij de deur. Hij viel Ilse ook op.

‘Wat is dat? Die daar met zijn grote neus?’ vroeg ze.

Grote neus was een understatement. Het hoofd was een neus met op de neusvleugels ogen, kleiner dan vestknopen, en kleine oorschelpen. Ze hadden geen mond en communiceerden telepathisch.

‘Dat is een kill─, verdorie, ik herinner het me niet meer.’

Killmoulis. Het woord drong mijn gedachten binnen. De killmoulis wierp me een knipoog toe en dronk verder via het rietje door zijn neus.

‘Een killmoulis,’ zei ik. ‘Ze maken de beste parfums van Terr.’

‘Geen wonder met zo’n, ehm, neus,’ zei Zev.

‘Dit kan niet echt zijn,’ zei Ilse. ‘Ik droom vast.’

‘Soort van,’ zei ik grinnikend. ‘Alleen bewust. Kom, laten we verdergaan.’

Ilse zette een stap vooruit en…

‘Hé dame, kijk uit!’

Ze sprong de lucht in en gilde het uit. Ik hapte naar adem en mijn hart sloeg een slag over. Ze had bijna een kastmonster onder haar voet geplet. Het kon ook een bedmonster zijn; het verschil was niet duidelijk, althans voor mij niet. Ze waren zo’n twintig centimeter groot en ik vond ze op een kruising tussen een buldog en een salamander lijken. Met een boze blik in de richting van Ilse verdween het wezentje in de drukte tussen de benen door, terwijl hij mompelde: ‘Het is niet omdat ik klein ben, dat ik over het hoofd moet worden gezien. Je zou…’ De rest verstond ik niet meer, daarvoor was het te rumoerig in het café.

‘Compleet onschuldig,’ zei ik, om Ilse gerust te stellen.

‘Wat was het?’

‘Waarschijnlijk een bedmonster. Ze beschermen Aardse kinderen door kastmonsters weg te jagen. Die laatste zijn redelijk aardig.’

‘Redelijk. Waarom heten ze dan in hemelsnaam monsters? Nee, het is oké, genoeg informatie.’ Ze zuchtte.