-De zilveren dame-

Bram Baptist

De koningszoon reeks

DE ZILVEREN DAME

Eerste druk: 28 november 2021

© 2021 Bram Baptist

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208580

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Inhoud

Kaart van het Koninkrijk

1. De rode gloed

2. Jacob de Boswachter

3. Op zoek naar de Dillenburg

4. Een onverwachte bestemming

5. Verraad in de herberg

6. Ridder Jan van Brienne

7. Gevangen tussen ratten

8. De verborgen reiziger

9. In afwachting van de doodstraf

10. De engel

11. De fluitende kok

12. Het tikkende oude mannetje

13. De schim

14. Op jacht naar de vrijheid

15. De sperzieboon is zoek

16. Spugen op het graf van koning Godfried

17. Een merkwaardige vangst in het Donkere Woud

18. Met het oog op de toekomst

19. Een vijandelijke handreiking

20. De vreemdeling

21. Wonderen

22. Wie mag het lezen?

23. Verdedigen is een kunst

24. Een onleesbaar boek

25. Een nieuw begin

1. De rode gloed

Tom tuurt gespannen naar de horizon. Boven het land is het plotseling erg donker geworden. ‘Zou het zonnige weer omslaan in noodweer? Dan moet ik de knecht waarschuwen dat de koeien op stal moeten.’

Zijn zusje komt moeizaam overeind en knijpt haar ogen tot spleetjes om de horizon beter te kunnen bestuderen. Een licht briesje slaat een paar blonde haarlokken voor haar ogen. Ze veegt ze snel opzij. ‘Komt de donkere lucht dan onze kant op? Ik zie eigenlijk helemaal niks bewegen. De wolken lijken op te stijgen naar de hemel.’

Tom ziet het nu ook. ‘Wolken gaan helemaal niet omhoog. Er moet iets anders aan de hand zijn, iets onverklaarbaars.’

Anna is opgestaan. Waar ze heeft gelegen is de tarwe helemaal platgedrukt.

Ze zijn aan het einde van de middag stiekem tussen het graan gekropen. Als ze op hun rug liggen, zien ze de wolken voorbij drijven. Vaak fantaseren ze erop los. De ene fantasie is nog mooier dan de andere.

Tom is nu ook opgestaan en hij kijkt over het goudgele graan de verte in. De zon verdwijnt achter een grote wolk en plots wordt alles duidelijk. Aan de horizon, vlak boven de grond, ziet hij een rode gloed met daarboven de zwarte lucht. Hij rent het graanveld uit, springt over de sloot en schreeuwt het uit. ‘Heeellllluuupp... Kijk... daar...!’ De opwinding over zijn ontdekking en de sprint naar de boerderij hebben hem buiten adem gebracht.

De knecht kijkt verbaasd. ‘Wat doe jij opgewonden! Trouwens, waar kom je eigenlijk vandaan? Toch niet uit het graanveld?’

Een paar meter achter Tom komt Anna tot stilstand en ze wijst naar de lucht boven het graanveld. ‘Kijk dan! Zie je dat?’

Zelfs hun moeder is op het kabaal afgekomen en kijkt fronsend naar de kinderen. ‘Waarom schreeuwen jullie zo? Kom naar binnen, we gaan zo eten.’

Tom is ondertussen bijgekomen van zijn sprint en kan weer praten. Hij weet slechts een korte zin uit te brengen: ‘Het dorp staat in brand!’

Moeder kijkt geschrokken naar de lucht en vervolgens naar de kinderen. ‘We moeten onze voorraden zo snel mogelijk verstoppen! Meer kunnen we op dit moment niet doen. Misschien komt er eindelijk eens hulp van koning Godfried. Hij zou ons op zijn minst kunnen verdedigen tegen die rottige plunderaars.’

Tom knikt instemmend. Daarna gaat hij de boerderij binnen voor het eten. Stilletjes gaat hij aan tafel zitten en peinst: hoe groot zal de dreiging ditmaal zijn? En kunnen de ridders van Godfried deze nieuwe dreiging wel aan?

De knecht trekt de zware deur van de boerderij open en stapt naar binnen. De normaal zo opgewekte man ziet een beetje bleek. Mocht het oorlog worden, dan zal hij moeten vechten aan de zijde van koning Godfried.

Anna en Tom realiseren zich dat er nog altijd een lege stoel is aan tafel. Op deze lege stoel zou hun vader moeten zitten. Sinds de laatste beslissende veldslag bij Baldy is hij spoorloos verdwenen.

Zo’n vijftien jaar geleden ontstond er onrust in het gebied. Tom begreep er maar weinig van. Zijn moeder vertelde hem dat het Koninkrijk werd bedreigd door een nieuwe heerser uit het Oosten. Keizer Safir veroverde steeds meer gebieden en bereikte spoedig het Koninkrijk van Godfried. De familie van Tom wilde graag onder Godfried blijven, omdat hij zich nauwelijks bemoeide met hun vrije leventje op de boerderij. De dorpelingen waren tevreden en konden op de markt handelen met de boeren uit de omgeving. Er was meestal voldoende voedsel, omdat koning Godfried zijn gebieden met veel ijver wist te verdedigen. Zo nu en dan werden de dorpelingen en boeren opgetrommeld om hun koning bij te staan in de strijd. Omdat Godfried altijd een slim plan bedacht, was hij onverslaanbaar op het slagveld.

De laatste beslissende veldslag, zo’n tien jaar geleden, werd uitgevochten tegen de nieuwe keizer Safir. Hij was tamelijk jong en had weinig oorlogservaring. De soldaten van Godfried hadden zich verborgen achter een zompig moeras. De boeren stonden vooraan, in het zicht van de vijand, zodat het leek alsof Godfrieds leger zwak was. Keizer Safir stuurde meteen zijn sterkste ridders naar voren. Hun zware harnassen schitterden in het zonlicht. Het was een prachtig gezicht om deze zwaarbewapende ruiters te zien. In volle galop stormden ze op de boeren af.

Het was een ongelijke strijd. De arme boeren waren slechts bewapend met hooivorken en schoffels. Toen verscheen Godfried, gezeten op een prachtige, zwarte merrie. Hij hief zijn zwaard in de lucht en brulde naar de boeren: ‘Ren onmiddellijk het moeras in.’ Een gewaagde actie, maar het werkte fantastisch. De ridders van Safir trapten in de val en achtervolgden de vluchtende boeren, niet wetende dat ze regelrecht het moeras in sprongen. Doordat de ridders zo zwaar waren bewapend, zoog het moeras hen op. Vrijwel alle ridders verdronken in het moeras van Baldy. De boeren onder leiding van Godfried kenden het moeras op hun duimpje. Ze hadden een monsterzege behaald! Trots staken ze hun hooivorken in de lucht en zongen luidkeels: ‘Wij zijn soldaten van koning Godfried. Wij strijden voor hem. Wij zijn soldaten van koning Godfried. Wij eren hem!’ Keizer Safir droop met de staart tussen de benen af. Victorie voor koning Godfried, maar van Toms vader werd nooit meer iets vernomen.

Buiten zijn de vogels gestopt met fluiten, terwijl de zwarte rookwolken langzaam oplossen aan de horizon.

‘Misschien zijn het helemaal geen vijanden,’ probeert Anna optimistisch. ‘Het kan natuurlijk ook een gewone brand zijn.’

Tom gelooft haar niet. ‘Er is meer aan de hand. Dat weet ik zeker. Morgen ga ik op onderzoek uit. Dan kan de knecht ervoor zorgen dat de voorraden worden verstopt.’

De knecht knikt naar Tom, hij staat op van tafel en loopt naar de stallen voor een laatste inspectie.

‘Tijd voor het afruimen van de tafel,’ besluit moeder. ‘Tom en Anna, jullie zijn vandaag aan de beurt. Eigenlijk moeten jullie voor straf de hele week afruimen, omdat jullie in het graan hebben gelegen.’

Tom en zijn zusje kijken beteuterd naar hun moeder. ‘Moet dat echt? Wij hebben toch de grote brand ontdekt? Als wij ons niet tussen het graan hadden verstopt...’

––––––––

2. Jacob de Boswachter

Vroeg in de ochtend kraait de haan. De eerste zonnestralen bereiken de slaapkamer van Tom. Het belooft opnieuw een warme en zonnige dag te worden. Tom ligt op zijn rug naar het plafond te staren en maakt zich ernstige zorgen. Vannacht heeft hij nauwelijks geslapen, omdat hij steeds aan de brand van gistermiddag moest denken. Zijn gevoel vertelt hem dat de ridders van Safir het dorp in brand hebben gestoken. Of was het toch gewoon een grote brand vanwege de droogte? Hij besluit op onderzoek uit te gaan. Stilletjes sluipt hij uit bed, kleedt zich aan en verlaat de boerderij. De haan kraait luid als Tom het kippenhok passeert. Op weg naar de stal hoort hij geritsel in het stro. Hij kijkt verschrikt om zich heen, maar ziet niemand in de stallen. Weer hoort hij iets bewegen. ‘Miauw,’ zegt het beestje. Een lief kopje steekt nieuwsgierig boven het stro uit en kijkt met slaperige ogen naar Tom. Gelukkig, denkt hij, het is de kat maar. Hij aait het beestje even over zijn rug en vertrekt naar het dorp.

Tom besluit om niet de hoofdweg naar het dorp te nemen, maar het pad door het bos te volgen. Via het bos kan het dorp onopvallend bereikt worden en is hij veiliger voor de ridders van Safir. Hij kent de route door het woud op zijn duimpje. Vlak voorbij de houten brug over het riviertje stopt Tom om de omgeving goed in zich op te nemen. Het riviertje staat bijna helemaal droog, omdat het zo weinig heeft geregend. In de verte staat het boswachtershuisje van Jacob de Mafkees. Tom noemt hem ‘De Mafkees’, omdat hij altijd achter vogels aan rent. Hij zegt dan dat hij net zo hoog kan vliegen als de ganzen.

De meeste dorpelingen zijn bang voor deze vreemde figuur en nemen daarom nooit de oude verlaten weg door het bos. Hierdoor is de oude bosweg door het woud komen te vervallen. Planten en jonge bomen groeien wild over het pad heen. Ook de houten balken van de brug over het riviertje beginnen te rotten.

De hut van Jacob ligt ongeveer tussen de boerderij van Tom en het dorp in. Er dwarrelt lichte rook uit de schoorsteen. De boswachter moet thuis zijn. Tom sluipt stilletjes om het huisje heen en probeert door het venster naar binnen te turen. Er brandt inderdaad een vuurtje, maar Jacob is nergens te bekennen. Tom besluit de weg naar het dorp te vervolgen, totdat hij een stem meent te horen.

‘Help, help! Is daar iemand? Help!’

Het geluid komt duidelijk van de bovenste verdieping van het boswachtershuisje. Toms hart bonkt in zijn keel als hij de deur opent en over de drempel stapt.

De roepende man wordt plots stil. Nu fluistert hij. ‘Wie is daar? Ga niet weg, kom me alsjeblieft helpen.’

Even wil Tom op de vlucht slaan, maar zijn nieuwsgierigheid is hem de baas. De treden van de trap kraken onder zijn voeten. Eenmaal op zolder kan Tom zijn ogen niet geloven.

Jacob hangt ondersteboven aan een touw. Zijn voeten zijn vastgebonden aan een draagbalk van de zolder en zijn hoofd is knalrood aangelopen. ‘Maak me los, alsjeblieft!’ roept de man in paniek.

‘Bent u Jacob de Boswachter?’ vraagt Tom.

‘Ja,’ piept de man.

‘Waarom zou ik u losmaken? En wie heeft u vastgebonden?’

De man wordt ongeduldig en hijgt: ‘Ik ben Jacob de Boswachter en maak me nu onmiddellijk los. Ik zal je heus niks doen!’

Tom is overtuigd en hij bevrijdt de arme boswachter door het touw door te snijden waaraan Jacob bungelt. Pardoes valt de man met zijn hoofd op de houten vloer. ‘Sorry,’ zegt Tom, ‘het kon niet anders. Geef mij nu maar eens antwoord op mijn vragen. Ik heb namelijk meer te doen vandaag.’

Jacob wrijft kreunend over zijn voorhoofd en vertelt snel wat hem is overkomen. ‘Het is allemaal de schuld van keizer Safir. De kippen, het vlees en het brood zijn gesloten door zijn ridders. En weet je wat het ergste is? Ze hebben mijn enige paard meegenomen. Zonder haar ben ik helemaal niks. Het bier hebben ze trouwens meteen opgedronken.’

Tom kijkt geschrokken naar Jacob. ‘Dus toch Safir. Hoe ging het verder?’

‘Bij wijze van grap hebben ze mij ondersteboven aan een touw gehangen. Het viertal vertrok lachend met de buit.’ Jacob springt ondanks zijn hoofdpijn overeind en hij rent de trap af naar beneden. ‘Kom mee, we gaan uitzoeken wat er in het dorp gebeurd is.’

Voordat Tom kan antwoorden, staat de boswachter al buiten te wachten.

‘Ik heb je een hoop te vertellen, boerenjongen, maar dat doe ik tijdens onze reis. Het zijn gevaarlijke tijden, Tom. We kunnen beter gezamenlijk reizen.’

Tom staart hem verbouwereerd aan. ‘Hoe weet u dat ik Tom heet en van de boerderij kom?’

De boswachter mompelt iets over helderziendheid, terwijl hij behendig de struiken die over het pad groeien opzij schuift.

Tom heeft moeite zijn tempo te volgen, waardoor hij maar half verstaat wat de boswachter allemaal vertelt.

De tocht door het bos verloopt voorspoedig. Naarmate ze dichter bij het dorp komen, wordt de begroeiing minder dicht. Het is nu een wirwar van paden, maar Jacob kent de weg uitstekend. ‘Dit is de laatste driesprong in het bos. We kunnen het best linksaf tussen de struiken door, zodat we niet gepakt worden door soldaten.’

Tom volgt hem blindelings de struiken door, tot de bosrand.

Jacob zakt ineens door zijn knieën. Tom komt gehurkt naast hem zitten. Zo kijken ze allebei met grote ogen naar de zwarte vlakte.

‘Dit is niet te geloven! Waar is het dorp gebleven?’ stamelt Tom.

Jacob heeft tranen in zijn ogen. ‘Ons geliefde dorp is niet meer. Verwoest door Safirs verschrikkelijke ridders,’ snikt Jacob. ‘Zelfs van de bewoners is geen spoor meer te bekennen. Of ze moeten op tijd naar Godfrieds kasteel zijn gevlucht.’

Tom weet het nu zeker. De boerderij is onbeschermd tegen deze barbaren, die nu naar het noorden trekken om de oogst te plunderen. Zijn boerenleventje krijgt nu een totaal andere wending. ‘Ik sluit me aan bij koning Godfried,’ beslist Tom.

De boswachter reageert laaiend enthousiast, alsof hij eindelijk een concreet doel heeft in zijn boswachtersleven. ‘Dan moet je naar zijn kasteel, en ik ga met je mee om te vechten tegen deze monsters! Ik sta bij je in het krijt, boerenjongen, omdat je mijn leven gered hebt. Ik zal je geen moment uit het oog verliezen!’

Tom en Jacob keren het dorp de rug toe om zich klaar te maken voor een lange, gevaarlijke reis naar slot Dillenburg, waar koning Godfried verblijft. De as van de verbrande houten huizen smeult nog een beetje na. Een klein rookpluimpje zoekt zijn weg naar de strakblauwe hemel.

Tom kijkt nog één keer om en zegt het dorpje in gedachten vaarwel.

3. Op zoek naar slot Dillenburg

Jacob is druk bezig met de voorbereidingen, terwijl Tom een beetje staat te treuzelen in de deuropening van het boswachtershuisje. Veel proviand is meegenomen door de vijand. Gelukkig heeft Jacob een geheime opslagplaats met voldoende voedsel en bier voor drie dagen. Tom leunt nog steeds tegen de deurpost en kijkt omhoog naar de lucht. Het belooft wederom een zeer warme dag te worden.

‘Tom, kun je mij even helpen? We moeten haast maken en ik kan niet alles alleen inpakken.’

Tom schrikt op en hij haast zich naar de kelder waar Jacob met een bezweet hoofd bezig is met een heleboel rotzooi. Tom verontschuldigt zich meteen als hij Jacobs natte voorhoofd ziet. ‘Ik was even in gedachten verzonken. Ik ben nooit eerder op reis geweest. Het moet voor jou ook spannend zijn, lijkt me.’

Jacob kijkt geërgerd naar de jongeman en de rotzooi op de grond. Als hij het bezorgde gezicht van Tom ziet, verdwijnt zijn boosheid meteen. ‘Afscheid nemen van je geboortegrond is nooit leuk, Tom. Maar wij moeten een nieuwe weg inslaan. Ik geloof dat wij voorbestemd zijn om geschiedenis te schrijven. Er is niemand anders zoals jij. Je bent oud en verstandig genoeg om je lot te ondergaan. Toch blijft er veel te leren, maar de tijd is rijp.’

Voordat Tom een vraag kan stellen, stopt Jacob snel de laatste spullen in een zak en klimt de keldertrap omhoog. ‘Het is tijd om te gaan. Ben je er klaar voor?’ vraagt de boswachter, terwijl hij met zijn wandelstok drie keer op de grond tikt.

Tom staart hem nog steeds met vragende ogen aan. Hij probeert de opmerkingen van Jacob te begrijpen, maar het lukt hem niet.

‘Oh, wacht!’ Jacob draait zich om, klimt de trap op en komt even later terug met een kistje. ‘Dit was ik bijna vergeten mee te nemen.’ Hij opent het kistje en zegt glunderend: ‘Weet je wat dit is?’

‘Een goudklompje?’ gokt Tom.

‘Bijna goed! Het is de zilveren dame.’ Met een glinstering in zijn ogen bestudeert Jacob het schaakstuk. ‘Ze zeggen dat deze dame over magische krachten beschikt. Ik heb een sterk vermoeden dat de Safirsoldaten op zoek waren naar dit geheime wapen.’

‘Pfff, wat een onzin. Het is gewoon een schaakstuk van zilver. Hoe kom je er eigenlijk aan?’

Jacob kijkt geheimzinnig naar de dame en fluistert: ‘Alle vertrouwelingen van koning Godfried hebben ooit een schaakstuk gekregen. Dit schaakstuk gaat ons redden, jongeman. Ik draag hem altijd bij me als ik op reis ben. Mocht er iets ergs met mij gebeuren, zorg er dan voor dat de zilveren dame nooit in handen valt van Safir.’

Tom haalt zijn schouders op. Hij heeft niks met magische krachten en bijgelovige zaken. ‘Berg dat ding dan maar goed op.’

‘Je moet nog veel leren, Tom.’

Jacob vertrekt met grote passen en Tom hobbelt achter hem aan. Het bospaadje slingert behoorlijk. Af en toe moeten ze klimmen en klauteren over boomstammen en dikke takken. Tom kan zich dit pad naar het dorp niet herinneren. Ze nemen blijkbaar een andere route dan vanochtend. Jacob staat soms stil om een boomstronk te bestuderen, waaruit hij de juiste richting kan afleiden. Soms maakt hij een sprongetje of neemt hij een hap uit een boomblad.

Deze kerel is hartstikke gek, denkt Tom. Hij begint ernstig te twijfelen aan de betrouwbaarheid van deze zogenaamde boswachter. Voordat Tom het in de gaten heeft, hebben ze het bos achter zich gelaten. Ze lopen nu over een langgerekt heideveld met her en der een verdwaalde boom. Dit veld gaat geleidelijk over in een zandvlakte. De zon brandt nu hevig op de kruinen van de beide reizigers, maar tijd om even uit te rusten is er niet. Jacob wil voor het vallen van de avond bij een herberg zijn. Dus stappen ze allebei stevig door, ondanks de vermoeidheid en de dorst.

De zweetdruppels staan op de voorhoofden van dit eenzame reisgezelschap. Ze komen niemand tegen onderweg. Doordat Jacob zo overtuigend doorloopt, begint Tom minder te twijfelen aan zijn besluit om deze vreemde snuiter te volgen. Jacob blijkt de weg goed te kennen. Hij observeert de stand van de zon en plukt zo af en toe een grassprietje om te proeven of ze op de goede weg zijn. Tom durft na drie uur zwijgend te hebben gelopen, eindelijk een vraag te stellen. ‘Hoe weet je eigenlijk de weg?’

‘Ik weet de weg niet,’ antwoordt Jacob. ‘De weg leidt mij.’

Tom kijkt hem verbouwereerd aan. Hij draait zich om en wil teruglopen naar de boerderij. Er is echter een probleem, hij kent de terugweg niet. Hij weet dat hij zal verdwalen in de velden en het bos en zal doodgaan van de honger. Er blijft maar één optie over en dat is Jacob blijven volgen. Tom bedenkt zich, draait zich om en rent achter zijn reisgenoot aan. ‘Wacht op mij. Laat mij niet alleen achter!’ schreeuwt hij angstig.

‘Stil nou toch,’ fluistert Jacob. ‘Als de ridders van Safir ons horen, zijn we er geweest. We moeten ons zo stil en onopvallend mogelijk verplaatsen. Daarom reizen wij door het bos en de velden. De kans dat ze ons opmerken is hier het kleinst.’

Het begint intussen al te schemeren als er in de verte een zwak lichtje te zien is.

‘We hebben het gevonden,’ zegt Jacob opgelucht.

De reizigers zijn uitgeput van de lange tocht en de hitte. Het koelt deze avond ook maar langzaam af. Wolken zijn het land binnen komen drijven en houden de warmte vast. Toch geeft het lichtje in de verte nieuwe moed. De pijn in hun benen en voeten voelen ze niet meer.

Het lichtje komt snel dichterbij en de contouren van een huis worden zichtbaar. Tegelijkertijd wordt de hemel verlicht door een enorme lichtflits, vrijwel direct gevolgd door een donderslag.

‘We moeten haast maken, voordat het noodweer boven ons losbarst,’ puft Jacob. ‘Het zou mooi zijn als we op tijd de herberg bereiken. Ik ken de herbergier en hij zal ons allervriendelijkst ontvangen.’

Tom kijkt teleurgesteld naar Jacob. ‘Herberg? Ik dacht dat wij op weg waren naar het kasteel van koning Godfried.’

‘Tom, je moet begrijpen dat slot Dillenburg niet in één dag te bereizen is. En al helemaal niet als wij voortdurend binnenwegen moeten nemen. Snap je dat?’

Even later komt het uitgeputte reisgezelschap bij de herberg aan. Ze krijgen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en krijgen een prachtige kamer aangeboden. Intussen is het steeds harder gaan regenen. Een koele bries waait door het open raam de herberg binnen, zodat de gasten een beetje afkoelen van de verhitte reis.

Na een welverdiende maaltijd zoeken ze hun bed op. Tom heeft geen energie meer om na te denken over zijn bijzondere reisgenoot. Hij besluit hem te vertrouwen; er is immers geen weg terug. Als Toms hoofd het kussen raakt, valt hij in een diepe slaap.

Het zonlicht schijnt precies door het raam op Toms gezicht. Hij slaapt nog, maar de zon brandt zo krachtig op zijn voorhoofd dat hij langzaam wakker wordt. Tom ziet het silhouet van de boswachter, die bij het raam zit. Jacob strijkt over zijn lange grijze baard en rookt een pijpt.

Tom knippert met zijn ogen. ‘Hoe laat is het?’

‘Het is bijna middag, maar je had je rust hard nodig. Doe maar kalm aan, we hebben geen haast vandaag,’ antwoordt Jacob.

Hij slaapt nog half en realiseert zich nauwelijks wat Jacob heeft gezegd. De sterke rook van de pijp en het zonlicht brengen hem in een soort trance. Het is een prettige geur, waardoor Tom weer in slaap sukkelt.

Dit is het moment waarop Jacob heeft gewacht. Tom bevindt zich plotseling tussen vreselijke taferelen waarvan hij niets begrijpt. Hij ziet bebloede mensen, een stad die wordt aangevallen en een zwartgeklede man op een prachtig zwart paard. De burgers van de stad proberen zich te verdedigen, maar ze zijn kansloos tegen de ervaren ridders. Daarna zit Tom in een vissersbootje. Het hout kraakt en piept hevig. Een vrouw springt overboord. Voor hem zit een meisje gehurkt op het dek. Ze gilt, maar de schipper geeft geen kik. Het schip zinkt als een baksteen naar de zeebodem en Tom spartelt met zijn armen en benen om zijn hoofd boven water te houden. Golven slaan over hem heen, totdat hij uitgeput onder water verdwijnt.

Tom schrikt wakker. Zweetdruppels parelen over zijn gezicht. Hij is niet verdronken, maar nat van het zweet is hij wel. Hij werpt de dekens met een ruk van zich af.

Jacob slaat de jongeman nieuwsgierig gade. Hij knikt tevreden, de boswachter weet voldoende. De pijp wordt zorgvuldig opgeborgen in zijn mantel. ‘Haast je, we hebben geen tijd te verliezen!’ Hij staat op uit zijn stoel. ‘Kleed je snel aan, dan kunnen we ontbijten. We moeten voor het donker op de plek van bestemming zijn.’

Tom kijkt hem geërgerd aan. ‘Eerst zeg dat je dat we geen haast hebben en daarna moet ik opschieten. Trouwens, ik heb net heel raar gedroomd. Ik zag dode mensen, gewonde ridders en een bootje dat naar de zeebodem zonk. Een vrouw sprong overboord. Er was ook een kapitein, maar wat daarmee gebeurde weet ik niet. O ja, tijdens de aanval op de stad verscheen plots een soort koning. Hij zag er prachtig uit op zijn paard.’ Tom schudt verdwaasd met zijn hoofd, slaakt een zucht en stapt moeizaam uit bed.

Wat een vreemde ochtend, denkt Tom, terwijl hij de trap af loopt. Veel tijd om erbij stil te staan is er niet. Jacob zit al aan tafel en pelt een vers eitje. Hij kletst met de herbergier en slaat hem een paar keer op de schouder.

De herbergier lacht vriendelijk als hij Tom verdwaasd op de trap ziet staan. ‘Kom je lekker ontbijten, jongeman? Er is van alles, brood, eieren, melk en nog veel meer lekkers.’

‘Het is echt overheerlijk,’ voegt Jacob eraan toe. ‘Bovendien moet je goed eten. Je hebt vandaag alle energie in je lichaam nodig!’

Tom heeft in de gaten dat beide heren niet van plan zijn hem te helpen met het oplossen van de raadsels. Sterker nog, Jacob en de herbergier versterken het mysterie alleen maar. Bij hen vindt hij geen antwoorden op zijn vragen. Tom gaat zwijgend aan tafel zitten.

Na het ontbijt verlaten Tom en Jacob de herberg. De herbergier zwaait hen vriendelijk uit.

‘Wat een aardige kerel. Waar ken je hem eigenlijk van?’ vraagt Tom.

‘Ik ken deze vriend al heel erg lang. Gek eigenlijk, dat je elkaar tien jaar lang niet ziet en dan ineens weer vrienden bent.’ Jacob schraapt zijn keel. ‘Vroeger trokken wij met zijn tweeën de wereld rond op zoek naar avontuur. Het was een mooie tijd, maar ook gevaarlijk. Bandieten lagen altijd op de loer. Ik ben ongeveer tien jaar geleden in het bos gaan wonen en hij begon een herberg. Sindsdien hebben wij elkaar niet meer gezien en gesproken.’ Jacob loopt stevig door.

Tom volgt hem trouw, zonder te weten waar hij naartoe gaat.

4. Een onverwachte bestemming

Het landschap verandert geleidelijk in oneindige velden met ontelbaar veel schapen. Tom en Jacob hebben de heidegronden en de bossen nabij hun dorp achter zich gelaten. Tom kijkt nog heel even achterom en hij denkt aan zijn boerderij waar de knecht ongetwijfeld hard werkt, terwijl zijn zusje misschien op haar rug tussen het graan ligt, turend naar de wolkenhemel. Hij staat zonder het zelf te merken stil en hij tuurt omhoog naar een enorme wolk. Een tinteling gaat door zijn lijf. Zou Anna op dit moment ook kijken? Zal ze ook gefascineerd zijn door deze enorme wolk? Dan voelt hij plotseling een hand op zijn schouder, hij draait zich om en kijkt in de ogen van Jacob.

‘Het is een krijger, zie je wel? Kijk, dat is zijn schild. Een rond schild en een helm. Wat een prachtig gezicht. Hij lijkt machtig, vind je niet? Onoverwinnelijk!’ jubelt Jacob.

Tom probeert het ook te zien en hij tuurt met geknepen ogen naar de wolk. De woeste krijger lijkt hem recht aan te kijken; alsof hij iets wil vertellen. Dan voelt hij een windvlaag en het moment is voorbij. De wolk is weer gewoon een wolk, net als alle andere wolken.

Ondertussen steekt Jacob met grote passen een houten bruggetje over. Het pad leidt door een frisgroen veld zonder vee. Langs de smalle weg ligt een boerderij. Er is geen leven te zien en het gras is al weken niet gemaaid.

‘Oorlog, beste jongen. De bewoners zijn vermoedelijk gevlucht,’ legt Jacob uit.

‘Of ze hebben zich aangesloten bij koning Godfried,’ mijmert Tom. ‘Het ziet er in elk geval behoorlijk griezelig uit.’

Zo trekken de twee reizigers langzaam naar het zuiden door talloze velden en kleine, troosteloze dorpjes. Het is alsof niemand zijn huis uit durft te komen.

‘De mensen zijn bang voor de keizer, Safir de Machtige. Hij is meedogenloos, zeggen ze. Als je niet oppast word je gemarteld of zelfs vermoord. Een combinatie is trouwens ook goed mogelijk,’ grapt Jacob. ‘Jammer genoeg is Safir niet alleen. Hij heeft een reusachtig leger onder zijn hoede.’

‘Het is te hopen dat de legers van koning Godfried sterk genoeg zijn om Safir te verslaan, zodat de dorpelingen weer snel naar huis kunnen.’