TEAM INTERNET

MISSION TWO

door R.Wade

MISSION TWO

Eerste druk: 28 januari 2022

© 2021 R. Wade

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208603

NUR 284

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hoi, hier ben ik weer. Joyce. Of, jullie weten het ondertussen, Babe voor de vrienden.

Hoe het met mij gaat na Mission One? Niet goed. En, dan druk ik mij nog heel voorzichtig uit. Eigenlijk gaat het namelijk gewoonweg slecht met mij.

Oh ja, zoals jullie hebben kunnen lezen zijn wij er als Team Internet in geslaagd om, althans voorlopig, de wereld te redden. Maar wel tegen een hele hoge persoonlijke prijs. We hebben een vriend moeten achterlaten, Navigator.

Ik mis Navigator verschrikkelijk. Ja, ik heb geprobeerd om de draad van mijn dagelijks leven weer zo goed mogelijk op te pakken. Ik ga weer naar school, ik ben nog altijd heel actief op Instagram en ik spreek af met vrienden, maar... het gemis knaagt. Waar is hij nu? Is hij bang? Heeft hij pijn? Leeft hij nog? Al die vragen blijven maar door mijn hoofd spoken.

Of mijn teamgenoten er ook zo over denken? Geen idee. Het contact tussen ons is verbroken en ook van onze opdrachtgevers Percy en de Voice heb ik niets meer gehoord.

En nu? Hoe moet het nu verder?

Hoofdstuk 1

In de grote parktuin werd het langzaamaan herfst. Sommige bomen droegen nog hun felgroene bladeren, maar in de meeste kruinen begon de verkleuring van het najaar zich toch in te zetten. Aan de voet van een van de hoge bomen deed een eekhoorntje zich tegoed aan enkele van de vele beukennootjes die er op de grond lagen. Als hij nu veel at dan kon zijn vetlaag goed groeien, zodat hij straks gemakkelijker de lange winter door zou komen.

De chauffeur van de spierwitte Lamborghini die de oprit naar het Château de Bouron op kwam gedraaid, dacht niet aan eekhoorns of beukennootjes. Hij keek op zijn horloge en scheurde met hoge snelheid over de kiezels.

Onderaan de trap stonden twee zwaar bewapende bodyguards hem op te wachten. De chauffeur trapte op de rem. De sportwagen slipte even op het grind en stond toen volledig stil. Apollo, een grote, forsgebouwde man stapte uit. Terwijl hij om de auto heen liep, wapperden zijn lange haren in de wind. Hij gooide de sleutels naar een van de twee bewakers die, naar gewoonte, de peperdure sportwagen netjes voor hem zou parkeren. Terwijl de bodyguard plaatsnam in de Lamborghini, raapte het eekhoorntje een eindje verderop, als aanvulling voor zijn wintervoorraad, nog een paar beukennootjes van de grond en liep ermee weg.

De tweede bewaker liep voor de bezoeker uit de trappen van het kasteel op. Eenmaal boven opende hij de grote poort en liet Apollo als eerste naar binnen gaan.

Seconden later reed al een volgende sportwagen de oprit op. Dit keer een Porsche waarvan het koetswerk net zo glanzend zwart was als de haren, het ringbaardje én zelfs de ogen van zijn bestuurder.

Het eekhoorntje had net de rand van de oprit bereikt. Snel oversteken en dan langs de dikke stam van een zomereik naar boven om daar, ongeveer halverwege, in de holte waarin hij zijn nest had gemaakt, de beukennootjes veilig op te bergen voor de winter. De grond trilde. Even verstarde het diertje, maar toen sprong het naar voren, de wielen van de Porsche ternauwernood ontwijkend. Pijlsnel klauterde het de boom in.

Bij de trap stonden alweer twee andere bodyguards klaar. Met de handen op de machinegeweren die ze om hun nek droegen, keken ze onafgebroken speurend de omgeving rond. Zodra ook de zwarte Porsche tot stilstand was gekomen, trok een van hen het portier aan de bestuurderskant open en stak zijn hand uit. Met zichtbare tegenzin legde de opvallend kleine, magere chauffeur er de sleutels van zijn auto in.

‘Denk eraan, geen schram,’ kraste zijn stem onaangenaam.

‘Geen schram, monsieur Hades.’

Binnen in het chatêau zaten ondertussen zes mannen aan een ronde houten vergadertafel, die glanzend glad was gepolijst. In het midden van het tafelblad kronkelde een uit hout gesneden python dreigend de hoogte in.

Twee stoelen aan de tafel waren nog leeg. Eén van die stoelen zou al snel door monsieur Hades worden ingenomen. Hij nam, bij het binnenkomen van de zaal, niet de moeite om de anderen met een stevige handdruk deftig te begroeten zoals dat nu eenmaal gebruikelijk was aan het begin van een vergadering. In plaats daarvan knikte hij hen een voor een eventjes toe.

‘Op wie wachten we nu nog voorzitter?’ wees Ares op de lege stoel.

‘Op Medusa,’ zei Zeus.

‘Medusa die ons allemaal al miljoenen bitcoins uit de zakken heeft geklopt, terwijl we daar nog niets voor terug hebben gekregen? Ik hoop voor hem dat hij dit keer met echte resultaten komt.’

‘Geduld,’ zei Zeus. ‘Geduld is een schone deugd, mijn beste Ares.’

‘Geduld is voor losers. Time is money.’

In de grote zaal naast de vergaderruimte lichtte op datzelfde moment een goudkleurige bol op. Het glazen dak van de sfeer schoof open en Medusa stapte uit.

‘Welkom, baas, welkom terug uit het internet,’ zei de kwantumcomputer die in het midden van de ruimte stond. ‘De vergadering is voltallig. U wordt verwacht.’

‘Bedankt, Nikè,’ zei Medusa.

Hij liep naar de zware, eikenhouten deur die leidde naar de vergaderzaal. Daar, aan de ronde tafel, had Ares nog steeds het hoogste woord.

‘Zie ons hier zitten, grote heersers van de wereld,’ zei hij spottend. ‘Al ons vermogen in de handen gelegd van een incompetente figuur die het zich dan ook nog eens permitteert om op zich te laten wachten. Vraag is, is hij dat wachten wel waard, Voorzitter?’

Precies op dat moment gooide Medusa de deur wijd open. ‘Heren, goedemiddag.’

Meteen waren alle ogen op hem gericht. Medusa liep als eerste op Zeus af. ‘Voorzitter, met hartelijke dank voor het bijeenroepen van deze speciale vergadering.’ Na Zeus groette hij ook Apollo, Hades, Hephaïstos, Hermes, Poseidon en tenslotte Ares. Medusa legde zijn hand op diens schouder en kneep er zachtjes in.

‘Alles goed, mijn vriend? Sorry dat ik een beetje te laat ben. U werd toch nog niet ongeduldig, mag ik hopen.’

‘Ik hou van stiptheid,’ zei Ares kortaf.

‘In dat geval,’ zei Medusa terwijl hij Ares losliet en op de voor hem bedoelde stoel ging zitten, ‘heb ik heel goed nieuws voor jullie. Operatie Cerberus verloopt namelijk voorspoedig.’

‘Voorspoedig?’ viel Hephaïstos uit. ‘Dat is niet wat wij hier al eerder hebben gehoord.’

‘Zo, wat heeft u dan precies gehoord?’ vroeg Medusa rustig en hij hield daarbij het computerscherm, dat zijn hoofd vormde, een beetje schuin.

‘Dat jullie Peter Sanders, dé man die het hele plan technisch uit moest werken op een wel heel klunzige manier hebben laten ontsnappen. Meegenomen door zeven tieners. Hoef ik nog meer te zeggen?’

‘U vergist zich, mijn waarde,’ zei Medusa.

‘Wat? Gaat u nu beweren dat deze wetenschapper zich toch nog steeds in het internet bevindt?’

‘Nee, helemaal niet. Meneer Sanders is inderdaad met de jongeren van Team Internet mee naar huis teruggekeerd.’

Medusa liet een stilte vallen. Nadenkend draaide hij even aan de grote zegelring met een gouden python erin verwerkt die hij, net als iedereen aan de tafel, om zijn linkerringvinger droeg. Hephaïstos keek met een veelbetekenende, spottende blik de tafel rond.

‘Maar,’ ging Medusa verder. ‘Geen enkele missie verloopt ooit volledig volgens plan. Wees gerust, heren, vele wegen leiden naar Rome. Het vertrek van meneer Sanders is zeker niet het ergste wat operatie Cerberus kon overkomen. Veel erger, mijn beste Hephaïstos, is het ontstaan van wantrouwen binnen onze eigen organisatie.’ Op het scherm van Medusa’s hoofd verscheen nu een trieste emoticon. ‘En, het allerergste is nog wanneer diegene die zijn leiders wantrouwt, probeert om ook de anderen aan zijn kant te krijgen en op die manier de hele operatie aan het wankelen te brengen.’

‘Iemand die gezond sceptisch durft te zijn, beschuldigt u dus van wantrouwen, Medusa? Zijn het niet alleen dictators die niet toestaan dat hun beleid in twijfel wordt getrokken? Geven de miljoenen bitcoins die wij in Cerberus hebben geïnvesteerd ons misschien niet het recht om u ter verantwoording te roepen?’

‘Uiteraard mijn beste, uiteraard. Ik hou van mensen met een gezonde, sceptische geest. Met zorg geformuleerde vragen houden mij juist scherp. Uw kritische opmerkingen verraden een krachtige persoonlijkheid. Met welke auto reed u ook alweer?’

‘Met welke auto?’ vroeg Hephaïstos verbaasd.

‘Vraag een man naar zijn auto en je krijgt een blik op wie hij werkelijk is,’ zei Medusa.

‘Een Ferrari,’ zei Hephaïstos.

‘Ferrari natúúrlijk,’ herhaalde Medusa en op zijn computerscherm verscheen een breed lachende smiley. ‘Eén van de duurste raspaardjes in de stal der sportwagens. En de kleur? Laat me raden. Vurig rood, als in: opgepast, daar kom ik aan vol hongerige begeerte voor het aangaan van de strijd.’

Medusa wachtte even voor hij vroeg: ‘En de sleutelhanger?’

‘Pardon?’

‘De sleutelhanger. Ik neem aan dat die even exclusief is als de auto die hij vertegenwoordigt.’

Hephaïstos ging in de zak van zijn kostuumjasje en haalde er zijn autosleutel uit. Hij schoof hem over de tafel heen naar Medusa toe.

‘Geweldig, precies zoals ik het had verwacht,’ zei die zodra hij hem had opgeraapt. ‘Dat zwarte schild in zacht leder, met daarop in nikkel het wereldwijd bekende steigerende paard. Prachtig. Gewoonweg prachtig.’

Medusa bekeek de sleutelhanger vanuit verschillende hoeken en legde hem daarna naast zich op de tafel neer. ‘Ik begrijp dat iemand met uw gevoel voor detail en explosiviteit niet zomaar genoegen neemt met een korte verklaring, Hephaïstos.’

Medusa richtte zich nu tot Zeus. ‘Misschien, Voorzitter, moeten wij deze kritisch denkende man onze hele operatie een keer van veel dichterbij laten zien.’

Zeus knikte bevestigend en boog zich over het bedieningspaneel dat voor hem op de tafel lag. Op dat paneel zaten drie knoppen. Zeus reikte naar de middelste knop en drukte erop. De zware, verduisterende gordijnen die net nog helemaal waren opgeschoven, sloten zich nu voor de ramen en hulden de vergaderzaal in het donker. Toen verscheen op de witte muur achter de stoel van Zeus het livebeeld van een lege ruimte, een kelderverdieping zo leek het wel.

‘Waar is dat?’ vroeg Hephaïstos.

‘Alles zal u zo meteen duidelijk worden,’ zei Medusa. Hij keek weer naar Zeus en die drukte nu op de linkerknop. Hephaïstos voelde de zitting van zijn stoel openklappen waardoor hij naar beneden gleed. Hij probeerde zich nog aan de armleuningen vast te klemmen, maar het was te laat. De anderen aan de tafel zagen hem helemaal in de stoel verdwijnen, om seconden later op het beeld te zien hoe hij op de grond van de lege ruimte viel.

‘Wat is dit? Wat doe ik hier,’ riep Hephaïstos terwijl hij moeizaam overeind klauterde. ‘Haal me hier weer uit!’

Het gat waar hij daarnet doorheen was gevallen, was nu te hoog om er opnieuw door te klimmen. Bovendien drukte Zeus op de rechterknop van zijn bedieningspaneel waardoor de zitting van de stoel meteen weer dichtschoof.

‘Hé, doe dat weer open. Ik zie hier niks meer!’

Medusa stond op van zijn stoel en stapte naar de platenspeler die op een hoge kast tegen een van de muren stond. Met een rustige beweging hief hij de arm van de platenspeler op en zette heel voorzichtig de naald op de vinylplaat die al klaar lag. De plaat begon te draaien en onmiddellijk klonken de meeslepende, liefelijke tonen van Mozarts Eine kleine Nachtmusik door de vergaderzaal.

‘Is dit niet absoluut subliem? Geen noot teveel, een en al vrolijkheid,’ zei Medusa terwijl de mannen aan de tafel geen oog van de beelden van Hephaïstos afsloegen.

Ares was de eerste die haar had gezien. Hij verstarde op zijn stoel zodra hij zag hoe vanuit één van de hoeken van de kelderruimte iets naar Hephaïstos sloop.

‘Ik hoor iets!’ riep Hephaïstos nu ook. ‘Er komt iets naar me toegeslopen. Wat is het? Hou daarmee op.’

‘Een serenade waarvoor mannen in Mozarts tijd zelfs een of meerde violisten inhuurden om ze hen te laten spelen onder het raam van een geliefde, hopend dat zij dan zelf op het balkon zou verschijnen en zij tenminste een glimp konden opvangen van de vrouw van hun dromen.’ Medusa had het alleen maar over de muziek die hem helemaal leek mee te slepen.

‘Een tijgerpython!’ riep Poseidon. ‘Dat beest doodt met gemak een volwassen man. Hephaïstos heeft geen schijn van kans. Haal hem terug, hij heeft de boodschap nu wel begrepen.’

‘Helaas,’ zei Zeus. ‘Hem terughalen is geen optie.’

‘Wat?! Gaan jullie hem zo vermoorden?’

‘Eine kleine Nachtmusik, het bekendste werk van dit wonderkind,’ zei Medusa. ‘Wat een genie.’ Hij hief zijn armen en bewoog ze op het ritme van de muziek alsof hij het strijkersensemble nu zelf dirigeerde.

De wurgslang was nu bij Hephaïstos en begon zich langs zijn voeten te draaien, om zich op die manier een weg naar boven te kronkelen.

‘Nee! Mijn god, nee!’

Poseidon, die daarnet nog naast Hephaïstos had gezeten, boog zich over diens lege stoel. Hij duwde en trok aan de zitting en probeerde haar op die manier weer open te krijgen.

‘Verloren moeite,’ zei Zeus. ‘Als het systeem zich eenmaal hermetisch heeft afgesloten, is het met geen mogelijkheid meer open te krijgen. Ik vrees dat Hephaïstos ons voorgoed zal verlaten.’

De wurgslang was ondertussen al boven de knieën van Hephaïstos geraakt.

‘Medusa!’ riep die. ‘Ik heb het begrepen! Jij en Zeus hebben de leiding over operatie Cerberus. Ik vertrouw jullie, ik vertrouw jullie echt.’

De slang draaide zich ondertussen om zijn heupen. Hephaïstos voelde hoe al het bloed uit de aders van zijn benen werd weggeknepen. Eerst was de pijn ondraaglijk, maar al snel voelde zijn hele onderlichaam als verdoofd.

‘Bijna tweehonderd-vijftig jaar geleden gecomponeerd en nog altijd genieten,’ zei Medusa. Op zijn computerscherm stond een tevreden glimlachende smiley, zijn armen hield hij nu gekruist.

Met elke bocht die de tijgerpython nam, voelde Hephaïstos hoe het leven steeds meer uit hem weg werd geknepen. De slang was nog maar net voorbij zijn middenrif toen hij het bewustzijn verloor.

Iedereen aan de ronde tafel zat nu als versteend te staren naar de moord die ze voor hun ogen zagen gebeuren.

Hoofdstuk 2

‘Prachtig,’ zei Medusa nu de laatste tonen van de serenade waren weggeëbd. Hij zette de

platenspeler uit en knikte naar de bodyguard die bij de deur stond. Zeus drukte opnieuw op

de middelste knop van zijn bedieningspaneel. Het beeld op de muur verdween, de gordijnen schoven weer open en het zonlicht stroomde de kamer in.

Zodra de bodyguard de deur geopend had, stapte een opgewekte jongeman naar binnen. Zijn volle haardos krulde speels om zijn gezicht en zijn driedelig pak spande zich om een gespierd lichaam. Aan zijn linker ringvinger droeg hij de zegelring van het genootschap.

‘Hephaïstos is dood, lang leve Hephaïstos. Welkom,’ zei Medusa. ‘Ga zitten.’

Hij wees naar de enige lege stoel aan de tafel en de jongeman nam plaats.

Alle anderen aan de tafel staarden hem nu zwijgend aan, nog steeds in shock door de gewelddadige dood waarvan ze net getuigen waren geweest. 

‘Sta me toe om u alvast een exclusief welkomstgeschenkje te geven,’ zei Medusa tegen de jonge Hephaïstos en hij reikte hem de Ferrarisleutel aan. ‘Geniet van de exclusieve strijdvaardigheid die deze sportwagen u biedt, maar hoed u voor overmoed.’

Nu keek Medusa de tafel rond. Zijn blik bleef hangen bij Ares. ‘Mijn beste vriend, voor we de vergadering echt laten beginnen: waren er verder nog opmerkingen, vragen of twijfels?’

Ares keek hem even recht in de ogen, maar sloeg heel snel zijn blik neer en schudde ontkennend het hoofd.

‘Mooi zo,’ zei Medusa. ‘Dan denk ik, Voorzitter, dat dit hét geschikte moment is om de vergadering voor geopend te verklaren, tenzij iemand anders toch nog enig bezwaar zou wensen aan te tekenen.’

Er was niemand die iets zei of zelfs maar even bewoog.

Medusa maakte nu het knoopje van zijn kostuumjasje los en leunde ontspannen achterover op zijn stoel.

‘Het is goed om weer terug te zijn,’ zei hij. ‘Het moet gezegd dat Percy, de Voice en Staatsveiligheid het ons in T-Polis niet gemakkelijk hebben gemaakt. Het team dat ze ons hebben gestuurd, was jong en onervaren, maar van een ongekende dapperheid en met een aangeboren kennis van alles wat het wereldwijde web te bieden heeft. Het is waar dat ze Peter Sanders mee terug hebben genomen, maar wij zijn niet met lege handen achtergebleven.’

Medusa knikte nog een keer naar de deur. Dit keer kwamen twee bewakers, waaronder de blinde Joshua, naar binnen met een geknevelde jongeman tussen hen in. De jongen werd tot bij de tafel geduwd. Zodra ze bij Medusa waren, stond die op.

‘Ga toch zitten, vriend,’ zei hij vriendelijk. De jongen bleef staan tot Joshua hem naar beneden had geduwd.

‘Heren, maak kennis met Ricky, alias Navigator. Eén van de zeven dappere leden van Team Internet die de Voice ons heeft gestuurd. Navigator is degene die zich als een echte held heeft opgeofferd voor Peter Sanders. Hij heeft gestreden voor wat hij waard was en het moet gezegd: zijn lef en doorzettingsvermogen hebben mij absoluut verrast. Navigator is de soldaat die iedereen maar wat graag tot zijn troepen rekent.’

Op het scherm van Medusa’s hoofd, startte een filmpje waarop te zien was hoe de Hellhummer tegen hoge snelheid de heuvels van T-Polis afreed.

‘Achter het stuur, mijne heren, deze onverschrokken tiener.’

De Hellhummer minderde even vaart om een scherpe bocht te nemen.

‘De precisie waarmee de bocht wordt aangesneden, zou menig Formule-1-coureur jaloers doen worden op dit natuurtalent,’ zei Medusa.

Navigator had het gaspedaal weer volledig ingedrukt en de Hellhummer ging op topsnelheid verder naar beneden tot bij een volgende bocht waarin hij nog maar eens een staaltje toonde van zijn geweldige stuurmanskunst.

‘Geniaal,’ zei Medusa. ‘Helaas, de jonge Navigator was zich op dat moment niet bewust van het gevaar dat nu heel snel dichterbij zou komen.’

Het beeld zoemde uit en heel in de verte werden vier bewegende stipjes zichtbaar.

‘Mijn snakebikers, geleid door Joshua, en hun supersonische motoren, gestroomlijnd tot één perfect geheel. Kijk hoe ze tegen het koetswerk van hun stalen ros aanleunen en hoe de naadloos aanpassende helmen en pakken de wind geen millimeter speelruimte laten. Zelfs een combinatie van Max Verstappen en Lewis Hamilton houdt deze meesters op de motoren onmogelijk van zich af.’

In de haarspeldbocht die Navigator net genomen had, bogen de snakebikers nu zo diep met hun motoren mee dat hun knieën op slechts centimeters na de grond niet raakten. Eenmaal de bocht voorbij, gingen de gashendels weer helemaal open en kwam de vluchtende Hellhummer steeds dichterbij. Zelfs toen Navigator de uitlaat liet knallen en daarmee de smokeblaster activeerde, was dat niet genoeg om zijn achtervolgers van zich af te houden. Ongeschonden kwamen ze weer uit de verblindende rook tevoorschijn.

‘Hét ultieme wapen van deze Hellhummer,’ zei Medusa cynisch, ‘kon Navigator jammer genoeg niet meer gebruiken. De V-11 37 mm gun die in de kofferruimte van het voertuig staat, was immers al eerder leeggeschoten. En daarom was het slechts een kwestie van tijd voor deze dappere jongeman zou worden gegrepen.’

Terwijl Medusa het zei, zag iedereen aan de tafel hoe één van de snakebikers zich van de anderen losmaakte en de Hellhummer nog sneller naderde. Hij reed zo dicht tegen de zware wagen aan dat hij met zijn voorwiel net de bumper niet raakte. En dan, met een snelle S-beweging, gooide hij zich links van het voertuig en reed tot bij het raampje van de chauffeur.

Op het moment dat Navigator opzij keek en de biker het spiegelglas van zijn helm omhoog klapte, wist de jongen wie zijn belager was.

‘Joshua,’ zei Medusa nu. ‘De meest onverschrokken snaker ooit. De man met de laserblik.’

De bewaker die aan de tafel nog steeds naast de geknevelde Navigator stond, keek de tafel rond. Ondertussen knipperde hij met zijn ogen. De doffe lenzen schoven naar boven.

‘Als een blik kon doden...’ zei Medusa. Hij liet een korte stilte vallen. Alle aanwezigen krompen een beetje in elkaar.

‘Dankjewel voor deze korte demonstratie, Joshua.’

De oude man glimlachte, de lenzen schoven weer dicht.

Op het scherm zagen de aanwezigen hoe hij zijn laserogen wél gebruikte. Hij vuurde op de linker-voorband. De Hellhummer slipte, maar de lek geschoten band pompte zichzelf weer op en Navigator kreeg het voertuig net op tijd weer onder controle om niet over de rand van de weg heen te gaan en het ravijn in te storten. Hij stuurde weer naar het midden van de weg. Daar was Joshua echter ook. Hij reed nu aan de andere kant van de Hellhummer en vuurde op de rechter-voorband. De band liep leeg, het voertuig slingerde. Navigator knelde zijn handen om het stuur en gooide de auto naar links. De lek-geschoten band begon zich weer met lucht te vullen, maar dat ging net niet snel genoeg. Nu werd de rechterachterband door de laser getroffen. De auto ging weer naar rechts en dit keer met zo’n kracht dat tegensturen voor Navigator onmogelijk werd. De metershoge rotswand kwam dichterbij. Navigator sloot de ogen. De impact van de staalharde auto op de rotsen was enorm en Navigator verloor onmiddellijk het bewustzijn. De camera zoomde nog even op hem in, maar toen ging het beeld op zwart. Daarna verscheen een glimlachende smiley.

‘Natuurlijk hebben wij goed voor deze stoere krijger gezorgd,’ zei Medusa en hij legde zijn hand op de schouder van Navigator die roerloos bleef zitten. ‘Als je goud in je handen hebt, dan moet je dat koesteren en dat is ook precies wat wij met deze jongen gaan doen.’

Hoofdstuk 3

Steve lag in de tuin van zijn ouderlijke huis in de zon. Hij had net een halfuur baantjes getrokken in het zwembad en was nu toe aan wat rust. Vandaag was zo’n dag waarop hij kon doen wat hij wilde. Zijn ouders waren er een dagje met vrienden op uit en dit was precies wat hij nodig had. Hij had zijn koptelefoon op zijn oren en zijn ogen waren gesloten.

‘What the f...’

Steve sprong op. Het ijskoude water op zijn buik benam hem even de adem.

‘Ben jij gek geworden!’ riep hij naar zijn neef die met een lege emmer naast hem stond. ‘Dit had mij een hartstilstand kunnen bezorgen.’

‘Stop met overdrijven en kom mee.’

‘Mee? Waar naartoe?’

‘Naar Percy.’

‘Naar Percy?’

‘Ja, de assistent van de Voice.’

‘Waarom?’

‘Steve, serieus, kan jij hier rustig van al die luxe liggen genieten terwijl Ricky in T-Polis vecht voor zijn leven?’

‘Genieten? Denk jij echt dat het dat is wat ik hier doe? Je zou me veel beter moeten kennen dan dat, Winston. Ik heb net een halfuur gezwommen om mijn gedachten even op iets anders te kunnen zetten dan op Ricky. Ik ben constant bezorgd om hem. Zo erg zelfs dat ik ’s nachts minstens een paar keer wakker schrik uit een nachtmerrie waarin hij de hoofdrol speelt.’

‘Dat is bij mij niet anders, neef en daarom moeten wij dringend actie ondernemen.’

‘Actie? Welke actie? Wat kunnen wij doen? Wij zijn hier thuis en Ricky zit nog steeds in het internet.’

‘Klopt, en daarom moeten wij terug.’

‘Winston, we kunnen niet terug. Om terug te gaan hebben we Cookiez nodig om ons te teleporteren en dat doet die kwantumcomputer alleen als de Voice hem daar de opdracht toe geeft.’

‘Daarom juist moeten we met Percy gaan praten,’ zei Winston. ‘Als we hem aan onze kant krijgen, dan zal hij proberen om de Voice te overtuigen. Trouwens, we hebben de toestemming van de Voice niet nodig. De medewerking van Percy alleen is voldoende om ons naar het internet te teleporteren.’

‘Dat doet hij nooit, Winston.’

‘Hij moét naar ons luisteren,’ hield Winston vol. ‘Wij hebben een levensgevaarlijke missie doorstaan om Peter Sanders, de topwetenschapper, thuis te brengen. We hebben er zelfs één van onze vrienden voor opgeofferd. Ze kunnen ons nu niet zomaar in de steek laten.’

‘Ah, nee, let maar eens op. Het is precies zoals je zegt, Winston. Wij hebben Peter mee naar huis gebracht en daarmee hebben we datgene gedaan waar zij ons voor nodig hadden. Wij, de hulpjes in hun grote plan. Onze opdracht is volbracht, wij mogen nu gaan.’

‘Ik weiger me daarbij neer te leggen,’ zei Winston. ‘En, als jij dat wel doet, dan ben je een lafaard.’

‘Wat zeg je?’

‘Dat je een lafaard bent als je nu niet met mij meekomt om tenminste te proberen om Ricky te helpen, Steve.’

‘Ik ben geen lafaard, maar een realist, Winston. Denk eens even rustig na en stel het je voor: wij twee tegen de Voice en Staatsveiligheid. Dat is niet zomaar een ongelijke strijd, dat is de strijd van David tegen Goliath.’

Sam bracht net zijn lippen naar een glas water toen de stem van Sören alweer in zijn oren klonk: ‘Twee quatro formaggi, twee napolitana en twee spaghetti, inpakken en vertrekken.’

‘Momentje, ik heb deurst.’

‘Wat heb je?’

‘Deurst, ik wil eerst iets drinken.’

‘Ah, je hebt dorst. Drinken moet je doen als je tijd hebt. Nu moet er gewerkt worden. De klanten wachten.’

‘Dan wachten ze nog maar een beetje langer. Ik heb deurst.’

Sören kwam nu vanachter de toog. Hij liep op Sam af en duwde met een wijsvinger tegen diens borst.

‘Jij bent hier om te werken. Ik ben de baas. Ik spreek, jij luistert! Als jij wil dat mijn neef zijn baan niet verliest, dan vertrek jij nu! Drinken doe je maar onderweg op de fiets!’

Sam stond op van de barkruk waarop hij even was gaan zitten. Hij torende nu minstens twintig centimeter boven Sören uit.

‘Slavendreuver,’ snauwde hij.

‘Slavendreuver? Ah je bedoelt, een slavendrijver. Ik? Jij zou eens ergens anders moeten werken. Dan zou je pas weten wat dat is, een slavendrijver.’

‘Oeps, ik moet op mijn weurden letten zeker.’

‘Deurst, Slavendreuver, weurden, wat voor dialect spreek jij eigenlijk.’

‘Dialect? Ik spreek Zweuds.’

‘Zweuds.’

‘Ja, Zweuds zoals in Zweeds.’

‘Zweeds?’ Sören begon nu luid te lachen. ‘Volgens mij heb jij teveel Jommekes gelezen, jongen, of is dat weer iets van mijn neef misschien. In elk geval is het nu de hoogste tijd om te vertrekken.’

De telefoon rinkelde voor ongetwijfeld alweer een nieuwe bestelling en Sören haastte zich terug achter de toog. Sam had eigenlijk het liefst al zijn spullen op de bar gesmeten om dan naar huis te rijden en hier nooit meer terug te komen. Hij haatte het om bevelen te krijgen en hij haatte deze baan. Maar, hij kon natuurlijk niet zomaar opgeven. Hij deed dit immers niet voor zichzelf. Hij deed het voor Ricky. Als Ricky straks terugkwam uit het internet, dan moest zijn leven precies nog zo zijn zoals hij het had achtergelaten en daar hoorde deze baan ook bij. Volhouden zou echter niet gemakkelijk zijn. Hij voelde dat zijn zelfbeheersing heel snel afnam en dat elk woord dat Sören tegen hem zei langzaamaan een woord teveel werd. Hij wist dat, als zijn tijdelijke baas nog één keer zo tegen hem uitviel, dat weleens de keer teveel zou kunnen zijn. Hier kwamen gegarandeerd ongelukken van.

‘Steve, kan het wat sneller? Ik heb de anderen allemaal een bericht gestuurd om af te spreken in het Heldenpark. Dan zijn we met zes Davids, dan kunnen we die ene Goliath wel aan hè.’

Winston trommelde ongeduldig op de badkamerdeur van zijn neef.

‘Zeg, mag ik nog even mijn kleren aantrekken?’ riep Steve terug vanuit de badkamer.

‘Moet dat zolang duren? Man, dit is geen date hé. Dit is een crisisvergadering.’

De badkamerdeur ging nu open en daar stond Steve, helemaal aangekleed, de haren nog nat van het douchen. ‘Voila, ik ben er klaar voor.’

‘Eindelijk.’

‘Maak je toch niet zo druk, Winston. Het park is vlakbij. Binnen vijf minuten zijn we er. Niets om over te paniekeren dus. Hebben de anderen trouwens al geantwoord? Komen ze allemaal?’

‘Ja, allemaal, behalve Sam.’

‘Hoezo? Allemaal behalve Sam? Waarom komt hij niet? Och nee, laat maar. Ik ken het antwoord al op mijn eigen vraag. Sam is nu eenmaal de dwarsligger van ons team. Waarom zou hij ja zeggen, als alle anderen dat ook al hebben gedaan?’

‘Ik zeg niet dat hij nee heeft gezegd. Hij heeft gewoon nog niet geantwoord, Steve.’

‘Typisch. Hij is natuurlijk allang met hele andere dingen bezig.’

‘Ik ken er nog zo een,’ zei Winston. ‘Dat zijn degenen die gaan zwemmen.’

‘Winston, echt waar, als je nu niet ophoudt met mij vals te beschuldigen dan blijf ik gewoon thuis. Ik heb het gehad met je insinuaties, oké? Denk jij nu echt dat je de enige bent die zich zorgen maakt om Ricky? Misschien maak ik me zelfs nog wel meer zorgen dan jij. Alleen, ik herhaal: ik ben een realist. Het enige wat we kunnen doen is afwachten tot de Voice en zijn team contact met ons opnemen.’

‘Afwachten? Geen denken aan! Hoelang wil jij wachten, Steve? Tot het helemaal te laat is? No way. Kom op, we zijn weg.’

‘Wat?! Nee! Nee!’

Sam tikte op de gps die op het stuur van zijn fiets was gemonteerd en die het nu plots liet afweten. Het scherm was helemaal zwart geworden. Er kwam geen enkele reactie meer, hoe vaak hij ook op de aan- en uittoets drukte.

‘Shit hé!’ Dat kreeg je dan als je baas je zo’n vierdehands gps gaf. Hij had het hem nog zo gezegd! Maar nee, volgens Sören werkte de gps nog perfect. “Waarom veel geld uitgeven aan een nieuwe als het met deze ook kan. Alle kleintjes helpen als je een zaak rendabel wil houden.”

Rendabel houden... Het kon niet anders of Sören was na al die jaren al steenrijk geworden in zijn pizzeria die elke dag op volle toeren draaide. Gierigheid, ja, dat was het. En nu? Nu liet dat klereding hem in de steek natuurlijk! Verdomme!

Sam sloeg met zijn vuist op de kapotte gps.

Een paar voorbijgangers keken hem afkeurend aan.

‘Wat? Nog nooit iemand kwaad zien worden op een gps misschien?’

De mensen wendden hun blikken af en liepen verder, terwijl Sam ondertussen stilstond op het voetpad. Hij liet de gps voor wat hij was en begon te zoeken in de zakken van het fluorescerende jasje dat hij droeg. Zijn veiligheidshesje. Het was niet alleen spuuglelijk, het had ook nog zoveel verschillende zakken dat je gemakkelijk een halve dag kon zoeken voor je eindelijk datgene had gevonden wat je erin zocht.

“Het hoeft niet mooi te zijn,’ had Sören gezegd. ‘Je draagt zo’n fluorescerend jasje voor de veiligheid. Laat je zien, anders ben je gezien, weet je wel?”

Ja, gezien werd hij zeker. Als een lichtgevende toorts vanaf een kilometer afstand. Maar toegegeven, deze keer had Sören gelijk. Veiligheid ging boven het risico om in een ziekenhuis te belanden.

Waar had hij zijn gsm nu toch weer gelaten? In een van de bovenste zakjes of zat hij ergens onderaan? Er zat niets anders op dan elk zakje te controleren. Alleen maar tijdverlies. Ah wacht, gelukkig, hij voelde hem al. Sam trok de gsm uit het zakje en wilde zo snel mogelijk de routeplanner inschakelen, maar zag dat hij in het voorbije kwartier wel vijf berichten had gemist en ze kwamen allemaal van Winston.

Spoedbijeenkomst van ons team. Kiosk Heldenpark. 14.30.’

Spoedbijeenkomst? Dat kon maar een ding betekenen: er was nieuws over Ricky.

‘Sam, als je dit leest, laat iets weten,’ las hij in het tweede bericht en dan waren er nog drie andere waarop alleen maar zijn naam met een paar vraagtekens stond.

Sam keek op de klok. Veertien uur dertig? Dat was al over exact tien minuten. Dat haalde hij nooit. Hij moest eerst het adres voor de bestelling zien te vinden, dan de hopelijk nog warme pizza’s en spaghetti leveren en terug naar het restaurant waar ongetwijfeld al een nieuwe levering op hem wachtte.

Moest hij antwoorden op Winston? Nee, ze zagen het vanzelf wel als hij er niet was. Maar kon hij het wel maken om niet te gaan? Als er echt nieuws was over Ricky, dan moest hij dat toch weten. Maar, hij kon niet overal tegelijk zijn. Sören laten vallen, was uitgesloten. Dat zouden de anderen ook wel begrijpen. Ze wisten immers allemaal dat het zijn taak was om ervoor te zorgen dat Ricky tenminste nog werk had als hij straks terugkeerde uit T-Polis. Het had hem heel wat moeite gekost om Sören ervan te overtuigen dat Ricky onverwacht een paar dagen op excursie was met zijn klas en dat hij hem tijdelijk kwam vervangen.

‘Op excursie? Ricky? Waarom heeft hij me dat dan niet van tevoren gezegd,’ had Sören terecht gevraagd toen niet zijn neef, maar een onbekende jongen opdook om in de pizzeria een shift te draaien.

‘Omdat hij niet van plan was om mee te gaan,’ had Sam gezegd. ‘Op het laatste nippertje is hij dan toch nog van gedachten veranderd. Je kent Ricky toch. Toffe jongen, maar heel wispelturig.’

‘Wispelturig? Mijn neef? Praatziek zeker en een beetje kinderlijk ook, maar wel altijd stipt op tijd voor het werk.’

‘Ja, ja, dat bedoel ik, een beetje kinderlijk,’ had Sam snel gereageerd. ‘Zo kinderlijk, dat hij dacht dat hij wel onder de excursie uit kon komen, maar toen hoorde hij dat hij een nul op aardrijkskunde zou krijgen als hij niet mee ging op excursie naar de Ardennen.’

‘De Ardennen, daar zit hij dus. Oké, ik bel hem even.’

‘Nee, nee, ik bedoel: dat heeft geen zin. Hij heeft geen bereik tussen de heuvels daar.’

Sören had hem vreemd aangekeken, maar de drukte in de zaak had Sam gered.

‘Oké, laat maar zien wat je waard bent dan.’

Sam was meteen op zijn fiets gesprongen en had de ene bestelling na de andere keurig bij de mensen thuis geleverd en zo het vertrouwen van Ricky’s neef gewonnen.

En zo stond hij nu hier, in de voor hem onbekende straten, met een kapotte gps. Maar oké, hij moest nu de routeplanner van zijn smartphone instellen. Hij tikte Leroystraat veertien in en het systeem ging meteen op zoek. Het duurde amper een paar seconden voor de gevraagde route al op het scherm verscheen.

‘Route naar Leroystaat veertien wordt gestart,’ zei een vrouwelijke computerstem. ‘Vertrek in noordoostelijke richting. Neem dan op de rotonde de derde afrit.’

‘Voilà, zo moeilijk is dat dus,’ haalde Sam opgelucht adem. ‘Het enige wat je moet doen, is het juiste materiaal aankopen en dan kom je in no time waar je moet zijn.’

Met zijn smartphone in de hand sprong hij weer op zijn fiets en vertrok in de richting die de routeplanner aangaf. Nog geen drie minuten later stond hij al voor de deur van zijn klant.

‘Zo, dat is snel,’ zei de vrouw die even later de deur voor hem openmaakte. ‘Vorige week heb ik bijna een uur op mijn bestelling gewacht. De pizza’s waren zelfs zo koud dat we ze in de magnetron moesten opwarmen voor we ervan konden eten. De jongen die toen voor de deur stond, bleef maar ratelen over de ketting die van zijn fiets was gevallen, dat hij geen gps kreeg van zijn baas enzovoort. Hij werkte me op den duur zodanig op de zenuwen dat ik de deur voor zijn neus heb dichtgegooid.’

‘Dat moet Ricky geweest zijn,’ zei Sam. ‘Ik vervang hem tijdelijk tot hij weer terug is van een schoolexcursie in de Ardennen.’

‘Wat mij betreft mag hij in de Ardennen blijven. Jij doet het werk een stuk beter,’ zei de vrouw. Ze nam de pizza’s en spaghetti van Sam aan.

‘Eet smakelijk, mevrouw.’

Sam wilde zich al omdraaien om weer te vertrekken.

‘Wacht even,’ zei de vrouw echter. Ze zette haar bestelling op een tafeltje in de hal en haalde uit de zak van haar jurk vijf euro tevoorschijn.