All I want for

Christmas

is you

All I want for Christmas is you

Kortverhalen om bij weg te dromen

© 2020 Books and Butterflies

25 november 2020

Verdriet & Geluk – Rosalie de Jong

Terwijl ik mijn dikke trui aantrok, keek ik uit mijn slaapkamerraam. De hele stad was bedekt met een witte laag sneeuw. Sommige mensen verafschuwden de winter en alles wat daarbij hoorde, maar ik hield ervan. Winter stond voor gezelligheid, warme chocolademelk en tijd met je familie.

Hoewel ons leven de laatste paar jaar aardig wat dieptepunten had gekend, ging het langzaamaan weer de goede kant op. Bovendien was Kerstmis de tijd van het jaar waarin we het altijd gezellig probeerden te maken. Wat er ook was gebeurd. Mijn moeder had het nog steeds moeilijk met het verlies van mijn zusje. Pap was vlak na het vreselijke ongeluk weggevlucht. Een dronken vrachtwagenchauffeur was tegen de schoolbus aangereden. De meeste kinderen waren al thuis afgezet, Kaylee nog niet.

‘Alexis! Kom naar beneden!’

Mijn moeders strenge stem vulde mijn trommelvliezen. Sinds het ongeluk was ze zich gaan afsluiten voor de buitenwereld, ook voor mij. Natuurlijk snapte ik dat ze het nog elke dag moeilijk had met het gemis van Kaylees speelse lach, dat had ik ook.

Maar ze had nog een dochter, eentje die ze op dit moment verwaarloosde. Ik stormde de trap af en ontmoette mijn moeders vale gezicht in de keuken. Ze had een kop thee in haar hand en staarde voor zich uit.

‘Mam?’ Onzeker keek ik haar aan. Het was soms lastig te peilen in wat voor een bui ze was.

Mijn moeders ogen ontmoetten die van mij terwijl ze naar het bord op het aanrecht wees.

‘Ik heb je ontbijt gemaakt, ik vond dat dat wel moest op de dag voor Kerstmis.’

Glimlachend keek ik naar het bord. Het was niet veel, dat wist ik, maar ze deed haar best en daar ging het om. Terwijl ik een hap van mijn toast nam, richtte ik mijn blik weer op mijn moeder.

‘Is het goed als ik vandaag afspreek met wat vrienden? We gaan met z’n allen warme chocolademelk drinken in het café van mevrouw Anderson.’

Mijn moeder knikte en wees naar de trap.

‘Wanneer je je ontbijt ophebt, ben je vrij om te gaan en te staan waar je wilt. Je bent immers al zeventien. Ik ga nog even op bed liggen. Ik heb ontzettend slecht geslapen.’

Negentien, eigenlijk. Het was net alsof de tijd stil had gestaan sinds Kaylees ongeluk. In ieder geval voor mijn moeder. Toen ik mijn toast ophad, zette ik het bord in de vaatwasser en trok mijn jas aan. Ik griste mijn autosleutels van het sleutelrekje en opende de voordeur. Aan de ene kant voelde ik mij schuldig dat ik mijn moeder alleen liet, aan de andere kant was het niks voor mij om de hele dag binnen te zitten.

Ik startte mijn auto en reed naar het café van mevrouw Anderson, dat al jaren de vaste ontmoetingsplek van onze vriendengroep was. Het was een van de redenen dat ik Kaylees overlijden zo goed had kunnen verwerken. Misschien had mijn moeder het beter kunnen verwerken als zij ook een vaste groep vrienden had met wie ze gezellige dingen kon doen.

Het belletje boven de deur rinkelde toen ik naar binnen stapte en mijn jas aan de kapstok hing.

Het hele café was versierd met de typische kerstkleuren en -versieringen. Het gaf mij een warm gevoel vanbinnen.

‘Alexis!’ Mijn beste vriendin, Bella, kwam naar me toegerend en sloeg haar armen om mijn nek. ‘Ik heb je al een eeuwigheid niet meer gezien, waar was je?’

Ik haalde mijn schouders op en liep met haar mee naar de tafel waar de rest van onze vrienden zaten. ‘Druk geweest met mam. Ze zit nog steeds in die negatieve spiraal. Normaal proberen we kerst de gezelligste tijd van het jaar te maken, maar sinds het ongeluk sluit ze zich af voor de buitenwereld. Ook voor mij.’

Ik nam plaats naast Matt en Bella. De twee belangrijkste personen in mijn wereld. Zonder hen was ik niet de persoon geweest die ik nu was. Bella slaakte een diepe zucht en legde haar hand op die van mij. ‘Als er iets is wat ik kan doen moet je het mij zeggen. Dat weet je toch?’

Knikkend gaf ik haar nog een knuffel. ‘Ze doet haar best, en daar gaat het om.’

Matt mengde zich in het gesprek en keek mij met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Je moet jezelf niet blijven wegcijferen. Je mag kerst ook bij mij vieren, mijn ouders beginnen zich af te vragen of we niet uit elkaar zijn.’

Glimlachend gaf ik hem een kus. ‘Dat is lief. Bedankt. Maar ik denk dat ik toch bij mijn moeder blijf. Ik wil niet dat ze de feestdagen alleen moet doorbrengen.’

Matt trok mij tegen zich aan en keek mij met een diepe blik aan. ‘Neem haar dan mee, misschien dat de feestvreugde haar goed doet.’

Zo goed als het kon haalde ik mijn schouders op. ‘Ik zal er eens over nadenken.’

Matt zuchtte diep en keek Bella met een geïrriteerde blik aan. ‘Dat is dus een nee.’

Bella maakte een hopeloos gebaar.

Mevrouw Anderson kwam onze kant oplopen en begroette iedere klant met een stralende glimlach. Stiekem vermoedde ik dat dat een van de redenen was waarom iedereen altijd zo graag in haar café was.

‘Alexis, mijn schat. Ik heb je al minstens een maand niet gezien! Waar heb je uitgehangen?’

Ik beantwoordde haar glimlach en keek haar vriendelijk aan. ‘U weet hoe moeilijk mijn moeder deze tijd van het jaar vindt. Kaylees ongeluk vond ook rond deze periode plaats.’

Mevrouw Andersons stralende glimlach maakte plaats voor een treurige. ‘Ik weet het, lieverd. Neem haar anders de volgende keer mee. Een middag in mijn café zal haar vast goed doen. Zal ik even warme chocolademelk voor jullie klaarmaken?’

Glimlachend knikte ik.

‘Lexi? Kun je even meekomen?’ Matt stond op uit zijn stoel en bood mij zijn hand aan. Verward knikte ik en stond ook op. Matt leidde mij naar het halletje achter de keuken en bleef daar stilstaan. Hij draaide zich naar mij om en keek mij met een indringende blik aan. ‘Je kunt je leven niet laten leiden door je moeders verdriet. Je moet er een keer wat van zeggen. Als jij het niet doet, doe ik het.’

Eigenlijk was het heel lief wat hij zei. Met een vertederende blik keek ik hem aan. ‘Dat is heel lief van je, dank je. Maar ik denk dat ik dit zelf wel onder controle heb.’

Hij pakte mijn hand vast en kneep erin. ‘Ik meende wat ik zei, Lexi.’

Ik gaf hem een kus en legde mijn hoofd op zijn schouder. ‘Dat weet ik. Dank je.’

Hand in hand liepen we terug naar onze vrienden en zagen dat de warme chocolademelk net op tafel werd gezet. We ploften neer op onze stoel en begonnen met elkaar bij te praten. Na een poosje zei Matt dat hij moest gaan. Hij stond op en liep naar de kapstok.

Snel liep ik achter hem aan en pakte zijn hand. ‘Waar ga je heen?’

Hij keek snel om zich heen en begon toen geheimzinnig te fluisteren. ‘Niet vertellen. Maar ik heb nu een afspraak bij de houtzagerij. Ik heb een idee voor Autumns kerstcadeau.’

Glimlachend keek ik naar hem op. Autumn was Matts zusje, echt een schatje. ‘Geef Autumn een knuffel van mij en vertel haar dat ik snel weer langskom.’

Hij gaf mij nog snel een kus en stapte toen achteruit. ‘Dat zal ik doen. Ik zie je later.’ Hij liep het café uit waarna ik terug naar mijn vrienden ging.

Bella boog zich naar mij toe en keek mij samenzweerderig aan. ‘Waar ging dat gefluister over?’

‘Hij heeft nu een afspraak voor een cadeautje voor Autumn.’

Bella grinnikte terwijl we ons allebei weer op onze vrienden richtten.

Tevreden gooide ik het portier van mijn auto dicht. Het was deze middag echt een verademing om al mijn vrienden weer te spreken. Ik viste mijn huissleutels uit mijn jas en stak ze in het slot, wat echter onnodig was aangezien de deur al open was.

Fronsend stapte ik naar binnen. Er was toch niks gebeurd?

Wat ik binnen aantrof was misschien wel het schokkendste beeld dat ik in drie jaar tijd had gezien. Mijn moeder had de doos met kerstversieringen van de zolder gehaald en was alles aan het versieren. Ze stak de lichtjes van de kerstboom in het stopcontact en bleef glimlachend voor de kerstboom staan. Ik schraapte mijn keel waarna ze zich verschrikt omdraaide.

‘Alexis! Ik had je niet zo snel thuis verwacht. Hoe was het bij je vrienden?’

Verward keek ik op mijn horloge. Ik was ruim vijf uur weggeweest. ‘Gezellig. Het was zo fijn om ze allemaal weer te zien. Trouwens, mevrouw Anderson verplichtte me zo’n beetje om je de volgende keer mee te nemen.’

Mijn moeder glimlachte en knikte. ‘Dat zal dan maar moeten, hè? We willen mevrouw Anderson niet teleurstellen.’

‘Oké, mam, voor de draad ermee. Wat is er aan de hand?’

Mijn moeder zuchtte en ging op de stoel zitten. ‘Het spijt me ontzettend dat ik je de afgelopen drie jaar zo heb verwaarloosd, lieverd. Vanmiddag kwam er iemand langs die mij duidelijk maakte dat ik jou niet in mijn verdriet moet verzwelgen. Bovendien is het kerstavond en dus ruim tijd dat we de kerstboom weer een keer optuigen.’

Vragend trok ik mijn wenkbrauwen op. ‘Wie kwam er langs, mam?’

‘Matt.’

Mijn adem stokte terwijl ik opstond. ‘Matt kwam langs?’ Mijn stem klonk trillerig.

Mijn moeder knikte en pakte nog een paar ornamenten uit de doos met kerstversieringen.

‘Mam?’

Mijn moeder draaide haar hoofd naar mij toe en keek mij met een glimlach aan. ‘Ja, Alexis. Ga maar naar hem toe. Hij geeft echt om je, zielsveel.’

Dankbaar gaf ik haar een knuffel voordat ik het huis uit vluchtte. Ik startte mijn auto weer en reed naar Matts huis. Hij was dus helemaal niet naar de houtzagerij geweest voor een cadeautje voor Autumn.

Het huis van Matt kwam in zicht. Ik zette de auto aan de kant en stapte uit. In de verte kon ik het gegiechel van Autumn al horen. Glimlachend klopte ik aan. Een verbaasde Matt opende de deur. ‘Lexi, wat is er?’

Ik gebaarde naar het bospaadje vlak bij hun huis en begon te lopen, hij begreep de hint en volgde mij.  Ik bleef staan en pakte zijn handen vast. Een knoop vormde zich in mijn maag terwijl ik zocht naar de juiste woorden. Tot mijn ontzetting voelde ik dat er tranen achter mijn ogen brandden. ‘Je hebt met mijn moeder gepraat?’

Tot zover de tranen achter mijn ogen, nu stroomden ze in volle vaart over mijn wangen.

Hij knikte en veegde met zijn duimen de tranen weg. ‘Ik moest wel, Lexi. Wees alsjeblieft niet

al te boos.’

Ik schudde mijn hoofd en vloog hem om de hals. Hij knuffelde mij stevig terwijl ik mijn hoofd in zijn nek legde. Uiteindelijk trok ik mij los en keek hem door mijn tranen glimlachend aan.

‘Dankjewel.’ Ik boog mij naar hem toe en zoende hem hartstochtelijk.