Hoe het allemaal begon

Hoe het allemaal begon

Kortverhalen om bij weg te dromen

© 2021 Books and Butterflies

2 augustus 2021

Waar zeesterren aanspoelen – Eline Hazelaar

Ik slingerde in mijn roze Eend over het smalle weggetje en passeerde het witte bord. Harper beach stond er sierlijk op. In de verte kon ik licht zien reflecteren op het schitterende water van de baai, waar de hemel in het oosten lila was. In dit licht van de dageraad kon ik net de contouren onderscheiden van de lange boulevard met theehuizen, boekenwinkeltjes en gesloten barretjes. Het voelde als thuiskomen. Ik bracht de Eend tot stilstand bij een zomers geschilderd tentje met een oranje bord boven de deur. La Kokkerella heette het. Nadat de oude motor stilviel luisterde ik naar de geluiden. Het gekrijs van zilveren meeuwen, die schuin tegen de wind in vlogen. Het gebulder van de golfjes tegen de branding en het ontwaken van dorpsbewoners, die de rolluiken van hun winkeltjes omhoog deden.

Ik keek naar het krantenknipsel op de passagiersstoel. Surfer verdronken, luidde de titel. Een naar gevoel kwam in mijn maag opzetten. Ik klemde mijn tanden op elkaar, duwde het portier open en zoog dankbaar de zilte lucht in mijn longen. Hoewel het nog vroeg op de ochtend was en best fris, waren er al enkelingen op de been. Een zongebruinde vrouw praatte geanimeerd tegen haar hondje en een meisje, dat amper vier was, schaterlachte. Haar gelach was te horen tot de wandelpier, waar ik mijn Eend liet staan.

Ik griste een lila sweater mee, die ik onhandig over mijn warrige, blonde krullen aantrok, om vervolgens het weggetje te nemen via de klippen, die begroeid waren met wilde, pastelgetinte bloemen. Hun gelach was tegenstrijdig met mijn gevoelens. Elke zaterdag als ik hierheen reed kostte het me moeite om deze plek opnieuw te verlaten, weer weg te gaan van de enige persoon die me dierbaar geweest was. Ik negeerde het getrek van de wind aan mijn krullen en concentreerde me op elke ademteug. Eenmaal mijn sneakers het strand raakten, schopte ik ze uit en bewoog mijn tenen tussen de korreltjes.

Ik keek om me heen en stapte toen doelbewust naar het water toe, dat schitterde in een caleidoscoop van lichtgroen en blauw. Eindelijk had ik weer het gevoel dat ik kon ademen. Hier was ik dichter bij mijn broer, Matteo, tussen de krabbenvissers met hun gedateerde sloepen, het geschitter op het water en de zilver geaderde klippen.

Een mengeling van kokosolie en lotus werd meegedreven op de rimpelende wind. Mam zei dat ik hiermee moest ophouden. Het was zeven jaar geleden sinds Matteo met vrienden ging surfen. Het was even lang geleden dat hij stierf, tussen de golven. Een onaardse gedachte, als ik keek naar de schoonheid en vrede ervan. Ik observeerde de witte schuimkopjes tot mijn blik wazig werd en een aanzwellende paniek opkwam. Mijn keel werd dichtgesnoerd. Ik kon me niet eens herinneren wat het laatste was wat ik tegen hem zei. Ik werd bevangen door woede omdat ik het me niet kon herinneren.

Ik mocht niet huilen en duwde mijn pols tegen mijn droge mond. Tot mijn melancholische gedachten verdreven werden door koud water dat tegen me opspatte. Ik knipperde. Het was de kleuter met haar warrige bruine krulletjes. Waar was de vrouw met de hond? Ik had geconstateerd dat dat haar moeder was, maar de mollige kees was nergens te bespeuren.

Ik drong mijn opkomende tranen weg door haar enorme, starende blauwe ogen. 'Hallo,' zei ik hees. Ze staarde me vertwijfeld aan. Lieve help.
'Moet jij niet naar je moeder?'
Ze tuitte haar roze lipjes.
'Jij bent mooi. Ben jij een aangespoelde zeemeermin?'
Ik lachte, tot mijn verrassing. 'Ik denk dat ik je moet teleurstellen.'
Gefascineerd keek ze naar mijn blonde krullen.
'Mijn papa zal absoluut verliefd op je worden. Waar is eigenlijk je staart?'
Haar blik gleed naar mijn blote voeten. Haar licht sceptische blik ontging me niet.
'Ik ben Olivia. Kun je me vertellen hoe jij heet?' vroeg ik en wierp een blik op het nog steeds slaperige badplaatsje.
'Kate,' antwoordde ze.
'Goed dan, Kate.' Ik nam vlak voor haar plaats op mijn hurken. 'Weet je waar je ergens woont?'
'In dat gele huis.' Ze wees gedecideerd naar La Kokkerella.
Iets van opluchting overspoelde me. 'Oké. Ben je hier helemaal in je eentje?'
Met een veel te volwassene blik voor een vierjarige keek ze me aan. 'Het is het zeemeerminnen uur, dat moet jij toch weten?' Ze giechelde, op het ogenblik dat een mannenstem haar naam riep. Ik schoot overeind en ging voor Kate staan. Een man rende het strand op enkel in een boxershort. Ik fronste. Hij trok vluchtig een shirt over zijn hoofd en keek opgelucht. 'Lieve hemel, Kate.' Hij gooide haar de lucht in en overlaadde haar gezicht met zoentjes. Ze schaterlachte. 'Jij bezorgt me nog eens een hartverzakking. Je weet dat je niet alleen naar de baai mag.
Ze rolde overdreven met haar ogen. 'Maar er is een zeemeermin. Kijk.' Kate wiebelde met haar vingertjes naar mij. Zijn ogen schoten naar mijn gezicht toe. Ik streek verlegen een haarlok achter mijn oor. En voelde mijn wangen branden onder zijn blauwgrijze blik.
Ik perste eruit: 'Ik kwam haar toevallig tegen.'
'Toevallig?' vroeg hij glimlachend en nam me taxerend op. Ik keek niet weg en slikte. Hij was best aantrekkelijk. Lang, lichtgebruind met een kleuter op de arm. 'Hoe heet de zeemeermin die ik moet bedanken?’

'Olivia,' zei Kate, alsof dat alles vertelde. Een glimlach verscheen om zijn mondhoeken, die zijn trekken verzachtte. 'Olivia, ik ben Jesse.' Hij stak me zijn vrije hand toe. Met enige spanning schudde ik die. 'Voor alle duidelijkheid, ik ben geen zeemeermin.'
Een sprankje humor in zijn ogen verraadde hem. 'Nou, overtuig Kate daar maar eens van. Toch bedankt. Vijf minuten niet opletten en ze is ervandoor.' Hij kriebelde het meisje op de buik. Ik voelde me te veel en keek ongemakkelijk van de baai naar mijn in elkaar verstrengelde vingers. Ik voelde Jesse naar me kijken. 'Ik wil je niet ophouden.'
'Ik heb geen haast.' Ik beet peinzend op mijn lip. 'Eigenlijk ben ik-'
'Jij komt hier elke zaterdag,' onderbrak hij me met een ontwapende blik.
Ik knipperde. 'Hoe weet jij dat?'
'Ik ben de eigenaar van La Kokkerella.' Hij wees. 'Op dit uur zijn er zelden mensen.'
'O. Mijn broer kwam hier dikwijls.'
Zijn ogen schitterden bijna door de weerkaatsing op het water. Kate begon weer te rennen en wees naar aangespoelde zeesterren en anemonen. 'Je broer? Ken ik hem?'
Ik frunnikte nerveus aan mijn mouw. 'Het is al een poosje geleden,' murmelde ik.
Hij snapte het en nam een schelpje van Kate aan. 'Ik heb de tent nog maar net overgenomen. Het is het dorp,' zei hij, alsof hij me aan de praat wilde houden. Ik glimlachte en liep met hem mee, alsof mijn voeten een eigen wil hadden. 'Iedereen kent hier zowat iedereen.'
'Echt?'
Hij sloeg zijn ogen op. 'Ik weet het.' Jesse bekeek me onderzoekend. 'Het is absurd, maar je doet me aan iemand denken.'
Kate slingerde haar armen om zijn been. 'Is ze niet mooi, papa?'
Ik opende mijn mond maar er kwam geen geluid uit. Jesse lachte zachtjes en aaide over haar kruin. 'Olivia doet me denken aan Matteo.'
Mijn adem stokte. 'Matteo Velde?'
Een rimpel verscheen tussen zijn wenkbrauwen. 'We surften hier.' Hij wees naar de baai. 'La Kokkerella was onze plek bij uitstek. Hij verongelukte-'
'En verdronk,' vulde ik met een piepstemmetje aan. 'Matteo is mijn broer.'
Jesse keek me verbouwereerd aan. Een tinteling liep over mijn ruggengraat omlaag. 'Is het daarom dat je hier op een tamelijk vroeg uur rondhangt?'
Ik haalde een schouder op en schaamde me ineens. 'Ik dacht dat ik me dichter bij hem zou voelen. Het is idioot. Ik weet het.' Ik porde met mijn teen in het zand. Kate verloor haar interesse en rende via de witte steigers, die als parelsnoeren om de strandhutjes slingerde, weg.
Jesse haalde een hand door zijn bruine krullen. 'Nah, wat dacht je van een kop thee? Ik trakteer.'
Ik was even in de war. 'Wat?'
Hij liet zijn hand in zijn nek glijden en leek zich opgelaten te voelen. 'Ik heb wel nog enkele anekdotes over Matteo.' Hij schonk me een scheve glimlach, wat me deed gloeien. 'Ondertussen kan ik wat anders aantrekken. De dorpsbewoners konkelen graag,' fluisterde hij me toe.
'We willen niet dat een zeemeermin wereldnieuws wordt.'
Jesse richtte zijn contrasterende blauwe ogen op de mijne. Ik bewoog achter hem aan over de warme steigers, waarlangs de baai fonkelde door de regenboogvisjes. Kate was druk in gesprek met een duif en sleepte een roze springtouw mee.
'Let maar niet op de rommel.' Jesse opende de deur. 'Ik heb personeel te kort.'
Ik stapte naar binnen. La Kokkerella was zomers aangekleed, met witte stoelen, rieten meubels en leuke lampjes. Er was een ruim terras dat uitkeek over de baai waar net een vissersbootje kwam aanvaren. 'Het is hier mooi.' Ik nam plaats aan één van de tafeltjes om mijn sneakers aan te trekken en stelde me hier Matteo voor. Lachend, jong en zorgeloos, zonder te weten wat de toekomst bracht. Meteen voelde ik een golf van verdriet door me heen stromen. Toch, voor het eerst voelde ik ook iets anders. Iets wat niets te maken had met de nare gebeurtenis, maar met het effect dat Harper altijd al op me had gehad. Ik liep naar het terras en keek naar de norse vissers, met een zwaar dialect.