Kerst op afstand – Claudia Vanzegbroeck

Kerst op afstand

Ik zat in de sofa met mijn laptop op mijn schoot en surfte op allerlei websites van dierenasielen uit de streek. De televisie stond aan en op de achtergrond weergalmde de stem van de journalist die het nieuws van zeven uur aankondigde. Ik luisterde niet echt want mijn aandacht ging vooral uit naar de keuze voor een nieuwe hond. Ik wilde een vriendje dat me zou dwingen om buiten te komen. Een dier met veel energie dat me kon helpen om meer te bewegen. Het virus had de hele bevolking in zijn greep en als alleenstaande vrouw van vijfentwintig was het niet eenvoudig om deze eenzame tijden te overleven.

Het was bijna Kerstmis en dit jaar zou wel erg saai worden. Ik kon mijn hoogbejaarde ouders niet bezoeken omdat ze bang waren om besmet te raken en bezoekjes bij mij thuis waren in deze wintertijd ook niet meer mogelijk. Tijdens de zomermaanden lukte het nog wel om buiten in de tuin af te spreken, maar een ontmoeting binnenshuis durfde ik echt niet aan. Ik zou het mezelf nooit vergeven indien ik mijn ouders zou besmetten. Ik was enig kind en had verder geen familie of vrienden. Overdag werkte ik als freelance copywriter en ’s avonds zat ik vaak op school omdat ik wilde bijleren. De beste zijn in je vak leverde heel wat meer klanten op. Nu de opleidingen achter de rug waren, had ik meer tijd voor mezelf en moest ik weer op zoek naar nieuwe vrienden. Alleen was het op dit moment niet gemakkelijk om sociale contacten te leggen, gezien de huidige toestanden.

Ik nam een slokje van mijn kop thee en zuchtte diep. Mijn vingers gleden over de toetsen. Met kloppend hart surfte ik van de ene website naar de andere en zocht naar een hond die me aansprak. Mijn vorige huisdier was gestorven van ouderdom en ik had ruim de tijd genomen om te rouwen. Het was nu al zes maanden geleden dat ik Ximba, mijn Bearded Collie, had moeten afgeven. Gelukkig had ze het niet beseft toen de dierenarts haar een spuitje gaf. Ze was in dromenland en leefde in haar eigen demente wereldje, tot ze niet meer kon.

Ik bladerde door de pagina’s van het dierenasiel te Aarschot en plots zag ik een paar ogen die me tot in het diepst van mijn ziel raakten. De gele helderheid van die prachtige irissen was doordrongen van wanhoop. Het bloed in mijn aderen begon harder te stromen. Hemeltje, die blik was zo sprekend. Ik wilde meteen meer weten over dit prachtige dier. Naast de foto stond een korte beschrijving. Het was een reu. Zijn naam was Miele en hij behoorde tot het ras van de Weimaraner. Zijn korte pels was prachtig van kleur. Eerder grijsachtig tot taupe. Het was een teint die je niet veel zag. Ik las dat hij al tien jaar oud was. Voor meer info moest ik contact opnemen met het asiel.

Ik surfte nog wat verder maar kon me nog amper concentreren op andere advertenties. Plots hoorde ik dat de winkels opnieuw zouden sluiten. Ik vermoedde dus ook de dierenasielen. Gespannen hield ik mijn adem in. O nee, alles ging dicht. Behalve de meest essentiële en medische handelszaken zouden alle handelaars opnieuw moeten sluiten. De horeca had al twee weken geleden alles moeten dichtgooien, maar blijkbaar wilde het aantal besmettingen en ziekenhuisopnames maar niet dalen. Met een hoofd dat tolde zette ik de televisie uit, klapte het deksel van mijn pc dicht en ging naar de keuken om spaghetti te koken.

De ogen van Miele lieten me niet meer los. Die priemende blik had zich diep in mijn geheugen gegrift. Bij alles wat ik deed rezen die prachtige kijkers voor me op. Hoe ik ook probeerde om mijn aandacht op mijn maaltijd te vestigen, ik kon die bijzondere expressie gewoon niet meer loslaten. Iets in me vertelde me dat ik opnieuw moest gaan kijken. Ik roerde de pasta door, warmde de saus op en at snel mijn bord leeg. Daarna zette ik mijn bord op het aanrecht en ging weer naar de woonkamer.