Op het randje van geluk

Op het randje van geluk

Kortverhalen om bij weg te dromen

© 2021 Books and Butterflies

30 april 2021

Bruidsboeket van scherven – Anne May

‘Het is prachtig.’ Met haar vingers gaat mijn zus langs de amberkleurige glazen bloemen die met een okerkleurig lint bijeen worden gehouden. Ze houdt het tegen het licht waardoor de zon op de muur wordt geprojecteerd als duizend vuurvliegjes. ‘Echt zo bijzonder.’

‘En gemaakt van honderd procent gerecycled glas.’ Ik weet dat mijn zus dat heel belangrijk vindt, die zogenaamd oneindige cirkel van het leven, en hoewel ik zelf voor mijn gevoel op een blinde muur afstorm, is het fijn om haar te zien stralen. Net als de bloemen in haar handen.

Breekbaar. Dat is het. Die bloemen, haar handen, die lach op haar gezicht. Het moment dat maar heel even gelukkig voelt, om weer gebroken te worden door het besef waarom we hier zijn.

‘Was het leuk?’

‘Leuk?’ vraag ik verbaasd. Ik snap niet zo goed waar die vraag vandaan komt en waar het op slaat.

‘Het ophalen van het boeket. Je bent toch samen met onze weddingplanner Merle gegaan?’ Ze kijkt me zo verwachtingsvol aan dat ik me bijna verplicht voel om met een heel gezellig verhaal op de proppen te komen. Het punt is, woorden als ‘leuk’ en ‘gezellig’ komen niet meer voor in mijn vocabulaire sinds ik in een vertraagde overlevingsstand ben gezet na dat ene telefoontje. Voor mijn gevoel rij ik continu in een zwarte wolk heen en weer tussen het ziekenhuis, en sinds vorige week de hospice, en het andere leven dat ik ooit had. Tussendoor regel ik ook nog ‘even’ een bruiloft. En een begrafenis. Dus leuk is niet het woord dat ik de laatste tijd veel gebruik. Al waren de afgelopen twee uur best aangenaam. Merle had gevraagd of ik met haar mee wilde om het bruidsboeket op te halen, en heel even waren we gewoon twee meiden onderweg naar Amsterdam, kletsend over van alles en nog wat. Gewoon onbenulligheden en geen zware onderwerpen zoals leven en dood, het ‘weet je nog’ en ‘hoe zullen we je niet vergeten’.

‘Je weet wat ze zeggen.’ Mijn zus knijpt zachtjes in mijn hand om mijn aandacht weer te trekken. ‘Van een bruiloft, komt een bruiloft.’

‘Doe niet zo raar.’ Vroeger had ik haar een duw gegeven zodat ze bijna van het bed af zou vallen, maar vroeger is verleden tijd. Samen zitten op bed, lachen om onze laatste veroveringen, nagels lakken, haren kammen en fantaseren over de reizen die we samen zouden gaan maken. Dat is vroeger geweest.

‘Vergeet je niet te lachen, Elin?’

‘Ik kan het me steeds slechter herinneren,’ beken ik. Vanaf het moment dat Romy hoorde dat ze definitief uitbehandeld was, dat er zelfs geen alternatief voor een alternatieve behandeling was, spraken we af om iedere dag te lachen met elkaar. Dat leek zo vanzelfsprekend, maar nu de tijd samen steeds zeldzamer wordt, verdwijnt ook de kracht om te lachen. We schelen twee jaar, en ze blijft altijd mijn grote zus, maar op een dag ga ik toch over de leeftijd heen die zij niet mocht halen.

‘Je kunt niet stoppen met leven, omdat ik doodga.’

‘En je kunt niet ongelimiteerd met clichés rondsmijten, omdat jij doodgaat,’ kaats ik terug. Romy bijt op haar lip, maar barst dan toch in lachen uit. Hoewel de tranen over mijn wangen lopen, kan ik niet anders dan met haar meedoen. Zoals vanouds rollen we over elkaar heen met de slappe lach. Tot we uiteindelijk hikkend van de lach, en Romy happend naar adem, naast elkaar op het grote bed liggen. Ik doe het zuurstofslangetje weer goed in haar neus en neem haar in mijn armen. Vroeger troostte ze mij altijd op deze manier, als ik weer eens liefdesverdriet had, als mijn moeder boos op me was, of als ik die onvoldoende voor wiskunde – ik haatte wiskunde, en de docent – weer eens onterecht vond. Nu ben ik het die zachtjes haar hoofd streelt en met mijn hand over haar rug aait. Haar zachtheid heeft plaatsgemaakt voor uitstekende wervels en een doorzichtige huid.

‘Wil je me iets beloven, Elin?’

‘Nog meer,’ grap ik. Na de onderzoeken, de uitslag, de chemo, de bestraling, de hoop, de dromen, de twijfel, de angst en toen dat ene telefoontje is dit onze standaard vraag-en-antwoord-grap. Ik zou haar de wereld beloven, om de vraag gewoon nog een keer uit haar mond te horen komen.

‘Wil je mijn geluk recyclen?’

‘Je wat, wattesen?’

‘Mijn geluk.’ Moeizaam, zoals iedere beweging van haar, komt ze overeind. ‘Ik heb zoveel geluk gekend in mijn leven. Geweldige ouders, een prachtige jeugd, een top zusje, een aanstaande die al vanaf het moment dat ik hem zag de liefde van mijn leven was, en zoveel mensen om me heen die altijd voor een beetje meer zonneschijn hebben gezorgd in mijn leven. En ik wil niet dat dat voorbijgaat, ook al ga ik voorbij. Beloof je me om altijd het geluk te zien, zelfs al moet je graven tussen de scherven?’

Ik knik. ‘Dat beloof ik je.’

Gewapend met een fles wijn – geen idee of dat gebruikelijk is als je letterlijk de laatste loodjes gaat bespreken bij een weddingplanner – klop ik op de houten deur van een jarendertigwoning ergens in het centrum van Den Haag. Een vrolijke stem aan de andere kant van de buzzer roept dat ik omhoog kan komen en voor het eerst in weken lijkt dat bedrukte gevoel in mijn lijf lichter te worden. Na drie trappen beklimmen heb ik naar mijn idee helemaal geen gevoel meer in mijn lijf, maar het was het wel waard.

‘Wauw,’ weet ik alleen nog maar uit te brengen als ik het appartement van Merle bekijk. Het is klein, net als Merle, maar door het gebruik van lichte, neutrale tinten en natuurlijke materialen oogt het als een mini hemel op aarde. ‘En dan die ramen.’ Als in trance loop ik naar de ramen die van vloer tot plafond lopen. ‘Dit is geweldig.’

‘Dank je,’ klinkt haar vrolijke stem achter me. Het is de eerste keer dat ik Merle hoor giechelen en het past precies bij haar woning. Licht en rustgevend. Ik zou er bijna blij van worden, als ik die emotie toesta, maar ik ben hier met een reden.

‘De laatste puntjes maar op de i zetten?’ zeg ik met een diepe zucht. Ik wil niet zo abrupt de sfeer verpesten, maar het voelt ook verkeerd om hier gezellig te kletsen over zandkleurige gordijnen en dat supergave kussen met grafische print op haar lichtgrijze bank, die er overigens ook ontzettend uitnodigend uitziet.

‘Gaan we doen.’ Merle gebaart naar haar ronde keukentafel waar ik plaats kan nemen. Haar notitieblok ligt al klaar en er staat een pot thee op een onderzetter met twee glazen ernaast. ‘Het is lentethee, een nieuw smaakje. Ik hoop dat het wat is.’

‘En anders hebben we gewoon kraanwater.’

‘Is ook lekker,’ zegt ze lachend. ‘Vertel, de bruid en bruidegom zijn helemaal klaar voor morgen volgens mij, toch?’

Al knikkend schenk ik de thee in. Romy heeft vandaag haar jurk nog een keer gepast en ze was oogverblindend. Gelukkig hoefde die niet meer ingenomen te worden, want ze blijft maar afvallen. David, haar aanstaande, heb ik ook heel even gezien, en hij zag er zoals altijd uit als een topmodel met een zeer goede dag. Als er iemand is die verdriet en verlies op een waardige manier weet te dragen, dan is hij het wel.

‘En de getuigen?’

‘Davids kleine broertje is ook in smoking,’ weet ik te vertellen. ‘Zo schattig om te zien. Normaal loopt hij altijd rond in die gescheurde broeken, en op plateauzolen, maar nu komt hij met zijn partner helemaal gestyled in pak, maar wel op hakken.’