Sugar Rush

Laat het bakken beginnen

Sandra J. Paul

Hoofdstuk 1

Vier enveloppen liggen op de keukentafel. Vier vuurrode dingen. Precies even groot, allemaal dichtgeplakt. Genummerd van 1 tot 4, met mijn naam in hoofdletters erop geschreven, en het tijdstip waarop ik ze mag openen. Ik probeer me te herinneren of ik mijn eigen verjaardag toevallig ben vergeten, wat niet zo is. Het is ook geen Valentijn of een andere idiote feestdag voor verliefden. En dan nog zou ik nooit kaartjes krijgen.

Het is de geschreven naam op die enveloppen – mijn échte naam – wat me lichtelijk ongerust maakt. Leonidas staat er officieel op mijn paspoort, een hommage aan een of andere gekke Griekse oom die ik nog nooit heb ontmoet, maar wel belangrijk was voor mijn overleden vader, die als kind uit Griekenland is vertrokken met zijn ouders. Geen referentie naar het gelijknamige chocolademerk, hoewel ik dat als kind maar al te vaak aan leerkrachten en klasgenootjes mocht uitleggen.

Zodra ik kon, veranderde ik mijn roepnaam in Leon, terwijl ik de herinnering aan de duizenden grappen die mijn klasgenoten maakten, probeerde te blokkeren. Langzaamaan stopten ook de vele dozen pralines die ik bij elke gelegenheid kreeg, gevuld met de wereldberoemde Manon, de witte praline met crème en noten erin, die het chocolademerk op de kaart heeft gezet. Het komt me de keel uit.

Hoewel iedereen, zelfs mijn naaste collega’s en officiële instanties, me nu kennen als Leon, heb ik mijn naam nooit officieel laten veranderen. Leonidas is immers de naam die mijn vader voor me heeft gekozen, en ik aanbad de man tot de dag dat hij in mijn armen stierf. Niemand gebruikt hem nog, maar toch staat diezelfde naam op deze vier mysterieuze enveloppen, wat er alleen maar op kan wijzen dat ze afkomstig zijn van iemand die toegang heeft tot mijn officiële gegevens.

Het tweede probleem is dat ze niet in mijn brievenbus zaten, maar op het aanrecht lagen. Met andere woorden: de bezorger is in mijn huis geweest. In de schemering was ik er heel even van overtuigd dat mijn zwarte kat weer eens een vogel door het kattenluik naar binnen had gezeuld, om het arme dier helemaal uit elkaar te rukken en het daarna als geschenk voor mij op het witte marmer achter te laten. Dat zou niet de eerste keer zijn. Mijn kat is naast mijn moeder de enige die me cadeaus geeft.

Ik ben een einzelgänger, met weinig tot geen vrienden, die op zijn privacy is gesteld. Op kantoor weten ze niet veel van me, ik hou er niet van om werk en privé met elkaar te mengen. Weinig mensen kennen mijn thuisadres, ook daar ben ik zuinig op. Alle rekeningen en belangrijke documenten worden elektronisch bezorgd, een geen-reclamesticker hangt al jaren op de brievenbus en wordt netjes door bijna iedereen gerespecteerd.

Ik pak een zakdoek uit de kast en draai zo de enveloppen om, maar er staan verder geen hints op over de afzender. Ik sta op het punt om mijn buurman, ook de hoofdinspecteur van de lokale politie, te bellen. Hij is een van de weinige vertrouwelingen die ik heb, we gaan regelmatig samen joggen. Als er dan een of andere schurk uit de bosjes tevoorschijn springt, zal hij die wel in karatestijl de mond snoeren. Dan besef ik dat dit zijn vrije avond is, en dat hij met zijn kersverse vriendin op stap is. Als ik hem voor deze futiliteit stoor, zal hij ongetwijfeld net zo woest zijn als die ene keer dat ik bijna zijn hond had doodgemept toen het arme dier in het midden van de nacht mijn ultramoderne alarminstallatie liet afgaan door tegen de keukendeur te plassen.

Misschien kan ik beter de bewakingsdienst bellen die sinds de meest recente, aan mij gerichte doodsbedreiging rond mijn huis surveilleert. Het nadeel van het behandelen van zware dossiers zijn de alle consequenties ervan. Scherpe uitlatingen door familieleden van de dader, of de belofte dat ik vroeg of laat mijn hand zal kwijtraken. Doodsbedreigingen in allerlei vormen en maten, van onverwachte mails tot een sporadisch telefoontje wanneer ze op een of andere manier toch mijn gegevens te weten zijn gekomen. Het kunnen dus perfect bombrieven zijn, die me een paar vingers of erger kunnen kosten. Of poederbrieven, misschien zit er wel een schadelijke stof in die me ziek kan maken. Of de enveloppen kunnen besmet zijn met een bizar virus dat de mensheid nog niet is tegengekomen. Tegenwoordig weet je het maar nooit.

Maar de rode enveloppen lijken helemaal niet op dreigementen, afkomstig van een veroordeelde crimineel of een lid van zijn bende. Die stinken meestal. Deze enveloppen hebben een bekende geur over zich. Ze ruiken naar parfum, een vrouwelijke touch, die me vaag bekend voorkomt. Een liefdesverklaring, misschien? Maar wie is zo gek om me dit te sturen, als ik nog nooit een blijk van interesse in iemand heb getoond?

En toch komt die geur me zo bekend voor. Ik kén hem, maar daar durf ik zelfs niet aan te denken. Hij doet me denken aan...

De gedachte schiet me te binnen, en ik lach hardop. Wat een grap. Dit kán toch niet van háár zijn? Zij blijft eeuwig en altijd onbereikbaar voor me, de illustere vrouw naar wie ik al jaren snak. De enige op wie ik ooit zo smoorverliefd ben geweest dat ik er natte dromen van krijg. Die bijna elke dag van de week voor me zit, en me nauwelijks een blik waardig gunt die niets te maken heeft met haar werk. Ik betwijfel ten zeerste of ze zelfs mijn naam wel wéét, gezien ze me net zo ijskoud behandelt als de rest van de mensheid. Zoals vandaag, tijdens het uitspreken van het vonnis in een van de meest uitputtende dossiers die ik in mijn carrière heb behandeld.