Valentijn met twee

Valentijn met twee

Kortverhalen om bij weg te dromen

© 2021 Books and Butterflies

1 februari 2021

Topverkoper – Cecile Koops

De muziek op de radio stopt en een stem begint te praten, een onverstaanbaar gemurmel op de achtergrond. Met stramme benen staat Paul op van zijn stoel en loopt naar de entree. De deur gaat knarsend open, een geluid dat Hitchcock in zijn films niet beter had kunnen treffen. Vanaf de stoep bekijkt hij de winkeldeur, het bordje OPEN hangt met de goede kant naar voren.   Speurend kijkt hij links en rechts de straat in. Er is niemand te zien in dit grauwe weer, slechts een zwarte vogel vliegt over zijn hoofd. Een kraai misschien, veel verder gaat zijn ornithologische kennis niet. Mismoedig sloft hij het pand in, alweer een dag zonder verkopen. Binnenkort kan hij het hoofd niet meer boven water houden. Al meer dan zeventig jaar is deze winkel in handen van zijn familie, wordt hij dan degene die voor de laatste keer het licht uitdoet? Vol weemoed tuurt hij naar zijn rimpelige handen waarop de aderen, als donkergekleurde grillige riviertjes vol zijtakken, dicht onder het oppervlak zitten. Aan de ene kant snapt hij dat in deze tijd de mensen meer op hun centjes letten, met al die banen die verloren gaan. Maar aan de andere kant... Geven ze elkaar in deze tijd niet langer een, al is het maar klein, presentje? Zijn winkel staat boordevol met kleine en grotere hebbedingen. De rollen inpakpapier voor dit jaar staan nog grotendeels onberoerd onder de toonbank.

De angst slaat hem om het hart, vooral voor zijn enige kind – zijn dochter Suzanne – is het sneu. Zodra ze haar opleiding heeft afgerond, zou zij de zaak van hem overnemen. Straks is er geen zaak meer. Met zijn hoofd in zijn handen blikt hij wanhopig de doodstille winkel rond. Zijn ogen blijven ontzet hangen bij de vochtig beslagen ruiten. Nu de tijden zo slecht zijn, staat de kachel op een laag pitje.

Opeens veert hij overeind. Een jongeman slentert de winkel in en loopt vol aandacht langs de schappen. Voor de stoel waarop Paul zit, komt hij tot stilstand.

‘Het is wel erg rustig hier.’

‘Vertel mij wat, maar wat kan ik eraan doen? Dat verdomde virus verpest alles voor veel winkeliers.’

‘Dat klopt, maar je kunt zelf ook het nodige verbeteren.’

Paul bekijkt de man eens goed. Een slanke vent, met sluik bruin haar die boven hem uit torent. ‘Wat kan ik dan doen en wat weet jij ervan?’

‘Ooit was ik topverkoper en won daarmee vele prijzen. Het maakt mij niet uit welk product het is, ik verkoop zelfs iglo’s aan een Eskimo.’

Een sprankje hoop flikkert op bij Paul. ‘Waarom ben je dan gestopt?’ Zijn stem klinkt argwanend.

‘Ik werd overmoedig, ging te veel drinken om mijn successen te vieren en werd uiteindelijk alcoholverslaafd, waardoor ik ontslag kreeg.’ Hij vertelt het feitelijk met een diepe, sonore stem. ‘Inmiddels ben ik afgekickt. Ik wil graag tijdelijk voor je werken om de zaak weer op poten te zetten. Dat is een win-win situatie. Voor jou een win dat je zaak straks loopt als een trein en voor mij om aan anderen en mezelf te laten zien dat ik het verkopen nog in de vingers heb. Tot je het wel kunt betalen, hoef je mij in eerste instantie geen loon te geven. Ik ben Tom overigens.’

‘Dat aanbod sla ik niet af.’

Ze bezegelen de afspraak met een elleboogtikje nu handen schudden niet is toegestaan.

Een dag later brengt Suzanne een lunch voor haar vader langs.

‘Wat zit jij te peinzen. Waar denk je allemaal aan?’

‘Ik zou willen dat je eens een relatie krijgt en gelukkig wordt.’

Snel kijkt ze op naar het zorgelijke gezicht van Paul en trekt een grimas. ‘Zeg, spaar me.’ Haar stem klinkt rauw en haar zeegroene ogen staan dof. Zo snel ze kan, brengt ze het gesprek op een ander onderwerp.

Paul onderbreekt haar. ‘Kom, ik stel je aan onze nieuwe medewerker voor.’

Zodra ze Tom in het vizier krijgt, stokt haar adem een tel. Ze kent zijn gezicht. Haar hart begint sneller te slaan en haar vingers trillen. Hij is de man die, toen zij jonger was en in de winkel haar huiswerk maakte, geregeld cadeautjes kwam kopen totdat hij van de ene op de andere dag verdween. En nu alsof het nog maar gisteren was, vinden zijn ogen de hare en glijdt er een glimlach over zijn gezicht.

‘Ik geloof dat wij elkaar al eens ontmoet hebben. Jij bent leuk opgegroeid.’

Verbaasd kijkt Paul naar wat zich voor zijn ogen afspeelt.

‘Heel vroeger was ik hier klant.’ Tom geeft Paul een uitleg.

‘Sorry dat ik je niet herkende. Mijn geheugen laat me geregeld in de steek.’ Verontschuldigend kijkt Paul hem aan.

‘Wat is... Waar was je?’ Suzanne spreekt de woorden hakkelend uit en een blos trekt over haar gezicht.

‘Ik was een tijdje uit de running en was in een andere stad. Nu ben ik er weer.’