Een dozijn gin & tonics, graag – Lisanne Stam

Een dozijn gin & tonics, graag

Novelle

© 2021 Books and Butterflies

20 augustus 2021

“Wanneer iedereen zijn wil zou richten op het goede, zou er niets slechts meer zijn.”

Confucius

1

Nova

De warmte van de zon brandt op mijn gezicht, vogels fluiten en er zoemt iets langs mijn oor. Met mijn linkerhand probeer ik mijn deken te zoeken, zonder resultaat. Waarom heb ik mijn gordijnen niet dichtgedaan en waar is mijn dekbed?

Tegelijkertijd voel ik een scherp gevoel onder mijn billen. Langzaam probeer ik mijn ogen te openen en word ik me bewust van een opkomende hoofdpijn.

Míjn hemel.

Op een of andere manier ben ik in slaap gevallen met mijn achterhoofd leunend tegen de voordeur. De inhoud van mijn tas ligt verspreid om mij heen. Mijn nieuwe rode lippenstift, documenten van het werk, tampons, een bruine geplette banaan en mijn telefoon liggen her en der op de grond. Ondanks de hoofdpijn, die alsmaar erger lijkt te worden, raap ik de spullen bij elkaar.

Wanneer ik mijn tas erbij pak om alles erin te gooien, zie ik dat deze vol met zand zit.

Er ontsnapt een grote zucht en een kreun. En wat heb ik nou onder mijn bil liggen? Dát zijn dus mijn sleutels.

Met grote moeite red ik het om mijn spullen in mijn tas te proppen en op te staan.

Volgens mij heb ik nog nooit zo’n kater gehad. Het is verschrikkelijk lastig om de deur open te krijgen, mijn handen trillen als een rietje. Na twee pogingen stuntelen heb ik eindelijk die klemmende rot deur open. Strompelend kom ik de gang binnen en breek ik bijna mijn nek over een stapel post. Het kan me niks schelen, ik wil zo snel mogelijk een glas water met paracetamol innemen en mijn bed induiken.

2

Jarno

Bij thuiskomst na de borrel

Iedereen is gek van haar door haar aanstekelijke enthousiasme, ze lijkt zich niets van de wereld aan te trekken. Haar liefde voor flamingo’s steekt ze niet onder stoelen en banken en dat haar collega’s haar soms belachelijk maken, heeft op haar geen enkele impact. Hopelijk krijg ik de kans om haar beter te leren kennen.

Het enige wat ik echt over haar weet, is dat zij en haar zus onafscheidelijk zijn, ze vullen elkaar perfect aan. Zodra de één begint met een zin uit een liedje, maakt de ander het af. Dat ze klinken als valse kraaien deert hun niet…

Naast het valse zingen, wat ik ooit hoop te horen zonder gehoorbeschadiging op te lopen, wil ik te weten komen wat haar kleinste geluksmomentjes zijn en wat haar dagelijks bezighoudt. Ik kan haar maar niet uit mijn hoofd zetten.

Na mijn stukgelopen relatie heb ik mezelf afgezonderd want een hart dat voor de tweede keer breekt, is waarschijnlijker nog moeilijker te lijmen. Om niet uitgelachen te worden, heb ik geen woord gewisseld over mijn nachten die gevuld zijn met de gedetailleerde gedachten aan mijn stiekeme liefde voor haar. Haar zoete vanillegeur, mijn handen die over haar lichaam strijken zodra we samen ontwaken, de landen die we bezoeken om flamingo’s te spotten, haar kleurrijke zomerjurken… ik beleef het allemaal in mijn dromen. Als zij mijn paradijs is, zet ik daar een huisje neer met de intentie nooit te vertrekken.

In de donkere nachten komen de meeste ideeën aan de oppervlakte, alsof je hersenen in ruststand de ruimte creëren om de trukendoos te openen. Tijdens zo’n moment, zojuist dus, vond ik mezelf een held dat ik haar berichtjes durfde te sturen. Binnen vijf minuten is dit euforische gedrag al snel veranderd in paniek. Hoe kan ik iemand zulke berichten sturen na zo’n avond? Ik heb me rot gezocht en ik hoop, onderstreept-dikgedrukt-hoofdletters, dat ze veilig is thuisgekomen. Een schuldgevoel kleeft aan mijn gemoedstoestand, ik had het zoeken niet moeten opgeven. Straks is ze geschept door een auto of heeft iemand haar in de duinen gevonden… Hier kan geen verontschuldiging tegenop. Ik baal van mezelf, vooral dat ik nooit het lef heb om meer dan een aantal woorden met haar te wisselen. Ze zal na de ontvangen en direct verwijderde berichtjes flink op haar hoofd krabben. Welke idioot stuurt eerst berichtjes, om ze daarna allemaal terug even snel te verwijderen? Oh ja, ik. Gelukkig zijn er nog geen blauwe vinkjes zichtbaar.

De badkamerkraan biedt mij even rust, mijn polsen verwelkomen de koude waterstralen. De temperatuur neemt in de nachten niet tot weinig af. Tel daar mijn zorgen bij op en je hebt het perfecte recept voor slapeloze, woelige nachten. Ik weet niet waar ik het zoeken moet!

Om een soort van frisse bries over mijn lijf te laten gaan, sta ik voor mijn draaiende ventilator.

‘Nova, ik vind je zo leuk!’ roep ik in de waaier, het vervormende geluid maakt me aan het lachen. Niet vergeten om de ventilator op mijn groeiende ‘inpak’lijst te zetten voor de roadtrip! Ik pak direct mijn notitieblok erbij, een mooie afleiding.

Nog een kleine twee maanden werken, dan ga ik ein-de-lijk met vakantie. Ik heb altijd de wens gehad om een roadtrip met een Volkswagenbusje te maken. Ik heb nooit echt veel gereisd, ik kan niet wachten om naar Zuid-Frankrijk, met het gehuurde blauwe busje, te scheuren. Hoewel het veel voorbereiding vergt, geniet ik van de voorpret om alle trekpleisters op te zoeken en de reis te plannen. Helaas zijn er geen gegadigden die het zien zitten om met mij op pad te gaan, alleen kan ik me prima redden. Met het wijnproeven, de te kopen tent en verfraaide uitzichten van de kust in mijn hoofd, val ik uiteindelijk toch in een diepe slaap.

3

Nova

4 uur later

Een aanhoudend geluid wekt me. Tringgggg! Ik reik naar mijn nachtkastje.

De naam ‘Katie’ staat op het scherm van mijn telefoon. Ik schraap mijn keel en neem op.

Ze zou anders toch blijven bellen.

‘Hoi zus,’ zeg ik met een stem alsof ik tien pakjes sigaretten achter elkaar heb gerookt.

‘Och, jezus Nova. Wat heb jij gedaan? Je klinkt alsof je onder een vrachtwagen hebt gelegen.’

Ik hoor mijn zusje lachen. Leedvermaak is haar ding.

‘Waar ben je? Ik wacht al een half uur op je.’ Ze klinkt ongerust.

‘Ik lig uit te brakken in bed. Hebben we een afspraak dan?’

‘Ja, tuttebel! We gaan naar het strand,’ zegt Katie. Dat ben ik echt helemaal vergeten. Eigenlijk dacht ik dat het morgen was.

Even laat ik een stilte vallen.

‘Ik weet niet of ik dat trek in deze toestand.’ Ik probeer dit op een zielige toon te zeggen in de hoop dat ze het verzet naar morgen.