Uit de spotlights

Marthe Verelst

Uit de spotlights

Feelgood 

Verschijningsdatum: 25 september 2021

© 2021 Marthe Verelst

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

9789464208757

NUR-code: 285/340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Vellum flower icon Created with Vellum

Eva

‘Het voordeel van de enige man zijn, is dat ik alleen in een kamer kan slapen.’ Steve steekt demonstratief zijn kaart in de lucht voor hij met zijn koffer de tweepersoonskamer binnenstapt en zijn reisgenoten achterlaat in de gang.

Zahra duwt de deur van de kamer ernaast open en kijkt rond. ‘Ik wil het eenpersoonsbed, ik slaap het best onder een raam. Mel en Eva, vecht maar uit wie welke kant krijgt.’

Eva zet haar bagage in een hoek naast de deur en knikt naar Mel om aan te geven dat het voor haar weinig uitmaakt. Ze krijgt de rechterkant. Haar koffer verplaatst ze naar de juiste zijde van het bed – dat zorgt er ook meteen voor dat de deur weer volledig open kan.

‘Komaan, meisjes.’ Steve klopt hard aan. ‘We leggen straks wel alles op de goede plaats, nu wil ik de stad in.’

‘Wacht! Ik moet nog naar het toilet.’

Eva draait zich om en ziet een bos lang, zwart haar in de badkamer verdwijnen. Ze doet de kamerdeur open om Steve binnen te laten.

‘Gelukkig zijn er ook wc’s in de gang,’ zegt Mel. ‘Zahra kennende…’

‘Hebben jullie allemaal je Oyster Card?’ Steve voelt in zijn zak en haalt het metrokaartje eruit. ‘Dit dus. Kan handig zijn.’

Mel rommelt even in haar rugzak, Eva’s hand glijdt in haar BH.

‘Is dat nu de beste plaats die je kan verzinnen om zoiets in te verstoppen?’ De jonge vrouw op wie ze wachten, komt bijna letterlijk de kamer weer binnengevallen. Ze rolt even met haar ogen, grijpt naar haar kleine handtas en haalt haar leren jasje van de kapstok.

‘Daar zit het toch veilig? En niemand had het opgemerkt.’ Eva haalt haar schouders op. ‘We kunnen vertrekken, denk ik.’

Dat laat Steve zich geen twee keer zeggen. Hij duwt enthousiast de deur weer open, trekt de sleutelkaart van hun kamer uit het bakje en springt de gang in. ‘Het licht is al uit. Zal ik jullie sleutel bij de mijne bewaren?’

‘Geef die maar netjes aan mij.’ Mel grist de kaart uit zijn handen en duwt die in haar rugzak.

Het dichtstbijzijnde metrostation ligt op minder dan vijf minuten wandelafstand.

‘Ik stel voor dat we beginnen bij Saint Paul’s Cathedral. Dan moeten we nu de blauwe lijn nemen en daarna overstappen op de rode bij Holborn.’

Steve neemt de rol van reisleider met glans op zich. Hij heeft een boekje met informatie bij, een stadsplan en een overzicht met een goede planning. De anderen hadden hem gewoon wat laten doen. Ze hebben alle vertrouwen in zijn kunde.

‘Als we maar op tijd de tickets voor de musical kunnen gaan halen. Ik ben wel eens benieuwd waar Eva zo enthousiast over is.’ Zahra leunt tegen de paal waar Mel en Eva zich aan vasthouden. Steve heeft een zitje kunnen bemachtigen en leest aandachtig in zijn reisgids, maar slaagt er toch in om inhoudelijk te reageren op wat Zahra net gezegd heeft.

‘O. Ja, het is nog maar elf uur. Voordeel als je vroeg vertrekt.’ Hij knipoogt naar de drie vrouwen en stort zich verder op de tekst.

Mel en Zahra beginnen een gesprek over Mels zoveelste liefde. Eva luistert er niet naar. Ze kijkt liever naar de mensen en vraagt zich tegelijk af met welk doel iedereen op dit uur in dit metrostel zit. Hun medereizigers zijn even divers als de hele stad. Aan de overkant praten ze Russisch, denkt ze, en de twee jongens achter haar hebben het in het Engels over hun schoolresultaten.

Ze naderen de metrohalte van Hyde Park, hoort ze.

‘Nog vier keer stoppen, de vijfde keer moeten we dus afstappen.’ Steve heeft al elke halte afgeteld, alsof hij echt vreest dat iemand op de foute plaats terechtkomt.

‘Oké.’ Mel onderbreekt even haar geklaag over het ex-lief dat haar nog regelmatig lastigvalt en draait zich vervolgens weer naar Zahra. Eva houdt de deur in de gaten.

Net voordat de deuren weer sluiten, komt een jongeman hijgend binnengevallen. Ze kijkt recht in zijn mooie blauwe ogen. Zijn blonde haren zetten hun kleur nog extra in de verf. Hij strijkt een van zijn lokken achter zijn oor, reikt naar het dichtstbijzijnde handvat om zich vast te houden en glimlacht. Eva glimlacht terug. Ze wil hem vragen hoe het gaat, maar voelt dan haar telefoon trillen en verbreekt als vanzelf het oogcontact.

‘Mama. Dat kan wel even wachten.’zegt ze tegen niemand in het bijzonder.

Als ze haar hoofd weer omhoog richt, heeft ook hij zijn blik afgewend. Zijn gezicht is nog steeds rood, hij heeft zich duidelijk gehaast.

‘Are you okay?’ Ze schrikt van zichzelf, normaal gezien zou ze niet snel iemand aanspreken. Hij kijkt verrast op en knikt.

‘Yeah, thanks.’

Bij Green Park stappen nieuwe mensen in en verliest ze hem uit het oog. Op haar tippen speurt ze de wagon af tot ze zijn blonde haren in het vizier krijgt, op ongeveer dezelfde plaats. Ze probeert voorzichtig tot bij hem te raken, maar niemand lijkt van plan om ook maar een millimeter te wijken.

Aan de volgende halte, Picadilly Circus, maakt hij even opnieuw oogcontact, glimlacht nog eens en stapt af. Eva’s eerste reflex is proberen om hem te volgen. Ze staat te ver naar achter om daar nu nog in te slagen. Teleurgesteld laat ze haar adem ontsnappen. Meteen herpakt ze zich. Zijn gezicht staat in haar geheugen gegrift, ze weet waar hij afstapte. Haar missie is bijna onmogelijk en toch maakt ze hem een belofte.

‘Ik zal je zoeken,’ fluistert ze zo zacht dat niemand het kan horen, ‘tot ik je terugvind.’

Thomas

Thomas rent door de tunnels van de metro, sprint de roltrappen af met twee stappen tegelijk en loopt regelmatig bijna iemand omver. Die ochtend had hij door zijn wekker heen geslapen en hij is bijna te laat voor het werk. Zijn collega en huisgenoot Paul heeft zijn geïrriteerde sms wel gekregen, maar niet eens beantwoord.

Net als hij op het perron aankomt, staat er een metrostel met open deuren te wachten. Het lukt hem om erin te springen, luttele seconden voor de deuren weer sluiten en ze vertrekken. Hij zoekt naar iets om zich aan vast te houden en hijgt nog na.

Wanneer hij zijn blik naar voren wendt, kijkt hij recht in een paar bruine ogen en glimlacht. De vrouw aan wie ze toebehoren is niet zo groot. Haar donkerblonde haren golven langs haar gezicht en ze lacht meteen terug. Hij wil haar aanspreken, vragen hoe het gaat, maar hij weet zelfs niet of ze wel Engels spreekt. Zijn hoofd draait op volle toeren. Als ze het oogcontact verbreekt, is hij een beetje teleurgesteld. Hij ziet haar nog net op haar telefoon kijken en het toestel weer wegsteken.

‘Are you okay?’

Haar stem klinkt zacht en de rollende r die ze gebruikt heeft iets charmants. Ze heeft duidelijk een buitenlands accent.

‘Yeah, thanks.’ Bijna wanhopig denkt hij na over een nieuwe vraag of een andere manier om het gesprek op gang te houden. Ze komen echter aan de volgende halte en er stappen verbazend veel mensen op. Hij verliest haar uit het oog. Op zijn tippen zoekt hij haar donkerblonde haren, maar ze is niet groot genoeg om op te vallen in de massa.

Pas wanneer de metro aan zijn halte komt, vinden zijn ogen de hare terug. Hij glimlacht nog een keer en stapt af.

Wat er speciaal is aan deze vrouw, weet hij niet. Maar iets zegt hem dat hij naar haar op zoek moet gaan.

Dag één

EVA

De overstap richting Saint Paul’s Cathedral is goed gelukt dankzij Steves vakkundige advies. Haar vrienden zoeken elk apart de juiste hoek om een mooie foto van de kathedraal te maken. Zij is tevreden met één plaatje van op afstand.

‘Mijn moeder heeft hier vorige keer al minstens vijfenzeventig foto’s van genomen,’ verklaart ze, voor ze op een van de trappen gaat zitten en haar e-reader uit haar tas haalt. Ze had het boek graag nog uitgelezen voor hun vertrek, maar daar was ze net niet in geslaagd. Nog vijftien bladzijden. Af en toe houdt ze wel van een verhaal waarbij ze haar verstand volledig kan uitschakelen en dit is er zo één. Voor daarna staat Notre-Dame de Paris van Victor Hugo klaar – De Klokkenluider van de Notre-Dame in de originele taal. In haar opleiding tot vertaler had ze het niet moeten lezen, dus doet ze dat in haar vrije tijd.

‘Hey nerd, ga je mee?’ Mel tikt op haar schouder.

‘Nerd, en dat komt dan van de studente geneeskunde,’ mompelt Eva terwijl ze haar e-reader weer opbergt. Nog tien bladzijden.

Er komt geen antwoord. Ze volgen de twee anderen naar de ingang van de kathedraal en laten zonder problemen hun tassen nakijken. Gelukkig is het niet zo warm en hebben ze al gepaste kledij aan.

‘Bid maar dat je die knappe kerel van in de metro weer tegenkomt,’ fluistert Steve in haar oor. Ze kijk hem verward aan. Hij knipoogt, draait zich om en houdt zijn camera alweer voor zijn gezicht.

Eva besluit zijn raad op te volgen en stapt naar een kapel waar ze een kaarsje kan branden. Als het niet helpt, zal het zeker geen kwaad kunnen, bedenkt ze zich terwijl ze een munt van één pond in het offerblok duwt. Goed voor twee kleine of één grote kaars. Ze kiest de eerste optie. Eentje voor de blonde jongeman uit de metro, eentje voor haar familie. Van de tweede neemt ze een foto en stuurt die door via hun groepsgesprek.

Even wil ze op een kerkbankje gaan zitten en verder lezen, maar dan bedenkt ze zich dat dat misschien een beetje oneerbiedig is. Ze gaat achter Steve aan en kijkt met hem mee naar alle details die hij vastlegt op zijn beeldscherm.

‘Wat is er? Dacht je dat ik blondie niet gezien had?’ Hij grijnst.

Eva schudt haar hoofd. ‘Niet over nagedacht.’

‘Ik had wel in de gaten dat je hem wilde volgen. Wie weet komen we hem nog eens ergens tegen en dan ga je zijn nummer vragen, meid. Of op z’n minst zijn naam.’

‘Alsof dat gaat gebeuren in een gigantische stad als Londen. Ik accepteer gewoon dat ik hem nooit meer ga zien. Je wordt toch niet verliefd op iemand met wie je twee seconden oogcontact hebt gemaakt en amper woorden hebt gewisseld, of zo.’ Ze weet dat Steve houdt van verhalen waarin precies dat gebeurt, dus trekt ze een wenkbrauw op en kijkt hem een beetje uitdagend aan. ‘Dat bestaat alleen in fictie.’

‘Je weet nooit. Misschien is het wel voorbestemd. En je gaat me toch niet wijsmaken dat je niets voelde?’ Hij laat zijn camera even los, zodat die voor zijn buik bengelt.

‘Niet echt. Maar ik krijg zijn gezicht ook niet uit mijn hoofd.’

‘Zie je wel.’

Eva knikt bij gebrek aan een betere reactie en wijst hem daarna op Mel en Zahra, die voor de uitgang in het rond staan te kijken.

‘Ik ga nog een aantal foto’s maken. Zeg jij dat tegen hen? Je kunt hier beneden iets gaan drinken, misschien is daar plaats. Ik kom zo.’ Hij richt zich weer op zijn fototoestel en lijkt meteen te vergeten dat ze daar nog staat.

Eva doet wat hij gezegd heeft en Mel zegt er meteen bij dat dat een schitterend idee is. ‘Ik ben aan het sterven van de dorst,’ waarschuwt ze. Zahra hoopt gewoon dat er een toilet is.

Er zijn niet veel tafeltjes bezet. Ze kiezen er een uit aan de voet van een standbeeld. Aan de andere kant zitten twee nonnen, een derde tafel is ingenomen door twee mannen met een baby. Zahra zet haar spullen neer, geeft haar bestelling door aan haar vriendinnen en gaat naar het toilet.

‘Ik ga wel drinken halen.’ Mel kijkt veelbetekenend naar de man achter de toog en Eva weet meteen waarom ze daar zo op staat te springen. ‘Eva, wat wil jij?’

Mel staat nog recht en heeft de portemonnee waar ze allemaal wat geld in hadden gestoken vast.

‘Een koffie met melk en suiker.’

‘Komt in orde!’

Met een klein sprongetje draait ze zich om en stapt de zelfbedieningsruimte binnen. Eva ziet nog net dat de man achter de bar een donkere tint heeft, alsof hij twee weken in de zon heeft liggen bakken, en een kort bruin kapsel. Als hij zich omdraait, ziet ze dat die tint effectief van een vakantie moet komen, want er loopt een witte streep over zijn nek, net boven zijn T-shirt. Ze schudt even haar hoofd. Mel zou teleurgesteld zijn als ze de achterkant zag.

Mel en Zahra staan vrijwel gelijktijdig weer aan het tafeltje. Van Steve is nog geen spoor.

‘Die zien we het eerste half uur nog niet,’ beweert Zahra.

‘Ik snap niet dat die jongen van zo veel dingen zo veel foto’s kan nemen.’ Mel drinkt een slok van haar cappuccino. Ze probeert duidelijk niet te laten zien dat het drankje eigenlijk te heet was, maar slaagt daar helemaal niet in. Nonchalant maar met een vuurrood hoofd zet ze het kopje weer op tafel.

‘Ach, het stoort toch ook niet. We hebben nog tijd voor we naar Les Misérables gaan en ik geloof dat hij alleen nog over Millennium Bridge naar The Globe van Shakespeare wil wandelen voor we naar Covent Garden en West End gaan voor de musical. Dat lukt allemaal wel.’ Het enige wat Eva echt belangrijk vindt, is die musical, en daarvoor zijn ze zeker op tijd. Ze mengt de melk en suiker door haar koffie en roert er even in voor ze het waagt om ervan te drinken. Haar reactie is iets minder opvallend dan die van Mel, al is ook haar drankje nog te warm.

‘Ladies! Hebben jullie centjes voor mij? Dan ga ik bruiswater halen.’ Steve steekt zijn hand uit en kijkt hen met een grote glimlach op zijn gezicht aan. Mel tast in haar zak en haalt er een briefje van vijf pond uit.

‘Je mag de rest bijhouden, dat zal je nog wel eens nodig hebben,’ zegt ze.

Zodra hun drankjes op zijn, gaan ze weer buiten en volgen ze de wandeltocht die Steve heeft uitgestippeld. Eva is geen grote fan van de brug. Terwijl de anderen daarop blijven staan om hun ogen uit te kijken en volop beelden vast te leggen, stapt zij snel door en maakt een kleine omweg langs Shakespeares Globe.

‘Zo indrukwekkend is dat ook niet, hè,’ zegt Steve, die haar blijkbaar gevolgd was. ‘De dames wachten daar. Ga je mee?’

‘Toch mooi.’ Eva kijkt hem geïrriteerd aan, maar volgt zonder te protesteren. Ze kan het niet laten om af en toe eens om zich heen te kijken op zoek naar een blonde krullenbol.

‘We moeten gewoon rechtdoor lopen, tot aan Waterloo Bridge.’

‘En wat dan?’ vraagt Mel.

‘Over de brug, natuurlijk. Wat dacht je? Zwemmen?’

Mel rolt met haar ogen en laat Steve voorgaan. Eva stapt naast hem en kijkt vrolijk rond.

‘We hebben geluk dat de zon schijnt.’

‘Het is een fabel dat het hier zo vaak regent, schat.’

Ze knikt en richt haar blik weer op de Thames. Bootjes met toeristen varen voorbij, mensen kijken meer naar de omgeving door het scherm van hun telefoons of een camera dan met hun eigen ogen en er is vooral enorm veel leven op de wandelweg. Ze kunnen zelfs bijna het volledige traject naast de rivier blijven stappen. Enkele keren moeten ze een bocht maken omdat er een café of ander obstakel in de weg staat. Mel is daar niet zo gelukkig mee, Zahra merkt gewoon op dat wat extra stappen zeker niet slecht zijn. Eva vindt het vooral fijn om van de omgeving te genieten en te proberen mensen die Frans of Italiaans spreken af te luisteren.

Na een tijdje komen ze aan een pleintje waar een aantal mensen zich verzameld hebben.

‘Wat zou daar aan de hand zijn?’ vraagt Mel meteen.

Eva stapt wat dichterbij. ‘Een levend standbeeld,’ zegt ze. Een man lijkt te zweven op een tapijt.

‘Er zit gewoon een ijzeren staaf door die paal.’ Steve wijst naar de lantaarnpaal die bij de act van de man hoort. ‘Dat maakt het heel wat minder indrukwekkend.’

‘Wat dacht je dan? Dat hij echt zweefde?’ Eva lacht. ‘Dat kan alleen in films, denk ik.’

Hij probeert teleurgesteld te kijken. ‘Ik mag toch dromen dat Aladdin echt bestaat.’

‘Natuurlijk.’ Ze klopt even op zijn schouder. ‘Zullen we doorlopen?’

‘De brug over en nog meer rechtdoor. We komen dan in Covent Garden, een buurt met veel cafés en restaurants, vlakbij de theaters,’ zegt Steve na een tijdje.

‘Ja! Ik zie The National Theater.’

‘Dat kan kloppen. Volgens mijn kaart ligt dat inderdaad aan deze kant van Waterloo Bridge.’

‘Natuurlijk klopt dat, Steve.’

‘Is dat iets bijzonders?’

‘Een theater. Veel meer weet ik er eerlijk gezegd ook niet van. Ik heb bijvoorbeeld geen idee welk stuk ze er nu opvoeren.’

Zahra onderbreekt haar. ‘Kunnen we alsjeblieft een beetje doorlopen? We komen hier later vast nog een keer en ik moet eigenlijk naar het toilet.’

‘Dat hadden we écht niet verwacht. Trouwens, ik krijg ook honger,’ voegt Mel toe. Ze kijkt op haar horloge en merkt op dat het intussen al bijna één uur is. ‘In België is het dan nog maar twaalf uur, maar toch. Bijna etenstijd.’

‘En ik heb altijd zin in cafés of restaurants.’ Eva knikt en stapt snel de brug op.

‘Hé, we zouden je graag kunnen volgen, Speedy Gonzales’, zegt Steve. Ze vertraagt haar pas enigszins.

‘O, daar is The Lion King!’ Zahra wijst enthousiast naar de overkant van de straat.

‘We zijn dus al in de theaterbuurt. Dat was trouwens wel een lange brug, zeg.’

‘Mel, doe nu eens even positief, meid. We zijn hier om de stad te ontdekken, niet om de luierik uit te hangen. Slapen kan je doen als we weer thuis zijn.’ Steve doet zijn best om streng te kijken. Mel trekt een wenkbrauw op, maar zegt verder niets.

‘Dat is wel de foute musical. Nog rechtdoor, toch?’

‘Geen zorgen, Eva, we zijn op tijd voor je tickets en zeker voor de show. Het is inderdaad verder rechtdoor.’

Vanuit haar ooghoek ziet Eva iemand met blond krullend haar. Ze draait snel haar hoofd, maar ziet meteen dat het niet de jongen van in de metro is.

‘Jammer, toch,’ fluistert Steve. Ze kijkt hem geïrriteerd aan en richt zich tot Mel en Zahra, die gelukkig niets in de gaten hebben.

‘Volgen jullie? Roep maar als je ergens een leuk restaurant ziet.’

‘Doen we.’

Ze volgen Steve naar het plein met de overdekte markt, Covent Garden Piazza, en onderweg kijkt Eva haar ogen uit. In dit deel van de stad zou ze weken kunnen doorbrengen, gewoon door cafés, restaurants en mensen te bestuderen en af en toe in een winkel binnen te gaan. Er zijn ook enkele veel te dure hotels en ze is stiekem best nieuwsgierig naar wie daar zoal verblijft. Waarschijnlijk vooral beroemdheden en veel te rijke mensen.

‘We hebben tijd genoeg om hier een keer de hele dag rond te hangen als je dat wil, Eva’, zegt Steve.

‘Je kent me te goed.’ Ze schenkt hem haar mooiste glimlach en richt zich weer op het plein. ‘Kunnen we hier ergens iets eten?’

‘Ik vermoed van wel.’ Hij draait zich naar Mel en Zahra.

‘Zeker weten.’ Mel wijst naar een terras aan de rand van het plein. ‘Dat ziet er leuk uit.’

Ze gaat naar de zaak toe en de drie anderen volgen.

‘Het menu ziet er ook niet slecht uit.’ Ze glimlacht van oor tot oor en kijkt Eva trots aan.

‘Misschien wel beter voor ’s avonds dan voor ’s middags. En de prijzen…’

‘Niet zeuren, Zahra. Ik vind het goed, we eten straks dan wel iets kleiners. Steve?’

Tot Eva’s vreugde knikt hij. ‘Waarschijnlijk is er vanavond toch niet veel tijd om te eten, we mogen niet te laat komen voor Les Misérables.’

Zahra zucht duidelijk hoorbaar, maar volgt hen toch naar een tafeltje op het terras. Ze kiezen allemaal iets uit, bestellen en vallen aan zodra hun borden er staan.

‘Mag ik van iedereen een hapje proeven?’ vraagt Steve. ‘Ik ken weinig van Engels eten.’

‘Natuurlijk, maar dan wil ik hetzelfde doen.’ Eva ruilt een stukje van haar middagmaal tegen een even groot stukje van dat van Steve.

‘Wij doen mee.’ Zahra en Mel volgen hun voorbeeld tot ze uiteindelijk alles delen. Een uur nadat ze het terras opstapten, staan ze er alweer naast.

‘Dus het is nu twee uur. We kunnen naar de winkels kijken, boeken kopen, wat je wilt. Het theater is niet zo ver van hier.’

‘Heerlijk.’ Mel lijkt vastberaden om er een shopnamiddag van te maken. Eva, Steve en Zahra volgen haar vol goede moed. Ze steekt het plein over en draait naar rechts.

Tot Steve twee stappen later een kreet slaakt. ‘Auw! Verdomde wesp!’ De plek wordt meteen rood en hij begint sneller te ademen. ‘Dit is niet goed,’ hijgt hij.

‘Inderdaad. Dit lijkt op een allergische reactie.’ Mel blijft ijzig kalm. ‘Heeft iemand toevallig een bot mes bij? Een kaart werkt misschien ook wel. We hebben toch allemaal een Oyster Card? Met mijn nagels durf ik de angel er niet echt uit te halen. En bel de ziekenwagen. Als we snel zijn, is hij binnen enkele uren weer de oude.’

Zahra zoekt in haar kleine handtas en haalt er al snel een oude studentenkaart uit, terwijl Eva haar telefoon tevoorschijn haalt en in haar beste Engels uitlegt waar ze zijn en wat er gebeurd is. Gelukkig is het allemaal niet zo moeilijk uit te leggen. Mel pakt de kaart aan en probeert voorzichtig de angel uit Steves arm te schuiven.

‘Zullen we meegaan naar het ziekenhuis?’ vraagt Eva.

Steve schudt zijn hoofd. ‘Musical,’ zegt hij.

‘Dank je wel,’ antwoordt ze. ‘Maar als het niet gaat, bel je ons en dan komen we.’

Hij steekt zijn duim op. Mel staat weer recht met de angel op Zahra’s studentenkaart. ‘Met een klein beetje geluk ben je gewoon op tijd terug, hoor. Houd ons op de hoogte.’

De hulpverleners helpen Steve de ziekenwagen in en bedanken Mel voor haar optreden.

‘Goed dat je geneeskunde studeert,’ zegt Eva. ‘Toch iemand die wist wat ze moest doen.’

Mel grijnst. ‘Zie je, zonder mij zouden jullie nu al helemaal verloren zijn. En wacht maar tot ik later met een knappe dokter getrouwd ben. Dan zijn we zeker jullie redders in nood.’

Eva besluit die laatste opmerking te negeren. Ze hebben niet veel zin meer om te winkelen, maar als Eva bijna onmiddellijk het filiaal van Waterstones ziet, vindt ze nieuwe energie. ‘Dat is de eerste winkel waar ik echt naar binnen wil’, zegt ze en zonder antwoord af te wachten, voegt ze de daad bij het woord.

‘Ik dacht dat je niet zo graag Engels las?’ vraagt Zahra.

‘Nee, inderdaad, maar dat betekent toch niet dat ik niet in de boekhandels mag kijken. Af en toe een Engels boek mag trouwens ook wel, talen moet je onderhouden.’

‘Daar heb je helemaal gelijk in. Misschien moet ik je voorbeeld maar eens volgen.’ Ze kijkt rond en kiest voor de Young Adult en New Adult boeken.

‘Straks kom ik met je mee kijken, ik wil eerst naar de klassiekers.’ Eva speurt de rekken af en gaat uiteindelijk naar boven om niet veel later terug te komen met Pride and Prejudice. Een van de vele klassiekers die ze niet gelezen heeft of in haar kast heeft staan.

‘Ik twijfelde tussen dit en Frankenstein,’ verklaart ze. ‘Misschien koop ik dat nog wel in een andere winkel. Vind jij iets interessants?’

‘Veel te veel!’

‘Je zal toch moeten kiezen.’ Ze bekijkt de bovenste schappen en gaat uiteindelijk op haar hurken naast Zahra zitten. ‘Ik houd het voorlopig bij dit boek,’ zegt ze. ‘Trouwens, waar is Mel?’

‘Die is naar de non-fictieboeken gegaan.’

Eva kijkt even om zich heen en ziet dat de non-fictie naast de kassa staat. ‘Zullen we dan naar haar toe gaan en betalen?’

‘Dat lijkt me een goed idee. Dan kunnen we daarna gewoon wat door de straatjes dwalen. Dat doe je graag, toch?’

‘Je kent me echt te goed.’

‘Ik ken je dan ook al te lang.’

Ze hebben intussen Mel gevonden en zij heeft een boek over het menselijk brein vast.

‘Ziet er interessant uit.’

‘Hopelijk vooral handig, als ik een specialisatie in de neurologie wil overwegen.’

Ze betalen en gaan snel weer naar buiten. ‘Het is intussen kwart over vier. Binnen drie kwartier zouden we volgens Steves planning moeten gaan eten… ik hoop dat hij dan terug is,’ zegt Eva.

‘Waarschijnlijk wel. En anders is hij zeker op tijd om naar de musical te gaan. Op voorwaarde dat ze een beetje voortmaken in het ziekenhuis, natuurlijk’, stelt Mel haar gerust.

Zahra lijkt niet echt te luisteren. ‘De sfeer hier is heerlijk,’ vindt ze. ‘We komen gegarandeerd nog eens terug. Met Steve.’

‘Dat vind ik een goed idee.’

‘En ik ook.’

Ze stappen een stukje verder tot aan Leicester Square, waar Mel een winkel opmerkt waar ze binnen wil. Het is – tot Eva’s verbazing – geen kledingwinkel. Het is er zo een met spullen die je helemaal niet nodig hebt, maar wel wil hebben, en veel souvenirs.

‘Ik wist niet dat je dit leuk vindt’, zegt Eva.