Liefde in Tijden van Ontkenning

Claudia Vanzegbroeck

Liefde in tijden van ontkenning

Feelgood 

Verschijningsdatum: 15 oktober 2021

© 2021 Claudia Vanzegbroeck

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

9789464208702

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Wat voorafging aan dit verhaal…

Anna werd verliefd op Peter in de gevangenisbibliotheek waar ze al jaren als bibliothecaresse werkte. Peter, een gedetineerde arts die onschuldig werd opgesloten omdat hij zijn echtgenote had laten euthanaseren, voert een innerlijke strijd tegen zijn heftige gevoelens voor Anna. Wanneer hij vrijkomt, besluit hij om nog één keertje af te spreken met Anna. Maar die afspraak verliep niet zoals verwacht. Na hun afscheid kwam Anna plotseling onder een auto terecht.

Hoofdstuk 1

Peter

Er was geen tijd te verliezen. Snel rende ik op Anna af. Ze lag op haar rug en was het bewustzijn verloren. Ik moest eerst kijken of ze nog ademde. Met twee vingers tilde ik haar kin op en kantelde haar hoofd wat naar achteren. Mijn blik gleed over haar borstkas en tot mijn grote opluchting kwam die omhoog. Mensen begonnen zich rondom ons te verzamelen.

‘Bel 112!’ schreeuwde ik.

Ik hield mijn hand tegen haar pols en merkte dat ze gelukkig nog een regelmatige hartslag had. Daarna ging ik naar de autobestuurder. Een oudere man van een jaar of zestig leunde tegen het portier van zijn auto en stond verdwaasd naar ons te kijken. Hij droeg groene werkkleding en ik vermoedde dat hij van zijn werk op weg naar huis was.

‘Meneer, gaat het?’

De man knikte maar was duidelijk over zijn toeren. ‘De ambulance komt er zo aan.’

‘Heeft er al iemand gebeld?’ schalde ik en keek naar de mensen die een kring rondom ons vormden.

‘Ik heb gebeld. Ze komen er zo meteen aan!’ riep een man. Ik knikte en maande de autobestuurder aan om weer in zijn auto te gaan zitten Daarna ging ik weer naar Anna.

‘Anna, hoor je mij?’

Ik legde mijn hand tegen haar voorhoofd maar ze reageerde niet. De tijd stond stil en toen eindelijk het geloei van de ambulance door de straat klonk, haalde ik opgelucht adem.

Twee mannen sprongen eruit. De ene ging meteen naar Anna toe en de andere begaf zich naar de verwarde man in de auto.

‘Bent u oké?’ vroeg de man die bij Anna zat.

‘Ja, ik ben arts. Ze ademt nog.’

Voorzichtig legden ze haar op een brancard en schoven haar voorzichtig in de ambulance.

‘Ik ga mee,’ zei ik zelfverzekerd.

De ambulance scheurde door de straten van Brussel en reed het Sint-Pietersziekenhuis binnen. De rit was niet ver en hopelijk zouden ze haar snel weer bij bewustzijn krijgen.

Nadat ze haar naar de spoedafdeling brachten, hield een man me tegen. ‘Het spijt me, dokter. Vanaf hier mag u niet meer mee naar binnen.’

‘Maar ik moet erbij zijn.’ Gehavend wilde ik de man opzij duwen, maar hij plantte de palm van zijn hand tegen mijn borstkas.

‘U bent over uw toeren. Neem een koffie en ga zitten.’ Zijn woorden kalmeerden me en met een hoofd dat op springen stond, ging ik als verdoofd naar de koffieautomaat en koos voor een sterke espresso.

Hoofdstuk 2

Anna

Ik knipperde met mijn ogen en snoof de geur van verse lakens op. Een man in een groen pak zat naast me en zei iets maar ik kon hem niet verstaan. Ik zag zijn lippen bewegen maar het geluid kwam er niet door. Het leek wel een stomme film. Mijn ogen waren loodzwaar en ik had moeite om ze open te houden. Uiteindelijk vielen ze vanzelf dicht. Het enige waar ik nu aan kon denken was die heerlijke geur van fris gewassen lakens. Al wist ik totaal niet waar ik me bevond.

Toen ik mijn ogen opnieuw opendeed, keek ik naar rechts en tot mijn grote verbazing zat er niemand meer. Had ik daarnet geen man in een groen pak gezien? Ik blies al mijn adem uit en wilde me op mijn zij draaien maar tot mijn grote ontsteltenis had ik overal pijn. Mijn schouders leken wel gebroken en de spieren van mijn flank voelden aan alsof ze waren gescheurd. Ik liet mijn armen over de zijkanten van het bed hangen en pas toen merkte ik dat ik in een ziekenhuisbed lag. Hemeltje, wat was er gebeurd?

Moeizaam staarde ik naar het plafond en probeerde om me iets te herinneren. Het gezicht van Peter kwam voor mijn ogen en automatisch krulde mijn mondhoek omhoog. Peter, hij zag er zo aantrekkelijk uit in zijn klassieke trui met denimbroek. Hij was heel anders dan in de gevangenis. Voor het eerst had ik hem gezien zoals hij echt was, niet als een gedetineerde.

De deur ging open en een verpleger stapte naar binnen. ‘Dag juffrouw, hoe gaat het ermee?’

Ik draaide mijn hoofd in zijn richting en knikte. ‘Ik weet niet wat er is gebeurd.’

‘U heeft een ongeluk gehad. U bent onder een auto beland.’

Mijn adem stokte en ik kon me nog vaag een klap herinneren maar meer wist ik niet.

‘Ik kom naar uw infuus kijken.’ Hij checkte of alles nog goed doorliep en nam mijn koorts en bloeddruk op. ‘Dat ziet er allemaal prima uit. Dat is goed. De dokter komt straks even bij u langs.’

Nog voor ik iets kon vragen was de man al verdwenen. Mijn hoofd bonkte en hoe meer ik probeerde om me dingen te herinneren, hoe moeilijker het was. Waarom wilden die beelden nu maar niet komen? Steken schoten door mijn achterhoofd en ik besefte dat ik moest ophouden en proberen om wat te rusten. Vermoeid sloot ik mijn ogen en het duurde niet lang of ik viel weer in slaap.

Ik werd wakker door een hand die tegen mijn voorhoofd drukte. ‘Juffrouw De Jong?’

Zijn stem had ik nog nooit gehoord. Nieuwsgierig opende ik mijn ogen en merkte dat er een arts naast me stond.

‘Gaat het een beetje?’