ROSE

Joanne Carlton

Rose

Thriller

Verschijningsdatum: 12 november 2021

© 2021 Joanne Carlton

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN: 9789464208719

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1.

Het is voorbij.

De gedachte kon me niet met rust laten.

Het is voorbij.

Hij is weg.

Hij is er niet meer.

Ik berispte mezelf onmiddellijk. Het was nog niet voorbij. Dat kon ook niet.

Waarom is hij dan niet hier?

Het stemmetje in mijn hoofd liet me niet los.

Tom is nooit te laat.

Er is iets mis.

Hij had hier moeten zijn.

De stem in mijn hoofd had gelijk, al wilde ik er niet naar luisteren. Hij was niet het type om op een belofte terug te komen. Hij had me gezegd dat hij me hier zou ontmoeten en hij zou die belofte nooit breken, wat er ook gebeurde. Hij was een van die zeldzame mannen die hun reputatie van held elke dag waarmaakten. Hij kwam nooit te laat, tenzij er iets ernstigs gebeurd was waardoor hij niet kon komen. Sterker nog: als de charmante Tom Lane me mee uit vroeg, kwam hij vijf minuten eerder dan gepland opdagen, zodat hij me vooraan in het restaurant kon ontmoeten om galant de deur te openen.

Hij bracht me altijd rozen - niet erg handig als we elkaar in het centrum van de stad ontmoetten, maar op zijn eigen manier toch best charmant. Hij nam mijn jas aan.

Hij koos de beste restaurants uit; hij betaalde de rekening en wuifde alle suggesties om de rekening in twee te splitsen weg. Hij was ouderwets galant.

Ik weet niet zeker of hij al zijn vrouwen rozen bracht, maar hij deed het in elk geval altijd voor mij. Ik had geen enkele vergelijking met andere mannen. Het enige wat ik wel wist, was dat hij dingen voor me deed die niemand anders ooit heeft gedaan. Hij noemde me zijn meisje.

We hadden een vreemde relatie waarin ik de onafhankelijke vrouw was die nooit troost nodig had, en hij de man die bezorgd achter me aanliep. Mijn onafhankelijkheid was een eigenschap die hem frustreerde. Hij vroeg altijd of alles goed met me was. Ik antwoordde dan dat hij moest ophouden met zulke dwaze vragen te stellen.

Ik zorgde wel voor mezelf, ik had hem niet nodig om dat voor mij te doen. Ik was helemaal niet het ouderwetse type, hield eigenlijk niet echt van die galante gestes, die me vaak ook irriteerden. Ik was een moderne vrouw die alleen woonde en voor zichzelf kon zorgen. Ik overleefde moeiteloos in de enorme stad waar we woonden.

Eigenlijk konden er geen twee mensen meer van elkaar verschillen dan Tom en ik. Ik deelde liever de rekening. Ik wilde de controle hebben over elk detail. Ik gaf er de voorkeur aan om voor mezelf te zorgen als ik uitging. Ik hield ervan om de deur van een restaurant met mijn eigen hand te openen en mijn stoel naar achteren te schuiven als ik klaar was om te gaan zitten, zonder dat iemand achter me stond om dat voor me te doen. Ik hield ervan om de plaatsen uit te kiezen waar ik at, in plaats van dat ze voor mij gekozen werden. En ik hield van een goede, ongezonde hamburger in plaats van het dure spul dat hij altijd voor me wilde betalen. Ik hield ervan om op mijn eten te kauwen, genoot van de smaak van ketchup op mijn lippen. Soms wilde ik gewoon oncharmant eten in plaats van met een doek voortdurend mijn mond te deppen.

Een recent verleden had me geleerd dat ik niet op anderen kon vertrouwen om dingen voor me te doen. Het leerde me ook dat als puntje bij paaltje kwam, een hamburger als kaviaar kon smaken wanneer je krap bij kas zat.

En om eerlijk te zijn had ik een hekel aan bloemen. Ze verwelkten te snel en waren veel te duur. Vooral rozen hebben me nooit echt geïnteresseerd, aangezien mijn volledige naam Anna Rose is en mensen ze al voor me kochten sinds ik een klein kind was.

Tom vond het een leuke gimmick, zoals ze allemaal doen. In werkelijkheid had ik genoeg van de onoriginaliteit ervan, hoewel ik dat nooit aan Tom heb verteld, omdat ik niets wilde zeggen dat hem zou kunnen kwetsen. Hij was de eerste man in mijn leven die ik echt respecteerde voor de dingen die hij voor me deed. Het was duidelijk dat hij geen misbruik van me wilde maken. Hij hield gewoon oprecht van me, om wie ik was en waar ik voor stond in het leven.

Ik had geen goed datingverleden met vroegere partners. Ik had het altijd gewoon gevonden dat zij extreme dingen van me eisten. Als mijn afspraakje iets speciaals wilde organiseren, leerde ik om te glimlachen en in te stemmen met alles wat hij voorstelde. Ik beet op mijn tong als hij over de schreef ging, zowel op het gebied van seks als verbaal. Als hij me wilde ontmoeten in het type bar dat ik haatte, knikte ik en zei ik dat hij een goede keuze had gemaakt. Als hij het op zijn hondjes wilde, reageerde ik gewillig. Bondage was me niet vreemd, mijn benen openen om geen problemen te veroorzaken met een gewelddadige partner, ook niet.

Tom was niet het type persoon om dingen te eisen. De seks was hetzelfde als al het andere in onze relatie: rustig, kalm, meegaand, zachtaardig, en zorgzaam. Té, soms. Hij keek me altijd in de ogen en zei dat hij het lekker vond, al deed ik vaak niet veel. Ik wilde hem plezieren en dus ging ik mee in wat hij voorstelde. Hij was veel vaker bezig om mij te bevredigen dan zichzelf. Hij was zo’n verademing dat ik mezelf heb weggecijferd voor hem. Ik werd zijn ideale – koppige – vrouw. Zelfs de zelfstandigheid nam af.

Ik heb Tom nooit verteld dat ik O'Reilly's haatte, omdat de high end bar me er te veel aan herinnerde dat ik geen fatsoenlijke baan had, in tegenstelling tot alle andere gasten daar. Vroeger had ik veel geld, maar dat was allemaal op. Ik had geen cent meer.

Ik maakte deel uit van een Britse gemeenschap in New York, een groep die graag op vrijdagavond naar pubs ging om te doen alsof ze zich nog in ons goeie oude Londen bevonden. Ik haatte elk moment dat ik daar zat met een pint bier in mijn hand, terwijl ik naar vreemden glimlachte die me alleen maar aanvaardden omdat ik hetzelfde accent had als zij.