Stracciatella

Eline Hazelaar

Stracciatella

Feelgood 

Verschijningsdatum 9 september 2021

© 2021 Eline Hazelaar

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208726

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1

Rosies nieuwe wandelschoenen zaten te krap. En hoewel zij dat in nog geen duizend jaar wilde toegeven, liep ze nu al meer dan een uur wankel in het rimpelende, broeierige ochtendgloren. Het waren deze nutteloze momenten dat mijn oververmoeide hersenen me vergezelde met melancholische vragen. Ik kon geen enkele reden meer verzinnen waarom we dit deden. Waarom we door liepen alsof het pad eindeloos was. Het slingerde op en neer voor ons uit over glooiende, slapende heuvels waar tussen boerderijen, wijn- en honingmakerijen vredig lagen. Het voelde als een hopeloos vooruitzicht. Een gevoel van onzekerheid hield me al een paar uur in bedwang sinds we ons tentje in een weiland overspoeld met paarse en roze gespikkelde tijgerlelies hadden opgebroken. Ik voelde me duizelig in de gloeiende, bedompte lucht nu de stoom van de paadjes krulden. Het één al hobbeliger dan het andere. Ik ademde via mijn neus diep in, om mijn adem weer hortend en langzaam te laten ontsnappen via mijn mond. Het lukte me maar niet om het gevoel van me af te schudden. Met elke nieuwe stap voelde ik me net ellendiger. Waar gingen we nou eigenlijk heen? Een nieuwe groene vallei in met ruïnes van een vergeten oude burcht? Links, rechts. Een heuvel over die leidde tot een wei met wollige schapen en een herdershond die Rosie bijna omver duwde toen hij tegen haar opsprong. Oost, west.

Ik voelde me net een gebroken, slingerend kompas dat gedesoriënteerd was en allanger dan vandaag de weg kwijt was. Rosie stopte even om een blauwe tractor te laten passeren. In een zwaar Engels dialect riep de boer ons wat toe. Rosie deed geen moeite om te reageren en staarde uitgeput naar het oude kompas van pa's korte padvinders jaren, voor ze haar blik weer richtte op de verkreukte landkaart waar bovenaan in een hoek in sierlijke letters East England was geschreven. Enkel ernaar kijken bezorgde me al een onpasselijk gevoel.

Ik slaakte een inwendige zucht en keek door mijn wimpers tegen de oranje, warme vuurbol die net boven de heuvels piepte, naar de tractor die alweer een eindje bij ons vandaan was gereden. Hij was enkel gestopt om de oude herdershond aan boord te laten klimmen tussen het hooi voor hij weer verder was gereden. Oké, ik was een beetje kribbig door onze korte overnachting in de tent (Casa Rosie) vlak buiten dit Engelse gehucht met zijn oude burchten, vele boerderijen en imkers. Het had me niet alleen een pijnlijke rug opgeleverd maar ook zere billen door de ondergrond van takjes, konijnenholen en natte bladeren. Ik plukte geërgerd een nat eikenblad van mijn bont en blauwe scheenbeen met een lelijke schram en bleef even staan om mijn veters te strikken. 'Wacht even, Rosie,' mompelde ik en ging door mijn stijve rechterknie. Rosie bromde wat onverstaanbaars. Ik had niets anders verwacht en concentreerde me op de modderige veters van mijn onelegante, vuile bergschoenen, voor ik moeizaam als een oud dametje overeind kwam en geen moeite deed om haar in te halen. Integendeel. Ik liet expres mijn vingers langzaam over de bloemblaadjes van blauwe en witte tijgerlelies en bloedrode ridderspoor glijden, die vlak naast het slingerende, nauwelijks begaanbare pad onder een rozenboog door leidde en vele hekken bekropen. Mijn blik was alweer op weg naar Rosie die zwijgzaam voor me uitliep en het kompas tenslotte terug in haar kontzak stopte. Een paar weken geleden toen we net aan deze trektocht waren begonnen was ze superenthousiast geweest. In een dorpje hier nu honderd kilometer vandaan had ze daarvoor speciaal zo'n ouderwets wegwerpcameraatje gekocht. Het winkeltje was ouderwets en popperig geweest met geschenken als mokken, placemats, shirts en ansichtkaarten bedrukt met het Lange Hoff kasteeltje en verdere accommodatie. Langzaam was Rosies uitbundigheid geslonken en dat kwam geheel door het onveranderde landschap van weilanden en velden, met overal precies dezelfde dwaze schapen en Engelse koeien, tussen de heuvelachtige bergen die als een slechte kindertekening waren achtergelaten aan de horizon. Rosie was toen ontspannen geweest. Luid babbelend had ze alles aangewezen als een zevenjarige en mij opgezadeld met elk nutteloos feitje over elk koeienras. ‘Ik zweer dat dat een Lincoln Red is. Echt. Kijk niet zo, Suzie. Of wacht even was het een Longhorn? Ik weet het niet meer precies, maar ik weet wel dat in ieder geval één van hen zo heet.’ Ik had aandachtig geluisterd, was meegegaan in haar enthousiasme maar had me door mijn pijnlijke blaren op mijn hielen, die minstens zo groot waren als de billen van die Longhorn, moeilijk kunnen concentreren op haar woordenstroom. Nu was alles anders. Geen camera die gretig werd bovengehaald. Geen getetter over koeienrassen of eenzame hertoginnen die ooit (honderden jaren geleden) in de kastelen en burchten hadden gewoond die nu slechts ruïnes waren en bevolkt werden door kwetterende toeristen. Rosies humeur was eerder gekapseisd als een schip, dat elk ogenblik kon zinken, als er niet snel wat veranderde.

Ik snapte haar ergens wel, maar het Engelse landschap was voor mij nog steeds adembenemend. Het was pittoresk met her en der romantische boerderijen en glimpen van een turquoise, glinsterende oceaan die bij het vallen van de avond een groenachtige gloed kreeg. Het deed me altijd denken aan een drama dat ontsnapt was van het toneel, vol pruiken behangen met juwelen en parels en enorme, gedetailleerde baljurken. Tijdens deze stille uren als Rosie geen woord tegen me zei en ik haar beter gerust liet, stelde ik me voor dat enorme majestueuze, diepbruine paarden kwamen aangereden met achter hen een heuse calvarie aan glimmende koetsen.

Het was misschien sneu, maar tenminste een van ons tweeën moest het een beetje sprookjesachtig maken. Toch? Rosies rossige krullen wapperden wild door de wind nu ze de plattegrond gladstreek over haar bovenbeen. Ik liet haar begaan en keek ondertussen om me heen. Ik had geen flauw idee waar we heen gingen en wilde voorstellen om even op adem te komen. Het was behoorlijk warm geworden. Ik schatte dat het ongeveer 28° was te zien aan onze verbrandde, lichtrode wangen. Even stoppen onder die kastanje kon heus geen kwaad. En ik had best wel trek gekregen van al dat zwijgen en legde een hand op mijn uitgeholde, ontstemde maag als ik dacht aan mijn Tony's Chocolonely's die vast als een chocolade brei smolt tussen Rosies onderbroeken. Maar ik was op een punt gekomen dat zelfs dat me niet meer kon schelen. 'Laten we hier maar even lunchen, Ro.' Ik draaide me om en knalde toen onverwachts tegen haar op. Ik struikelde achteruit en kon me net overeind houden aan het hek, begroeid met mos en blauwe belletjes.

Ik had niet eens doorgehad dat ze was gestopt met lopen. Een bonkende pijn schoot door mijn hiel. 'Loop gewoon door. Waarom stop je ineens?' bromde ik op mijn beurt binnensmonds en duwde haar aan de kant om te kijken wat er scheelde. Rosie verroerde zich niet meer en stond er als bevroren bij. 'Eh, Suzie...' Haar ademhaling klonk gejaagd, wat een alarmbelletje bij mij deed rinkelen. 'Misschien moet je even... eh, nou ja,' stotterde ze hijgerig. 'Ik denk dat we een probleempje hebben?' 'Hoezo?' Ik herstelde me met gloeiende wangen en keek langs haar heen, recht in de donkere loop van een jachtgeweer. Ik verstarde. Het was recht op Rosies snel op- en neergaande borst gericht. Mijn hersenen begonnen meteen overuren te draaien en wilde maar niet begrijpen wat er gaande was.

Mijn blik schoot naar de man toe die het jachtgeweer op ons hield gericht. Hij was oud. Hij kon verdorie de leeftijd van opa hebben en droeg een grijs overhemd met aarde- en grasvlekken erop. In dit bleke licht glommen zijn diepblauwe, ernstige ogen. Lichtjaren leken voorbij te schieten, maar in werkelijkheid kon er nog geen halve minuut verstreken zijn. 'Laat... Laat alsjeblieft dat wapen zakken,' stootte ik bibberig uit en hield mijn handen op in een gebaar dat we absoluut geen kwaad in zin hadden.

Rosie ademde steeds sneller en vlugger. 'We doen je heus niets. Een jachtgeweer is illegaal, hoor. Vooral als u ermee op ons richt,' zei ze met gespannen, spierwitte wangen. Ik voelde me beven door de trillingen in haar stem. Mijn hart sloeg woest, als een gevangen vogeltje tussen mijn ribben. Het deed bijna pijn. 'Laten we teruglopen, Rosie. Kom. We hebben heus geen kwaad in-' 'Hemel! John, waarom laat jij die meiden nou zo schrikken?!' Een hoge, iele stem bereikte schreeuwend op de wind mijn oren en was doorweven met ergernis. Mijn panische blik schoot naar het witte kleine landhuis waar een prachtige veranda omheen lag. In lieve blauwe, witte en roze bloempotten bloeiden lavendel, tussen honingraten en een schattig moestuintje. Het was een piepkleine boerderij die bovenop een eivormige heuvel stond en me op de meest absurde wijze deed denken aan een slagroom toetje. Het was echt niet het ideale moment om nu aan eten te denken. Mijn volledige aandacht ging dan ook uit naar de vuurrode, beschaamde wangen van een mollige vrouw. Ze tierde nog steeds tegen haar echtgenoot, met een gebloemde porseleinen theepot in haar handen, dat hij het wapen moest laten zakken.

Ik was even volledig de draad kwijt, nu mijn gevoelens alle kanten op slingerden.

'Laten zakken, John,' siste ze. 'Ik sla anders de theepot stuk op je knikker en o wee als ik je hoor klagen.' 'Lea het was maar een geintje,' grinnikte hij schaapachtig en keek ons verontschuldigend aan, terwijl hij het wapen godzijdank eindelijk liet zakken. Ik wilde slikken, maar mijn mond was kurkdroog. 'Geestig. Haha. Lach me een deuk, John. Moet je hun nou eens zien.' Leas stem schoot een octaaf uit. 'Ze staan te bibberen als kippen op hun benen.' Rosie wisselde een verwarde, vragende blik met me. 'Is het geweer niet geladen?' vroeg ze toen voorzichtig, terwijl haar wenkbrauw omhoog ging. 'Nah, ik ben niet knetter.' John spuugde tussen de ranonkels. Nou, daar verschilden echter de meningen over. Lea was ondertussen naar ons toegelopen en gebaarde dat we haar moesten volgen. 'Kom. Laat me jullie als verontschuldiging voor deze dwaas een kop thee aanbieden.' Ze wierp John een vijandige blik toe, hoewel haar ogen zachtbruin waren, met lieve kraaienpootjes die eromheen gevouwen waren. Haar lichtbruine haren waren losjes opgestoken en haar getuite lippen zacht gestift. 'Het spijt me zo. Och, liefjes, doen jullie mee aan de Lange Reuzel?' Met een schuine, meelevende blik keek ze naar onze licht verbrande wangen, zomersproetjes en vuile wandelschoenen, na een knetterend onweer toen we net door een eenzaam, schaduwrijk eikenbos ploeterden dat algauw was veranderd in een modderpoel. En die modder hing nog steeds aangekoekt tot achter onze oren.

Ik vouwde mijn handen om de draaglussen van mijn blauwe rugtas, die minstens vijf kilo woog. 'Niet bepaald.' Ik ontspande en toverde een glimlach om mijn lippen. Hoewel ik John eigenhandig met die theepot op zijn kale knikker wilde slaan. 'Rosie is zo slim geweest om haar eigen tocht uit te stippelen.'

Rosie stak trots haar kin in de lucht. 'Het was een eitje.' John fronste. 'Lijkt me anders nogal ingewikkeld, met al die wegeltjes en-'

'John,' kapte Lea hem af. 'Moet jij nergens dat geweer gaan opbergen?' Ze kneep haar ogen tot spleetjes. Hij slikte en tuitte zijn lippen schamper. Rosie keek glimlachend naar me om met een blik van: Hij is gestoord.

Ik stootte haar met een elleboog aan. 'We verdwaalden, Lea. We wilden niet op uw eigendom komen.'

Lea glimlachte begrijpend. 'Nou, doe niet zo mal. Lange Reuzel-wandelaars passeren hier het hele seizoen door. Het is hier altijd een drukte van jewelste. Hoor eens, ik denk dat jullie je wel even willen opfrissen? En misschien iets om te knabbelen?' stelde ze liefjes voor. Ik begon al van nee te schudden, maar Rosie glimlachte van oor tot oor. 'Waarom ook niet? We nemen grààg je aanbod aan, Lea.' Ze wiebelde uitdagend met haar wenkbrauwen naar me om een tegenargument uit te lokken waarom we dat niet konden doen. Ik vond er alleen geen. 'Kan ik hier ook ergens mijn mobiel opladen?' Natuurlijk wilde ze dat weten! Rosie speelde haar troeven uit en trok een overdreven pruillip, waar alle harten van smolten. In Engeland was dat al een enorm voordeel gebleken. 'Oké. Laten we iets eten, maar daarna gaan we weer. Ik wil Lea niet tot last zijn.' 'Het is dus oké.' Ze stuiterde op en neer van opwinding. 'Ga nou alsjeblieft niet doen alsof je thuis-' Ik was nog niet eens uitgesproken of Rosie sprintte naar binnen als een dartelend, jong veulen dat dolgraag haar vriendje wilde horen na wekenlang door Engelse dorpjes kuieren en urenlang wandelen in weilanden, die slechts van elkaar gescheiden waren door schattige stenen muurtjes. En niet te vergeten de bibberende, koude nachten die we op elkaar gepakt hadden doorgebracht met haar ijskoude kousenvoeten tussen de mijne. We hadden wel even een adempauze van elkaar nodig.

Ik glimlachte fijntjes naar Lea, die met samengeknepen ogen naar haar echtgenoot keek. Hij borg het jachtgeweer gelukkig weer veilig op in één van de vele schuren, waarnaast een silo en ciderpers opdoemde. 'Wat moet je nu wel niet van ons denken?' Lea haalde lachend een schouder op. 'Ik ben ook jong geweest. En ik weet hoe het is om een jong zusje te hebben.' 'Valt het dan zo op?' 'Hm. Kom, lieverd.' Lea liet me binnen in haar huis. Ik struikelde bijna meteen over een dikke, bleekgrijze langharige kat die op het geknoopte tapijt luid spinnend heen en weer rolde in de heldere, zonovergoten hal. Volgens mij leed die kat aan diabetes, want hij was echt enorm. Ik veegde mijn klamme handen schoon aan mijn short en deed een onzekere stap naar voren, de hitte uit. Het rook binnen heerlijk naar vleugjes honingthee, boenwas en gebakken pompoen rechtstreeks uit de oven. Lea wees naar een stopcontact in de popperige keuken met gele tegeltjes en een eiken eiland waar lavendel- en bieslook in potjes bloeiden. Ik drukte mijn tong tegen mijn droge verhemelte. Al die verwelkomende geuren deden mijn buik beschaamd knorren.

'Ik wist het wel.' Lea grijnsde, nam de brie en een paar sandwiches en begon driftig te smeren. Onder het beleggen bood ze meermaals met rode konen haar excuses aan voor haar echtgenoot.