Pumpkin Spice Latte, with love

Sofie Broeckx

Pumpkin Spice Latte, with love

Feelgood 

Verschijningsdatum: 17 december 2021

© 2021 Sofie Broeckx

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208733

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Proloog: Donderdagavond, november 2019, Antwerpen

‘Nee.’

Ben schoof met een zucht de kleine plastic keukenstoel achteruit die hij naast zijn veel comfortabelere bureaustoel had gemikt. Hij strekte zijn benen tot hij tegen het bed stootte, dertig centimeter verder. Zijn kot voelde al petieterig aan als hij alleen was, laat staan wanneer hij samen met Alex aan een paper werkte.

‘Waarom niet?’ zeurde hij. ‘En waarom zit jij in mijn stoel?’

‘Omdat ik aan het typen ben,’ antwoordde Alex. De eerste vraag had hij daarmee handig ontweken. Hij schoof zijn zwart omrande bril hoger op zijn neus, een zenuwtrekje dat opdook wanneer mensen hem uit zijn concentratie haalden. Ben deed dat al de hele middag, want rechtswetenschappelijke papers waren saai.

‘Het is maar een cantus,’ mopperde hij. ‘Geen orgie. En het is ons laatste jaar. Hoe ga je ooit een kerel ontmoeten als je nooit uitgaat?’

‘Ik betwijfel of ik een leuke ‘kerel’ ga ontmoeten door met een stel dronken rechtenstudenten rechts-nationalistische liedjes te gaan zingen. Trouwens, ik ga uit.’

‘Met de vrienden van je zus, die allemaal minderjarig zijn,’ vuurde Ben terug. ‘Dat is nu ook niet bepaald een groep om in te gaan vissen. Trouwens, ik heb je nodig. Jij bent mijn wingman.’

Alex deelde een appartement met zijn jongere zus, die dans studeerde aan de Kunsthumaniora in Antwerpen. Renée was een rasecht feestbeest, in tegenstelling tot haar oudste broer. Alex leek het echter niet erg te vinden om haar en haar vrienden naar fuiven te vergezellen. Ben trouwens ook niet. Het was een leuke, extraverte groep. Vol knotsgekke ideeën. Maar de Universiteit Antwerpen had net een lichting laatstejaars rechtenstudenten uit Brussel ontvangen. Ze rondleiden was hun humanitaire plicht. En Alex’ inschatting van het typische cantuspubliek klopte, dus ze konden wel wat vers bloed gebruiken.

Alex keek naar hem over de rand van zijn bril. ‘Wingman?’

‘Je bent knap, je ziet er goed uit, je trekt meisjes aan. En dan, als je ze hebt verteld dat je homo bent...’ Ben knalde ter illustratie zijn vuisten tegen elkaar.

Alex rolde met zijn ogen, maar schoof toch zijn stoel naast die van Ben. Hun paper kon het dus voorlopig bekijken. Hij haalde een hand door zijn donkere krullen, waardoor ze alle kanten uitstaken.

‘... willen ze met me gaan winkelen,’ vulde Alex aan. ‘En dat lukt niet, want ik heb een date, dit weekend.’

Dat was een nieuwtje. Ben kon zijn verbazing amper verstoppen. Alex had hem lang geleden al verteld dat hij homo was. Maar hoewel ze nu al zo’n vijf jaar vrienden waren, repte hij zelden met een woord over jongens waar hij interesse in had. De bekakte houding van sommige van hun medestudenten droeg daar waarschijnlijk niet aan bij. Alex paste qua achtergrond wel in hun plaatje, met een rijke vader en een familiebedrijf erbovenop. Toch deed hij hun studie absoluut niet voor het prestige. De dwaas werd simpelweg gelukkig van duizenden en duizenden pagina’s aan regeltjes.

Prestige was welkom voor Ben. Zijn moeder zou vast de ogen uit haar hoofd huilen als hij advocaat werd. Ze had het onderste uit de kan gehaald om ervoor te zorgen dat hij in Antwerpen kon gaan studeren en hij had nooit het lef gehad om haar te vertellen dat ze waarschijnlijk een veel betere advocaat was dan hijzelf. Trouwens, wat zou hij anders gaan doen? Hij hielp graag mensen, en dat deden advocaten natuurlijk wel. Tegen de juiste prijs, maar elke job moest iets verdienen.

‘Kom, we gaan iets drinken,’ kondigde hij aan. Hij stond op en greep zijn jas van de kapstok. Daarna wachtte hij geduldig tot Alex zijn bril had verwisseld voor contactlenzen en hij zijn lange jas had aangetrokken. Heel deftig. Een beetje Holmes-allures trokken altijd de aandacht. Het stond Alex ook goed. Hij was een halve kop kleiner dan Ben, maar Ben was een meter negenentachtig, waarmee hij net onder de lengtebeperking van sommige pretparkattracties bleef. Buitengewoon praktisch van hem.

Eenmaal buiten besefte hij dat een sjaal wel prettig zou zijn geweest... Het was fris, en in de smalle Antwerpse steegjes blies de tocht de dunne stof van zijn regenjas tegen zijn armen. Ben had het liever te koud dan te warm, maar zijn zomertenue volstond toch niet meer.

‘Ik had een sjaal mee moeten nemen,’ mompelde Alex, net toen Ben zijn kraag omhoog ritste.

Ben grinnikte. Absoluut.

***

Zoals elke donderdagavond liep Antwerpen vol met studenten, boven op de normale drukte. In de meeste cafés zouden ze geen plaats meer vinden, maar omdat het nog maar net na etenstijd was, trok Ben Alex mee richting de koffiebar waar ze soms samen met anderen aan groepsprojecten werkten. Cafénation had gezellige banken, verweerde, met kaarsvet besmeurde tafels en een erg leuke barista, die Beeldende Kunsten studeerde.

Leanne was tafels af aan het ruimen, maar ze keek op toen de deur tegen de bel aan klingelde. Haar glimlach toverde het kuiltje in haar linkerwang tevoorschijn. Een prachtig kuiltje, vond Ben. Leanne liep naar de toonbank en begroette eerst Alex. Toen keek ze naar hem.

‘Sorry Leanne, we zijn laat. Ga je sluiten?’

Leanne grijnsde: ‘Dat was ik van plan, maar voor jou heb ik nog wel even plek. Neem maar een tafel achterin zodat ze je niet zien. Ik wil over een uurtje of zo weer naar school, ik moet nog een project afmaken. Wat willen jullie drinken?’

Ben knipoogde naar haar. ‘Een verrassing. Jij, Alex?’

‘Cappuccino,’ zei Alex terwijl hij zijn haar probeerde te fatsoeneren. Leanne gniffelde toen ze het merkte. Haar dichte zwarte krullen zagen er even onberispelijk uit als altijd.

‘Krullen van blanke jongens,’ zei ze. ‘Wat een gedoe.’ Ze haalde liefkozend een hand door Alex' haar, en temde het in één beweging. Bens eigen, kortere haar had die aandacht niet nodig. Jammer.

‘Komaan, Alex, cappuccino?’ vroeg hij. ‘Zo gewoontjes. Geef Leanne toch wat artistieke vrijheid, jij controlfreak.’ Leanne bedacht elke maand nieuwe specials. Het was een sport. Je moest ze proberen.

Alex haalde zijn schouders op: ‘Sorry, Leanne.’

‘Zit er niet mee. Ben is vastbesloten om alles op de kaart minstens vijf keer te proberen. Behalve de thee dan.’

Alex tikte op Bens buik: ‘Je moest toch eens muntthee proberen, als je nog van plan bent naar die cantus te gaan. Goed voor de maag. En de lijn!’

Ben schudde geschokt zijn hoofd. Hij ging toch sporten? Hij ging ook wel vaak uit eten, natuurlijk. En misschien ging hij wel wat vaker uit eten dan sporten, maar dat hoorde nu eenmaal bij het studentenleven. Niets aan te doen.

***

Een paar minuten later serveerde Leanne hun koffies. Die van Ben was versierd met een vakkundig gemaakt hartje in opgeschuimde melk. Mooi.

‘Ruikt heerlijk, Leanne.’

‘Flat White. Met kaneel,’ vertelde ze lachend.

Alex verslikte zich in zijn koffie (die Leanne had gedecoreerd met een dinosaurus, wat geweldig kunstig was en vooral: geen hartje). Ben wierp hem een vernietigende blik toe.

‘Sorry voor mijn onbeschofte maat, Leanne. Je heb niet eens getoost voor je dat arme beest verdronken hebt, Alex.’

Ben stak zijn eigen kop koffie uit, en Leanne greep haar glas water van de toonbank om met hem te klinken.  

‘Proost,’ zei ze met een grijns, terwijl ze hem demonstratief in de ogen keek.

‘Niemand toost met koffie,’ mopperde Alex, toen Leanne even terug de keuken inliep. ‘Maar wel een mooie move.’

‘Ik weet van niks. Vertel nu over je date,’ drong Ben aan, terwijl hij van zijn 'Flat White' nipte. Die heerlijk was, ondanks de naam.

‘Er valt nog niet veel te vertellen. Ik ga naar de film met iemand die ik tijdens de paasvakantie heb leren kennen. Ik weet nog niet welke film. Spijtig dat Onward —’

‘Is dat wat jij vraagt als ik op date ga?’ onderbrak Ben hem. ‘Wat maakt die film nu uit? De spannende dingen, alsjeblieft!’

‘Ik vraag nooit naar spannende dingen. Jij wil ze per se vertellen.’

‘Oké dan. Wie is die gast?’ Leanne liep hun tafel voorbij en Ben lachte naar haar. Zij was duidelijk ook nieuwsgierig. Ze kwam er toch niet bij staan, en op dit moment vond Ben dat wel best. Hij probeerde chill te klinken. Maar Alex en een actief liefdesleven, dat was een primeur waarover hij zoveel mogelijk te weten wilde komen.

Op de middelbare school was Alex met een meisje samen geweest. Die relatie was stukgelopen op het feit dat Alex over kerels fantaseerde terwijl ze samen in bed lagen. Hij had het iets anders geformuleerd, maar... dat vatte het wel mooi samen.

‘Ik heb hem voor het eerst gezien in de bibliotheek van Turnhout. Hij was daar de ruiten aan het wassen,’ begon Alex.

Een bibliotheek. Uiteraard. Als Alex een verhaal vertelde,  moest je echt niets anders verwachten.

‘Hij werkt ook als buitenwipper. Hij was degene die Nessie uit die club plukte. Ik zag hem weer toen ik haar daar ging ophalen. Hij gaf me zijn telefoonnummer toen we naar huis gingen.’

Typisch Nessie. Renée, Alex' zeventienjarige zus, die door iedereen Nessie werd genoemd (een zeer slechte Twilight-referentie), had haar identiteitskaart vervalst om een van haar vrienden te kunnen zien optreden in een club. Alex was er wekenlang niet over te spreken geweest. Hij nam dat oudere-broer-gedoe doodserieus.

Hun familie kwam dan ook een ouder tekort. Nessie zelf had geen herinneringen aan haar moeder, maar Alex wel. Hij had Nessie en haar tweelingbroer Theo mee opgevoed en bij momenten leek hij op een rasechte helikopterouder. Meestal was hij gewoon een lieve, zorgzame oudere broer. Ben vond stiekem dat Nessie en Theo toch nog van geluk mochten spreken, met hem.

Zolang Alex het niet hoorde, gaf Nessie hem groot gelijk.

‘Hij gaf zomaar zijn nummer?’ vroeg Ben. ‘Hoe wist-ie dat je op mannen valt?’

Alex dronk van zijn koffie voor hij antwoordde, en Ben vroeg zich af of hij het had geweten, voor Alex het hem vertelde. Wanneer was dat ook alweer? De eerste keer dat Ben het over een meisje had, waarschijnlijk. Dat had vast niet lang geduurd, dan.

‘Ik weet het al,’ zei hij. ‘Gaydar, niet?’

Alex wreef over zijn nek. ‘Misschien... mogelijk heb ik hem ook verteld dat ik vanwege dat ruitenwassen ging dagdromen over hoe hij eruit zou zien, ingezeept op de motorkap van mijn auto.’

Leanne proestte achter haar hand. Ze stond achter de toonbank, koffieblenders bij te vullen, en mompelde een verontschuldiging. Alex keek haar aan en begon te schaterlachen.

‘Hij had me net zo goed in elkaar kunnen slaan,’ concludeerde hij. Ben dacht precies hetzelfde, maar hij had liever zijn tong afgebeten dan het te zeggen.

Leanne gaf het op om te doen alsof ze niet meeluisterde en kwam op hen af. Ze ging op de armleuning van Bens bank zitten, wat hij zeer op prijs stelde.

Hij richtte zich weer op Alex' verhaal: ‘Hij is dus een buitenwipper? Dan is hij vast...’

‘Hij lijkt een beetje op jou,’ begon Alex en Ben moest zo hard lachen dat Leanne met venijnig scherpe knokkels in zijn schouder stompte.

‘Doe dat nog maar eens,’ adviseerde Alex.

‘Doe ik. Ik wacht eerst even tot hij weer iets stoms zegt.’

Geweldig. Gelijk samenspannen. Alex lachte liefjes naar haar. ‘Oké. Ik bedoel dus dat hij ook lang en breed is, maar afgetrainder. En hij heeft blond haar, niet zandkleurig. Lang blond haar. Blauwe ogen, brede lach...’

‘Klinkt als Thor,’ mijmerde Leanne.

‘Ja! Precies!’ zei Alex, terwijl hij zijn handen naar haar uitstak.

‘Is mijn haar zandkleurig?’ peinsde Ben. Hij grijnsde naar Alex. Die werkte nooit mee als er filmcrushes werden opgesomd. Thor. Hoe cliché. ‘Heeft hij ook een grote hamer?’ plaagde hij.

Leanne mepte weer op zijn schouder: ‘Heb jij een grote hamer, Ben?’

Alex nam nog een slok koffie. ‘Weet ik niet, ik heb Bens hamer nog nooit getest.’

Leanne lachte zo hard dat Bens trommelvliezen pijn deden. Desondanks lachte hij vrolijk mee. Vooral aangezien ze een arm rond zijn schouders sloeg. Ze hadden het op hem gemunt, dat was wel duidelijk. En hoewel Alex zijn crush als ‘afgetrainder’ had beschreven, wat eerlijk gezegd behoorlijk grof was, kon hij er niet mee zitten. Alex stapte zelden ver genoeg uit zijn comfortzone om over verliefdheid te praten; Ben ging hem echt niet afkappen. Toen ze elkaar leerden kennen, was Alex behoorlijk stil en teruggetrokken geweest. Behalve tijdens debatten. Dan veegde hij plots de vloer aan met om het even wie. Hetero’s konden behoorlijk dom doen over homorelaties. Ben probeerde Alex wel aan te sporen om iets te vertellen, maar Alex bleef volhouden dat hij geen afspraakjes had. Ben nam aan dat dat de waarheid was, maar hij was toch blij dat Alex hem nu in vertrouwen nam.

‘Je moet hem snel maar eens meebrengen dan,’ merkte hij op. ‘Als hij half zo stoer is als hij klinkt, drinkt hij iedereen onder tafel op een cantus.’

Alex schudde zijn hoofd. ‘Geen cantus. Koffie. Iets eten, misschien een café nadien. Hij heet Victor, trouwens.’

‘VicThor,’ echode Ben. ‘Dat onthoud ik wel.’ Hij wendde zich tot Leanne: ‘Ga je mee? Ik zal anders maar eenzaam zijn, met al die kalverliefde rond me.’

Leanne hield een vinger tegen haar lippen terwijl ze erover nadacht. Het kuiltje in haar wang verscheen weer. ‘Op dubbeldate met Victor en Alex,’ peinsde ze. ‘Waarom niet. Stuur maar een berichtje wanneer, dan zorg ik dat ik hier wat vroeger stop.’

Ben stak zijn telefoon naar haar uit: ‘Dan heb ik wel je nummer nodig.’

Leanne stond op. Ze negeerde demonstratief zijn uitgestoken hand en liep weg, een lichte zwaai in haar heupen. Een show waarvan Ben het punt miste. Hij keek naar Alex: ‘Hoe kan ik haar nu een berichtje sturen als ik haar nummer niet heb? Zoeken op Facebook?’

Alex rolde met zijn ogen en wees naar de servet naast Bens koffie: ‘Je hebt dus wel degelijk een wingman nodig,’ zei hij. ‘Ik wilde net zeggen dat je het wel alleen af kon.’

Ben staarde naar het nummer dat in vette, regelmatige cijfers op zijn servet genoteerd stond. Dat had vast afgegeven, als hij het had gebruikt. Heel zijn gezicht vol inkt. Hij was te druk geweest met Leannes donkere ogen en het hartje in zijn koffie om het te zien.

‘Verdorie,’ mompelde hij.

‘Ze heeft je al maanden op het oog, er mocht wel eens iets gebeuren. Meestal duurt het bij jou half zo lang niet. Nog geen kwart zo lang, zelfs.’

‘En daar kom je nu pas mee?’ Ben snoof. ‘Je bent ontslagen, wingman.’

Alex stond op en haalde zijn portemonnee tevoorschijn om hun koffies te betalen: ‘Ik heb anders net een dubbeldate voor je geregeld.’

Ben zag dat anders. Ze bleven er de hele tocht naar zijn studentenhuis over bekvechten. Ook in de twee cafés die op hun weg terug lagen. Uiteindelijk plofte Alex neer op Bens slaapbank, duidelijk te ver heen om zich te herinneren dat zijn eigen, veel comfortabelere bed maar een aantal blokken verder stond te wachten. ‘Dankzij mij’ mompelde hij toch nog, in een ultieme poging om het laatste woord te hebben. Daarna wenste hij Ben goedenacht en stuurde een berichtje naar Nessie.

Alex mocht dan wel eens een brutaal nest zijn als hij dronken was, hij vergat Nessie nooit iets te laten weten als hij niet thuiskwam. Ben wilde hem nog iets zeggen, maar hij lag al te ronken.

Niet erg. Hij gunde Alex zijn overwinning. Binnenkort gingen ze iets drinken met Leanne en Alex' Thor, die hem zouden helpen Alex ervan te overtuigen dat hun laatste jaar een feest moest worden. Daarna ging Alex in Brussel of het buitenland een master-na-master internationaal en Europees recht volgen, en Ben was absoluut niet van plan om mee te gaan.

Zijn tijd zat er gelukkig bijna op. Hij zou avonden zoals deze wel missen. Maar voor het zover was hadden ze nog heel wat goede tijden in het vooruitzicht.

Hoofdstuk 1: Dinsdagochtend, 1 september, 2020

‘Goede tijden, mijn gat,’ dacht Ben terwijl hij vocht met de kussens van een veel te grote okergele sofa.

‘Maat, als we er toch een lift voor nodig hebben...’ gromde hij naar Alex, die bovenaan de trap stond en Bens worsteling met gefronste wenkbrauwen aankeek.

‘Het kan zonder,’ zei hij. ‘Ik heb het gemeten.’

Ben kantelde voorzichtig het langste deel van hun nieuwe hoekbank tot die tegen de muur leunde en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Het was een warme, stralende dag, en in elk ander jaar zou hij nu op een zonovergoten terras hebben gezeten met een fris glas bier, kijkend naar de mensen die voorbijslenterden. Verhuizing of geen verhuizing. Voor een terrasje was er altijd tijd.

‘Wel, ik krijg hem niet gedraaid,’ verklaarde hij. ‘Of de trapleuning gaat eruit, of de sofa.’

Alex hield een schroevendraaier omhoog: ‘We moeten de rugleuning demonteren. Die kan eraf. Heb ik net opgezocht.’

‘We hebben Victor nodig,’ kreunde Ben. Wat hadden ze eraan dat Alex met een halve bodybuilder samen was, als ze die niet konden inroepen om meubels de trap op te hijsen?

Alex schudde zijn hoofd, stroopte zijn mouwen op en daalde de trap af om Ben te helpen hun nieuwe sofa in de gang te stationeren. ‘Onzin,’ zei hij. ‘Ik ben voor het eerst verhuisd naar een appartement met enkel Nessies hulp. Ze is een turf groot en ze was toen nog maar dertien. We gaan Victor niet bellen omdat jij lui bent. Hij zit niet in je bubbel.’

‘Je kust hem. Ik woon bij jou. Hij kan amper nog meer in mijn bubbel zitten.’

‘Dat is wel waar,’ gaf Alex toe. Toen zweeg hij en begon hij aan de achterkant van de sofa te morrelen. Ben zuchtte en ging naast hem zitten.

Dit was het meest waardeloze jaar ooit. En dan mocht hij zijn handen nog kussen dat zijn ouders hun inkomen niet hadden verloren. Mensen moesten nog steeds eten en zijn vader ontving nog steeds zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering. Die eerste weken voor en tijdens de lockdown, toen mensen begonnen te hamsteren in de supermarkten, waren een hel geweest. Bens moeder was supermarktmanager, en ze was van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de weer geweest om haar werknemers te beschermen en de meute wc-rolverslaafden het hoofd te bieden. Een legersergeant was er niets bij. En vanwege haar suikerziekte was ze zelf een risicopatiënt. Hij had zich veel zorgen gemaakt. Nog steeds, eigenlijk...

Bens vader had als tuinman gewerkt, tot een lelijke val acht jaar geleden een einde maakte aan zijn carrière. Uiteindelijk verloor hij door complicaties zijn voet. Daarna had hij een aantal moeilijke jaren gekend, maar de laatste tijd kon hij zelfs weer basketballen, met een prothese. Tot corona ook dat on hold zette. Zijn vader, die niet digitaal was aangelegd, verveelde zich dood. Ook hij beschouwde 2020 als een waardeloos jaar. De enige die Ben daar nauwelijks over hoorde klagen, was Alex.

Uiteraard vond Alex de hele pandemie ook verschrikkelijk. Voor anderen dan. Voor zichzelf noemde hij het niet de ergste periode van zijn leven. Zelfs niet toen zijn plannen voor een extra masterjaar in het buitenland in het water vielen.

Misschien had Alex die ook wel vooral zelf gekelderd. Zijn vader, Charles Aury, stond aan het hoofd van hun familiebedrijf Papyrus. Een drukkerij gespecialiseerd in kantoorbenodigdheden, die dankzij het vele thuiswerken en een uitgebreide webshop op volle toeren draaide. Ze bleven boeken binden, notebooks verkopen, en hoewel er minder printorders voor thesissen binnenkwamen, boden ze sinds kort hulp aan met de lay-out van digitale eindwerken. Een idee van Alex’ broer Theo, waar gretig gebruik van werd gemaakt. Alex was naar huis gesneld om de vele orders te helpen verwerken. Zonder dat iemand het vroeg, en zonder gemor. Papyrus betekende duidelijk veel voor hem.

En toen kwam de zomer en studeerden ze af. Zonder feest. Alex had zich al in juli ingeschreven voor een master-na-master fiscaal recht. Enkele weken later deed Ben hetzelfde. Hij kon nog steeds niet begrijpen waarom. Bijna had hij de moed verzameld om zijn moeder te vertellen dat hij liever een eigen zaak startte dan stage te gaan lopen bij een advocatenkantoor. Die moed zat nu ongeveer tien meter diep in zijn schoenen. Hoe had hij dat ook ooit moeten klaarspelen, dit jaar? De hele horeca stond op springen dus het was zeker niet het goede moment.

Leanne had er allemaal geen last van. Zij vertrok aanstaande woensdag op uitwisseling naar Estland om haar studie beeldhouwen af te maken. Dat had hij al geweten toen ze begonnen te daten. Echt verkering hadden ze nooit gehad. Het was meer een vriendschap met serieus wat ‘benefits’. Leanne had hem ook haar studentenbaantje als barista geleend.

Ook Cafénation had geïnvesteerd in een webshop, en meeneemkoffies. Dat laatste werkte aanzienlijk beter als de winkels open bleven. Anders was er niemand op straat om ze mee te nemen. Ben had Leanne geholpen om het bring your own cup-systeem te promoten dat in Australië doodnormaal was. Kwestie van milieuvriendelijk blijven. Birgit, de uitbaatster van de Cafénation-vestigingen in Antwerpen, was inmiddels zo gewend aan Bens aanwezigheid dat ze hem zonder problemen een aantal maanden voor Leanne wilde laten invallen.

In Cafénation kon hij tenminste wat met zijn praktische kant. Daar konden de meeste wetsbesluiten nog een puntje aan zuigen.

Bens krappe kot was gelukkig wel verleden tijd. Nessie had Alex’ kamer (en ook half die van zichzelf) al verpatst aan drie studenten die samen met haar naar het Koninklijk Conservatorium trokken. Ze wilde er nog op terugkomen, maar dat mocht niet van Alex. Iets over heilige gemaakte afspraken of zo. Uiteindelijk was hij samen met Ben op zoek gegaan. Een gedeelde studio kostte minder dan twee aparte studentenkamers, dus uiteindelijk waren ze daar op uitgekomen.  

Het was een fijne studio. Ze hadden zelfs een balkonnetje. Ze hadden ook allebei een tweepersoonsbed, want Alex had een vriend, en Ben was optimistisch. Een van hen zou dus aan de keukentafel moeten studeren. Ben had Alex de grootste kamer gegeven. Diegene waar een bureau in paste. Dat zou vast hun groepswerken ten goede komen. Alex kon ze schrijven, Ben zou hem dan voederen en bijtanken met koffie. Desnoods Victor ook. De hoekbank hadden Alex en Ben net samen bij Ikea gescoord. Met de rest van Alex’ meubels had Victor wel geholpen. Hij had nog steeds zijn twee baantjes, hoewel hij in plaats van als buitenwipper nu als beveiliging bij verschillende supermarkten werd ingezet. Precies hetzelfde, volgens Victor.

In hun keuken stond een compact kookeiland dat uitkeek op de woonkamer. Daar hadden ze twee retro barkrukken voor op de kop getikt. Leannes espressomachine en koffiemolen prijkten op het aanrecht. Ben had ze te leen gekregen om zich volop te kunnen inleven in zijn nieuwe carrière als barista. De hele studio had witte muren en rustiek parket. Aangekleed met een paar planten die Bens vader had aangedragen en nu dus de bombastische okerkleurige monstersofa die Alex per se wou hebben omdat 2020 volgens hem een bankhangjaar was.

Zoals gebruikelijk bij studio’s in oude Antwerpse herenhuizen hadden ze ook een steile trap en een lift die buiten gebruik was. Na veel vijven en zessen kregen ze die vervloekte sofa uiteindelijk toch boven. Toen ze hem eenmaal voor de tv hadden gezet, moest Ben toegeven dat hij er inderdaad uitnodigend uitzag. Je kon er een deftig Playstationavondje op doorbrengen. Alex gamede minder dan Ben, of zelfs Leanne, maar hij keek wel graag series, en dat kon ook leuk zijn.

Het grootste deel van de verhuizing was achter de rug. Ben stond van top tot teen in het zweet, dus hij besloot de gezamenlijke badkamer tussen Alex’ slaapkamer en de zijne maar eens uit te testen. De lift mocht dan buiten gebruik zijn, de douche werkte prima. Een leuke verrassing, want met de waterdruk in Antwerpse appartementen was het soms droevig gesteld. Ben kleedde zich om in een licht hemd, een donkere jeans en een mondkapje met kleurige handjes erop. In Cafénation moest hij dat altijd dragen, net als de klanten. Tot ze aan hun tafel zaten. De meesten gingen niet zitten. Waarom zou je ook, zonder gezelschap?

Alex keek op van zijn telefoon toen hij weer binnenkwam: ‘Ga je naar Cafénation? Ik dacht dat je vandaag niet moest werken?’

‘Moet ik niet. Leanne heeft haar laatste dag. Ze wil nog zoveel mogelijk latte art-tips in mijn systeem rammen. Maar verwacht toch nog maar geen dino’s de eerstkomende weken.’

Alex grijnsde: ‘Hartjes zijn ook leuk.’

Slijmerd. Ben drukte plagerig een kus op zijn wang terwijl hij voorbijliep. ‘Toch maar niet. Victor is leuk. Als je hem te vriend houdt.’

‘Misschien moet je me dan niet kussen,’ adviseerde Alex, terwijl hij demonstratief zijn wang schoonveegde.

Goede tip. 2020 was sowieso geen kusjaar.

‘We gaan nog shoppen deze middag, Victor en ik,’ kondigde Alex aan. ‘Ik heb nieuwe hardloopschoenen nodig en hij zoekt extra wedstrijdmateriaal. Moeten we voor jou nog iets meebrengen?’

Ben kon niet meteen iets bedenken, dus schudde hij zijn hoofd: ‘Komen jullie straks nog langs? Waarom heeft Victor trouwens wedstrijdmateriaal nodig? Ze zullen dit jaar toch niet veel Highland Games meer organiseren, of wel?’

‘Nee, maar oefenen mag nog. Het is buiten. Geen nauw contact. Daar komen nieuwe mensen op af, dus heeft hij lichtere gewichten nodig. We hebben om twee uur afgesproken. We komen nadien wel kijken hoe je het daar redt. Tijd zat.’

Ben trok een gezicht. Zolang hun lessen nog niet gestart waren wel, ja. De meeste vakken zouden ze digitaal volgen, maar daar werden ze niet bepaald minder zwaar van. Hij had natuurlijk Alex wel binnen handbereik, dit jaar. Met zijn tweetjes zouden ze het wel redden.

Hoofdstuk 2: Dinsdagmiddag, 1 september, 2020

De straten liepen vol shoppers die de laatste restjes van de naar augustus verplaatste koopjesperiode trachtten mee te pikken. Ben zwenkte met zijn fiets tussen de mensen door en bestudeerde ondertussen de lucht. Het was nog zonnig en heet, maar de hemel had die typische bleekblauwe tint die bewolking aankondigde. Zodra hij zijn fiets op slot had gezet, opende hij de weerapp op zijn telefoon en ontdekte dat er onweer aankwam. Geweldig. Hij had zelfs geen trui bij, laat staan een jas. Hopelijk kon Victor straks in de buurt parkeren, zodat hij mee kon rijden.

De deurpost knalde veel te luid tegen de klepel van de ouderwetse bel aan het plafond toen Ben binnenviel. Desondanks verschenen er lachrimpeltjes rond Leannes ogen. Spijtig dat de klanten vanwege die mondkapjes nooit meer de lach zagen waarvoor hij vorig jaar gevallen was. Leanne zelf droeg de noodzakelijke ondingen als een tweede huid en zeurde er nooit over. Nog niet half zo irritant als luisteren naar eindeloze meningen over Black Lives Matter, en waarom ze zich daar niet druk over moest maken, beweerde ze. Ben dook de keuken in om zijn handen te wassen en kroop vervolgens naast haar achter de bar.

‘Niet echt het ideale weer vandaag, om je door de herfstspecials te loodsen,’ zei Leanne. ‘Maar het is onze laatste kans, dus houd je polsen maar onder de kraan en beeld je in dat het koud is.’

‘Vanavond gaat het onweren,’ vertelde Ben haar.

‘Geweldig, hou die gedachte vast. Pumpkin Spice Latte. Weet je nog?’

Ja. Een hoop gedoe met pompoenpuree. Dat wist hij nog. ‘Ik hou meer van warme choco in de winter.’

Leanne knipoogde naar hem. ‘Ik weet het.’

Ben barstte in lachen uit. Dat mopje werkte alleen als zij het maakte. ‘Alex was anders wel fan van Pumpkin Spice.’

‘Ja. Hij heeft heel de herfst niets anders besteld, dus als je mijn recept verknoeit, kom ik het te weten,’ waarschuwde Leanne. ‘Let op.’

***

Pas uren later, toen Leanne voor hen beiden een broodje smeerde, merkte Ben dat het al bijna etenstijd was, en dat Alex en Victor er nog steeds niet waren. Leanne was dan ook onstuitbaar geweest. Ze had hem de steekkaarten van alle specials die Cafénation ooit op de kaart zette, laten zien. Verschillende daarvan had ze zelf geschreven. Als uitbaatster regelde Birgit de bestellingen, maar haar werknemers mochten verzoekjes doorsturen en alles wat ze verkocht kregen, mochten ze aanbieden. Hazelnoot Latte met chocolade en karamel, Vanille Chai Thee Latte, Vanille Biscotti Latte (heerlijk), Pumpkin Spice Latte met witte chocolade en mokka, Vanille Earl Grey en Lavendel Latte... toen ze daarbij aankwamen had Ben het wel zo ongeveer gehad. Die specials waren toch minder leuk als je ze zelf moest opdienen.

Toch luisterde hij braaf naar Leannes tips bij elke steekkaart. Hij maakte zelfs notities. Een paar praktijkvoorbeelden mochten ook niet ontbreken. Vooral thee. Leanne leek hem minder te vertrouwen met thee.

‘Het is niet omdat ik dat minder lekker vind, dat ik mijn best niet ga doen voor de mensen die wel graag geparfumeerd water drinken,’ plaagde hij. Leanne was gek op thee. Ze gaf een tik tegen zijn voorhoofd, die halverwege veranderde in een aai.

‘Weet ik wel. Je gaat het goed doen hier. Birgit heeft geluk met je.’

Ben zuchtte. Hij had zelf geluk gehad. De studentenbaan bij Cafénation, een specialisatie bedrijfsrecht, het kon allemaal geen kwaad voor iemand die ervan droomde om een eigen zaak op te zetten. Hij keek er alleen niet naar uit om ook weer alle nutteloze informatie in zijn hoofd te proppen. Ter afleiding checkte hij zijn telefoon. Geen gemiste berichten.

‘Alex zou langskomen,’ zei hij tegen Leanne, tussen twee happen broodje geitenkaas met honing, appel en spek door. Het spek was een flinke geste, want Leanne was vegetariër. Hij had duidelijk indruk gemaakt. Binnen in de zaak zaten maar twee mensen. Het weer smeekte om een frappuccino op het terras, of een milkshake. De extra vakantiekracht regelde die bestellingen, dus hadden ze ruim de tijd gehad om Ben klaar te stomen. Cafénation sloot op zondag. Birgit runde de zaak op maandag. Ben deed er  de eerste helft  van september bijna dagelijks vakantiewerk, aangezien Leanne morgen vertrok en Birgit een trektocht had gepland. Hij kon hun pas ingerichte studio dus al meteen goed gebruiken. Gelukkig kon hij bij vragen nog op Thomas terugvallen, de enige vaste werknemer. Een vriendelijke gast die de voorraad en de webshop in de gaten zou houden. Tussendoor nam Thomas zelf ook nog een paar dagen vrij. Hij was daar flexibel in. Net zoals Ben en de rest van België had hij weinig plannen. Het zou dus allemaal wel loslopen.

Tegen twintig september zou iedereen terug zijn en zouden Bens lessen beginnen. Vanaf dan zou Ben enkel nog af en toe wat losse uren per week invallen, en een dag in het weekend. Voor zover zijn studie dat nog toeliet. Nu hun studio ingericht was, ging Alex terug naar Turnhout om tijd door te brengen met zijn familie en Victor, tot hun academiejaar begon. In rustig verkeer lagen beide steden maar een half uur uit elkaar, maar tijdens de ochtendspits was je vaak twee uur of meer kwijt. Dat voordeel had de hele coronacrisis wel: minder verkeer. Gelukkig ook weer niet zo weinig dat Alex geen studentenkamer meer wilde.

‘Door die stortbui zullen ze ook niet meer komen,’ zei Leanne. Ze had de luifel ingehaald en de vakantiekracht naar huis gestuurd, tien minuten voordat het begon te regenen. Nu kletterden de eerste druppels tegen de kasseien terwijl de donder tegen de muren galmde. Af en toe verlichtte een bliksemschicht het donkere café. Ben knipte de lichten aan en knikte. Dat deden ze vast niet meer.

Alleen liet Alex dan normaal gesproken wel iets weten. Een bericht voor elk gewijzigd plan. Dat was zowat het eerste wat hem aan Alex was opgevallen, toen ze met elkaar begonnen op te trekken. Iets gaan drinken na de les: sms. Nessie die naar de film ging met klasgenoten: sms. Bus te laat: sms. Lekke band... die twee kwamen duidelijk geen mobiele data tekort. Ben dacht eerst dat Alex verwacht werd zijn minderjarige zus in de gaten te houden. Hij merkte al snel dat Alex het bij iedereen deed (ook bij Ben), en dat hij er simpelweg geen vertrouwen in had dat mensen heelhuids door het verkeer kwamen. Ben waarschuwde Alex dus ook altijd als hij vertraging had, en de stilte van vandaag viel op.

Hij stuurde bijna een berichtje, maar na een blik op de hagelbollen buiten stopte hij zijn telefoon weer weg. Misschien was het in dit geval ook wel overduidelijk; geen weer om een hond door te jagen.

‘Zeg Ben,’ fleemde Leanne, terwijl ze met haar vingers over zijn rug streek: ‘Ik heb net buienalarm gecheckt. Over twintig minuten stopt het met regenen. Wat als we de boel hier eens wat vroeger sloten en afscheid gingen nemen van je nieuwe studio? Er komt nu toch niemand meer.’

Dat was nu eens een goed idee.

***

Met behulp van een grote, gedeelde paraplu wisten ze de studio te bereiken met slechts een lichte kroes over Leannes krullen. Ben kreeg een paar vette druppels in zijn nek door te dicht langs lekkende regenpijpen te lopen. Alles voor andermans kapsel. Maar ook hij bleef grotendeels droog. Halverwege de trap had Leanne zijn hemd al uit zijn broek getrokken. Haar vingertoppen drukten in zijn buik terwijl hij zijn sleutel tevoorschijn haalde. Ze was duidelijk van plan haar doel voor de slaapkamer te bereiken.

Ben hield haar tegen toen hij Alex’ stem hoorde. Leannes hoofd drukte tegen zijn schouder, maar ze wachtte, haar wijsvingers rond de lussen van zijn jeans gekruld.

‘Nee Nessie, ik ben oké. Ik heb Victor alleen... ik vertel het je straks wel, goed?’ Alex keek naar hem vanaf hun nieuwe sofa, duidelijk betrapt. Hij had zijn bril niet op en aan de frons tussen zijn roodomrande ogen te zien, droeg hij ook geen lenzen. Bens maag kromp ineen. Er was duidelijk iets mis. En Ben mocht er niet van weten.

‘Ben is er. We zullen wel een film kijken of zo,’ ging Alex verder. Hij bleef even stil en voegde er toen aan toe: ‘Ik zal het hem zeggen... ja, natuurlijk. Jij ook. Dag Renée.’

‘Slecht nieuws?’ vroeg Ben, zodra Alex zijn telefoon weglegde. Leanne deed een stap opzij en duwde hem naar voren, de woonkamer in.

‘Oh hoi Leanne!’ Alex schoot overeind en maakte een vreemde draai, alsof hij hen aan wilde kijken en zich halverwege bedacht. Uiteindelijk deed hij het toch. Ongemakkelijk wreef hij met een hand over de achterkant van zijn nek. Te hard, zijn vingers lieten witte plekken achter op zijn huid. Het was een pijnlijk gezicht.

‘Sorry, ik was niet van plan hier te zijn,’ zei hij zacht.

Leannes handen waren allang van Bens lijf verdwenen. Ze schudde krachtig van nee.

‘Niet erg! Ik kwam alleen maar even kijken of Ben mijn afscheidscadeautjes wel een mooi plekje heeft gegeven. Blijven kan ik toch niet, nog veel te veel inpakwerk.’ Ze stevende op de keuken af en gaf haar knalrode espressomachine een goedkeurend klopje, waarna ze met een vinger over de molen ernaast streek.

‘Ze staan hier mooi te pronken,’ zei ze met een vage glimlach. ‘Zorg goed voor ze, Ben.’ Haar stem werd zachter toen ze er ‘Dag Alex,’ aan toevoegde.

‘Dag Leanne,’ papegaaide Alex. ‘Amuseer je daar, oké?’

‘Absoluut,’ bevestigde Leanne. Ze trok Ben met zich mee naar buiten. Pas twee verdiepingen lager begon ze te praten.

‘Hebben ze vaak ruzie? Victor en Alex? Hij zag er vreselijk uit, arme jongen. En hij schaamde zich duidelijk dood.’

Ben schudde zijn hoofd, wat Leanne niet zag, omdat hij achter haar liep. ‘Helemaal niet,’ zei hij. ‘Of tenminste, ik heb... het nog nooit gemerkt.’

Zou Alex hem in vertrouwen nemen over zoiets? Ben deed dat wel. Alex wist alles over hem en Leanne. Hoe hij in het begin nog hoopte dat het meer zou worden tussen hen. Hoe hij zich uiteindelijk had neergelegd bij de losse, vriendschappelijke contacten die Leanne verkoos, omdat ze (nog) geen interesse had in een vaste relatie. Het was leuk, maar het zou niet blijven duren. Een verliefdheid die hij vroeg of laat los moest laten. Rond de feestdagen vorig jaar, die ze allebei apart hadden gevierd, had hij dat beseft. En daardoor behoorlijk wat medelijden met zichzelf gehad. Leanne wilde reizen, de wereld ontdekken. Mensen ontdekken. Ze had daar heel wat meer ambitie in dan Ben, en hij luisterde graag naar haar verhalen. Hij paste er alleen spijtig genoeg zelf niet in.

Dus bleven ze vrienden. Leanne zou het hem wel vertellen, als ze daar in Estland relatieperikelen kreeg. Daar was hij zeker van.

‘Misschien moet ik Nessie vragen wat er scheelt,’ stelde hij voor, toen ze beneden aankwamen.

Leanne draaide zich naar hem om en rolde met haar ogen: ‘Vraag het Alex toch zelf, slimmerd.’ Ze gaf een klopje op zijn borst. ‘Ik ga. De slaapkamer induiken terwijl Alex over zijn toeren in de woonkamer zit, dat trek ik niet.’

Ben knikte. Dat idee stond hem ook niet aan. Nog een reden waarom hij Leanne zou missen; ze was goed in crisismanagement en ze zat er niet mee als de plannen daardoor veranderden. ‘Ik ook niet. Jammer wel, natuurlijk,’ voegde hij eraan toe.

‘Mijn ouders komen me morgenmiddag helpen om alles te verhuizen. Misschien moet je me ’s ochtends alvast een ‘handje’ komen helpen,’ suggereerde Leanne, met een knipoog die Ben deed grijnzen. Zijn praktische kant zou vast weer volop van pas komen.

‘Ik kom heel vroeg, zodat je nog tijd hebt om te kiezen waar ik een handje moet toesteken,’ beloofde hij.

Leanne trok hem tegen zich aan en drukte een kus op zijn voorhoofd. Een gewoonte die ze ergens in de loop van het jaar had ontwikkeld. Het leek een tikje meer coronaproof, maar het was vooral ook minder intiem. Leanne was tijdens de lockdown van afgelopen lente zijn enige knuffelcontact geweest. Ben had toen nog een studentenbaantje bij een Antwerpse bakkerij, en bleef om dat te behouden vanop zijn kot online les volgen. Doodsaai. Leanne woonde ook alleen, en dus mochten ze elkaar na een tijdje wel weer zien.

Maar zo vaak knuffelden ze niet. Eigenlijk hadden ze vooral samen gestudeerd. En af en toe samen wat stoom afgeblazen. Ben vroeg zich af wat er zou gebeuren als hun lessen deze herfst opnieuw volledig online zouden gaan, of als er een nieuwe lockdown kwam. Zou Alex dan bij Victor intrekken? Dan bleef Ben hier achter. Geen leuke gedachte.

Vandaag was wellicht niet het beste moment om dit te bespreken.

***

‘Sorry, Ben. Ik ging net naar huis vertrekken. Ik was helemaal niet van plan hier te zijn. Bel Leanne effe en zeg dat ik binnen vijf minuten...’ Alex hield een drijfnatte jas onder zijn linkerarm en probeerde met zijn vrije hand zijn bril op te poetsen. Ben griste de jas weg en bracht hem naar de badkamer om te drogen.

‘We hebben morgenvroeg al afgesproken, Alex, relax,’ kondigde hij aan op zijn weg terug. ‘Koffie? Ik heb er hard op geoefend vandaag, moet je zien.’

Alex schoof op de barkruk voor hun aanrecht. ‘Oké, ik kijk.’

Ben zette de stomer aan, schonk melk in en pakte een felblauwe zak koffiebonen uit de kast. De huismelange van Cafénation. Daar kon je lekkere cappuccino mee maken. Alex zag eruit of hij er wel een scheut amaretto in kon gebruiken, maar als hij echt nog naar huis wilde, moest dit maar volstaan.

‘Waarom heb je die molen nodig als de koffiemachine ook werkt met ongemalen bonen?’ vroeg Alex, en Ben grijnsde. Relatiedrama of niet, Alex bleef kritisch.

‘Omdat hij er fancy uitziet. Vertel nu wat er gebeurd is.’

Alex zuchtte. ‘Gewoon een misverstand. Het was stom, Ben.’

‘Ruzie is meestal stom. Ik wil het toch horen. Ik vertel jou constant stomme dingen.’

‘Victor was meer dan een uur te laat. Het is... een drukke snelweg.’

Vaak wel ja. Maar niet op woensdagmiddag, in het midden van een pandemie met verplicht thuiswerken. Het was vooral de snelweg waarop een vrachtwagen de auto van Alex' moeder ramde toen ze op een afrit stond aan te schuiven. Ze was op slag dood. Ben onderdrukte een meelevende zucht. Alex praatte er niet graag over.

‘Hij had niets laten weten, en ik was behoorlijk ongerust tegen de tijd dat hij aankwam. En kwaad.’ Alex beet op zijn lip en keek hoe Ben met veel kabaal de melk voor hun koffies opschuimde. ‘Hij moest onverwacht invallen voor een collega die ziek naar huis was gestuurd. En hij was in zijn haast om het toch te halen de lader van zijn telefoon vergeten. Dus hij werd ook boos, toen ik hem de pan uitveegde.’

Ben reikte Alex zijn koffie aan en gaf hem een bemoedigend schouderklopje. Dat klonk inderdaad als een klassiek misverstand. Niets dramatisch.

‘Victor is toch meestal op tijd, niet?’

‘Dat zei hij ook. Dat ik wel wat meer vertrouwen mocht hebben. Hij is nooit te laat. Daarom was ik juist ongerust,’ Alex zweeg even. ‘Ik had me gewoon niet kwaad moeten maken.’

Ben schudde zijn hoofd. ‘Ik had je vanmiddag bijna een berichtje gestuurd. Als je altijd iets laat weten, dan valt het op wanneer dat niet gebeurt. Eerlijk? Bij iemand anders was ik het waarschijnlijk vergeten.’

‘Obsessief berichten sturen was zo’n beetje het onderwerp van de hele ruzie, dus het voelde niet gepast,’ mompelde Alex. ‘Je zegt het zelf. Ik maak er iedereen gek mee.’

Ben fronste zijn wenkbrauwen. Dat bedoelde hij niet. Oké, Alex was daar punctueler in dan een ander. Maar het was geen slechte gewoonte. Zeker niet wanneer je vaak als voogd voor je jongere zus en broer optrad. Ben was het al snel gewend geraakt. Meestal ging hij met de trein naar huis, maar de eerste keer dat hij met zijn moeder met de auto naar de kust terugreed, had Alex hem een berichtje gestuurd om te vragen of hij goed was thuisgekomen.

Dat was gewoon lief. Hij had het nooit meer gedaan, maar Ben stuurde hem drie jaar later nog steeds een berichtje wanneer hij met de auto naar huis reed. Waarom deden ze dat eigenlijk niet als Alex ergens heen reed? Dat was ook maar dom. Hij kon evengoed iets tegenkomen onderweg.

Shit happens. Alex was bezorgd. Dat was toch niets om ruzie over te maken. Een ‘sorry’ en een kus, dat had vast geholpen.

‘Nessie is naar Victors appartement gereden om te kijken of zijn auto nog voor de deur stond,’ bekende Alex. ‘Dat weet hij dan nog niet eens, gelukkig. Ik had haar erbuiten moeten laten.’ Hij rilde terwijl hij van zijn koffie dronk. Bens blik dwaalde over zijn vochtige krullen, zijn witte overhemd en nette beige korte broek. Het kippenvel stond op zijn zomerbruine armen.

‘Ben je gaan wandelen of zo?’

‘Ik kon geen parkeerplaats vinden.’

‘Je hebt het koud,’ merkte Ben op. Als ze niet samen terug naar Turnhout gereden waren, dan was het vast een behoorlijke ruzie geweest. Erger dan Alex liet blijken.

‘Ik was niet op de regen voorzien,’ zei Alex. ‘Maar dat geeft niet. Ik stap zo in de auto.’

Ben liep naar zijn kamer en plukte een grijze hoodie uit zijn kast, die hij over Alex’ hoofd gooide. Die onderbrak zijn vluchtplan om hem aan te doen. De trui was op zijn minst een maat te groot voor hem. Waarschijnlijk twee.

‘Je hebt tegen Nessie gezegd dat we film gingen kijken. Dat schept verwachtingen. Vooral bij mij. Heb je gegeten? Ik heb pizza in de vriezer. Ik wil pizza, Alex.’

Alex glimlachte. ‘Oké, ik ook. Maar als je binnenkort verwacht dat ik je papers ga schrijven, wil ik deftig avondeten. Het is maar dat je het weet.’

Ben snoof. Alex schreef zijn papers nooit. Hij keek er alleen af en toe naar. Bewerkte ze een beetje, hier en daar. Soms. Als het uitkwam.

Het kwam eigenlijk altijd wel uit voor Alex.

***

Uiteindelijk kropen ze samen voor de tv om Castlevania te kijken, een nogal ruwe tekenfilmserie over graaf Dracula die wraak nam nadat de Kerk zijn vrouw op de vuurstapel zette wegens hekserij. Alex zat rechtop in het hoekdeel van hun nieuwe sofa, terwijl Ben languit op de lange zijde lag en zijn hoofd optilde telkens als er iets bloederigs gebeurde. Kwestie van niets willen missen.

‘Daar gaat zijn andere oog,’ merkte Alex op, toen de achtervolgers van het hoofdpersonage Trevor Belmont hun verlies niet voor lief namen.

Ben grijnsde. De Kerk kwam in deze serie behoorlijk hels voor de dag. ‘Ja, blind. Die kerel gaat het licht niet meer zien.’

‘Hij is dood, Ben. Hij heeft een pijl door zijn schedel.’

‘Dan ziet hij het misschien toch nog, dat licht.’

Domme mopjes, maar Alex moest telkens lachen, dus hij ging vrolijk door. Ben zag zijn vriend zelden overstuur, tenzij Nessie weer iets had uitgespookt. Die had dan ook wel regelmatig verontrustende plannen. Halverwege de avond stuurde ze hem een berichtje.

Hij is niet oké. 😑

Ik hou hem in de gaten, stuurde Ben terug. Daarna legde hij zijn telefoon weg om de serie verder van professioneel commentaar te voorzien. Alex’ telefoonscherm lichtte de rest van de avond niet meer op, en dat ergerde hem. Waarom kwamen er geen verontschuldigingen binnen?

Victor had zijn maatje van streek gemaakt. Ben was boos op zichzelf, dat hij dat stomme bericht niet had gestuurd om te vragen waar Alex bleef. Dat had mooi wat wind uit Victors zeilen gehaald. Een beetje bezorgdheid deed niemand kwaad.

Zeker dit jaar niet.

Hoofdstuk 3: Woensdag, 16 september, 2020

Ben hoorde Alex amper tijdens zijn eerste weken in hun nieuwe studio. In feite hoorde hij eerst van Nessie, die net als Alex thuis was tot het academiejaar begon. Hij keek op toen haar naam weer op zijn scherm verscheen. Ze kenden elkaar goed, natuurlijk; tijdens het jaar ging Ben vaak bij haar en Alex langs. Maar elkaar sms’en hadden ze tot nu toe nooit gedaan.

Nessie: Die eikel vertelde Alex dat ik zijn ‘gemoeder’ haatte. 😤

Ben: Niet cool. Maar bemoei je er niet mee, Nessie.

Nessie: Ik bemoei me er wel mee. Hij heeft al vet spijt. 😈

Ben zuchtte. Nessies korte lontje had Alex vast weer stress bezorgd. Victor moest toch beter weten. Renée en Theo, Alex’ zus en broer, waren een tweeling. Vijf jaar jonger dan Alex. Twee tegenpolen. Ben had Theo nog maar een keer of vier gezien, aangezien hij les volgde in Turnhout, waar Ben zelden kwam. Volgens Alex nam Theo het hem en Nessie kwalijk dat ze in Antwerpen waren gaan studeren en hem hadden achtergelaten. Nessie was luid en vrolijk, Theo was stil en nors. Maar tijdens de lockdown had hij zich oprecht bezorgd getoond om het familiebedrijf.

Dat had Alex veel deugd gedaan. In tegenstelling tot Ben had hij geen interesse in het runnen van een eigen zaak. Nu was Papyrus natuurlijk wel een grote drukkerij. Ben zag het allemaal veel kleiner. Een bar zoals Cafénation, bijvoorbeeld. Gezellig. Hard werk, maar op je eigen manier. Alex had zich zijn hele studie lang in mensenrechten gespecialiseerd en hij had eigenlijk gewoon die master internationaal recht moeten gaan volgen. Maar zijn familie ging voor. Je kwam niet aan Nessie en Theo. Niet als je Alex te vriend wilde houden.

Ben stuurde hem uiteindelijk een bericht om te vragen hoe het met hem ging. Hij kreeg niet direct antwoord en om zichzelf af te leiden begon hij met Thomas te kletsen. Die kerel bleef zelfs op zijn vrije dagen zo vaak in de achterbouw van Cafénation rondhangen, dat Ben twijfelde of hij wel geschikt was voor vakantie.

‘Je doet precies hetzelfde als anders, alleen word je er niet voor betaald,’ deelde hij Thomas mee, in een poging de jongen wat vrijetijdsbesef bij te brengen. Ben had wel geweten hoe hij met een vrije woensdag moest omgaan. Hij maakte zich er plaatsvervangend druk om.

‘Wat moet ik met vakantie? Ik mag niet met vrienden afspreken, ik heb geen vriendin, ik kan er geen gaan zoeken. Ze moeten allemaal afstand houden,’ argumenteerde Thomas.

‘Dus zit je hier maar wat aan mijn kop te zeuren,’ grinnikte Ben. Het viel wel mee, met dat zeuren. Thomas was een aardige, dunne, bleke jonge kerel, die zijn dikke zwarte bos haar te allen tijde half onder een beanie verborg. Hij had zeker een weerborstel, ergens. Groene ogen, donkere kleren, zeker niet lelijk. Ben zag het probleem niet. Thomas kon toch op Tinder, als hij wilde daten? Een bubbel vormen? Mensen deden dat, niet?

‘Ik zeur niet enkel,’ verklaarde Thomas. ‘Ik werk aan de Cafénation-website, ik game. Ik zat zelfs in de padelpool hier in Antwerpen, maar ze mogen ons niet meer aan willekeurige mensen koppelen, dus dat ligt stil.’

Hij verveelde zich. Dat had Ben al door.

‘Is dat leuk, padel?’ vroeg hij. Hij moest echt weer gaan sporten. Voor de lockdown begon, ging hij samen met Alex fitnessen. Twee keer per week. Toen de sportschool moest sluiten, was Alex thuis kilometer na kilometer gaan hardlopen. En zijn vriend had een home-fitness. Die twee deden vast de ene work-out na de andere, daar. Ben zelf had vooral rondgerend in Legend of Zelda, Breath of the Wild, en tussen potten en pannen in Overcooked, dat hij met zijn zussen speelde. Ellis en Beatrix waren allebei ouder dan hij. Ellis werkte als zelfstandig vertaalster, Bea als biochemisch ingenieur. Ellis wist in maart nog maar net dat ze zwanger was. Niet fijn om daar een pandemie bij geserveerd te krijgen. Uiteraard was ze extra voorzichtig. Ze was uitgerekend rond Kerstmis. Hopelijk kon Ben tegen die tijd zijn kleine nichtje of neefje bezoeken. Hij was er niet al te optimistisch over.

Thomas haalde zijn schouders op. ‘Het is wel fun. Je speelt in een glazen kooi, het veld is kleiner, dus je hoeft niet zo ver achter de bal aan te rennen. Ik volgde les met wat mensen van de avondschool, maar die kunnen nu niet meer. Kinderen en zo.’

‘Twee mensen uit ons jaar, Jana en Kathleen, spelen ook padel. We kunnen misschien eens vragen of ze met ons een groep willen vormen?’ bood Ben aan. ‘Lessen kan ik alleen niet betalen.’ Hij had niet gerekend op een extra jaar studeren. Zijn ouders gelukkig wel. Financieel gezien was het geen interessante zet om je start als advocaat uit te stellen door langer te studeren. Ooit zou hij hen toch moeten vertellen dat hij daar helemaal geen zin in had, in de advocatuur. Hij had dat bommetje nu voor zich uit geschoven, maar zijn moeder kennende werd het op een dag een nucleaire ramp.

‘Heb je ooit squash gespeeld?’ vroeg Thomas. Ben knikte. ‘Wel, het is een beetje hetzelfde, maar dan anders,’ zei Thomas opgewekt. ‘Ik leer je wel wat trucjes. Altijd leuk om stoere kerels te zien klungelen.’

Ben besloot dat maar als een compliment op te vatten.

***

Eén sms was genoeg. Jana en Kathleen waren gelijk enthousiast. Ze woonden dicht bij elkaar en hadden tijdens de zomervakantie nog samengespeeld met een aantal dorpsgenoten, maar in Antwerpen hadden ze nog geen vaste groep spelers. Dus zagen ze het wel zitten om met Thomas en Ben proef te draaien. Tien minuten later hadden ze voor vanavond een veld gereserveerd en een routebeschrijving doorgestuurd, compleet met tramlijnen. Voor hij het goed en wel besefte, stond Ben met een gehuurd racket in de hand op een blauwe met glas en hekwerk omkaderde padelbaan.

Spontaan afspreken. Wat een avontuur, ineens.

‘Jullie nemen die kant,’ beval Jana. ‘Wij blijven aan deze kant. Dan mengen we geen bubbels.’

Strak plan. Alleen speelden beide vrouwen veel beter dan hij en Thomas. Bens beperkte ervaring met squash en tennis bespaarde hem een totale afgang, maar toch werd hem vanaf de overkant van het veld een hele hoop technisch advies toegebruld. Gelukkig werd Thomas’ techniek evengoed op de korrel genomen. Ze leken er veel plezier in te scheppen, Kathleen en Jana. Na een uur vol geschater, spraken ze af om van padel op donderdagavond vaste prik te maken. Kathleen ging gelijk aan de slag met de reserveringen. Ben stapte net van het veld toen zijn telefoon rinkelde.

‘Hoi Alex,’ hijgde hij. Hij worstelde met zijn waterfles terwijl hij het handvat van zijn racket ontsmette. Hij kon er beter eentje voor zichzelf kopen, nu.

‘Ben,’ zei Alex, en toen viel hij stil.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Ben. Hij wist het, maar hij was benieuwd hoeveel Alex hem zou vertellen.

‘Victor en Nessie hadden ruzie.’

Ben kon het zich levendig voorstellen. Te levendig. Het beeld van kleine Nessie die Victor in elkaar timmerde was hilarisch. Hij beet op zijn lip om een lach te onderdrukken. Alex klonk doodserieus, die ging daar de humor echt niet van inzien.

Hij kon het toch niet laten: ‘Ai. Heeft Victor het overleefd?’

Alex antwoordde niet, wat zijn pret behoorlijk drukte. ‘Niet het moment, Ben,’ sprak hij zichzelf binnensmonds toe. Hij schraapte zijn keel: ‘Het was toch geen fysiek gevecht, of wel?’ Met Nessie wist je maar nooit. Had hij haar berichten verkeerd geïnterpreteerd? Hij had gewoon zelf moeten bellen.

‘Natuurlijk niet. Maar Victor zei een en ander over haar. Theo hoorde dat en die heeft zich van zijn PS4 losgeweekt om het haar te gaan vertellen. Ze was razend. Ze heeft Victor letterlijk het huis uitgebruld. Ik heb met allebei gepraat, dus het is wel goed nu. Het was gewoon... niet leuk.’

‘Wat had hij dan gezegd?’ vroeg Ben. Alex' poging om dit als een akkefietje af te schilderen liep spaak op het feit dat ze erover aan het bellen waren. Het ging echt niet lekker tussen die twee.

‘Dat ik haar als een kleuter behandel, en dat ik in België, in Antwerpen vooral, blijf omdat ik haar niet los kan laten. Dat ze daardoor niet op haar eigen benen kan leren staan. Dat ze dat strontvervelend moet vinden.’

‘Belachelijk,’ zei Ben. Had Victor dan volledig gemist hoe Nessie de hele herfst had zitten mokken toen ze besefte dat Alex misschien een half jaar weg zou zijn? Ze had zich er trouwens overheen gezet, zelf plannen gemaakt. Alex had er juist alles aan gedaan om die niet te doorkruisen. Daarom zat hij binnenkort met Ben in een studio.

‘Ik weet het niet. Ze was ontzettend kwaad. Misschien zat er toch een kern van waarheid in. Mensen hebben het altijd raar gevonden dat we een appartement deelden.’

‘Ze is toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium. Dat was zonder jou een pak lastiger geweest. Dat heb ik haar horen zeggen. Trek het je niet aan, Alex. Mensen vinden zoveel dingen raar. Je zorgt meer voor haar dan de gemiddelde broer, en dan? In jullie situatie is dat toch normaal.’

Alex bleef even stil. ‘Dus je geeft toe dat ik haar bemoeder,’ zei hij. Ben bespeurde een lachje in zijn stem, waar hij meteen op afdook.

‘Absoluut. Jij moedert, Alex. Wil jij mij anders even komen bemoederen? Jana en Kathleen hebben mij net serieus ingemaakt, dus ik kan wel een beetje troost gebruiken.’ Hij knipoogde naar Jana, die glunderde. Thomas deed alsof hij niet luistervinkte. Jana kende Alex en probeerde duidelijk mee te luisteren.

‘Zeker. Ik heb Cuvée des Trolls gekocht. Ik heb ze in de koelkast gezet,’ antwoordde Alex. Wacht? Was Alex dan in hun studio? Met Bens favoriete bier? Waar had hij dat aan verdiend?

‘Ik ben over een half uur thuis,’ zei Ben.

‘Oké, tot zo.’

Kathleen en Jana staarden hem allebei aan toen hij ophing. Ben besloot hun nieuwsgierigheid te negeren. Alex' liefdesperikelen gingen hen eigenlijk niets aan. Hij zou het hen ooit zelf wel vertellen, als hij dat wilde.

***

Een uur later hadden zowel Ben als Alex zich op de sofa genesteld, hun biertjes in de hand en de startpagina van Netflix geopend. Ben koos zijn eigen account. Alex had Bate, uit Dragon Prince, als zijn avatar geïnstalleerd omdat Ben de kleurrijke pad net iets te vaak had geïmiteerd. Leuke serie. Ben hoopte op een nieuw seizoen voor hij het halve plot vergeten was.

‘Was het leuk, het padellen?’ vroeg Alex.

‘Ja. We gaan het blijven doen, iedere donderdagavond. Op die manier zie ik ook eens wat mensen, als jij met...’ Ben aarzelde. Hij was niet goed bezig, met zijn afleidingsmanoeuvres. ‘Als jij met Victor afspreekt,’ zei hij toch maar. ‘Al zou het ook leuk zijn als je meedeed, natuurlijk. Jana en Kathleen wilden toch al wat reservespelers gaan zoeken. Want zodra iemand begint te snotteren, komen we een speler tekort. Thomas of ik moeten trouwens ook af en toe afsluiten, in Cafénation. Dan halen we het niet.’

Alex schudde zijn hoofd. ‘Nee, laat ze maar andere mensen zoeken. Het is wel duidelijk dat ik tijd in mijn relatie moet investeren als ik wil dat ze het jaar overleeft.’

Dat klonk niet bepaald gezellig. Omdat hij zelf nog geen enkele relatie had gehad die langer dan zes maanden duurde, zweeg Ben er maar over. Wist hij veel. Hij begon door zijn Netflixlijsten te scrollen, en merkte dat Alex er weinig aandacht aan schonk. ‘Wil je erover praten?’ vroeg hij. Alex had hele klaagzangen over Leanne aangehoord, het was tijd om iets terug te doen.

Alex was geen type voor klaagzangen. ‘Victor is niet gek op sommige vrienden van me,’ zei hij uiteindelijk toch.

‘Vindt Victor me niet tof?’

Alex rolde met zijn ogen. Een vermoeid lachje speelde om zijn lippen.

‘Jou wel. Het zijn eigenlijk meer Nessies vrienden waar hij moeite mee heeft. En die groep waar we afgelopen februari mee op stap waren. Je weet wel, vlak voor...’

Voor corona. ‘Daar heeft hij wel gelijk in,’ gaf Ben toe. Als ze te veel alcohol op hadden, durfden sommige van hun medestudenten wel eens herrie te schoppen. Daar hield een buitenwipper natuurlijk niet van. Alex en Ben trouwens ook niet

‘Voor Nicolas heeft hij ook geen goed woord over...’ gooide Alex eruit. Dat vond Ben een stuk minder tof van Victor.

‘Nicolas is geweldig,’ wierp hij tegen. Een van Nessies nieuwe huisgenoten. Net als Nessie een zeer getalenteerd danser, die met dramatische handgebaren de meest hilarische verhalen kon vertellen. Ze flirtten ook allebei ongeveer met iedereen die ze tegenkwamen. Tot groot verdriet van Alex. Nessies vrienden waren veel extraverter dan Ben en Alex, maar het was nooit saai als je met hen op stap ging.

‘Dat is zo. Maar Nicolas werkt zich wel eens in nesten... daar zijn ze eigenlijk allemaal nogal goed in,’ zei Alex. Wat waar was. Nessies vervalste zelfs ooit haar identiteitskaart om iemand die een jaar ouder was te zien optreden. In Het Circus, de club waar Victor toen nog als buitenwipper werkte. Zo had hij Alex ontmoet, dus moest hij dat inmiddels toch wel gewend zijn. ‘Nessie, Joyce en Nicolas gaan allemaal graag uit. Victor zegt dat hij als ze aankomen zo kan voorspellen met wie ze problemen gaan krijgen. Ze gaan ervan uit dat hij het wel zal oplossen.’

‘Dat is hun schuld toch niet. In De Bonaparte zouden ze daar geen last van hebben,’ zei Ben. Een fijne holebi karaokeclub, was dat. Ben kwam er zelf graag. Hij probeerde er maar niet aan te denken hoe erg hij die avonden miste. ‘Daar zijn ze dol op Nicolas.’

‘In Het Circus de meeste avonden ook. Kies gewoon Castlevania, Ben.’

‘Ik dacht dat je het niet zo’n leuke serie vond.’

‘Jawel. Ik was gewoon... afgeleid.’ Alex was nooit afgeleid. Ben kende niemand met een hogere aandachtspanne. ‘Misschien maken ze soms misbruik van het feit dat ze Victor kennen,’ ging hij verder. ‘Hij is groot. En hij is sterk. Mensen uit de problemen houden is zijn werk, maar hij staat daar wel altijd alleen. Hoogstens met twee. Ik kan je verzekeren dat hij vaak wel uitkijkt om te vertellen dat hij homo is. Er lopen nog heel wat belachelijke mensen rond. Zeker in het nachtleven van Turnhout.’

Dat ging Ben niet ontkennen, maar hoe konden ze daar nu ruzie over krijgen? Ze zaten toch op dezelfde golflengte, Victor en Alex? Ze hielden allebei niet van problemen. ‘Hoe kwam Victor nu op dat bemoedergedoe?’ vroeg hij.

Alex zei lange tijd niets. Het moest hem heel hoog zitten, want hij wou er duidelijk nog altijd niet echt over praten.

‘Alsof ik daar een keus in had,’ foeterde hij uiteindelijk. ‘Mijn vader...’

‘Je hoeft het niet uit te leggen,’ kwam Ben ertussen. ‘Sorry, ik bedoel, het mag. Absoluut. Maar het moet niet.’ Hij wist wat Alex wilde zeggen. Charles was na de dood van zijn vrouw in een zware depressie verzeild geraakt. Dat had Ben in de loop der jaren opgemaakt uit flarden van gesprekken met Alex. Charles zelf had er trouwens ook wel eens wat over laten vallen. Alex was toen nog maar negen jaar, veel te jong om ouder te spelen over Nessie en Theo, maar hij had het toch gedaan. Zoiets bleef een weerslag op je relatie hebben. Ben begreep dat. De meeste mensen zouden dat begrijpen.

Alex schoot overeind en liep naar de keuken, waar hij een aantal snacks tevoorschijn toverde die Ben niet had gekocht. Deze keer was hij duidelijk van plan om hier te blijven. ‘Ik ga het ook niet uitleggen. Want het doet er niet toe. We brengen niet genoeg tijd samen door. Dat is was Victor echt dwarszit. Nessie was gewoon een van de argumenten die hij bovenhaalde.’

Als Victor daarin slaagde zonder Alex compleet tegen zich in het harnas te jagen, had hij meer krediet bij zijn vriendje dan hij waarschijnlijk besefte. ‘Hij mag hier altijd langskomen, als hij tijd heeft.’ Ben had Alex dat al vaker gezegd, maar het kon vast geen kwaad het nog een paar keer te herhalen. Al ergerde hij zich onderhand dood aan Victor. Dat hield hij maar voor zich. ‘Aangezien hij me tof vindt, en zo. Ik zal voor hem koken. Dan vindt hij me nog toffer,’ grapte hij.

Alex glimlachte en stak Ben een kommetje chips toe voor hij weer ging zitten. ‘Misschien geen slecht idee. Is het goed als hij volgende week hier komt eten? De vierentwintigste? Ik weet dat het dan openingsfeest is, maar het is Victors enige vrije avond die week waarna hij niet om vijf uur op moet.’

‘Tuurlijk. Hij kan meedoen met de digitale zuippartijen,’ zei Ben. ‘Ik zal chili maken. Kan mama in ruil misschien je bed lenen dit weekend? Ze wil graag op bezoek komen. Ik zal de lakens vervangen.’

‘Natuurlijk. Amuseer je.’

‘Ik amuseer me altijd rot als ik ga winkelen met mijn mama,’ zuchtte Ben. Zijn moeder hield van Antwerpen. Van mode. En shoppen. Ze zou winkels in en uit hollen tot hij uitgehongerd was. Ze zou nooit ophouden met praten. Met een beetje geluk scoorde hij een blitse outfit die niemand het komende half jaar zou zien. Dolle pret.

‘Ik zal volgende week voor de rest van het eten zorgen.’ Alex’ ogen twinkelden. ‘Kan je een beetje van je weekend bijkomen.’ Hij vond het heerlijk om te zien hoe Bens moeder hem rondcommandeerde en liet geen kans onbenut om punten bij haar te scoren. Met succes. Bens moeder was dol op Alex. Ben vond het ook fijn haar weer te zien. Hij hoopte alleen dat ze haar managerpet niet zou opzetten. Dat deed ze bij iedereen al makkelijk, maar zeker bij hem. Volgens zijn zussen omdat hij de jongste, en dus de Benjamin van het gezin was.

Daarna praatten ze niet veel meer. Alex had hem nog niet alles verteld, voelde Ben, maar hij had geen zin om het eruit te sleuren. Hij kon er tenslotte weinig aan doen. Maandag begonnen hun lessen weer, die van Nessie ook. Dan zaten ze allemaal weer samen in Antwerpen. Misschien zou dat nieuwe ritme helpen.

Ben had er zo zijn twijfels over. Dat geruzie sloeg een deuk in Alex’ zelfvertrouwen, hij was zichzelf niet. Dat mocht stoppen. Victor kon Ben dan wel tof vinden, op deze manier zou het niet wederzijds blijven.

Hoofdstuk 4: Woensdag, 23 september, 2020

Uiteindelijk kwam Victor een dag vroeger langs dan gepland, op woensdag, laat in de middag. Na een reeks prachtige nazomerdagen, (al kon je erover discussiëren of een piek van vierendertig graden midden in september wel zo prachtig was), kletterde de regen vandaag weer tegen de ramen van hun studio.

Hun academiejaar was begonnen. Ze hadden het zo weten te organiseren dat ze in hetzelfde cluster samen hun lessen op de campus konden gaan volgen, twee keer per week. De rest van hun vakken kregen ze online. Alex had zijn laptop aan de tv gelinkt, waardoor hij twee schermen had en de les veel aangenamer te volgen was.

Een beetje te aangenaam, misschien. Ben was gisteren al twee keer bijna in slaap gesukkeld.

‘Sorry dat ik onze planning omgooi,’ had Alex ’s ochtends gezegd, nadat hij weer veel te lang met een diepe frons naar zijn telefoon had gekeken.

‘Zit daar nu niet mee,’ had Ben hem op het hart gedrukt. ‘We hebben geen les morgen, en het is toch makkelijk zo? Jullie hebben het hier voor jezelf deze middag, en ik kook als ik thuiskom van de padel.’ Hij had nog geglimlacht bij het vooruitzicht. ‘Panikeren doen we vrijdag wel, vanavond en morgen amuseren we ons.’

Aangezien ze morgenavond normaal gezien allemaal dronken zouden zijn, had Kathleen voor deze week op woensdag een padelveld gereserveerd. Hun lesrooster was leeg deze middag, dus had Ben besloten nog een paar uur van Birgit over te nemen in Cafénation. Hij had Alex een lijstje met boodschappen voor de chili doorgestuurd en was om twaalf uur ’s middags vertrokken. Pas na zevenen kwam hij weer thuis. Een donkere gedaante verpakt in een natte plastic poncho, die strompelend over de pijpen van zijn regenbroek de gang vol droop. Een of andere slimmerd had besloten dat het handig was voeten aan die broek vast te maken, waardoor hij gelijk een dweil kon gaan zoeken om de modder van het parket te deppen. Volgende keer moest hij die regenspullen toch maar beneden uitdoen.

Padel en regen, dat ging niet goed samen. De bal slipte van het glas, waardoor Ben en Thomas de helft van de slagen niet konden spelen zoals hun vanaf de overkant van het veld bevolen werd. Na veertig minuten klungelen hielden ze het voor gezien en besloten ze de regen vanonder een grote parasol met een drankje verder in de gaten te houden. Ze spraken af de druilerige dagen vanaf nu over te slaan. Tevergeefs sloegen ze de buienradar gade: het bleef gieten. Droog thuis, dat zat er niet in.

Alex en Victor waren er allebei al. Alex’ jas hing aan de kapstok tegen de deur, en Victors bomberjack lag over een barkruk gedrapeerd. Hopelijk was het een goed teken dat ze zich in Alex’ slaapkamer hadden teruggetrokken. Ben besloot hen maar niet te storen en begon meteen aan het eten. Hij opende blikjes bonen en maïs en sneed uien, tomaten en paprika’s fijn met een professioneel koksmes en veel techniek, dankzij zijn moeder. Vervolgens mengde hij een blokje vleesbouillon en kandijsuiker in een maatbeker met een flinke bodem heet water, voor bij de saus. Chili con carne was één van zijn favoriete kinderrecepten, maar Bea kreeg er telkens buikkrampen van, dus aten ze het niet vaak. Toen hij in Antwerpen begon te studeren, had Ben het recept van zijn moeder gekopieerd en er in de gedeelde keuken van zijn studentenhuis menig hongerige maag mee veroverd.

Hij had zelfs een vegetarische versie voor Leanne. Chili sin carne. Eerlijk gezegd smaakte dat net zo goed. Maar bij een bende overtuigde carnivoren moest hij daar niet mee aankomen. Alex lustte beide versies, maar Ben besloot met Victor geen risico te nemen. Alles voor de sfeer.

Tegen de tijd dat het vlees in de pan lag te sissen, met een grote pot saus ernaast, dacht Ben dat hij Alex en Victor langzaam boven water hoorde komen. Hij leunde over het aanrecht en keek door de deuropening. Het gezoem van de afzuigkap overstemde het gesprek achter Alex’ slaapkamerdeur. Plots zwaaide deze wagenwijd open. Victor liep achterwaarts door de smalle gang, zijn rug naar Ben toegekeerd. Achter zijn brede gestalte kon Ben Alex niet zien, maar de verwijten die hij toegeslingerd kreeg hoorde hij wel.

‘Je vertrouwt me niet.’

Het kwam eruit als een grom. Alex schreeuwde nog net niet terug, maar ondanks het lawaai in de keuken verstond Ben ieder woord: ‘Dat deed ik wel. Maar je loog over Nessie.’

Victor was er dus toch niet zo makkelijk mee weggekomen als Ben had gedacht.

‘Dat was geen leugen. Ik nam gewoon iets aan, wat duidelijk niet kan, bij jullie,’ schoot Victor terug. Hij blokkeerde nog steeds het zicht op de rest van de gang, en schudde zijn hoofd. ‘Voor mij hoeft het niet meer, Alex. Het werkt niet tussen ons. Ik moet het geen maanden meer erger zien worden. Daar heb ik niks aan, en jij ook niet.’

Oh jee. Hier hoefde Ben dus echt niet bij te zijn. Wat een drama. Hij had nu al medelijden met Alex, wiens verstikte stem de hoogte in schoot terwijl hij antwoordde: ‘Dus ik stel wat grenzen, en dit is het resultaat? Mijn familie is belangrijk voor me. Is dat zo moeilijk te begrijpen?’

‘Alsof het enkel daarom gaat! Alles is belangrijker voor jou, Alex. Je familie, dit hier...’ Victor gebaarde naar de woonkamer terwijl hij zich omdraaide. Zijn uitgestrekte hand wees naar Ben, die hij enkele seconden verbaasd aankeek. Toen verhardde zijn blik. ‘Dit dus,’ herhaalde hij.

Achter hem verloor Alex zijn geduld: ‘Dit heeft er niets mee te maken!’ schreeuwde hij. ‘Ik was hier niet eens geweest, als dit hele kutjaar een beetje normaler gelopen –’

‘Het was anders snel beklonken,’ sneerde Victor. Hij bleef Ben aankijken, die zich afvroeg waarom hij in hemelsnaam plots deel uitmaakte van dit verhitte gesprek. Hij draaide onbewust het vuur lager. Ondertussen ging Victor verder: ‘Je kon niet bij mij komen wonen, want je familie had je nodig. Ben ook al, blijkbaar.’

Victor beende op het aanrecht af en reikte naar zijn jas op de barkruk. Ben stapte  achter het keukeneiland uit, naar hem toe. Hij had geen idee waarom. Wat ging hij dan doen? Victor tegenhouden? Uitleggen hoe het zat? Hij had niet eens geweten dat Victor met Alex wilde samenwonen, laat staan dat hij er moeite mee had dat ze een studio deelden.

Alex sprong tussen hen in en Ben schrok van de woede in zijn ogen. ‘Laat hem hierbuiten!’

Hij duwde Victor van hen weg, verrassend hard. Ben verstevigde zijn greep op het aanrecht, tot zijn knokkels wit werden. Ondertussen hief Victor zijn armen op. Hij leek klaar om terug te duwen. Ben schoot naar voren, greep Alex’ schouder en trok hem achteruit.

Victor hield verbijsterd zijn jas omhoog, om duidelijk te maken dat hij die had willen aandoen.

Alex' handen vlogen voor zijn gezicht. Ben liet hem los en stapte achteruit, lichtelijk beschaamd over zijn eigen reactie. ‘Het spijt me,’ zei Alex, met een gesmoorde snik in zijn keel.

‘Je vertrouwt me niet,’ herhaalde Victor. Hij perste zijn lippen op elkaar voor hij verder ging: ‘Dat is het ergste, Alex. Dat kan ik niet oplossen.’ Hij liep van hen weg, het appartement uit. Alex keek hem enkele ogenblikken verstijfd na en rende toen achter hem aan. De voordeur sloeg voor zijn neus dicht.

Alex maakte aanstalten om hem weer open te gooien, en Ben haastte zich om hem tegen te houden. Deze keer greep hij Alex’ schouders met beide handen vast.

‘Nee,’ zei hij. Dit kon enkel nog erger worden.

Alex draaide onder zijn handpalmen, zijn ogen gevuld met tranen. Ben knipperde met zijn ogen, zelf behoorlijk aangedaan.

‘Ik heb hem geduwd,’ zei Alex, half smekend, alsof Ben hem daarom zou laten gaan.

Geen denken aan.

‘Daarom juist,’ zei hij. ‘Kalmeer eerst.’ Hij had Alex nog nooit zo kwaad gezien, of zo verdrietig. Victor mocht dan niet van plan zijn geweest hem pijn te doen, Ben kon de angst die hij had gevoeld toen hij daaraan twijfelde niet meer afschudden. Dit moest stoppen. Alex' schouders trilden onder zijn grip, en Ben trok hem tegen zich aan. Alex’ adem stokte tegen zijn T-shirt.

‘Ik heb het verpest, Ben,’ mompelde hij. ‘Het is voorbij.’

Hopelijk wel, ja. ‘Ik denk het ook,’ stemde Ben in. Zijn gedachten dwaalden over de hele ruzie. Victors boze blik. Alex die tussen hen in sprong. Het ging allemaal zo snel. Hij was behoorlijk opgelucht dat Victor weg was.

‘Ik moet hem achterna,’ fluisterde Alex tegen zijn schouder.

‘Nee,’ zei Ben. ‘Niet nu.’

Nooit, als het aan hem lag. Hij zou er duidelijk niet al te veel over te zeggen krijgen, want Alex worstelde tegen zijn greep. ‘Je snapt het niet Ben, ik moet... laat me los!’

Ben liet hem los. Maar Alex snakte naar adem tussen zijn woorden, hij was duidelijk in paniek. Ben moest hem op een of andere manier zien tegen te houden. ‘Je blijft hier, of ik bel je pa,’ floepte hij eruit. Alex keek alsof Ben hem net recht in zijn gezicht had geslagen. Zijn donkere ogen flitsten heen en weer, tussen Ben en de deur. Ben probeerde weer een hand op zijn schouder te leggen, maar Alex dook weg, de gang door, en knalde de deur van zijn slaapkamer achter zich dicht.

***

Ben liep terug naar de keuken en mikte het gehakt in de chilisaus. Hij negeerde hoe zijn vingers trilden rond de steel van de pan, roerde een paar keer door de saus en liet zich vervolgens verslagen op de sofa vallen. Na enkele minuten greep hij zijn telefoon en belde zijn moeder. Terwijl hij naar haar naam op het scherm keek, trof het besef hem als een mokerslag: Alex kon dat zelf niet doen. Ben had gedreigd met de enige ouder die hij nog over had, wetende dat Alex er alles aan zou doen opdat Charles zich geen zorgen zou maken. Dat was geen slimme zet. Het was gewoon gemeen.

De telefoon ging een paar keer over, en hij had bijna de verbinding verbroken, maar toen nam zijn moeder op. ‘Ben?’ Geluiden van de tv klonken op de achtergrond. Ze zaten lekker te keuvelen, zijn ouders. Hij was jaloers.

‘Alex en Victor zijn uit elkaar,’ gooide hij eruit. ‘En hij voelt zich rot.’

Zijn moeder maakte een meelevend geluid: ‘Arme jongen.’

Inderdaad ja. Waarom belde hij ook alweer? Wat kon zijn moeder daar nu aan veranderen?

‘Gaat het wel, Ben?’ vroeg ze, toen hij niet verder vertelde. Wat kon hij ook vertellen? Hij begreep zelf amper wat er gebeurd was.

‘Ik maak me gewoon zorgen,’ begon hij. ‘Hij is in zijn kamer nu. Hij... ik zou jou bellen, als ik zo van streek was. Alex kan dat niet.’

‘Ja, want over je vriendin heb je me zo vaak gebeld,’ smaalde zijn moeder. Zijn gestotter maakte weer weinig indruk. Haar bellen was, van zijn kant, een behoorlijk wanhopige zet geweest. Gooide je zijn moeder een crisis toe, dan werd ze hyperzakelijk en smeet ze met argumenten voor keuzes die ze allang had gemaakt. Straks haalde ze nog een PowerPoint met to do’s tevoorschijn.

‘Dat was niet hetzelfde!’ antwoordde hij. ‘Ik vond het minder erg, ik wist al dat het niet zou blijven duren en...’ Hij had het haar niet willen vertellen, om zichzelf kritiek te besparen.

‘Het is al goed, Ben,’ suste zijn moeder. ‘Ik wil alleen maar zeggen, je hebt Alex daar waarschijnlijk een stuk meer over verteld dan mij. Ga nu geen medelijden met hem zitten hebben omdat hij zijn moeder niet kan bellen. Dat lost niks op. Hij heeft zijn pa, hij heeft jou. Alex belt toch vaak genoeg met Charles, niet?’

‘Over Nessie en Theo. Niet over zichzelf.’

‘Maar het kan wel. Misschien praat hij gewoon liever met jou,’ redeneerde zijn moeder. Haar boodschap was duidelijk.

‘Nou, dat doet hij dus niet,’ zei Ben. Alex vertrouwde hem duidelijk ook niet helemaal. Te veel van wat er daarnet was gebeurd, was totaal nieuw voor hem. ‘Het was een nare ruzie en ik wilde niet dat hij Victor achterna ging, dus heb ik gedreigd Charles te bellen. Nu zit hij boos op zijn kamer.’

Hij had zijn beste vriend huisarrest gegeven. Wat een toestand. En als Alex niet geluisterd had? Dan waren ze nu waarschijnlijk samen over de natte straatstenen een kerel achterna aan het rennen die duidelijk met rust gelaten wilde worden. Dat was toch echt geen goed idee. Vijf jaar samen uitgaan, tussen dronken studenten zitten, inclusief gasten die zijn duidelijk ongeïnteresseerde zus probeerden te versieren, en Ben had Alex nooit zijn kalmte zien verliezen, niet zoals vandaag. Alex drukte spanningen de kop in, in plaats van ze aan te wakkeren. Lichtelijk geagiteerd, verder dan dat kon je hem normaal gezien niet drijven.

‘Ik ben gewoon bezorgd,’ herhaalde Ben.

‘Ga dan bij hem kijken. Blijf bij hem als je het niet vertrouwt.’ Zijn moeder zuchtte. ‘Meer dan dat kan je niet doen. Als je denkt dat het helpt, kom ik langs maar...’

Het zou niet helpen. Alex wou niet dat het uit was, Victor wel, daar kon zij ook niets aan verhelpen. Ze praatten nog even, daarna deed Ben zijn vader de groeten en beloofde hen op de hoogte te houden. Met een diepe zucht hing hij op.

***

Zijn moeder had makkelijk praten. Ben voelde zich een gigantische indringer toen hij op Alex’ slaapkamerdeur klopte en binnenwandelde, ook al kreeg hij geen antwoord. Alex lag op zijn bed, van hem weggedraaid. Hij reageerde niet op het geluid van de deur. Ben liep om het bed heen en ontdekte dat Alex met zijn ogen wijd open naar de muur lag te staren. Hij sliep dus niet. Jakkes. Wat moest hij nu zeggen?

Alex had naar hem geluisterd, over Leanne. Meelevend geknikt, advies gegeven, vragen gesteld. Ben had meer te weten kunnen komen over wat er speelde tussen Alex en Victor, maar hij hield er niet van om naar drama te hengelen. In plaats daarvan regelde hij snacks, zette bier koud en maakte flauwe grappen. Afleiding, daar was hij goed in. De sfeer erin houden.

Dat zou vandaag niet lukken. Hij kon Alex’ verdriet niet simpelweg negeren. Voorzichtig ging hij op bed zitten, tegenover Alex’ bureau. Nieuwe syllabi lagen in nette stapels aan de linkerkant, aan de rechterkant stond Alex’ gesloten laptop. Er lag geen rommel tussen. Aan de muur hing een zwart metalen rooster waar met kleine houten wasknijpertjes een aantal foto’s aan waren bevestigd. Bens blik landde op een foto die Nessie van hen had genomen toen ze elkaar toevallig tegenkwamen tijdens een avondje uit. Ze waren Victor aan het rondleiden door een aantal van hun favoriete cafés, die dag. Op de foto zaten Leanne en Victor naast elkaar in een donkere kroeg, versierd met oranje Halloweenlichtjes. Ze waren een nepwedstrijd armworstelen aan het houden, tot groot jolijt van Victor, die deed alsof hij aan het verliezen was. Een vreemd gezicht, omdat zijn opgestroopte hemdsmouwen rond een flinke, nee, echt belachelijke biceps spanden. Leanne lachte het kuiltje in haar wang bloot en Ben meende zich te herinneren dat ze behoorlijk wat bekijks hadden gehad, die avond.

Ze hadden allemaal al wat gedronken, verraadden hun blozende wangen. Ben en Alex zaten tegenover Leanne en Victor. Ben was Leanne aan het toejuichen en Alex lachte naar Nessie, zijn arm rond Bens schouders geslagen.